Mode Is Grappig

Ik wou dat ik goed kon tekenen. Maar dat kan ik niet. Om de ernst van mijn probleem duidelijk te maken, heb ik gisteren voor jullie een tekening gemaakt. Ik heb er de hele nacht aan gewerkt en DIT is het resultaat. Op de tekening zien jullie van links naar rechts Ringo, Tine, Niké en ikzelf. Reeds op vroege leeftijd besefte ik dat er voor mij geen carrière verscholen lag in het maken van dingen die esthetisch gezien OK zijn. Daarom besloot ik maar journalistiek te studeren en nu kan ik mijn plezier halen uit het interviewen van mensen die er wel iets van kunnen. Achraf Amiri is een illustrator van Marokkaanse afkomst die zich toespitst op het maken van obscure modetekeningen. Hij studeerde grafisch ontwerp aan Sint Lukas, maar is na zijn tweede jaar gestopt omdat hij meester wou zijn van zichzelf. Dat is goed uitgedraaid want zijn werk wordt steeds vaker opgemerkt. Achraf maakt parodieën omdat hij het eng vindt hoe serieus mensen omgaan met mode en andere vergankelijke zaken. Hij verhuisde onlangs naar Londen om daar aan nieuwe dingen te gaan werken.

En nu komt het genante gedeelte waarin jullie een interessant artikel verwachten en ik dat aan jullie moet geven. In alle eerlijkheid waren er een paar problemen. Ten spreek ik niet zo heel goed Frans en Achraf niet zo heel goed Engels. Verder heb ik geen geld om naar Londen te gaan en op de koop toe had hij een te druk schema om een vast skype-uur met mij te kunnen afspreken. Uit ons mailverkeer bleek ook nog eens dat hij een man van weinig woorden is. Ik denk dat mensen die heel goed zijn in tekenen niet goed zijn in lullen en mensen die niet goed kunnen tekenen heel goed kunnen lullen. Ik drink mijn derde tas koffie ad fundum leeg, als ware het pintjes, en schraap mijn laatste beetje moed bij elkaar om van de weinig woorden die ik uit hem heb weten te persen, een artikel te maken. Dus geen vraag-antwoord interview zoals de typische Vice huisstijl maar eerder een artikel met quotes tussen aanhalingstekens om de armoede aan woorden onder de mat te schuiven. Ik weet dat jullie mij nu niet alleen als een ongetalenteerde tekenares beschouwen, maar ook nog eens als een brakke journaliste. In ieder geval bied ik mijn excuses aan en wens je nog veel leesplezier.

Eén ding staat vast: Achraf heeft bij TOPMEN in Londen een roze broek gekocht en dat vindt hij zelf een beetje gek. Sommigen onder jullie zouden kunnen denken dat Achraf tegenstrijdig is omdat hij mode bekritiseert, maar er eigenlijk stiekem door geobsedeerd lijkt. Dit zet hij recht door het volgende te zeggen: "Ik lach enkel met mode om ze voor mij persoonlijk toegankelijk te maken. Het is geen obsessie, maar een manier van werken. Daarenboven ben ik een Belg, dus ik denk dat het in mijn natuur ligt om cynisch te zijn", legt Achraf uit. Ik besef plots dat ik ook cynisch ben en merk een gevoel van broederschap groeien aan mijn kant van de verbinding.

Hoe hij te werk gaat, heeft hij mij op een heel diepgaande en bijna poëtische manier uitgelegd, zoals alleen getormenteerde kunstenaars dat kunnen: "Maak al het mogelijke open in je lichaam en ziel om het onbegrijpelijke te begrijpen. De kleur van bloed heeft dan een andere betekenis, zoals een reiniging. Het drama accentueert de emotie." Ik vroeg hem welke emoties hij probeert te accentueren. In de eerste plaats hoopt hij dat zijn illustraties een opening van geest realiseren en daarnaast zijn we vrij om te voelen wat we willen. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn geest gaat wel open als ik al dat bloed, die piemels en bukkaketaarten zie. 

Achraf stelt zichzelf ook steeds voor als de verloren zoon van de Addams Family. 'They're creepy and they're kooky, Mysterious and spooky ... THE ADDAMS FAMILY! Lalalala.', verklaart hij. Ik ben jaloers en vraag mij af of ik de verloren dochter van een bekende familie zou kunnen zijn? Ik ben ook jaloers omdat ik geen kunstenares ben en daarom wil ik altijd weten waar kunstenaars hun inspiratie halen. Ik dacht dat ik het bij Achraf zelf had kunnen achterhalen: Tim Burton. "Om eerlijk te zijn, vormt hij geen inspiratie voor mij. Natuurlijk heb ik enkele van zijn films gezien, maar dat doet er niet toe. Het is wel een feit dat hij een goede art director en illustrator is. Ik heb onlangs zijn schetsen gezien en het is duidelijk dat we enkele trekken gemeenschappelijk hebben", vertelt Achraf. Hij laat zich eerder inspireren door Domenico Cordua (een Italiaanse schilder), Céline Hogenkamp (een jonge Belgische mode-ontwerpster) en Magaly Hermans (een Belgische juwelenontwerpster). En ook Facebook en Tumblr. Ik zat er compleet naast dus. 

De aandachtige lezer of iedere mens met oogbollen in zijn kop heeft alvast gemerkt dat Achrafs tekeningen altijd een zekere vorm van obscuriteit omvatten. Waarom zo duister? "Dat komt neer op de vraag meer dag of meer nacht? Zwart is altijd fascinerender dan wit. Ik werk ook nooit langer dan een uur aan een illustratie. Ik vind het niet leuk om mijn tekeningen perfect af te werken." Ik vind dat ook niet leuk. Maar ik teken zonnetjes en blije mensen en geen bebloede concentratiekampfiguren waar jizz aan hangt. Is Achraf zelf obscuur? "Ja, zeker en vast. We hebben allemaal een donkere kant. Het obscure betekent niet altijd iets verschrikkelijk, dat kan ook iets humoristisch zijn." Hij heeft gelijk. Vieze dingen zijn nu eenmaal grappig. Het is ook niet zijn bedoeling om te choqueren met zijn schetsen, hij tekent in de eerste plaats gewoon voor zijn eigen plezier. Ik ook.

Nu we wat meer weten over de kunstenaar, is het tijd om een blik te krijgen in de psyche van de mens achter de kunstenaar.

Dit vindt hij leuk:

- met vrienden weggaan

- een glaasje cola drinken

- uitgaan

- reizen

- in het park gaan zitten in de zomer

- minstens 8 uren per dag slapen

Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar wat ik hier allemaal geschreven heb, beschaamt volgens mij het concept 'artikel' nog niet zo extreem hard dat de Raad van de Journalistiek achter mij zal komen zitten met harken en fakkels. Dat hoop ik toch althans. Ik slaap er slecht van 's nachts. Hieronder kunnen jullie nog enkele van Achrafs schetsen bekijken. Ik volg zijn werk al enkele jaren op Facebook en ik ben zwaar fan. Het tempo waaraan die jongen tekeningen maakt, is nog onbegrijpelijker dan de populariteit van Jersey Shore en daarom is het normaal dat hij minstens acht uren per dag wilt slapen. Misschien is het toch maar beter dat ik niet zo artistiek ben aangelegd, nu heb ik meer tijd om op café te gaan.