Peru - Dansen Met Scharen

Het Peruviaanse Andesgebergte is erg hoog. Tijdens onze epische trektocht naar Andamarca met een MINI bevonden we ons op een bepaald moment op 5500 meter boven de zeespiegel. Hoogteziekte, verlammende virussen en maagbloedingen waren dagelijkse kost tijdens onze zoektocht naar de beruchte en eeuwenoude schaardansers. Dat zijn mensen die staven door hun tong rammen, nagels in hun neus timmeren en cactussen in elkaars rug smijten om ervoor te zorgen dat de goden hun landbouwgrond vruchtbaar maken. 

Deze bizarre traditie stamt uit het pre-Columbus tijdperk. Toen samen met de Spaanse conquistadores ook katholieke missionarissen meekwamen, probeerden zij het schaardansen te verbieden omdat ze dachten dat de dansers een pact maakten met de duivel. Ondanks deze vervolging ging men toch in het geheim door met deze dansrituelen en werd het doorgegeven van generatie op generatie.

Schaardansen is awesome en raar. Twee dansgroepen dagen elkaar uit en het duurt soms 40 uur lang. Hun danspassen zijn ingewikkeld en atletisch en als ze hun kostuums aanhebben zien ze eruit als een kruising tussen een stierenvechter en een showgirl uit Las Vegas. Maar laat je hierdoor niet misleiden, deze dansers zijn harde bergmensen die lustig in het rond springen vlak nadat ze piercings bij zichzelf hebben aangebracht. 

Op een ochtend namen ze ons mee naar het meest vruchtbare gedeelte van het dorp en gingen we er wormen opgraven om op te eten tijdens de ceremonie. Tijdens de zoektocht vertelden ze ons over hun toewijding om deze eeuwenoude traditie in stand te houden, ongeacht hoe bloederig en pijnlijk het is. Ze maakten geen grapjes.

Nu we het toch hebben over bloederige dingen, mijn metgezel Anthony kreeg te kampen met een maagbloeding die veroorzaakt werd door hoogteziekte. Toen hebben de locals vreemde en oude genezingsrituelen uitgevoerd op de arme stakker. Ze rookten kruiden om zijn koorts weg te krijgen en pletten koriander plat op zijn borstkas om zijn delirium te temperen. Later bliezen ze sigarettenrook uit in zijn gezicht om de boze geesten weg te jagen. 

De nacht voor de grote danswedstrijd maakten we een wandeling naar de rand van Andamarco om een fles wijn, een pakje sigaretten en een handvol cocabladeren te offeren aan de goden in ruil voor een pijnloze schaardans. Ik weet niet of het geholpen heeft maar de wedstrijd oversteeg onze verwachtingen. Het hele dorp kwam samen op het marktplein, vlak langs een kerk waar de familie van sommige dansers in de jaren 80 werden afgeslacht door de Peruviaanse terroristenorganisatie Lichtend Pad.

Dit jaar heeft een danser zijn tong in twee gezaagd tot er een half zwembad aan bloed uit zijn mond kwam. Anthony en ik moesten kotsen, vervolgens moest ik wormen eten en kotste ik opnieuw. Daarna deden we onze kostuums aan en dansten we als gekken.

Ik heb erg veel respect voor deze rare schaardansers. Ze zijn compleet geschift maar het zijn geen duivelaanbidders. Dankzij hen kregen we meer inzicht in hoe belangrijk het behoud van tradities is voor sommige volkeren. Ons Peruviaans avontuur was alle maagbloedingen, zuurstofflessen en hoogteziektes waard.