Festival: Managuayaans Film Festival (MFF)

Beoordeling: *****

Road movie

Aan de spiegelglazen toog kwam ik erachter dat het een bijzondere avond zou worden. Ik bestelde twee mojito’s. “Twee?”, baste een rokende brunette een paar meter verderop. Ze knipoogde. Stomverbaasd staarde ik haar aan. Daarna wierp ik nerveus een blik op de mensenmassa achter mij, op zoek naar mijn neef Jens, maar het was al te laat. De brunette stond naast me, met haar lippen om mijn oorschelp. “Eentje voor mij, knapperd?” fluisterde ze.

Op dat moment arriveerde de barman, die me mijn mojito’s bracht. “Let niet op haar, gringo,” zei hij zonder op te kijken. “Het is een hoer.” Razendsnel liep de brunette rood aan. “Én garderobejuffrouw!” brulde ze, en beende weg. “Ik had sjans,” stamelde ik in mijn beste Spaans. De barman haalde zijn schouders op. “Señor, elke man met een portemonnee heeft hier sjans.”

Het Managuayaanse Film Festival (MFF) wordt dit jaar georganiseerd in een bordeel. Het is een smaakvol ingericht, historisch gebouw in Mataquintos en een voormalige bioscoop, maar toch: een hoerenkast. De snollen zijn tijdelijk weggepromoveerd, maar dat is voor de vorm. Ze heten nu dus garderobejuffrouw, maar er bevinden zich ook opvallend veel ‘koffievrouwen’, ‘koperpoetsdames’ en ‘plaatsbewijsassistentes’ in het pand.

Jens en ik zijn afgekomen op de Soundtrackdag. In de Grote Zaal – normaliter het Anfiteatro Erótico – speelt een orkest muziek uit de Managuayaanse filmgeschiedenis. Wij kunnen niet wachten tot La Paz aan de beurt komt, een populaire road movie uit 2011 met – volgens Jens – allemaal lekkere liedjes. Als we plaatsnemen op het rode pluche en onze mojito in de houder zetten, is het zaallicht al aan het doven. In het halfdonker zien we tien orkestleden die, eh... een oude Fiat het podium op rollen? Jazeker. Een dikzak, in wie wij de saxofonist herkennen, zit achter het stuur. “Dat is de auto uit de film,” fluistert Jens. 

Vrmmm... Vrmmm.... VRRRRRRRR! De saxofonist start de motor en vult de zaal met een oorverdovend lawaai. Terwijl hij op de planken rondjes begint te rijden, zie ik hoe de overige orkestleden hun instrumenten inpakken en weglopen. Wat is dit voor voorstelling? Jens, die heeft zitten smoezen met zijn buurman, buigt zich naar me toe. “Dit is het,” zegt hij. “Wat?!” roep ik. “Dit is het!” schreeuwt Jens. “Er komen geen liedjes meer!” “Is dit de filmmuziek van La Paz?!” schreeuw ik terug. “Ja en nee. Al die leuke liedjes uit de film waren gewoon gejatte hits, zoals Little Green Bag en Born To Be Wild. Die mogen ze niet uitvoeren, want dat kost te veel geld.” Ik kijk naar de dikke saxofonist, die de Fiat in zijn vijf zet. ‘En dit?!’ schreeuw ik. “Dit is gratis!” roept Jens. ‘Ssst’ fluistert een echtpaar achter ons.

Uiteindelijk wordt het een geweldige avond die we besluiten op het herentoilet, waar we met vijf ‘toiletjuffrouwen’ en hun klanten een hilarische oude pornofilm kijken op een zwart-wittelevisie die onder een pisbak staat.

Het Managuayaans Film Festival: de muziek zuigt, maar de films zijn oké. Vijf sterren.

Vaya con dios!

Dit was de voorlopig laatste bijdrage van Joris Mikkelsen vanuit Managuay voor VICE. Meer Managuay? Zie www.managuay.info of lees elke vrijdag de Volkskrant.

Het thema van Valtifest dit jaar was ‘Next to Uranus’. Op zich is dat al verwarrend genoeg, maar op de dag zelf stuitte ik op veel meer misverstanden dan alleen die rondom het thema. Ik was altijd in de veronderstelling dat het met mijn mensenkennis wel goed zat. Hoe ver kon ik ernaast zitten. Een verwarrende dag, dat was het. 

Gediplomeerd faghag Mandy kwam de NDSM-werf op met een roedel gays en een tot de rand toe gevulde bak schijt aan de dresscode. Het eerste misverstand diende zich meteen aan. Ik zei tegen haar dat het vast moeilijk lopen was met die palen op de drassige festivalgrond. “Lieve schat, ik doe dit al langer dan vandaag, ik ben wel wat gewend”, lachtte ze schamper. En inderdaad, ik had beter moeten weten, de keien in de Reguliersdwarsstraat lagen de afgelopen 35 jaar immers ook niet allemaal even waterpas.

Verwarring alom bij dit tafereel. De vrouw op het hoogpolig vloerkleedje blèrde iets wat me aan Björk deed denken, en daar denk ik niet graag aan. Toch bleef ik kijken naar het geheel. De Björk, de opblaasalien, de vogelverschrikker die aan de tent hing, wat is dit? “Zal wel iets van kunst zijn ofzo”, verzuchtte iemand naast me die hetzelfde probleem had. Ook dit had ik kunnen weten.

In een caravan die Down the Rabbit Hole heette en waar ze een verzameling happy hardcore stampers draaiden kwam ik dit meisje tegen. Ik bleek tegenover haar te hebben gezeten op de pont die ochtend, maar herkende haar niet. Waarschijnlijk omdat ze haar jas toen nog aanhad.

In een technotent wilde dit duo verwarring zaaien door uit een opblaaskut te kruipen en vervolgens over elkaar heen te stuntelen. Een handjevol mensen bleef even kijken naar het tafereel en mompelde “goh” of  “nou nou” en slofte weer verder naar een rustig plekje, waar ze zich ongestoord op konden winden over lauw bier en meer verloederingen van de Nederlandse maatschappij.

‘Bubbels, kaassoufflées en swag in de middagzon met me girl @Trudy1958’. Ook de gedachte dat twee vrouwen in een bloeiende menopauze nooit konden zorgen voor de meest perfecte Instagram-foto uit de geschiedenis bleek een groot misverstand te zijn. 

’s Avonds stuitte ik op nog een vijftiger die mijn wereldbeeld opnieuw vormgaf. Deze man, waarvan ik gokte dat hij Jos heet omdat dit in mijn beleving is hoe Jossen eruitzien, gaat hier crazay terwijl Peaches ‘I WANT PUSSY’ door de microfoon schreeuwde op ons VICE-podium. Toen ik naar zijn naam vroeg bleek hij Kees te heten.

VICE-maatje Koen had die nacht twee uur geslapen, maar toen ik van de bar terugkwam met een blikje Red Bull voor hem zag ik ook hem lekker wild gaan op de mad beatz van Valtifest. 

Niets bleek minder waar; hij probeerde een wesp van zich af te slaan en ging een half uur later gebroken naar huis om kippensoep te eten.

Gelukkig waren er ook mensen die het wel heel goed naar hun zin hadden.

Ook dit ging prima.

Ik had inmiddels al wel door dat die dag helemaal niks zeker was. Ook sommige kostuums zorgden bij mij voor veel verwarring, zoals deze. Wat wil deze mevrouw de wereld laten zien? Een Men in Black-hoofdrolspeler?

Of conducteur op de intercity naar Gouda?

Om dit vrolijke duo kan een mens moeilijk heen. Ik vroeg de dame rechts of zij de koningin van Valtifest was. “Ja” zei ze, “wat goed dat je dat meteen ziet”. Een beter einde van dit verslag kan ik me niet voorstellen. Mijn verpulverde mensenkennis, in ere hersteld door niemand minder dan de koningin van Valtifest. Mijn camera ging uit, dit moest gevierd worden. 

Coevorduh is de beroerdste niet, bij hen mag je gewoon het podium opklimmen als je daar zin in hebt.

Zoals je ziet heeft De Grote Vinnie, Donnie en Sjakie Show het in zich om mensen helemaal crazy leip te laten gaan. Verwacht morgen niets minder dan dat.

Peaches weet wel wat helpt tegen de pijn, en het is geen aspirientje.

Tot morgen!

Hellion

Als ik een vrouwelijke artiest zou zijn, zou ik Ann Boleyn zijn. Haar geslacht speelt geen rol in haar aantrekkingskracht. Ze is gewoon een killer metal-vocaliste. Dat is moeilijk klaar te spelen in metal.

Phantom Blue

Dit nummer doet geen recht aan het repertoire van de band, ze waren moeilijk zwaar. Maar de video is heel tof. Het bewijst dat vrouwen toch echt wel de dubbele gitaarsolo kunnen doen.

Lita

Ik heb deze video heel vaak gekeken, maar ik blijf me verwonderen over het verhaal. Kidnappen naar een institutie? Gitaartransfusie? Kan iemand mij dit uitleggen? In ieder geval fladdert Lita en draagt ze een Ray Brown. ‘Nuff said.

Warlock

Doro is belachelijk mooi, maar haar kracht als leadzangeres is de reden dat fans van haar houden. Ze heeft het voor elkaar gekregen haar geilheid naar de achtergrond te laten verdwijnen en oprechte metal uit te stralen. En ze draagt sportschoenen onder haar leren broek, wat we allemaal zouden moeten doen.

Girlschool

Hoe kun je ooit praten over vrouwen in metal/rock zonder Girlschool te noemen? Als ik niet weet wat ik moet dragen, kijk ik gewoon naar haar foto’s. Ik sta niet vaak met mijn mond vol tanden, maar de mannelijke bodybuilder in deze clip krijgt dat aardig voor elkaar. 

Bonus clip: Lady Gaga

Ik beloof dat ik deze niet heb gekozen omdat het een vriendin van me is. Ook al is er een soort van dance-element in dit nummer, het blijft rock. En zeg nou zelf, ze maakt haar entree in een ruimte vol met rook en staat op een brandtrap in een sm-pakje.

Lady Starlight live zien tijdens Valtifest? We geven kaarten weg!

In samenwerking met Nedap matchten we twee Simones aan de leden van The Kik. Dit waren de gelukkige Simones.

Wie houdt van grote porties en achterhaalde grapjes met piemelachtige dingen moet zeker eens een Swaffelworst op Pinkpop proberen.

De meeste mensen bezoeken festivals om hun bioritme om zeep te helpen, functionerende organen te slopen en onnodig jong sterven in de hand te werken. Aardige bijkomstigheden zijn zaken als ‘de sfeer’, ‘de muziek’, ‘de lekkere wijven’ en ‘de nacht doorbrengen op een lek eenpersoons opblaasmatje’. Gehaaide Polen tellen hier ‘het niet verkeerde weeksalaris dat er in de vorm van lege bekers voor het oprapen ligt’ bij op. Als non-culinair fijnproever zie ik het als mijn taak om ‘festivalvoedsel’ aan dit rijtje toe te voegen.

Stilleven van festivalfriet

Ieder jaar kijk ik hunkerend uit naar het eten dat er op een festival te verzamelen is. Ik begrijp dan ook weinig van mensen die tussen twee optredens door campingwaarts keren om bij wijze van diner een blik koude knakworsten te verorberen. Ik heb daar ook helemaal geen respect voor. Vooral op Lowlands is geniaal voedsel te koop. Toen ik vorig jaar geen kaartje had, deed het idee dat ik de drie dagen per jaar verkrijgbare lekkerste hamburger van de wereld moest missen misschien wel het meeste pijn. Sinds jaar en dag stamp ik namelijk direct na aankomst in Biddinghuizen zo’n perfect besausde, vers gegrilde lap vlees op een broodje naar binnen. Ter illustratie: gemiddeld eet ik elke Lowlands-editie vijf hamburgers. En drie broodjes ter plekke gemaakte falafel, want die mogen er ook zijn. Net als de grote driehoekbroodjes van Oxfam Novib, trouwens – voor de gezondheid en wereldvrede.

Zo heeft elk festival zijn eigen heerlijkheden. Iedereen die ooit van plan is naar Melt! te gaan, dient te weten dat de knobibrötjes (zompig brood gevuld met knoflooksaus, champignons en kaas) en Indiase pakora met mango chutney geen smaakpapil onberoerd laten. Op Paaspop worden die honeurs waargenomen door wraps met romige avocadomousse van Cantina Mexicana.

Beeldmetafoor voor ‘zo liever niet’.

Natuurlijk bestaat er ook festivalvoedsel dat smaakt als de gemiddelde dagsnack in een Albron-bedrijfskantine. Het domste stuk vreten kwam ik ooit tegen op Solar Weekend – daar kreeg een snackstand het voor elkaar om een durum döner-rol met vier voorgesneden minibrokjes lamsvlees, drie blaadjes sla en twee schijfjes komkommer verkopen voor vier muntjes. VIER MUNTJES. Dat kan zo natuurlijk niet. Op Pinkpop waagde een chagrijnige cateringkenau het om een soeplepel vloeibare cheddar over mijn nachos heen te genieten (nadat ze met een Limburg accent de vraag: ‘kaas of pikant?’ had gesteld en ik dus de verkeerde keuze had gemaakt). Ik wil maar zeggen: net als het leven zelf kent ook festivalvoedsel hoogte- en dieptepunten, maar is het altijd de moeite waard.

Om in te zien dat het niet alleen de moeite maar ook het geld waard is, moet je leren leven met de ongunstige wisselkoers van de breekmunteenheid op festivals. Nee, in het normale leven betaal je inderdaad geen vijftien euro voor een pannenkoek met spek. Maar dit is niet het normale leven. Dit is een festival. Een festival dat ons allemaal in de gelegenheid stelt om binnen één etmaal pizza, friet, chicken wings, loempia’s, kroketten, wraps, worsten, nacho’s, broodjes en Luikse wafels in de holle kies te laten verdwijnen zonder overvallen te worden door verdriet en een meerdaags schuldgevoel. Dat is iets om te koesteren, en voor te sparen.

Dit zijn een smakelijke tortillawrap (avocadomousse, rundergehakt, tomaat, komkommer, kaas, sla, pikante saus en nachochips - links) en Gidi Heesakkers (rechts) samen op Paaspop 2012. (foto door Merel van Gils)

Nog net op tijd voor het weekend brengen we je een relaxerende mixtape van Victor Crezeé, een van onze favoriete Amsterdamse dj's.  Hij is dit weekend ook live te zien. Victor draait deze zaterdag namelijk op het Boothstock festival in het Zuiderpark te Rotterdam. Voor meer info over dit festival klik je hier. 

1.

2.

3.

4.

Oh, en hier is de video:

Wie niet genoeg heeft aan deze gifjes en Wannabeastar live aan het werk wil zien kan hier kaarten kopen voor Valtifest.

Tracklist:

BADBADNOTGOOD - Flashing Lights

Jai Paul - Jasmine (demo)

Toro Y Moi - Fax Shadow (Shlohmo Remix)

*NSYNC - Gone (Origami Rework)

Neon Indian - Deadbeat Summer (Toro Y Moi Remix)

Origami - Thinking About You (Frank Ocean Cover)

Washed Out - Feel It All Around (Toro Y Moi Remix)

Knight One - Onyx 

John Mayer - Walt Grace's Submarine Test, January 1967 (Zooey Deschanel Is Breaking Up With You Edit)

DAS FENOMEEN springt over het hoofdpodium van de Zwarte Cross

Naast Sander en Emil was er een ander denderend duo voor VICE op de Zwarte Cross. Of nou ja, Joost en Ilja waren er in de eerste plaats voor zichzelf en het bier dat ze dronken, maar ze hadden beloofd ons na afloop ook een verhaal te sturen. Het zou een verhaal vol koddige doodsverachting worden, een gierend verslag van mannelijkheid, gemarineerd in het sap van zweet en verbrand rubber. Hiero:

Hier geen knetterende corpsballen in pyjamabroek met batikprint of fashiongays die lijken te strijden om de titel Hardste Lacher met Hand op Borst en Hoofd in de Nek. Op de Zwarte Cross krijg je een vriendelijke klets bier in je kraag terwijl je danst op Blue Da Ba Dee en een klassieker van De Sjonnies. Op de Zwarte Cross is iedereen dik tevreden. Op de Zwarte Cross gunt iedereen elkaar al het geluk en het bier van de wereld. Dit is hoe je met elkaar omgaat op de Zwarte Cross. 

Foto's door Ewout Lowie

Je zou kunnen zeggen dat het publiceren van een festivalverslag een week 'na dato' een beetje laat is, maar we hebben het hier over Melt! – laat me met rust. We bezochten Melt! ook al in 2009 en 2011, en daarom zullen we hier verder niet ingaan op het feit dat het er altijd regent, dat de drugskakkershuffle veruit de populairste dans is en dat je vijf euro terugkrijgt bij het inleveren van een blauwe vuilniszak. Maar Melt! is en blijft een prachtfestival, en waarom dat o.a. zo is lees je hier.

1. Melt! is heel erg Oost-Duits.
Melt! vindt plaats in Gräfenhainichen, wat in Oost-Duitsland is. Er zijn weinig omgevingen waarin post-ironische festivalgangers zich méér thuis voelen dan in Oost-Duitsland. Je hoeft namelijk heel weinig moeite te doen om post-ironisch over te komen, in Oost-Duitsland. Kijk maar: 

Gewoon over een regenachtige Aldi-parkeerplaats van de China-Imbiss-stand naar je eigen auto buiten beeld slenteren is al voldoende. Overigens is dit in Gräfenhainichen, maar het plaatsje aan de andere kant van het festivalterrein – Jüdenberg – is mínstens zo ironisch.

Verder staat het festivalterrein vol met enorme Oost-Duitse rupsbandkraandingen, uit de tijd dat men achter de muur nog dacht dat hoe groter je rupsbandkraanding was, hoe langer je piemel en hoe groter je daden en invloed op wereldmachtniveau. Inmiddels zijn die rupsbandkraandingen er vooral om wat sfeer aan het festival te geven en genoeg ruimte te bieden voor alle sponsorbannering. Het einde van de ironie is echt zoek, in Oost-Duitsland.

En als er dan per ongeluk een kalend iemand op de foto bijstaat, lijkt die dus metéén een skinhead. Ga je weer.

2. Er is goede muziek te zien en te horen.
Bij Melt! staan er vooral dingen op het programma die mijn moeder in een uitgelaten bui 'tekno' zou noemen. Daar kan een mens gauw klaar mee zijn, maar gelukkig boeken ze ook altijd een dik aantal prachtbands. Toen we bijvoorbeeld boos wegliepen bij Modeselektor omdat we per ongeluk bij Modeselektor waren gaan staan, wandelden we zo binnen bij een nieuwe lievelingsband. Het heette Knife Party [UPDATE: deze lievelingsband bleek niet Knife Party maar Frittenbude te heten. Shoutout naar Natas ter Voert!], en het was geëngageerde Duitse electronische rap. De band bestond uit een rapper die meermaals aangaf tegen nazi's te zijn, ettelijke muzikanten, iemand in een pinguinpak, iemand in een blauw berenpak en iemand in een dolfijnenpak. Het is niet verbazend dat daar vlagzwaaiende anarchisten op af kwamen.

Een ander muzikaal hoogtepunt was Rummelsnuff - een kwaaie bodybuilder van middelbare leeftijd in een matrozenpak die new wave schlagers ten gehore brengt. Verder drukte zijn DJ zich tien (10!) keer op één (1!) arm op, nam Mr. Rummelsnuff een mondharmonica ter hand en droeg hij op een zeker moment ook een vossenmasker. Dit zijn allemaal dingen die ik leuk en nodig vind voor een goede show.

Een vriend van me liep al vrij snel en hard weg bij het optreden, maar drukte een paar uur later na het halen van wat bier wél deze foto onder mijn neus. Om redenen is 'ie wat bewerkt.

Ik had Jacques Lu Cont/Stuart Price nog niet echt vergeven voor wat hij met Madonna heeft zitten doen allemaal, maar het was wel erg leuk om te zien dat hij weigerde om op te houden met zijn set. Daarom kwam er een kwartier na zijn eindtijd een groepje mannetjes uit de coulissen die draadjes uit zijn apparatuur trokken, "Nou, kom op. Kom nou. Nou is het klaar."-gezichten tegen hem deden en duwtjes tegen zijn laptop gaven. En dat Stuart dan vrolijk weer de handjes in de lucht gooide en een nieuw liedje aanzette. Dat was heerlijk. Ik haat het systeem en De Man, namelijk. Stuart ook.

3. De bezoekers vielen me alles mee.
Ik sta normaliter wat wantrouwig tegenover mensen die vaak naar festivals gaan, maar ik vond het publiek op Melt! echt reuze meevallen. Ja, Nederlandse drugskakkers overal. Maar ook wel veel andere mensen. Zo stond deze meneer in de rij voor de bus naar het festivalterrein, op zaterdag. Hij rook naar currysaus, wodka, verwarring en kak.

Het mooiste van dit pak is niet dat hij hem aanheeft, maar dat hij hem op een woensdagmiddag heeft zitten maken. Met een biertje bij de naaimachine. Potten verf gekocht, voorzichtig laten drogen en in een kledingzak stoppen. Je voelt die voorpret. Zijn vriendin was wel teleurstellend:

Punten voor het vrolijke neusje en haar bij haar vriend passende lichaamsgeur, maar als je liefde als maandverbandje verkleed is, red je het niet met wat verfresten en glitter op je toet.

Deze man hieronder viel eerst vooral op door zijn uiterlijk. Hij zat op een trapje, en toen we met hem gingen praten bleek dat hij straight edge was. Vroeger ging hij altijd naar metalfestivals, maar dat is hem gaan vervelen. Toen stond hij op, liep hij naar een stukje vrije ruimte en begon hij de internationale taal van de dans te spreken. Man man man. De bokaal voor sickste danser ooit zou naar hem gegaan zijn, als hij die niet ALLANG op zijn schoorsteenmantel had staan en hij er inmiddels al een beetje blasé over was.

Niet iedereen was straight edge. Gelukkig maar, want mensen die in het ochtendlicht in de vrije natuur hun pillenkater proberen weg te zuchten leveren ontroerende plaatjes op, vind ik.

Verder waren er natuurlijk een hoop blije ravers, maar omdat het verhaal gaat dat deze drie hier al sinds de zomer van 2006 in precies deze houding op dit hoekje zitten kan ik het hebben.

4. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe leuk het is dat Melt! in Oost-Duitsland is.
Op maandagochtend staan er busjes vol buurtbewoners klaar om hun grief over de geluidsoverlast van de afgelopen dagen los te laten op de puinzooi van de bezoekers. Ik vermoed dat ze per ingeleverde vuilniszak betaald krijgen, hoor. Dan kan het dus gebeuren dat je treurig en rillerig je tentje uitkomt, en dit het eerste is dat je ziet.

Aan de overkant van de Aldi-parkeerplaats in Gräfenhainichen bevond zich de parkeerplaats van de Penny Saver, waar een Grillstation gestationeerd was. Voordat we weer naar huis reden gingen we daar nog even langs. Daar is het namelijk pas echt goed Oost-Duitsers kijken. Zoals deze meneer die we staande bij zijn auto onironisch een worst zagen eten.

Dit was de kaart van de Grillstation:

Dit was de daghap:

En net toen we overwogen of we misschien voor de experience een portie Leberzwiebelnkartoffelbrei zouden bestellen? BAM!

Die meneer weer terug in de rij voor worstje twee! Echt een Duitser. Dat is Melt!.