VICE Muziek RSS Feed

Splashh maakt dromerige surfpopliedjes over meisjes, vakantie en meisjes

Lisette van Eijk — Tue, 21 May 2013 09:37:00 +0100

Foto door Rebecca Smeyne.

Splashh is net terug van een tour door de Verenigde Staten, heeft een album vol gruizige zomeranthems opgenomen en speelt aanstaande woensdag op ons Festival Guide lanceringsfeestje in Amsterdam, en vrijdag op de editie in Utrecht. Ik belde drummer Jacob op terwijl de band van een optreden op het Great Escape Festival in Brighton naar de plaatselijke Wagamama liep, en stelde in een kwartiertje zo veel mogelijk vragen over drugs, Beyoncé en obsessieve fans.

VICE: Hoi Jacob. Vertel eens: waarom die extra ‘h’ in jullie naam?

Jacob Moore: Er zijn al een paar bandjes die onder de naam Splash optreden, waaronder een Duitse punkband, een hiphop-act uit Letland en een gospelgroep uit Detroit. De extra ‘h’ is dus om verwarring—en een rechtszaak—te voorkomen.

Klopt het nou dat jullie uit drie verschillende landen komen?

Ja. Sasha en ik komen uit Nieuw-Zeeland, Toto uit Australië en Thomas uit Engeland.

Splashh (v.l.n.r.) Toto, Thomas, Sasha en Jacob.

Jullie spelen pas een jaartje samen, maar hebben al een album opgenomen, in alle uithoeken van Engeland en Australië gespeeld en net een tour door de VS achter de rug. Is dat niet een beetje overweldigend?

In het begin wel. Een week nadat onze eerste nummers waren uitgekomen, stonden we al in de NME en The Guardian. De Engelse pers is nogal hypegevoelig: als je een beetje kunt spelen word je gelijk uitgeroepen tot de redding van de rock ‘n roll, maar een paar weken later gaan de media alweer door naar het volgende bandje. Gelukkig hebben we rond december een korte pauze gehad en zijn we teruggegaan naar Australië en Nieuw-Zeeland. Daar hebben we de tijd gehad om te repeteren, nieuwe nummers te schrijven, ons album op te nemen en in de zon te chillen.

Er worden nogal wat verschillende labels op jullie muziek geplakt, zoals psychedelic pop, surf punk, 90s revival fuzz pop, dream punk en—mijn persoonlijke favoriet—summerpunk surfadelica. Wat vinden jullie het beste passen?

We houden wel van drugs, dus psychedelische pop werkt wel. Maar als ik onze muziek zou moeten beschrijven, zou ik zeggen dat we ergens tussen rock en pop inzitten, tussen heavy en licht. We maken dromerige en nostalgische nummers, maar we zijn geen watjes.

Zijn drugs belangrijk voor jullie creatieve proces?

De meeste nummers zijn geïnspireerd door meisjes. En drank.

Heb je nog sterke tourverhalen?

Veel van onze fans zijn nog erg jong, dus wat dat betreft houden we het netjes, zeg maar. We hebben in ieder geval nog niet veel tieten gesigneerd. We zijn wel een keer geflashed door twee chicks toen we in Australië optraden.

Wat gaan jullie deze zomer doen?

Ons album komt in juni uit, en we staan op een paar festivals, zoals Benicassim, Leeds, Reading en Best Kept Secret Festival. Beyoncé staat trouwens ook op Leeds—het is altijd al een droom van me geweest om een keertje met haar op te hooken.

Aanstaande woensdag staan jullie op onze Festival Guide Launch in Amsterdam, en vrijdag op die in Utrecht. Hebben jullie er een beetje zin in?

Jazeker. Volgens mij is het de eerste keer dat we in Amsterdam spelen, maar ik ben er wel al eens geweest. Een paar jaar geleden was ik met vrienden in Amsterdam, en toen ben ik op de laatste dag hopeloos verdwaald. Ik kon het hostel niet meer vinden, en was ook m’n tas kwijt. M’n vrienden zijn toen zonder mij naar het vliegveld vertrokken, terwijl ik urenlang rondjes reed in de tram en aan vreemden probeerde uit te leggen hoe het hostel er ongeveer uitzag. We hopen dat het dit keer weer zo’n avontuur wordt.

Beyoncé staat niet op Leeds dit jaar, maar Splashh speelt wel op onze Festival Guide Launches, aanstaande woensdag in Amsterdam en vrijdag in Utrecht. Volg de links om je in te schrijven.

Hier is iemand die cd's kan afspelen met zijn platenspeler

Koen van Bommel — Wed, 15 May 2013 08:49:00 +0100

Ik ben in Geldrop, een klein dorpje in de buurt van Eindhoven. Peijnenburg (van de ontbijtkoek) komt er vandaan, evenals A.F.Th. van der Heijden en Viktor van Viktor & Rolf. Die laatste twee heb ik van Wikipedia, de eerste is ter plaatse merkbaar door een penetrante koeklucht. Op het station van Geldrop vind je op de plek waar je een Kiosk zou verwachten het kantoor van Ad Versantvoort, de enige rijschool met een vestiging op een perron.

Ik ben niet in Geldrop voor ontbijtkoek of voor autorijles. Ik kom voor Gijs Gieskes. Gijs is een kunstenaar die instrumenten bouwt. Of een muzikant met een knutselverslaving. Ik weet het niet. Hij kan het zelf ook niet precies omschrijven.

Gijs is 35, maar hij woont nog bij zijn ouders thuis. Lekker makkelijk, zegt hij zelf. Zijn kapsel zegt hetzelfde. Wie heeft er tijd voor haargel, als je de hele dag kunt doen wat je het allerleukst vindt? Gijs’ ouders zijn ook kunstenaar. Het huis lijkt in z'n geheel wel een soort werkplaats. Overal ligt gereedschap en de tuin is bezaaid met sloophout. De zolder puilt uit van de dozen met onderdeeltjes, bakken vol met oude elektrische apparaten en vooral heel veel snoeren en stekkers.

We zitten aan de keukentafel. Gijs praat rustig over zijn werk. Af en toe lijkt het alsof hij een beetje zit weg te dromen. Het zal de tol zijn van hele dagen op een zoldertje soldeerdamp inademen. Gijs vertelt dat hij elke dag om negen uur opstaat, en na wat te hebben ontbeten gaat hij op zijn zolder zitten om te werken. 's Avonds eet hij snel even wat, en gaat hij weer verder.

De zolder staat volgepropt met wonderlijke apparaten, die hij allemaal zelf ontwerpt en bouwt. Hij maakt synthesizers van melkopschuimers, effecten van harde schijven en instrumenten die werken met lichtsensors en computerventilators. De chips en draden zitten niet (zoals bij de meeste synthesizers) verstopt achter een kap, maar vormen een belangrijk onderdeel van het ontwerp. Hij heeft veel aandacht voor details. Zelfs de printplaatjes zien er bijzonder uit, sommige zijn zelfs versierd met kleine tekeningetjes.

Gijs sluit wat dingen aan voor een kleine demonstratie. Hij laat me zijn Casio-keyboard zien, die hij heeft gemodificeerd zodat er vreemde, vervormde geluiden uitkomen. Twee synthesizermodules die met elkaar communiceren via infrarood licht. Een platenspeler die hij heeft omgebouwd zodat 'ie geluid op cd's kan snijden en weer afspelen. De dingen die hij maakt zijn niet echt geschikt om mooie muziek mee te maken. Ze zijn vooral goed in herrie en chaos. Gijs heeft er zichtbaar plezier in om aan knopjes te draaien en met geluiden te spelen. Als ik vraag naar z'n mening over conventionele instrumenten, zegt hij: "Toen ik een jaar of twaalf was heb ik nog wel even op pianoles gezeten, maar ik kreeg vrij snel ruzie met de leraar."

"Ik heb ook nog een tijdje in een band gezeten: Video Hometraining, samen met een andere jongen. We maakten muziek met samples in combinatie met live animatie. Maar samenwerken is toch niet echt iets voor mij. Nu doe ik niet zo veel meer live. Ik heb die behoefte niet. Soms doe ik wel demonstraties van instrumenten die ik heb gemaakt, een beetje zoals ik ook op YouTube doe."

Een jaar of tien geleden zat Gijs op de Design Academy in Eindhoven. Toen maakte hij al instrumenten, maar vooral in z'n vrije tijd. Nadat hij 2002 afstudeerde, kon hij niets anders bedenken dan gewoon zijn hobby uitoefenen. In het begin verkocht hij nog niks, daar was geen noodzaak voor. Hij was kunstenaar en leefde van subsidie. Maar nu niet meer, vanwege de bezuinigingen in de kunstsector.

Gijs is een nuchtere Hollander. Hij laat terloops vallen dat één van de oprichters van Throbbing Gristle ooit een apparaat van hem kocht. En als ik hem vraag of hij zijn uitvindingen misschien ziet als zijn kinderen, wat ik me goed kan voorstellen, kijkt hij me een beetje vreemd aan. Nee, daar doet hij niet aan. Gelukkig maar, want alles ligt lukraak op hopen gegooid op zolder. Ik ken mensen die hun verzameling lege flessen beter hebben georganiseerd. Zijn bescheidenheid is ook te zien in het formaat van zijn instrumenten en effecten. "Ik maak ze altijd zo klein mogelijk. Zo blijven ze zo goedkoop mogelijk voor mensen om te kopen."

Als ik terugloop naar het station, gonst het in mijn hoofd van de piepjes. Dat klinkt best aardig, samen met mijn rommelende maag, die onmiddellijk reageert op de heerlijke geur van de ontbijtkoek van Peijnenburg.

DJ Wika is ouder en cooler dan jij

Ivona Tautkute — Mon, 15 Apr 2013 10:00:00 +0100

Mensen die de uitspraak 'Sterf jong en laat een mooi lijk achter' in het rond smijten, hebben duidelijk geen idee waar ze over praten. Je lichaam is op je zeventigste misschien wat minder strak dan op je twintigste, wellicht zijn je edele delen tegen die tijd enigszins verschrompeld en je bent onderweg waarschijnlijk je tanden of ogen verloren, maar dat betekent niet dat je te oud bent om te feesten.

Wirginia Szmyt, beter bekend als DJ Wika, is het levende bewijs hiervoor.

De 74-jarige bejaarde kan beter met een laptop omgaan dan de meeste arrogante twintigers die zichzelf dj noemen nadat ze een paar dagen met Serato hebben geklooid. Wirginia is al meer dan tien jaar een bekend gezicht in de uitgaanscene voor ouderen in Warschau. Ze draait salsa, rumba en discoliedjes voor de ouden van dagen die hun tweede of derde jeugd beleven, maar haalt haar neus ook niet op voor een jonger publiek. Voor zover ik weet is ze de oudste dj ter wereld en ik wou stiekem dat ze mijn oma was. Dus vroeg ik haar om levensadvies.

VICE: Hallo, Wirginia. Weet u nog wanneer u voor het eerst muziek draaide? Was u nerveus?

Wirginia Szmyt: Nee, totaal niet. Ik draaide bij een bijeenkomst van een ouderenvereniging en er was nauwelijks publiek. Toen ik dertien jaar geleden begon met draaien, was alles anders. Je had cassettebandjes en cd's en je moest heel veel doen, zoals liedjes met de hand terugspoelen. Tegenwoordig is de technologie veel moderner. Als een kind van vier met een mobiele telefoon om kan gaan, waarom zou een bejaarde dat dan niet kunnen? Hetzelfde geldt ook voor computers.

Wat vindt u van moderne muziek? Het cliché wil dat ouderen de muziek waar jongeren naar luisteren steevast verschrikkelijk vinden. Bent u het daarmee eens?

Ik ben van mening dat alle muziek mooi is. Het is begrijpelijk dat de oudere generatie gewend is aan andersoortige, minder snelle en meer nostalgische ritmes. Jonge mensen houden van nieuwe dingen, daar is niets geks aan. Als dat niet zo was, zou er geen vooruitgang zijn. Het enige waar ik moeite mee heb, is het feit dat de muziek zo luid gespeeld wordt, dat ik het ritme niet meer kan onderscheiden en ik alleen maar lawaai hoor. Maar jonge mensen houden daarvan, net als van de knipperende lichten en de rookmachine, dus ik denk dat het voor hen heel goed is. De moderne muziek waar ik een beetje mee gespeeld heb, vind ik heel leuk. Ik weet niet of ze het electro, house of techno noemen, maar er zitten ritmes in die zich eerst herhalen en daarna langzaam veranderen. Dat blijft zich opbouwen, tot je er helemaal in zit.

Wat is volgens u het grootste probleem waar de jeugd mee worstelt?

Het feit dat veel meisjes zwanger raken na een onenightstand. Het is voor jongeren een stuk makkelijker om seksueel actief te zijn, dan voor de vorige generaties in Polen. Je gaat naar een feestje, ontmoet daar iemand, je vindt elkaar leuk en hebt seks en denkt daar verder niet te veel over na. Als je het mij vraagt, is abortus beter dan een kind doden na de geboorte, maar aangezien abortus in Polen niet is toegestaan, hoor je verschrikkelijke verhalen over kinderen die bij het vuilnis worden gezet. Sommige mensen kunnen maar beter gecastreerd worden.

Thatcher had een hekel aan acid house en hooligans

Michael Holden — Mon, 15 Apr 2013 08:00:00 +0100

Eerst schafte ze de schoolmelk af. Toen ging ze achter de mijnen aan. Hierna had ze blijkbaar niets meer te doen en waren voetbalfans en acid house het zaadje.

Het klinkt misschien onwaarschijnlijk in een tijdperk waar er in alle pubs in Engeland een paar TV’s hangen met de hele dag door voetbalwedstrijden, maar als je onder Thatcher vraagtekens zette bij de gevestigde orde, was het kijken naar voetbal of het luisteren naar repetitieve elektronische muziek genoeg om neer te worden geknuppeld door de politie.

Als je op zoek was naar hoe het land zich heeft aangepast sinds Thatchers bewind hoef je alleen maar te kijken naar de huidige mainstream. Voetbal en elektronische dansmuziek werden vroeger als het absolute kwaad neergezet omdat de politie niets meer had om haar opgekropte geweld op te botvieren.

Natuurlijk wisten hooligans ook wel op welke plek ze stonden in de maatschappij sinds de jaren zeventig, en iedereen met contacten binnen de vakbond kende het beleid van de Tories al voordat Thatcher in ‘79 aan de macht kwam. Maar voor jonge mensen kwam de brute oorlog tegen het duivelse duo ‘voetbal en dancemuziek’ als een verrassing.

Foto door Gavin Watson.

Ik kwam er pas achter toen ik in 1989 moest vluchten van een feestje in Dalston. Dit overhaaste vertrek was het gevolg van een plotse politie-inval door agenten van het Stoke Newington politiebureau. Ze waren berucht waren vanwege hun gewelddadige optredens: Ze haalden de nummers van hun uniforms voordat ze binnenkwamen en sloegen alles kort en klein. Hun knuppels lieten zowel mannelijke als vrouwelijke ravers niet ongemoeid. Zeg wat je wilt over geweld, en dit is wat de staat vaak vergeet wanneer ze het hanteert, maar het verscherpt de geest. Als je een manier zocht om de minst boze mensen in het land (in dit geval, blanke middenklassers die euforisch waren van de drugs) samen te laten werken, dan was een inval van de Territorial Support Group op de dansvloer een vrij efficiënte.

Maar totdat de mannen in blauw hun gezicht lieten zien om de gummiknuppeldans te doen, was het moeilijk om ravers te vinden die zich daadwerkelijk zorgen maakten over het overheidsbeleid tegen dancemuziek. Dit kon natuurlijk ook liggen aan het feit dat er tussen het gezweet en gedans weinig ruimte was voor politieke discussie. Fotograaf Gavin Watson, wiens boek Raving ’89 acid house raves liet zien in de late jaren tachtig en vroege jaren negentig, was het met me eens: “Politiek werd overbodig tijdens een rave. Alle onzin waar Thatcher mee aan kwam zetten viel op dovemansoren, omdat we zo verwikkeld waren in de cultuur dat we geen tijd hadden om ons druk te maken over politiek.”

Een verzameling van Boy’s Own-covers.

Cymon Eckel, een medeoprichter van het iconische acid house- en voetbalcultuurmagazine Boy’s Own, stemde hiermee in. “Het min of meer tragische van de ravecultuur was dat het in tegenstelling tot andere muziekscenes totaal apolitiek was,” legde hij uit. “Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat mensen misschien de negativiteit van de politiek in die tijd wilden ontvluchten, of dat ze het misschien gewoon hadden opgegeven.”

Helaas was dat niet hoe Thatchers regering het zag. “Omdat maar weinig mensen de macht hadden om duizenden mensen samen te laten komen met een enkel telefoontje, dacht de overheid dat er een politieke kant aan zat,” zei Andres Weatherall, een andere medeoprichter van Boy’s Own en een belangrijk figuur in de geschiedenis van de Britse dancemuziek. “De regering liet de politie ze volgen en filmen, en stelde er vragen over in het Parlement.”

Foto door Gavin Watson.

De politici en de media propageerden dit gevoel van massale verontwaardiging en liepen, in de woorden van Gavin Watson, “achter de feiten aan; ze waren al vijf jaar te laat toen ze het voor het eerst aan de kaak stelden.” Het was ook zonder twijfel het beste voorbeeld van hoe ongeïnformeerd en naïef de pers was toen ze het hadden over raves en de acid housecultuur. Een onderzoek stelde dat er 'ecstacy-wikkels' waren gevonden na een feest. Watson legt uit: “Hun pogingen tot propaganda waren hilarisch, er bleek een totale machteloosheid uit. We gingen gewoon nog naar raves en lachten om de overheid en hun ‘ecstacy-wikkels’.”

En die eikels die het de scene toen moeilijk maakten in de pers waren ook niet geheel afkeurend tegenover de ravescene. “Ja, natuurlijk waren daar journalisten!”, lachte Weatherall. “Dit waren mensen die werkten voor die tabloids, iedereen wist wie ze waren. Sommigen van hen kwamen ook naar raves.”

Foto door Stuart Griffiths

Voorafgaand aan de introductie van de vaste zitplaatsen bij wedstrijden, kon voetbal—net als acid house—je een menigte intrekken die in eerste instantie oncontroleerbaar leek. Maar wat euforisch kon voelen om aan mee te doen werd een gevreesd spektakel voor buitenstaanders. Toen mensen stierven bij voetbalwedstrijden produceerde de media roddels die suggereerden dat het de eigen schuld was van de slachtoffers. Op die manier werden ook acid house en gelijksoortige manieren van tijdverdrijf afgeschilderd als activiteiten van wie de deelnemers tegen zichzelf beschermd moeten worden. Of als dat niet lukte, neer moesten worden geknuppeld.

Ik realiseer me dat het misschien moeilijk voor te stellen is in een tijdperk waar voetballers als Stewart Downing in hun vrije tijd DJ zijn, maar vroeger kwam het voor dat het aansluiten van een platenspeler in een verlaten gebouw meer politie op de been kreeg dan een nucleaire bommelding. Wat ook de reden was van de maatschappij om zich te ergeren aan de ravecultuur—ze hadden op een bepaalde manier wel een punt. Het was gevaarlijk.

Voordat “repetitieve beats” (zoals de Criminal Justice Act van 1994 het definieerde) mainstream werden, betekende het tekort aan plaatsen waar deze muziek te horen was dat wanneer ravers samenkwamen, je een grote collectie mensen had die ieder soort muziek luisterden en ongeremd tekeer gingen onder invloed van drugs. Hooligans die aanwezig waren op dit soort feestjes hebben het nog vaak over hun initiële verbazing. Mannen die elkaar voorheen voor de lol in elkaar hadden geslagen kwamen samen en knuffelden en mengden zich in de zwetende massa van mogelijkheden die zich voordeden rond 120 BPM.

Foto door Gavin Watson.

Ik ben geen type voor samenzweringstheorieën, maar zelfs de meest simpele verdeel-en-heersanalyse suggereert dat er voor de heersende klasse toch wel iets was om zich zorgen over te maken. Het feit dat iedereen, ongeacht ras, achtergrond of trouw aan een bepaalde voetbalclub, met elkaar op kon schieten was niet iets dat lang stand mocht houden. Tenminste, niet zonder sponsoring.

“Raven ging meer over eenheid,” legde Watson uit. “En er waren, in tegenstelling tot andere scenes, niet echt prominente figuren die de maatschappij tot zwart schaap kon bombarderen, wat toen frustrerend heeft moeten zijn voor de regering en de media. Omdat het zo’n grote en anonieme massa was, heb ik ook het idee dat raves als sociale uitlaatklep veel hebben gedaan aan de afname van raciale verdeeldheid.”

De politie-invallen waren niet best voor de sfeer van de feestjes. Maar desondanks ziet Eckel toch wel het positieve in van Thatchers strijd tegen de jeugdcultuur: “Omdat Thatcher vanwege haar beleid een cultureel gat had geslagen, en de straten vulde met merken, conformiteit en burgerlijkheid, ging de jeugd op zoek naar een opvulling voor die leegte. Wat alleen maar goed kan zijn.”

Weatherall was het hier mee eens, en zag de politisering van de acid house ravescene als iets wat het op vele manieren eigenlijk geholpen had. “Als politici handelen alsof moreel verontwaardigd waren en Kamervragen gingen stellen, krijgen ze kudos omdat ze worden gezien als ‘beschermers van de moraal',” zei hij. “Maar de mensen die breken met die moraal, de jeugdcultuur, krijgen ook kudos omdat jonge mensen willen shockeren. Shockering verkoopt namelijk platen en kaartjes voor acid housefeestjes. De

jeugdcultuur is erg symbiotisch; de menselijke en de jeugdcultuur zijn eigenlijk twee zijden van dezelfde munt.”

Foto door Gavin Watson

En wat gebeurde er vervolgens? De vijand ging subtieler te werk; assimilatie was effectiever dan iedere vorm van wetgeving. Eerst schreef New Order een nummer voor het Engelse voetbalteam tijdens het WK van 1990. En nu doen gemeenteraden de Harlem Shake voor Comic Relief.

Maar ik ben blij en zelfs trots om te stellen dat veel van de goede dingen waarin ik sinds toen in ben verwikkeld, tot stand zijn gekomen onder deze cultuurvernielende krachten. Zo heb ik nog veel vrienden van toen en heb ik een aantal goede karaktereigenschappen aan die tijd te danken. Het lijkt erop dat de weerstand die we boden aan Thatchers bullshit door zoiets banaals als onze muzieksmaak is veranderd in iets veel belangrijkers.

Nu het vrouwelijke symbool van dat tijdperk overleden is, kunnen we stellen dat, ondanks dat je niet ieder weekend de nacht van je leven hebt in een verlaten pakhuis, je recht om te raven intact is gebleven.

Noisey gaat je muziekplezier bezorgen

VICE Redactie — Fri, 29 Mar 2013 10:38:00 +0000

Noem een Nederlandse muziekwebsite die je de beste nieuwe muziek laat horen, video’s en muziekdocumentaires van over de hele wereld met je deelt en vrij is van beschuitdroge interviews. Best moeilijk, vonden wij ook. Daarom hebben we Noisey, de internationale muzieksite van VICE, naar Nederland gehaald. Noisey is er om je te redden van de muzikale ondergang en je vooral plezier te laten beleven. Heel veel plezier. Onze kersverse collega’s werken hiervoor samen met andere Noisey-landen (inmiddels zijn het er tien!) en gaan zelf de meest opzienbarende, grappige en originele docu's, interviews en reportages van eigen bodem maken.

Noisey loopt nu nog in bèta, maar binnenkort gaat de site voor het echt en dat wil Noisey doen met een lanceringsfeest in TrouwAmsterdam. De line-up is nog niet bekend, maar zeker is dat het een goed feest wordt. Wil je kans maken om hier bij te zijn? Meld je dan hier aan.

Muziek!

Koen van Bommel — Tue, 26 Mar 2013 13:47:00 +0000

The Game

Jesus Piece

(Interscope)

Om technische redenen (veel geld krijgen voor slecht geïnformeerde recensies), heb ik me laatst ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Daar krijg je een gratis flesje bubbels en een heleboel A4’tjes die je, als je ze allemaal invult, recht geven op allerlei belastingvoordelen, als ik het allemaal goed heb begrepen. Ik kan nu de btw die ik betaal terugkrijgen, als ik kan aantonen dat ik iets nodig heb om mijn werk uit te voeren. Ik hoop dat het cool is dat ik een lange, wijde korte broek, een jerrycan frisdrank met druivensmaak, een grote auto met veel chroom en honderd euro aan dieselterminatorskunk heb gekocht, enkel om over deze cd van The Game te kunnen schrijven dat 'ie leuk is.

The BasedGod

Tears 4 God

(Eigen beheer)

Ik vraag me serieus af voor wie dit album bedoeld is. Zijn er echt mensen die hier naar luisteren? Negentien nummers lang? Helemaal, van begin tot eind? Ik bedoel, het is superleuk dat er mensen zijn zoals Lil B, die dingen doen zoals dit, maar het is echt net zo leuk om te weten dat 'ie een heel album vol met vreselijke ambient heeft gemaakt, dan er daadwerkelijk naar te moeten luisteren.

INC.

No World

(4AD)

Deze muziek maakt dezelfde warme gevoelens bij me los als toen ik vroeger naar K-Ci & JoJo luisterde. Een soort universeel gevoel van je pik in een meisjeslichaam willen steken, en het maakt echt niet uit of ze superlekker is of in welke opening je je pik steekt. En dat je dan zachtjes heen en weer beweegt en in haar oor fluistert dat het zo lekker is. En dat het meisje dan kreunt en smeekt om meer en meer en meer en... Oh, ik hoop dat het snel een keertje gaat gebeuren.

Eco Virtual

VIRTUAL大気中分析

(Eigen beheer)

Serieus, waar kunnen we nog heen? Als zelfs een conceptueel werkje als dit, compleet met Japanse karakters, glimmend HD-artwork en zijdezachte jaren tachtig-samples zo supererg gedateerd klinkt, wordt het misschien gewoon weer tijd voor wat ouderwetse kwaliteitsmuziek. Heeft iemand misschien het nummer van Sting voor me? Wat zeg je, die is ook bezig met een chillwave-album? Ugh.

Basic Soul Unit

Motional Response

(Still Music)

Oh jeetje, dit album is een beetje een mindfuck, geloof ik. Ik bedoel, het klinkt allemaal heel oud, maar dat is het niet! En bijna alle nummers beginnen met een kick die bijna net zo dof en smerig is als mijn oksel na een nachtje klapperen, maar dan komen er vervolgens allemaal melodietjes tevoorschijn die heel leuk zijn en dan wordt het ineens heel mooi en kan ik me alleen maar afvragen waarom die hoes zo vreselijk lelijk is.

Ben UFO

Fabriclive 67

(Fabric Records)

Dit is een mixtape vol met liedjes waar je misschien naar kunt luisteren met je vriendin, terwijl je aan de ketamine bent en liggend op een tafel zwembewegingen maakt en op het juiste moment dingen roept als “Jajajajajajajajajajaja daar komt 'ie”, en je vervolgens vergeet waar je mee bezig was en best wel zin krijgt in een tosti.

Four Tet

0181

(SoundCloud)

Heb je die ogen van Kieran Hebden weleens gezien? Dat niemand nog een interventie voor die jongen heeft geregeld vind ik ronduit stuitend.

Vuurwerk

One

(Dandelion Lotus Records)

Wist je trouwens dat de burgemeester van Samson en Gert tegenwoordig echt ergens burgemeester is?

Darkroom Dubs Vol. 3

Silicone Soul

(Darkroom Dubs)

Ik probeer me nu de hele tijd voor te stellen dat ze deze muziek zouden draaien in een darkroom, en het ziet er vooralsnog veel minder naar uit dan die keer dat ik op een zondagavond in de sex swing van Club Fuxxx terecht kwam.

Tim Hecker & Daniel Lopatin

Instrumental Tourist

(Software)

Tim en Daniel, het zouden de buurjongetjes van je neefje kunnen zijn. In dat geval zou Tim denk ik zo'n nieuwetijdskind zijn met een glutenallergie en Daniel heeft ADHD en iets leuks uit het autismespectrum. Samen zijn ze op hun zolderkamertje op zoek naar vriendjes in Habbo Hotel omdat ze irl gepest worden. Over tien jaar zullen ze op die zolderkamer stiekem blowtjes roken en naar seksplaatjes kijken. En als ze genoeg internetcultuur hebben verwerkt en vintage synthesizers/Apple-producten kopen, kunnen ze misschien net zo'n leuk album maken als hun naamgenoten nu.

Pantha du Prince & The Bell Laboratory

Elements of Light

(Rough Trade)

Bim bam bom

kling, klang, klong

tringelingeling

triiiiiiing

ping ping

Daedelus

Looking Ocean

(Scion A/V)

Wow, ik kende Daedelus eigenlijk alleen maar van zijn gestoorde bossa nova-met-ADHD liedjes, en om eerlijk te zijn was ik daar niet zo heel erg van gecharmeerd. Maar dan dit! Dit klinkt als een gezellig ritje in zo'n mooie Scion-auto! Je kunt 't album ook gratis downloaden op de website van dat fantastische automerk. Die bossa nova-tracks van 'm ga je maar lekker luisteren als je op je opgevoerde scooter rijdt.

Acteurs

Acteurs

(Public Information)

Vroeger werkte ik iedere dag in de slagerij van mijn ouders. Ik wilde dat niet. Ik wilde veel liever naar buiten, een wandeling maken, of oefenen op mijn viool. Maar vader was onverbiddelijk. Als ik liet merken dat ik geen zin had, of er met mijn pet naar gooide, kreeg ik een ham naar mijn hoofd geslingerd. “Niet zo zeiken, vriend,” bromde 'ie dan, “het slagersvak is een prachtig bestaan.”

Mountains

Centralia

(Thrill Jockey)

Oh. My. God. Dit is nou een verzameling droney jams met zachte gitaartjes waar ik echt superblij van word. Je zou bijna gaan denken dat Brooklyn geen hectische stenen jungle is, maar een paradijslijk eiland waar de vrouwen vrijwel niks dragen, er magische paddenstoelen aan de bomen groeien en je altijd een vrije dag hebt. Zodat als een van die vrouwen weer 'ns begint over die latrine waarvan je had gezegd dat je die zou graven, je dan gewoon kunt zeggen: “Ugh, dit is m'n vrije dag.”

Stygian Stride

Stygian Stride

(Thrill Jockey)

Het is 2074. Voedsel is schaars. De zonnepanelen op de Noordpool zijn vernietigd door radicale groeperingen en de kerncentrales van Myanmar hebben de omgeving veranderd in een groot lichtgevend moeras. Na de technostorm en de Grote Plaag van 2050 heeft het leger alle elektronische apparaten geconfisceerd. De laatste bewoners van planeet Aarde maken zich klaar voor migratie naar Gliese 581 d. Duizenden bots en clusters halfbionics blijven achter op onze planeet. Als de Voyager VI in slowmotion opstijgt, zingen ze via iChords een zwaar, plechtig lied. Aan boord van het ruimteschip zit een klein meisje te luisteren naar het lied. Ze zingt zachtjes mee. Ze is niet bang.

Grouper

The Man Who Died in His Boat

(Kranky)

Op het toilet in het ouderlijk huis van mijn vriendin hangt een kaartje met een quote van de oma van Bob Dylan. Er staat iets in de trant van dat je lief moet zijn voor iedereen, omdat we allemaal een zware strijd voeren. Ik heb geen idee waarom die uitspraak daar in het toilet hangt, maar als ik zo naar dit album van Grouper luister, kan ik het er eigenlijk alleen maar mee eens zijn.

Broadcast

Berberian Sound Studio

(Warp)

Dit is vast een megagoede soundtrack van een briljante film op een gerenommeerd label door een iconische band, maar toch heb ik het gevoel dat ik naar Rai Uno zit te kijken terwijl mijn zusje op de achtergrond haar pianoles zit voor te bereiden.

Christopher Owens

Lysandre

(Fat Possum / Turnstile)

Ken je dat gevoel, als je superdronken bent en je moet poepen en je gaat zitten op de wc maar de bril is nog omhoog? Die halve seconde tussen verwondering en intense zelfhaat omdat je dom bent en het zo makkelijk was geweest om dit drama te voorkomen? Zoiets.

Foxygen

We are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic

(Jagjaguwar)

Hé, wat grappig, dit klinkt precies als een liedje van vroeger dat ik heel erg leuk vind, maar waarvan ik niet op de naam kan komen.

Ducktails

The Flower Lane

(Domino)

Noem me een oude zeikerd, maar ik vond Ducktails veel leuker toen hij nog gewoon een beetje op zijn gitaar zat te jammen. Dit klinkt als iets dat ze over dertig jaar op Radio 2 draaien. Ach, tegen die tijd vind ik dit vast superleuk.

The Ruby Suns

Christopher

(Memphis Industries)

Een poosje geleden zat ik in een nostalgische bui naar albums van Cut Copy en Friendly Fires te luisteren en na te denken over meisjes die ik toen leuk vond, en dat was best fijn, eigenlijk.

Thee Mighty Fevers

Fuck'in Great R'n'R

(Deadbeat records)

Wie had er ook alweer bedacht dat punk dood was? Dat waren vast geen Japanners!

Pissed Jeans

Honeys

(Sub Pop)

Geloof me, er zijn geen bozere mannen met gitaren dan Pissed Jeans, en ik heb in mijn leven een hele hoop boze mannen met gitaren gehoord. Matt Korvette is ook nog eens de enige die je terloops meedeelt dat hij de magnetron een fantastisch apparaat vindt.

Ik liet muziek recenseren door iemand die geen enkele interesse heeft in muziek

Noisey Redactie — Wed, 20 Mar 2013 13:49:00 +0000

Er bestaan mensen die geen muziek luisteren. Een vriendin van mij (te zien op de bovenstaande foto) is zo iemand. Muziek interesseert haar simpelweg niks. Ik kan mezelf niet verplaatsen in dit toppunt van onverschilligheid jegens de allermooiste kunstvorm op aarde aller tijden ooit. Hoe kun je zo zijn? En hoe ervaart ze muziek als het haar niks interesseert? Ik liet haar daarom ter verheldering een paar nummers recenseren.

Kanye West ft. 2Chainz – Birthday Song

“De jongen die dit zingt heeft vast een jas aan met een bontkraag. Zo’n verwend kereltje. Wat zegt-ie nou? Hij wil een hoer met een dikke reet voor zijn verjaardag? Waarom zou je een lied maken over je verlanglijst? Hier kun je niet op feesten. Ik zou het ook niet uitzetten als het toevallig wel opstond, want dan zou ik iets beters moeten bedenken en dat kan ik toch niet. Dan blijft het te lang stil en dan worden sommige mensen boos. Maar als dit de hele tijd op zou staan zou ik toch kijken of ik genoeg vrienden kon verzamelen om ergens anders naartoe te gaan. Pff dit duurt lang zeg, wat een eentonig geneuzel. Ik zou ze die cadeaus nooit geven. Ik ken ze niet en ze zijn vast al heel rijk. Een 4. Ik mag deze jongens niet.”

Lees het volledige artikel op de Nederlandse website van Noisey.

(De betà-versie van Noisey Nederland staat nu online, de officiële lancering volgt binnenkort.)

Autre Ne Veut over zijn allergrootste angsten en Whitney Houston

Noisey Redactie — Wed, 13 Mar 2013 11:43:00 +0000

Autre Ne Veut is de beste zanger van dit moment. Hij heeft net een nieuw album uit: Anxiety. Met deze plaat kunnen we onze alt r&b-fase waardig afsluiten. Beter dan dit wordt het niet. Het is superintens en zal gevoelige types, zoals mijn moeder, aan het huilen brengen. Autre Ne Veut = Arthur Ashin. Hij stal mijn hart al in 2010 met zijn titelloze debuut vol avant-gardistische r&b-liedjes. Inderdaad ja, AVANT-GARDISTISCHE R&B. Het kan. Ik wist alleen niets van hem. Niemand eigenlijk. Ik kon niet wachten om hem te spreken, dus vroeg ik hem te Skypen. Terwijl Arthur zijn ontbijt nuttigde, vroeg ik hem naar Whitney Houston, zijn fascinatie voor het vrouwelijke geslacht en Idols.

Noisey: Jammer dat ik je niet op de webcam kan zien. Waarom zet je hem niet aan?

Autre Ne Veut: Ik Skype via mijn telefoon, dus dat is niet mogelijk. Ik kan je wel vertellen wat ik nu aan het doen ben? Ik maak ontbijt klaar.

Het is bij jou toch zeker al iets van half 12?

Ik had vanochtend na een lange tijd eindelijk weer eens de kans om uit te slapen. Ik heb het druk gehad, ben zelfs een beetje overwerkt geraakt. Maar dat is vanaf nu anders. Gisteren was mijn laatste dag bij mijn reguliere baan. Vanaf nu richt ik me volledig op mijn muziek.

Hoe voelt dat?

Bevrijdend.

Lees het volledige interview op de Nederlandse website van Noisey.

(De betà-versie van Noisey Nederland staat nu online, de officiële lancering volgt binnenkort.)

We lieten Martyn wat vertellen over foto's van zijn glamoureuze sterrenbestaan

VICE Redactie — Thu, 07 Mar 2013 08:30:00 +0000

Martyn is zo'n producer die altijd bezig is met vernieuwen. Hij maakt bijvoorbeeld iets leuks van het genre dubstep, wat waarschijnlijk ingewikkelder is dan jij en ik denken. Vrijdag gaat zijn nieuwe show The Air Between Your Words in première tijdens de STRP BIËNNALE in Eindhoven. Voor deze show werkte hij samen met de Franse filmmaker Xavier Magot en visueel kunstenaar Jeroen Erosie. Het moet een audiovisueel pareltje zijn, als we de geruchten mogen geloven. De teaser ziet er in ieder geval veelbelovend uit.

We hadden het vermoeden dat Martyn geniet van een rijk leven, op allemaal spannende plekken op de wereld komt en elke avond feest met sterren. Het leek ons dan ook een goed idee om te vragen of hij wat foto's uit zijn persoonlijke archief wilde sturen, en ons daar wat over kon vertellen. Dit stuurde hij op.

Ik maak niet zo vaak foto's in de club of tijdens optredens. Ze zien er meestal allemaal hetzelfde uit, en ze vangen nooit echt de sfeer van zo'n avond. Je ziet een dj van de zijkant of van de achterkant, of wat lichten en menselijke vormen. Nog een reden om je fototoestel thuis te laten en te genieten van het feest! Ik ben een groot voorstander van het beleid van clubs waar het verboden is om foto's te maken. Mensen zouden naar elkaar moeten kijken, niet naar de tijdlijn op hun telefoon. Op mijn telefoon vond ik slechts één foto van een feestje, en die is van het Life Festival in Ierland. Je ziet Ben Klock en Marcel Dettmann, tijdens één van mijn favoriete sets van vorig jaar.

Meestal eindigen de wat vreemdere, eigenzinnige dingen die je tegenkomt als je reist op mijn camera, zoals dit bewerkte Panini-plaatje van Piet Keizer. Het plaatje zat op een lantaarnpaal geplakt, buiten bij Berghain. Het was tijdens het EK, één dag nadat Duitsland ons had verslagen. De hele stad was overspoeld met enorme oranje posters waar "Niederlage" op stond. Ik denk dat de Duitse fans de rivaliteit met Nederland een stuk luchtiger en met meer humor beschouwen dan de Nederlanders. Ik heb overigens geen idee wat er met deze sticker bedoeld werd.

Een paar weken geleden speelde ik op een hele leuke avond in de Mint Warehouse in Leeds, samen met Jackmaster en Boddika. Op weg naar het vliegveld moest ik mijn gage omwisselen in dollars, maar deze twee briefjes waren nep! Ze kwamen ongetwijfeld uit de bar- of deuromzet, dus iemand heeft een heel goedkoop avondje gehad. Iemand is me veertig pond verschuldigd, dus ik hoop diegene te zien als ik weer eens in Leeds ben!

Een tijdje terug speelde ik live in Manchesters Warehouse Project. Ik werd gevraagd om een korte dj-set te doen in de catacomben van het gebouw, voor het immens populaire Boiler Room. De set was heel leuk, hoewel het een beetje vreemd is om met je rug naar het publiek te staan, maar wel voor duizenden kijkers over de hele wereld. Mijn vrienden in Eindhoven zaten ook te kijken en één van hen maakte deze geweldige screenshot van zijn desktop met alle dingen die goed zijn uit Eindhoven: dj'en, het Philips-logo en stroopwafels. De foto van Anita Meyer begrijp ik niet helemaal, misschien was het de persoonlijke voorkeur van die vriend.

Zoals ik al zei, er eindigen vooral vreemde foto's op mijn camera. Op een van mijn tours leed ik aan een vreselijke verkoudheid. Waarschijnlijk te wijten aan kou, vliegtuigen en vermoeidheid. Ik had ergens wat eucalyptusextract gevonden om te kunnen stomen, maar de meeste hotelkamers komen niet met een grote bak om water in te doen. Als een volleerd reiziger/dj/producer/McGyver, kookte ik wat water en goot ik het in deze Moët-champagnehouder.

Eén van mijn favoriete reisjes van vorig jaar was naar Rusland. Ik wilde er altijd al eens heen, en het viel niet tegen. Ik was er midden in de winter, het was -25 graden, en ik zat in de trein van St. Petersburg naar Moskou. Ik vind met de trein reizen veel fijner dan met een vliegtuig. Het is iets langzamer, maar je kunt aan muziek werken, een beetje rondlopen, er is geen turbulentie en in de meeste gevallen kun je er koffie krijgen. En je ziet veel meer van het landschap. In Rusland zag ik velden met sneeuw, bergen bedekt met sneeuw en steden met sneeuw. Toen ik deze foto maakte, in een poging de sneeuwigheid van Rusland vast te leggen, had ik nooit kunnen voorspellen dat er een random man op zou staan. Wat doet deze man hier, naast de treinrails? Er was in de wijde omtrek verder niks. Ik hoop dat als de man dit leest, hij me kan mailen met wat uitleg.

We wilden weten welke liedjes Krampfhaft leuk vindt, en wat we toen deden: het hem vragen

Koen van Bommel — Tue, 05 Mar 2013 11:03:00 +0000

Krampfhaft (of Kr∆mpfh∆ft, als geometrische vormen je ding zijn) is een druk man. De hele dag zit hij in de studio allemaal moeilijke dingen te doen met geluiden en 's avonds laat hij mensen zweten van plezier in donkere clubs. We worden wel vrolijk van die onmogelijk diepe bassen en hypnotiserende piepjes. En omdat we benieuwd zijn naar wat voor muziek Joris (zo heet 'ie eigenlijk) zelf luistert, stuurden we hem een mailtje met de vraag of hij wat van zijn favoriete liedjes kon delen. En dat deed ‘ie gewoon. Aardige jongen is het, die Krampfhaft.

Een liedje waar je favoriete geluidseffect in zit.

Curley vs Hybrid – Dancing With The Devil

Lang geleden, toen ik begon te ontdekken wat er allemaal nog meer voor muziek bestond naast wat er op MTV werd gedraaid, kreeg ik een bandje vol met tracks van Curley. De manier waarop deze track begint, met die rare bliepjes, en hoe je op het verkeerde been wordt gezet als de kick erin komt vond ik toen echt geweldig. Dat, samen met de onheilspellende effecten op de achtergrond, maakt dit één van de tracks die veel invloed op me heeft gehad.

Het treurigste liedje dat je kent.

Kate Bush – Running Up That Hill

Kate Bush is een van mijn favoriete artiesten aller tijden en dit nummer blijft een mooie. Het gaat over de onmogelijkheid om echt te begrijpen wat er in het hoofd van je geliefde omgaat. Ik vind dat tragisch, omdat iedereen daar wel mee te maken krijgt in zijn of haar leven.

Een liedje dat je vroeger op een bandje had.

Bone Thugs N Harmony – Mo’ Murda

Ik kom nog uit de tijd dat het gebruik van cassettebandjes heel gewoon was. Bandjes kopiëren van de platencollectie van de oudere broers van je vrienden enzo. Eén van de bandjes waar ik heel veel naar heb geluisterd was E. 1999 Eternal van Bone Thugs N Harmony. De combinatie van melancholische muziek, ritmische raps en extreem gewelddadige teksten vond ik erg fascinerend.

Een liedje dat op de laatste cd staat die je kocht.

Andy Stott – Numb

Ik zou echt niet meer weten wat de laatste fysieke cd is die ik heb gekocht. Daar ben ik al lang geleden mee opgehouden. Maar de laatste release die ik heb gekocht was Luxury Problems van Andy Stott. En deze track is wel echt het hoogtepunt van die release.

Een liedje waar je op wilt dansen op je bruiloft.

Dan Deacon – Crystal Cat

Na overleg met m’n vriendin leek het ons een erg goed idee om Dan Deacon uit te nodigen als ceremoniemeester op onze bruiloft. Als er iemand is die een publiek over de rooie krijgt, is hij het wel. Dat zou echt een bruiloft zijn die niemand ooit meer vergeet.

Krampfhaft staat op 6 maart op 5 Days Off in de Melkweg, samen met zijn maatjes Jameszoo, Akkachar, DJ+ en Brutuzz.

We stelden wat vragen aan YEN TECH over zijn nieuwe clip Forever Ballin'

Koen van Bommel — Fri, 01 Mar 2013 09:06:00 +0000

Hoi, mag ik even je aandacht? Ik heb iets leuks voor je. Het is een videoclip. Niet zomaar een videoclip, hoor. Het is een hele mooie. De clip werd gemaakt door Priz Tats en het liedje waar 'ie bij hoort is Forever Ballin' van YEN TECH. YEN TECH is Nick Newlin uit Chicago. Hij maakt een doorgesnoven mix van K-pop, hardstyle en hitparade-r&b. Dat vinden we leuk. Hier is de clip.

Hieronder lees je een soort van transcriptie van een chatgesprek dat we hadden met Nick. Omdat alleen een clip posten net zoiets is als een scheet laten en er vervolgens niet aan ruiken: zonde van de moeite.

VICE: Hé Nick, hoe is het?
Nick Newlin: Goed. Alles klaar aan het maken voor de release van de video. En daarna rijd ik terug naar Chicago.

Waar zit je nu dan?

Ik zit nu in Philadelphia, waar ik m'n nieuwe mixtape heb opgenomen. Ik zat een week opgesloten in de studio, gigantische wobblebassdrops te bouwen terwijl er een orkaan bezig was.

Hé, ik lees op Twitter dat je baalt omdat je een Tiësto-concert hebt gemist. Ben je fan van hem?

Ja, Tiësto is gestoord. Ik hou van dat hele witte overhemden-ding. Ik denk dat ik vooral baalde omdat ik er pas achterkwam toen m'n kleine neefje zoiets zei als “Ja, ik ben bij het Tiësto-concert.”

Ja, dat is kut. Ik heb Tiësto nog nooit live gezien, waar ik oprecht van baal, want hij is de beste dj in de wereld en alles. Ik ben vooral zo benieuwd hoe dat komt. Weet jij het?

Nee, ik heb 'm ook nooit live gezien. Ik weet het niet, misschien is hij de beste. Waarschijnlijk wel. Tijdens een concert kan hij duizenden mensen besturen als slaven. Tenminste, zo lijkt het. Het is moeilijk te zeggen zonder hem ooit te hebben gezien.

Laten we er maar over ophouden dan. Hoe zou je YEN TECH omschrijven?

Ik noem het maximalistische pop, omdat de dingen die ik maak vaak heel erg over de top eindigen, seksueel en spiritueel. Ik ben niet bang om te experimenteren en alles erin te stoppen. Het gaat over mijn zelfvertrouwen en kwetsbaarheid. Ik hou ervan om met uitvergrotingen daarvan te spelen.

Ja, ik denk dat dat goed naar voren komt in je nieuwe clip. Die heeft best een hoge wow-factor, wat dat ook betekent.

Ik wilde iets doen met het idee van een idool in training. Ik ben half Koreaans en opgegroeid met K-pop en de hele cultuur daaromheen. In Korea beginnen ze op hele jonge leeftijd hun 'idolen' te trainen, heel rigoureus. Echt gestoord. Misschien is mijn nieuwe video een soort reflectie daarop? Het is misschien wel meer ambigu, want ik heb ook het gevoel dat veel van de visuele elementen die we hebben gebruikt inwisselbaar zijn. Blonde geisha's enzo.

Maar het ziet er gewoon zo ongelooflijk professioneel uit. Ik bedoel, ik zou niet weten hoe ik aan mijn nichtje van zeventien moet uitleggen dat dit 'underground' is, en niet iets uit de hitparade.

Ik ben eigenlijk vorig jaar pas begonnen pop-georiënteerde muziek te maken, hoewel ik dat wel altijd heb willen doen. En de video komt vooral voort uit veel en hard werk. Er was weinig budget en er hebben maar iets van drie mensen aan gewerkt.

Is het je doel om iets te maken dat niet te onderscheiden is van hedendaagse popmuziek? Ik bedoel, meer als een hommage dan een parodie?

De gelikte uitstraling is meer gewoon een reflectie van de digitale tijd waar we in leven. Maar dat is denk ik deels impulsief omdat ik gefascineerd ben door de buitensporigheid in de populaire cultuur tegenwoordig. Hoe kun je dat niet zijn? Maar ik wil ook op mezelf kunnen staan, in mijn eigen universum, zeg maar. Ik wil niet alleen de lijn tussen mainstream en underground vervagen, ik wil die lijn zijn. Of slaat dat nergens op?

Ik denk dat ik het wel begrijp. Aan de andere kant is de structuur van Forever Ballin' best onconventioneel. Ik hoor nergens een refrein of een couplet, of juist alles is een refrein. Of een brug. Ik weet het niet.

Precies, ik denk dat ik gewoon probeer om dingen uit elkaar te halen en te kijken wat er gebeurt.

Denk je weleens na over wat voor muziek je zou maken als je niet in Amerika, maar in Korea was opgegroeid?

Waarschijnlijk zou de muziek hetzelfde zijn, maar zou het in een of andere vreemde frisdrankreclame zitten.

Iets anders, je hebt het vaak over de 'bass clown', wat is dat? Google kwam met dit plaatje.

Haha, dat heb ik niet zelf verzonnen, volgens mij zei Matthew van Gatekeeper het een keer in een gesprek. Ik denk niet dat hij er credit voor wil, om eerlijk te zijn. Ik trouwens ook niet. Maar het bleef hangen. Voor mij beschrijft het de allesomvattende levensstijl van mensen die naar 'de club' gaan en concerten van Tiësto bezoeken.

Je had het er daarnet over dat je van de week terug naar Chicago rijdt. Wat voor muziek luister je als je in de auto zit?

Eh, specifiek in de auto?

Door die visuals van je mix voor DIS magazine kreeg ik het idee dat je wel iets had met muziek luisteren in de auto.

Wel, ik heb net een nieuwe auto, met XM-radio, en ik heb best wel zin om het EDM-station aan te zetten en dat gewoon te ondergaan. En ik heb ook net wat oude r&b gedownload die ik nog moet luisteren. Craig David enzo.

Wat voor auto heb je?

Een Hyundai. Korea man, we nemen alles over.

Ga je 'm nog tunen? Neonlicht? Een grote sub in de kofferbak?

Nee man, ik ben niet zo'n autofanaat.

Shit, dat dacht ik. Nou ja. Eén ding nog: een jongen die ik ken heet ook Nick, maar we noemen hem altijd Buck, omdat dat is wat autocorrect ervan maakt als je Nick typt.

Wat? Dat heb ik echt nooit.

De Engelse nazipunkscene is op salueren na dood

Brian Whelan — Thu, 28 Feb 2013 08:00:00 +0000

Rimpelige skinheads werden vorig weekend gedwongen om Oost Londen te ontvluchten, omdat de burgemeester van Newham een feest had geannuleerd waar veel neonazi’s werden verwacht. Ondanks het feit dat de show was afgeblazen waren de ramen van de kroeg ingegooid, waarschijnlijk door antifascisten.

Reden voor deze onrust was het skinheadfeest Monsters of Oi. Het evenement heeft geen overduidelijke extreemrechtse trekjes, maar wel een verdachte hoeveelheid overeenkomsten met de underground white power-muziekscene. De schattige naam is er dus slechts om z’n iets minder lieve inhoud te verhullen. Maar dit is niks nieuws. Terwijl antifascistische groeperingen terecht hun aandacht ergens anders op hebben gericht (op ‘politieke’ groeperingen als de EDL en de BNP), bieden pubs overal in het Verenigd Koninkrijk onderdak aan dronken mannen met gitaren en gestrekte rechterarmen.

Binnen deze line-up waren een aantal bands van wie de leden banden hebben met Blood & Honour, het neonazinetwerk dat door Ian Stuart (zanger van de eerste Engelse white power-band Skrewdriver) in het leven werd geroepen in het begin van de jaren negentig. Niet alle bands op de lijst zijn nazi’s, maar wel hadden een aantal oud-leden van de neonazistische pseudoterroristische groepering Combat 18 zich aangemeld op de Facebook-gastenlijst. Om dit weekend eens te voorzien van een lekkere laag nationaal socialisme.

Maar wat uiteindelijk aanzette tot protest tegen het optreden was het feit dat de band IC1 (politiejargon voor 'blanke man') als fascistisch werd neergezet, waardoor Unite Against Fasciscm een demonstratie aankondigde. De organisatoren stelden nog voor om IC1 uit de line-up te schrappen, maar moesten uiteindelijk allemaal vluchten omdat het echt een chaos begon te worden.

Er zijn meerdere verklaringen voor de opkomst van deze zogenaamde Rock Against Communism (RAC)-optredens. Ten eerste zijn de EDL en haar splintergroeperingen teruggevallen op old school racistische protesten. Dit heeft veel de van originele idioten weer terug de straat op gebracht en de jongere generatie geïnspireerd om hun kop kaal te scheren en een misplaatste politieke retoriek over te nemen waarvan ze zelf eigenlijk helemaal geen kaas hebben gegeten. Ten tweede heeft het instorten van de rechtsere politiek er de afgelopen twee jaar voor gezorgd dat kleine neonazigroeperingen voor het eerst in jaren zijn gegroeid tot meer dan tien leden. De instroom van Oost-Europese skinheads heeft hierin waarschijnlijk ook een rol gespeeld.

Militante antifascisten richtten hun aandacht na de jaren negentig ook niet echt meer op de white power skinhead scene. In plaats daarvan eiste de BNP hun aandacht op die, na de afscheiding van Blood & Honour, op weg was een respectabele politieke partij te worden. Dit werd natuurlijk als een grotere dreiging gezien dan een stel idioten die schreeuwden om meer rechten voor blanken in een land waar blanken al de meeste rechten bezitten.

De slag bij Waterloo, 1992.

Blood & Honour verliet vol schaamte de straten na de Slag bij Waterloo in 1992, toen de Antifascistische Actie een paar honderd jonge fascisten, die op zoek waren naar het verzamelpunt voor een enorme Blood & Honour-gig, uiteendreef. Het jaar daarop stierf hun leider Ian Stuart in een auto-ongeluk. Zijn auto stopte op mysterieuze wijze met functioneren en verongelukte (volgens de geruchten zaten de antifascisten erachter, maar niemand heeft ooit de verantwoordelijkheid opgeëist). Zijn dood ontnam de beweging haar boegbeeld, maar creëerde een heuse persoonlijkheidscultus met een aanhang van amuzikale ontevreden blanke mannen.

Dat stelde de Engelse fascisten voor de moeilijke keuze: het bewandelen van het legitieme of het extremistische pad. Het was of een pak aantrekken bij de BNP en doen alsof je wereldbeeld een legitieme politieke keuze was, of je bleef lid van Blood & Honour, die snel zijn achterban aansterkte, zich van de straten terugtrok en in het geheim ging opereren.

De Blood & Honour-scene bestaat nog steeds. Er zijn een paar keer per jaar geheime optredens en iedere september is er een heimelijke ISD-herdenking, waar veel mensen samenkomen om de dood van Ian Stuart. De herdenking van vorig jaar was alleen niet echt meer geheim, omdat een van de leden van het superieure ras zijn foto’s had gegeotagged. Ze waren op een veld in Loversall, South Yorkshire. Verontrustend, maar niet zozeer verrassend bleken een aantal aanwezigen bij het leger te zitten.

Afgelopen jaren hebben de witte suprematieboefjes van English Rose het voortouw genomen om neonazirock om te dopen tot ‘patriottische oi'. Hun leider, Steve Jones, bracht zijn band, Tattooed Mother Fuckers, ook weer bij elkaar. Het is dezelfde verschrikkelijke muziek, hetzelfde gebruik van swastika-achtige symbolen, en hetzelfde sieg-heilende publiek. Alleen zijn de teksten nu slechts nog een schaamhaartje verwijderd van de oproep tot een rassenoorlog.

De nazigroet tijdens een optreden van Tattooed Mother Fuckers.

IC1 mag dan de enige band zijn die van de flyer is geschrapt, maar Last Orders en Citizen Keyne stonden er nog steeds op. Beide bands speelden eerder graag in het voorprogramma van Tattooed Mother Fuckers. Het is een kleine scene en de grens tussen vermeende patriotten en keiharde extremisten is flinterdun. Pressure 28, een andere skinheadband, speelt regelmatig samen met bands die op de flyer van Monsters of Oi staan, en hun zanger Kevin Gough, lid van de BNP en als voetbalhooligan verbonden aan C18, was ook aanwezig. Ook Kevin Watmough was er, de oprichter van het verachtelijke Redwatch, een fascistische website waar foto’s worden geplaatst van vijandige doelwitten en om hun namen en adressen wordt gevraagd.

Natuurlijk is niet iedereen in deze scene een woedende nationalist, maar veel van de bands flirten met gevaarlijke ideologieën en de aanwezigheid van Combat 18-leden wordt overduidelijk door de vingers gezien. In 2011 begonnen een aantal punkers de campagne 'Get Off the Fence' om mensen die zich inlieten met Blood & Honour uit de tent te lokken, omdat deze de punkscene infiltreerden. Ze startten de blog No Retreat, om de banden met de groep te onderzoeken en aan het licht te brengen.

Waredigaeth, een banjospelende en tuinbroekdragende extremistische band uit Wales.

Blood & Honour organiseert nu bijna iedere maand underground evenementen. Hun eerste gig van 2013 op 28 januari werd voorzien van een valse geheime locatie in het centrum van Londen om de mensen die dit feestje wilden verpesten op een dwaalspoor te brengen, en er was een telefoonnummer dat iedereen eerst moest bellen om te worden doorgelicht. Het vond een week voordat de anarchistische boekenwinkel Freedom Press werd gemolotovd plaats, wat door sommigen werd gezien als een wraakactie van Combat 18.

Dit weekend organiseert Blood & Honour Yorkshire het Viking Fest waar de Tsjechische fascisten Cirhoza 88 het podium delen met het Engelse Section 88. ‘88’ is een geheime nazicode, en staat voor HH: Heil Hitler. Op 9 maart zal Blood & Honour Wales je trommelvliezen strelen door de extremistische banjoband Waredigaeth samen met nog wat andere Europese bandjes te laten spelen.

Mocht je een racistische drol zijn, is het misschien nog wel opwindender om te weten dat de Griekse blackmetallers Der Sturmer (vriendjes van de Gouden Dageraad) in mei zullen spelen op een geheime gig net buiten Londen. Het mobiele telefoonnummer van de poster leidt naar een rechtse activist die een vete heeft met de EDL. Mocht het je hobby zijn om tips uit te wisselen met buitenlandse fascisten en te kijken naar vechtpartijen tussen verschillende idioten, dan wordt dit jouw nacht.

De vrij onsubtiele beschrijving van patriottische oi houdt waarschijnlijk niet lang meer iedereen voor de gek. De botsingen tussen de fascistische skinheads en hun linkse tegenstanders zullen dan waarschijnlijk ook in frequentie toenemen. Maar uiteindelijk is het probleem het gemakkelijkst op te lossen door promotors te vertellen die extremistische bands lekker te laten zitten. Zo blijven ze hangen in hun eigen schrale pubs.

Akkachar maakte voor VICE een 5 Days Off-mixtape

Twan Stoffels — Wed, 27 Feb 2013 11:10:00 +0000

Foto: Ali Mousavi

Chafik Chennouf – beter bekend als Akkachar – maakte voor VICE een 5 Days Off-mixtape. Dit is geen toeval, want hij is eigenaar van Rwina Records, het Nederlandse label dat samen met HOAX de eerste avond van 5 Days Off in de Melkweg zal hosten.

Op 6 maart zal hij samen met Jameszoo, Krampfhaft, DJ+ en Brutuzz de Melkweg helemaal gek laten gaan, naast internationale bass music big shots als Hudson Mohawke, Baauer, Araabmuzik en Eprom. We geven 1 x 2 tickets weg voor deze avond. Om kans te maken, mail naar contest@viceland.nl, met ‘Rwina’ als onderwerp.

Op 1 april dropt Akkachar trouwens ook een nieuwe EP op Rwina, die digitaal en op 12” te verkrijgen zal zijn.

5 Days Off vindt dit jaar van 6 tot en met 10 maart plaats. In de Melkweg en Paradiso kun je onder meer James Holden, Tensnake, Tale Of Us, Luke Slater, The Magician, Booka Shade, Modeselektor, Nathan Fake, Floating Points Benji B, Mr. Scruff, George FitzGerald, The Bloody Beetroots en Addison Groove gaan zien. Het volledige programma staat hier. Hier wil je natuurlijk passe-partouts voor winnen, en dat kan als je mailt naar contest@viceland.nl met ‘passe-partout’ als onderwerp. We geven er 2 x 2 weg.

TRACKLIST:

01. Sleepyhead & Baauer - Pure Bread [unreleased]

02. French Montana ft. Diddy, Red CafÈ, MGK & Los - Ocho Cinco [Bad Boy Ent.]

03. King Louie ft. Juicy J & Pusha T - My Hoes Do Drugs [selfreleased]

04. Flying Lotus - Stacks [unreleased]

05. Cashmere Cat - Aurora [forthcoming Pelican Fly]

06. Starkey ft. Karizma & Nina Smith - Space [forthcoming Seclusiasis]

07. Salva - Drop That B [FoF Music]

08. Rankin & Ace Future - Wine Teeth [unreleased]

09. Zdot - Dirty Date V.I.P. [selfreleased]

10. Krampfhaft - untitled [unreleased]

11. Surkin & Ann Saunderson - Lose Yourself (Rustie remix) [Marble]

12. Dean Custom - Icy Wind [unreleased]

13. Starkey - Lies [forthcoming Seclusiasis]

14. Young L - Watch How I Do It [Legendary Inc.]

15. Baauer - Swerve [LuckyMe]

16. Angel Haze - Werkin Girls [Republic]

17. Krampfhaft - All Front [Saturate!]

18. Juicy J & Project Pat - Still Hustlin [Hypnotize Minds]

19. DJ Rashad - Trap Bakk [Litcity Trax]

20. Paul Wall - I'm On Patron [Swisha House]

21. Prodigy - Make It Hot [Infamous]

22. Taz & Akka - Illusory [forthcoming Rwina]

23. Three 6 Mafia - Who Run It? [Hypnotize Minds]

24. Traxman - Blow Yo Shit (Lenkemz remix) [Senseless]

25. Desto - Glottal Stops [forthcoming Rwina]

26. Taz & Akka - Mobius [forthcoming Rwina]

27. Shyne ft. Barrington Levy - Bad Boyz [Bad Boy Ent.]

28. Indo G & Gangsta Boo - Remember Me Ballin' [Hypnotize Minds]

Ik kwam voor een film, maar ik kreeg Leo Blokhuis

Robert Alting — Thu, 21 Feb 2013 07:57:00 +0000

Leo Blokhuis staat aan de zijkant van het podium te wachten. De kalende babyboomer met stoppelbaardje draagt een blouse met bloemetjesmotief en leren cowboylaarzen. De jongens en meiden in het Amsterdamse kunstcentrum Meneer de Wit zijn gekomen voor de Belgische film Rundskop. Leo is de surprise act. Als buurt-BN’er mag hij ter opwarming iets vertellen over Belgische popmuziek. Rundskop is een lange film. “Daarom zal ik het kort houden”, zegt Leo na de aankondiging. “We kunnen na de film beter bier drinken met zijn allen.”

Iedereen kent Leo als de rechterhand van Matthijs van Nieuwkerk bij Top 2000 a gogo, het muziekprogramma dat elk jaar tussen kerst en de jaarwisseling wordt uitgezonden. Ook schuift hij als maatje van Matthijs geregeld aan bij De Wereld Draait Door. Matthijs kondigt hem dan aan als Don Leo, de Muziekprofessor. Daarna begint Don Leo altijd te vertellen over het verband tussen de invaldrummer van The Beatles en het seksleven van Brigitte Bardot. Zoals Don Leo een keer blogde na een optreden bij die andere talkshow, Pauw & Witteman: “Ik ben de vrolijke noot in een serieus programma.”

Op deze filmavond zitten er helaas geen mannen van middelbare leeftijd in het publiek. Daarom neemt Don Leo even zijn cv door: “Ik trok vaak op met bekende artiesten. Ze kennen mij allemaal. Ik heb Paul McCartney geïnterviewd, wisten jullie dat?” Hij neemt een slok van zijn water en vertelt verder. Ooit presenteerde hij 2 Meter Sessies met Jan Douwe Kroeske, maar die kwam nooit opdagen. Leo wel. Daaraan dankt hij zijn carrière. “Ik dacht nooit: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Voor mij kan het juist niet gek genoeg.”

Don Leo begint met een verhaaltje over Milow. “Hij is wereldberoemd geworden met Ayo Technology.” Hij laat een fragment horen. Ook zegt hij dat Somebody That I Used To Know van Gotye erg bekend is. Hij laat weer een stukje horen. Hij zegt dat de jongeren in de zaal deze nummers wel kennen. Daarom laat hij een nummer van een Belgische schlager uit de jaren vijftig horen. Hij zegt dat het publiek dit nummer waarschijnlijk niet kent. “Daar zijn jullie te jong voor.”

Dan vertelt hij over vijf andere Belgische schlagers, en over Bobbejaan Schoepen. “Hij is bekend geworden met het nummer Café Zonder Bier. Maar hij was ook acteur en gitarist.” Omdat Don Leo inmiddels een minuut of twintig aan het woord is, neemt hij weer een slok water. Hij laat een stilte vallen. “Waarschijnlijk kennen jullie Bobbejaan Schoepen als oprichter van Bobbejaanland.” Drie mooie meisjes die onderuitgezakt in een bank zitten moeten lachen. Het was geen grap.

Don Leo is de zoon van een dominee, hij is opgegroeid met christelijke muziek. Het klinkt alsof hij uit een nogal calvinistisch gezin komt. Verjaardagsfeesten werden wild als er stokbrood met kruidenboter op tafel kwam. “Het was niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan.” Don Leo koos voor een leven in de popmuziek. “Juist als je troost en kracht zoekt, put je uit het reservoir van onverklaarbaar mooie liedjes.”

Na een half uur kletsen over Belgische muziek is hij aangekomen bij Jacques Brel. Hij laat een fragment horen van één van zijn hits. “Weet iemand wie dit is?” “Jacques Brel”, antwoordt iemand. Don Leo kent nog een liedje van Jacques Brel. Hij laat Le Moribond horen. “Dit is misschien wel het meest gecoverde nummer ooit.” Hij laat een versie horen van Nirvana. Ook The Beach Boys hebben het nummer nagedaan. “Maar niemand heeft het beter gespeeld dan Jacques Brel. Neem de moeite om het thuis te luisteren.”

Don Leo drinkt nog een slok water, en neemt een zijweggetje. Hij vertelt over de manager van The Beach Boys. Dat was een vriend van iemand. Die manager was niet bevriend met de manager van The Beatles. Dan, na drie kwartier, wordt Don Leo onderbroken door een jongeman van de organisatie. “We beloven onze gasten twee dingen”, zegt hij. “Eén: dat we een film gaan kijken. Twee: dat we voor één uur ’s nachts klaar zijn. Dus als je zou willen afronden, graag.”

Don Leo maakt zijn verhaal over de manager van The Beach Boys af. Tot slot zegt hij nogmaals dat iedereen Jacques Brel moet luisteren. De organisatie drukt hem een doos wijn in zijn handen. Zonder een slok bier te nemen verlaat de Muziekprofessor het pand.

De film was leuk.

Hier zijn 20 muziekrecensieclichés waarvan ik zin krijg in een pijnlijk sterfbed

Ewout Lowie — Wed, 13 Feb 2013 08:00:00 +0000

Bijna altijd als ik een albumrecensie van een of ander muziekmedium heb gelezen ben ik in de war. Want hoewel ieder woord ademt dat de recensent zichzelf bijzonder serieus neemt, ben ik na het lezen van zo’n recensie nooit ook maar één steek verder dan daarvoor. De gemiddelde albumrecensie is een lavastroom aan inhoudsloze termen en gierende clichés. Ik heb ze verzameld en onder elkaar gezet: voor mijn innerlijke rust en misschien een iets betere wereld. Hier zijn de twintig allerdomste.

1. “de band bewijst zich opnieuw als een van de kopstukken binnen de New Grunge”

Als je te dik en te lui bent om iets een naam te geven, neem dan een al bestaande stijl, plak er ‘Nu-‘, ‘New’, of ‘Post-‘ voor en haal een broodje varkensfrikadel. Of nee: je bent dik en lui, dus laat die dan ook maar meteen bezorgen.

2. “vergelijkingen met Flying Lotus, Grizzly Bear, Menomena, Nosaj Thing, Washed Out of Beach House zijn simpel te maken”

Misschien wel het meest nutteloze cliché: een band omschrijven door zo veel mogelijk gelijksoortige bands te noemen. Ik heb dit even letterlijk gecopypaste want deze recensent, laten we hem voor het gemak even Tjeerd noemen, maakt het hier wel erg bont (hij heet trouwens echt Tjeerd). Maar HO, de zin gaat nog verder:

3. “vergelijkingen met Flying Lotus, Grizzly Bear, Menomena, Nosaj Thing, Washed Out of Beach House zijn simpel te maken, maar slaan allemaal even goed de plank mis”

!?!. Weet je welke vergelijkingen ook simpel te maken zijn en even goed de plank misslaan? Die met het geluid dat een gapende tapir maakt/het eerste scheetje dat Hitler liet nadat hij Polen was binnen gevallen/een huilende lesbie. Doe dan op z'n minst zoiets in plaats van iets saais aan te halen als Flying Lotus of Grizzly Bear.

4. “het album staat vol met Spartaans opgenomen lo-fi liefdesverdriet”

Tenzij de liedjes zijn opgenomen in een natte, stinkende sm-kelder vol met malariamuggen en een hongerige varaan, slaat het woord ‘Spartaans’ echt nergens op.

5. “fans van het eerste uur zullen met deze plaat niet teleurgesteld zijn”

Hier staat precies evenveel als: “Als je wilt kun je op zich naar deze cd luisteren. Maar ja, je kunt ook iets anders gaan doen. Een kano huren bijvoorbeeld. Ik weet het niet man. Ik heb opeens best wel zin om een kano te huren. Wat doe ik hier nog! Op naar de Biesbosch!”

6. “soms valt de band terug op de automatische piloot”

Het kan zo zijn dat sommige nummers op een cd saai en plichtmatig klinken. Kan. Maar zeg dat dan. Zeg dat gewoon. Verval niet in cryptische clichés en domme metaforen. Zeg gewoon: “Nou, en dit lied is saai zeg, jeeeeezus. Écht een heel saai lied is dit.” Duidelijkheid = fijn.

7. “een veelbelovend album”

Dit betekent—volgens mij—dat DEZE cd weliswaar klinkt alsof het is ingezongen door een shagrokende toiletjuffrouw met bultjes aids op haar stembanden, maar dat het op de VOLGENDE cd van de artiest nog weleens iets zou kunnen worden, ooit.

8. “een heel bevredigende schijf voor de liefhebber”

“Ahhh… wat een rust, hier in de Biesbosch. En dat voor maar €12,50 voor een hele dag, inclusief peddels!”

9. “enerzijds kan die afwisseling in productie worden gezien als een staalkaart van diversiteit (…), hoewel het eveneens opgevat kan worden als het onvermogen een duidelijke keuze te maken”

Vervelend inderdaad. Het onvermogen om als recensent een duidelijke keuze te kunnen maken geeft echter dan weer helemaal niks! Och, wat moet het heerlijk zijn, een leven als muziekrecensent.

10. “de band klinkt op deze plaat jeugdiger dan ooit”

Hoe klinkt jeugdiger? Zingt de zangeres over haar onvolgroeide borstjes? Over het leed van stukjes kroket tussen je beugel? Over naar Axe-deodorant riekende kleedkamers na gym?

11. “de band lijkt volwassen te zijn geworden”

Zingt de zangeres over haar dikker wordende dijtjes? Over hoe heerlijk het is om met je tong langs je schone tanden te glijden na een broodje kroket? Over naar Dove riekende kleedkamers na yoga? Dit woord betekent in deze context niks, hou op het te gebruiken.

12. “vorige week kwam de band met hun laatste wapenfeit uit”

Volgens mij is er niemand die echt weet wat een ‘wapenfeit’ is, maar zeggen muziekrecensenten het alleen maar omdat iedereen dat doet. Erg gevaarlijk, dit soort napraatgedrag. Voor je het weet zit je weer in een situatie zoals in ’40-’45.

13. “…klinkt als een spannende mix van dance en techno”

Mensen die het woord ‘spannend’ op deze manier gebruiken hebben als levensmotto ‘proud to be stout’ en laten op momenten dat niemand daar op zit te wachten zien hoe ver ze hun poen uit elkaar kunnen trekken. (Sorry, het is niet netjes om zo op de man te spelen, Heleen van Royen.)

14. “de band zoekt het experiment, zonder ‘het liedje’ uit het oog te verliezen”

Muziekrecensenten gaan erg hard op wat ze ‘het liedje’ of ‘een liedje-liedje’ noemen. Ze bedoelen daar vermoedelijk nummers mee die zijn opgebouwd zoals het klassieke popnummer: couplet-refrein-couplet-refrein-brug-refrein. Waarom ze dit zo belangrijk vinden weet niemand.

15. “het album is meer rechttoe-rechtaan geworden dan de vorige plaat”

“SINDS WANNEER ZIJN ER WATERVALLETJES IN DE BIESBOSCH!!! AAAAAAHHHHHHHHH!!!”

16. “een oerdegelijke plaat”

Wat is in godsnaam het moment waarop je zin hebt om een oerdegelijke plaat op te zetten? Ik vermoed het moment dat het oerdegelijke stel Peter en Ans op oerdegelijke visite zijn en het gespreksonderwerp ‘Kevin heeft het erg naar z’n zin op school’ overgaat in het minstens zo oerdegelijke onderwerp ‘Kevin spaart alles van orka’s’.

17. “een jaar na het debuut verscheen vorige week de altijd moeilijke tweede”

‘De altijd moeilijke tweede’ en ‘de allesbeslissende derde’ zijn volgens veel muziekrecensenten wetmatigheden in de wereld van de popmuziek. Als er op de redactie van een muziektijdschrift een tweede cd van een band binnenkomt, dan roepen ze “de allesbeslissende derde, jongens!” En dan knikken ze naar elkaar en kijken ze genoegzaam naar het fotolijstje op hun bureau, met daarin een foto van zichzelf. Direct daarna ontstaat er een broeierige sfeer en zijn de toiletten urenlang bezet.

18. “het kan niet anders dan dat de band het komende festivalseizoen hoge ogen gaat gooien”

Wist je dat er dit jaar op een kinderboerderij in Amsterdam een ‘gaap’ geboren is? Echt waar. Geiten en schapen kunnen blijkbaar samen een kind krijgen en dat heet dan een gaap. Sorry, ik moest er opeens aan denken toen ik deze zin las.

19. “het gitaarspel op het album klinkt technisch erg vernuftig”

Hier een paar dingen die ook technisch vernuftig zijn, om aan te tonen dat iets ‘technisch vernuftigs’ alsnog ramkut kan zijn. Atoombommen. Street art. Computervirussen. Kelly van der Veer. Goed gelukte genocide. Karikatuurtekenaars.

20. “een heel toegankelijke plaat”

Blijkbaar krijg je bij aanschaf van deze cd een rolstoellift bijgeleverd?

De enige experimentele rappers die je hoeft te kennen, met je experimentele rap-minnende hoofd

Kareem Samuels — Tue, 12 Feb 2013 13:15:00 +0000

Hiphop is z'n eigen avant-garde. Maar toch zijn er soms artiesten die zo'n enorme duik in het diepe nemen dat ze de term avant-garde overstijgen. Hier is, in willekeurige volgorde, een lijst met rappers die de grenzen van hun genre voortdurend opzoeken. Ik weet dat sommige van deze artiesten wel wat lof hebben gekregen, maar nauwelijks voldoende.

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href=&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;http://aoao.bandcamp.com/track/aura-list-of-to-dos&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot; data-cke-saved-href=&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;http://aoao.bandcamp.com/track/aura-list-of-to-dos&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Aura (List of To-Do&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;#39;s) by ISSUE &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; BIG WAR&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;

ISSUE

Wie: E-40 en Lil' B hebben een zoontje gekregen. E-40 is Issue's letterlijke vader, Lil B is zijn esthetische voorvader. Hij rapt over thee, SEGA en luxe auto's over mistige, elektronische beats.

Wat maakt het experimenteel: Soms vraag ik me af of het wel logisch is om Issue een rapper te noemen. Hij past ergens tussen de slordige stream of consciousness rap van Lil B's Based-freestyles en de slaapkamermuziek van R. Stevie Moore. Oh, en had ik al gezegd dat hij van thee houdt? Thee.

Waar moet je beginnen: Ga naar deze site en download The E.

B L A C K I E

Wie: B L A C K I E komt met zijn hoofdletters en spaties uit Houston, Texas. Hij wandelt op hetzelfde paadje als Death Grips; keiharde industrial noiserap waar je van tegen een muur wilt stompen. Het verschil is dat B L A C K I E al veel langer bezig is. Ook is de muziek van B L A C K I E een stuk spannender om naar te luisteren.

Wat maakt het experimenteel: Noisemuziek is eigenlijk bedoeld om op te mediteren. Je hebt best veel concentratie nodig om door één track te komen, laat staan een heel album. Maar als je jezelf blootstelt aan de geluidsterreur kan het een zuiverende ervaring zijn. Als je daar B L A C K I E's agressieve rap aan toevoegt, heb je muziek die speciaal gemaakt is om al je demonen uit te drijven. Lekker.

Waar moet je beginnen: B L A C K I E heeft zijn vier voorgaande releases gebundeld op één tape. Dat is dus wel een prettige plek om te beginnen. Daarna kun je nog, als je in een avontuurlijke bui bent, zijn album Gen kopen.

Blunt Fang

Wie: Negashi Armada, voormalig lid van Supreeme uit Atlanta, rapt tegenwoordig over slavernij, lesbiennes en kristallen over ontwrichte Casio-beats, die evenzeer geïnspireerd zijn door shoegaze en Dinosaur Jr, en op geen enkele manier klinken als OutKast.

Wat maakt het experimenteel: Blunt Fang is een echte excentriekeling. Zijn personage is z'n experiment. Z'n muziek klinkt alsof je in een achtbaan zit die door de Tumblr van een schizofreen rijdt.

Waar moet je beginnen: Probeer de Crossburner EP. Hij heeft niet zo veel gedaan sindsdien, maar ik hoorde dat hij wat gaat doen met Fat Tony, een paar van die Supreeme-gasten en B L A C K I E.

Fabo

Wie: Fabo klinkt misschien als een snackbarketen, maar is eigenlijk een voormalig lid van D4L en is tegenwoordig vermist.

Wat maakt het experimenteel: Fabo is dus al een tijdje van de aardbodem verdwenen, maar je moet toch naar hem luisteren. Fabo is zo'n zuidelijke weirdo die geruite sokken draagt in z'n Nikes, nonstop superstoned is en rapzingt over buitenaardse wezens en andere vreemde dingen. Wat ik probeer te zeggen is dat Fabo, net zoals ODB voorheen, een echte excentriekeling is, en waarschijnlijk ergens verstopt zit in een bunker, diep in landelijk Georgia, bezig aan de hardste mixtape die niemand ooit zal horen.

Waar moet je beginnen: Gik Tales. Geen twijfel.

Metro Zu

Wie: Oké, Metro Zu is misschien niet helemaal onbekend en ondergewaardeerd, maar ik vind dat ze nog meer verdienen. Ze maken namelijk hele psychedelische, vulgaire rap, die klinkt alsof het uit de toekomst komt. Een beetje zoals 2 Live Crew.

Wat maakt het experimenteel: Weet je cloudrap nog? Afgezien van de domme naam, viel er muzikaal gezien veel aan te verbazen. De etherische producties zouden niet misstaan in een science fiction-film. Het enige probleem was dat de beats altijd de rap verdrongen. Alsof je een stem achtervolgt door een mistig bos, wat waarschijnlijk ook de bedoeling was. Er is ook niks mis mee, maar soms wil je ook gewoon graag de rappers kunnen horen. Omdat ze bijvoorbeeld heel erg goed zijn, zoals Metro Zu. Ze updaten de producties van cloudrap en voegen er teksten over seks, drugs, androids en Pokémon aan toe. Hun persoonlijkheid verdringt de beats, niet andersom.

Waar moet je beginnen: Dat is lastig, ze hebben een heleboel uitgebracht, dus daar iets uit destilleren is moeilijk. Een gast had bedacht dat het leuk zou zijn om hun volledige oeuvre op Tumblr te zetten, dus begin anders daar maar.

Bekijk nu 'Here Comes The King', de nieuwste video van Snoop Lion

Noisey Redactie — Thu, 07 Feb 2013 15:50:00 +0000

Dit is de gloednieuwe video van Snoop Lion voor Here Comes the King, van zijn aankomende album Reincarnated. Het is een epische anti-hater soundtrack die vrede, liefde en eenheid predikt.

Ook deze video is met hulp van VICE tot stand gekomen. Een paar dagen geleden lanceerden we Lighters Up, die je hier kunt bekijken.

Voor meer informatie over Snoops nieuwe album en de documentaire die wij met hem schoten, kijk op: www.snoopreincarnated.com

Regie: Andy Capper
Camera: Nick Neofitidis
Uitvoerend producent: Codine Williams
Producers: Suroosh Alvi, Ted Chung
Montage: Drew Bolton
A&R: Justin Li
TM: Kevin "Killa Dilla" Barkey

Met dank aan: RCA, VICE, Stampede, Cashmere, Carleene Samuels / Creative Source / Prana Lifestyle, Jay Wills, Willie Toledo, The Jamfit Cheerleaders of Kingston, Gee Jam, Jon Baker, Steve Beaver, Trident Castle staff, Juliette Eisner.

Ik had een Skype-etentje met Marilyn Manson

Trent Moorman — Thu, 07 Feb 2013 10:00:00 +0000

Toen Marilyn Manson dertien jaar oud was, zag hij hoe z’n opa zich aftrok. Maar verklaart dat waarom hij in de door Shia LaBeouf geregisseerde videoclip voor zijn nummer Overneath the Path of Misery een barbecuespies door de wang van een vrouw duwt? Misschien. Manson is een voorstander van het groteske. Hij gebruikt afschuw en walging om nieuwsgierigheid op te wekken. Zijn beeldspraak roept altijd een reactie op, of het nou afkeer, behoefte, woede of opwinding is. Als er één ding is dat Marilyn Manson niet is, dan is het saai: hij test altijd de grenzen van het acceptabele af. Maar ik denk niet dat dat allemaal de schuld is van de sjorsessies van z’n opa.

Manson kwam vorig jaar van een korte muzikale pauze terug met de release van Born Villain, zijn achtste album. De coupletten staan vol met bezeten gekreun; de refreinen met schrijnend geschreeuw. Het is Manson die teruggaat naar zijn roots. Ik hoorde iemand klagen dat Manson met dit album niks nieuws doet, maar dat was ook niet de bedoeling. Niemand wil dat Marilyn Manson countrymuziek gaat maken. In 2013 is hij nog steeds de monarch van het macabere en de belichaming van totale anarchie. Hij is ook supersympathiek.

Voor dit interview regelde ik een Skype-etentje met Manson. Hij at Japanse paling, ik sushi van de supermarkt. Zijn paling zag er sappig en glanzend uit. Mijn sushi zat in plastic en smaakte naar Play-Doh. Volgens mij had hij z’n gekleurde contactlens niet in, maar de kamer waar hij in zat was donker, dus ik kon z’n ogen niet goed zien.

VICE: Zie jij schoonheid in het groteske?
Marilyn Manson: Hoe meer morbide of grotesk iets is voor mij, hoe meer nieuwsgierigheid het in anderen kan opwekken, denk ik. De primaire, sexy aantrekkingskracht van het ritueel, en een dierlijk niveau van denken. Ik voel me aangetrokken tot duisternis.

Als ik naar je video’s kijk, zijn er altijd beelden die ik niet wil zien, maar ik kan ook niet wegkijken. Zoals in je nieuwe videoclip, met die spies. Verontrustend, en fascinerend.
Als je nieuwsgierig bent, raak je opgewonden. Ik denk dat het daarom effectief is. Ik wil mensen aanspreken die nieuwsgierig zijn naar de morbide kant van het leven. Hoe grotesker iets is, hoe meer kans het heeft om perfect te zijn. Hoe grotesker iets is, hoe minder het te verbergen heeft, hoe opener het is.

Ben je geïnteresseerd in verdoemenis?
Niet zo erg. Ook niet in de dood. De laatste tijd wil ik vooral mensen enthousiast maken over wat ze willen doen. Je kunt het ook symbolisch bekijken. De ultieme verdoemenis is wat, de dood toch? De dood kan gezien worden als het ultieme orgasme. De laatste climax. Ik hou van climaxen [lacht]. Ik ben ook geïnteresseerd in het opbouwen van spanning, in uitstellen. Hoe hoger de spanning, hoe groter de climax.

De beelden die je gebruikt zijn soms lelijk of eng. Maar fascinerend. Het is verwarrend. Goede horror.
Ik denk dat verwarring en chaos is hoe kunst moet zijn. Ik wil m’n kunst nooit uitleggen. De kunstenaar moet door de kunst worden uitgelegd, niet andersom. Als je iets maakt wat verwarrend is, dan is het in ieder geval iets wat een vraag oproept. Als kunst makkelijk te verklaren is, denk ik niet dat het mensen aanzet om hun eigen gedachten te vormen. Ik denk dat het de rol van de kunstenaar is om vragen te stellen, niet om ze te beantwoorden. Ik wil niet hoeven uitleggen wat ik doe, of het nu muziek is of een schilderij. Ik wil wel praten over waarom ik iets doe. Maar als je op het punt komt waarop je gedefinieerd wordt als één ding, als je telkens in dat ene hokje wordt gestopt, loop je het risico uit te sterven.

Ik heb een vraag. Hoe smaakt je paling?
Hij is oké. Hoe is je sushi?

Het smaakt als een luierfabriek.
Manson at met behendige vingers. Hij at netjes. In het donkere, met één kaars verlichte Skype-beeld zag zijn paling er weelderig uit, glimmend van de saus. Ik vroeg hem om me een anekdote te vertellen, en hij vertelde me over een knikkerspel dat hij in Turkije had gespeeld, met knikkers die gemaakt waren van versteende testikels van lichamen die niemand had geclaimd bij het mortuarium.

Wist je dat het mensentestikels waren?
Ik dacht dat de mannen een grapje maakten. Het is fucked up dat ze een spelletje aan het spelen waren met de ballen van dode mannen. Ik heb het maar een paar minuten gespeeld. Die mannen waren gestoord. Het waren waarschijnlijk geen echte ballen; ze zeiden het waarschijnlijk alleen maar om een reactie uit te lokken. Wie weet.

Voelden ze als versteende testikels?
Ik weet het niet, hoe voelen versteende testikels?

Goede vraag,
Ze waren een beetje klonterig. Het konden ook gewoon ballen van klei zijn.

Jouw versie van Tainted Love is ijzersterk.
Dankje. Soft Cell, geweldige band.

Ik hoorde dat je wat wrijving met je vorige label hebt gehad?
Je moet weten dat wat je maakt en wat er daarna mee gebeurt, twee aparte dingen zijn. Je maakt een nummer, dat geef je aan een platenlabel, en dan wordt het een product. Je moet dat accepteren, en je moet je realiseren dat je het niet persoonlijk kunt opvatten. Het is alsof je ziel een product wordt. Ik heb in het verleden te veel compromissen gesloten als kunstenaar op het gebied van wat ik anderen met mijn product liet doen. Het voelt goed om nu met Cooking Vinyl Records te werken. Ze vertrouwen mij meer, en dat geeft me zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen is belangrijk. Op dit album probeerde ik niet aan allerlei verwachtingen te voldoen. En daar ben ik dankbaar voor.

Je hebt het album in Berlijn opgenomen. Je houdt van Berlijn.
Berlijn is de geboorteplaats van het expressionisme, en van tegenstand tegen mensen die proberen te veranderen of te controleren wat kunst moet zijn. Het is de plaats waar mijn carrière als schilder begon. Berlijn was de eerste stad die mijn schilderkunst omarmde. Ik hou er ook van om daar op te treden. Ik voelde me in Berlijn weer net zo geïnspireerd als ik was toen ik net begon met platen maken.

Hoe kwam dat?
Ik had daar een ruimte gehuurd en sloeg al mijn spullen in een opslag op, behalve mijn films, boeken, en dingen die me zouden inspireren. Ik had m’n kwasten en verf. Mijn instrumenten, m’n opnameapparatuur, m’n microfoon en m’n camera’s. Ik wou een plek creëren waar ik vrienden kon uitnodigen, en m’n band, waar we samen konden werken. Er waren geen klokken. In die ruimte verdween de buitenwereld. Ik zat er echt helemaal in. Ik wilde alleen maar dingen maken en maken en maken.

Jouw versie van Carly Simons You're so Vain met Johnny Depp is ook een goede cover. Hoe was het om met hem te werken?
Hij is een goede vriend van me. Ik ken hem al jaren. We hadden allebei een band toen we in Florida woonden. Ik was figurant bij 21 Jump Street. Hij maakt ook muziek. Maar in al die tijd dat we vrienden waren, hadden we nog nooit samen muziek gemaakt. Johnny speelt de drums, en doet de solo in het nummer. We deden het in zijn studio. Ik speelde gitaar. Ik had z’n zoon Jack nog nooit eerder ontmoet, maar hij speelde ook mee. Het was heel erg leuk om met hem iets op te nemen en te produceren. Ik ben een enorme fan van Johnny Depp. Ik hou van hem. Ik bedoel, hij is Johnny Depp.

Herrek heeft een album gemaakt met liedjes over Indonesië

Koen van Bommel — Wed, 06 Feb 2013 08:20:00 +0000

Gerrit op het dak van zijn huis in Rotterdam. (foto: Milan Boonstra)

Als ik naar een Chinees-Indisch restaurant ga, is er altijd zo veel tijd verstreken sinds de vorige keer dat ik er was, dat ik weer ben vergeten hoe goor het eten daar is. Maar mijn moeder kan wel heel lekker Indonesisch koken, dus ik twijfel over wat ik van dit onderwerp moet vinden.

Gerrit van der Scheer heeft dat probleem niet, denk ik. Hij heeft een heel album gemaakt met stemmige folkliedjes over die vrolijke verzameling eilanden. Samen met zijn band, die Herrek heet (dat is hoe je Gerrit uitspreekt als je bij de tandarts bent), maakte hij het album Waktu Dulu, wat 'vroeger' betekent. Ergens volgende week komt 'ie uit op cd, en later ook nog op vinyl, op Snowstar Records. Ik ging bij hem langs om erover te praten, maar een koekje bij de koffie was kennelijk te veel gevraagd, lol j/k ;)

VICE: Hé Gerrit, het album gaat dus over je jeugd. Vertel daar eens wat over.

Gerrit:Ik was twee jaar oud toen we vanuit Nederland naar een klein dorpje in Indonesië verhuisden. Er woonden driehonderd mensen. Wij waren de enige blanken, de enige familie die niet in een hut van palmbladeren woonde. Het dorp lag middenin de jungle, je kon er alleen via de rivier komen. Mijn vader was missionaris, hij leidde predikanten op. Mijn moeder was fysiotherapeute, ze hield zich daar bezig met het verzorgen van mensen. Ik heb er zeven jaar doorgebracht. En nu heb ik er dus liedjes over geschreven.

Je liedjes klinken niet echt alsof ze over een warm land gaan. Eerder over zo'n Scandinavische winter; dat het een half uurtje schemert en de rest van de dag donker is. Donker en koud. Help me, het was toch wel lekker weer daar?

Ha, jawel! Het was een fijne tijd. School bestond uit les van mijn moeder 's ochtends en 's middags kon ik gewoon spelen. Meestal gingen we op jacht; vogels vingen we met katapults en rivierkreeften met zelfgemaakte harpoenen van breinaalden. Het album is eigenlijk alleen maar donker omdat mijn persoonlijke smaak zo is. Ik maak niet zo gauw vrolijke muziek. Daarnaast had je natuurlijk de drukkende, zware atmosfeer in de jungle; mystiek en occult enzo. Maar mijn herinneringen zijn overwegend positief.

Ik had eigenlijk wel wat gamelan verwacht.

Ja, maar nee.

Was het moeilijk om liedjes te maken vanuit herinneringen? Je was nog maar een kind.

Ik denk dat ik meer schreef vanuit fantasieën dan vanuit echte gebeurtenissen. Het gevoel was het belangrijkst, want wat maakt het uit of het bedacht is of echt gebeurd?

Gerrit op een stoel in zijn woonkamer. Hij zat eigenlijk op de bank, maar dit kwam beter uit, fototechnisch. (Foto: Milan Boonstra)

Je bent wel iemand die van concepten houdt, geloof ik. Die Hyenas-cd-r bijvoorbeeld, en dat project met die psalmen.

Ik hou van een kader als ik iets doe. Zonder kader zijn er te veel mogelijkheden en wordt het lastig om keuzes te maken. Ik denk ook dat ik creatiever word van een concept.

Het werkt wel, volgens mij. Je album wordt echt door iedereen opgepikt. Jan Douwe Kroeske heeft er wat over geschreven. Dat is best sick.

Ja, zo gaat het wel, mensen willen graag een verhaal horen. Maar het is niet zo dat het een suf promotietrucje is. Ik wilde sowieso gewoon graag deze liedjes maken.

Blijf je eigenlijk liedjes maken? Ik was wel erg gecharmeerd van die drone/noise/improvisatiedingen van je.

Nou, ik heb nog wel af en toe de drang om iets heel hards te maken. Maar het is het mooiste als het echt moet, als het gewoon komt. Improvisatie vind ik ook nog steeds tof, maar vooral voor live. Verder wil ik gewoon op zoek naar geluiden die ik mooi vind en daar iets mee maken.

Ga je eigenlijk vaak naar een Chinees-Indisch restaurant?

Haha, af en toe. Maar dat is gewoon fastfood, man.

We waren bij Mykki Blanco in Bitterzoet en het was wel oké ofzo

Koen van Bommel — Tue, 05 Feb 2013 09:00:00 +0000

Schrijven over rap is lastig. Het is de kunst om niet te vervallen in allerlei clichés. Je zult woorden willen gebruiken als 'spitten' en 'dope' en dat is ongeveer net zo leuk als tongen met een dakloze man met verlatingsangst. Gelukkig ben ik dol op uitdagingen, anders was deze recensie van het concert dat Mykki Blanco afgelopen donderdag gaf in Bitterzoet best wel kort geweest.

Ik denk dat Mykki Blanco de leukste rappende travestiet is die ik ke... wacht, dat klopt niet helemaal. Oké, het is misschien gimmicky om een pruik op te doen in de patriarchale samenleving die de rapgame heet: ik bedoel, kijk hoeveel stof Lil B's I'm Gay deed opwaaien, en wat was dat? Een albumtitel? Rrrright... Maar ik wil de pret niet bederven want eigenlijk is die mixtape van Mykki best wel geniaal. En whatever, hij ziet er goed uit als vrouw. Dat hele ambigue ding vind ik stiekem wel spannend. Daarom vroeg ik Maarten Nauw of hij zin had om mee te gaan, want hij is niet alleen de meest androgyne persoon die ik ken, hij maakt ook nog eens hele leuke foto's.

Ik stel me zo voor dat als ik me als vrouw zou verkleden, dat in het begin heel erg spannend zou zijn en god weet wat voor gevoelens zou oproepen. Maar ik durf te wedden dat als ik eenmaal gewend ben aan het stringetje en de jarretels, het een beetje saai wordt. Ik denk zelfs dat het ongeveer net zo saai zou zijn als wat er op het podium gebeurde.

Mijn raphart brak een beetje toen Mykki het podium op kwam met stoere facepaint terwijl de intro van zijn mixtape door de Bitterzoet schalde en ik superhard baalde dat ik helemaal achterin de zaal stond. Maar serieus, dat duurde ongeveer tot het derde liedje. Toen realiseerde ik me ineens weer dat ik bij een rapconcert was en hoe hard rapconcerten meestal zuigen. Ugh, wat is het met rappers en hun drie minuten durende a capella-aftreksessies? Hoe graag luister je naar je eigen stem? Heel erg graag, durf ik te wedden.

Misschien ben ik gewoon afgestompt door alle fucked up internetporno die ik heb gezien, maar een man die in een bh'tje over het podium krioelt en Michael Jackson-achtige zombiedanspasjes maakt is niet bijzonder lang interessant om naar te kijken. Hondenvoer en een speculum hadden de show misschien kunnen redden. Het meest onderhoudende van de hele avond was een discussie die oplaaide over of de dj nou wel of niet op Seth Green leek (onderstaande foto lijkt dit tegen te spreken, hoewel ik van een afstandje overtuigd was van mijn gelijk), en deze fotograaf, die een tijd lang met de dop op z'n lens aan het fotograferen was.

Hieronder zie je nog een aantal foto's die Maarten nam. Het ziet er op de foto's uit alsof het concert echt megadope was en Mykki harde bars spitte op de mic. Het is echt indrukwekkend wat een goede concertfotograaf allemaal niet kan doen.

Was het dan een totale verspilling van tijd? Niet helemaal. Het was leuk om Wavvy een keer live te horen. En Mykki deed ook iets wat ik niet meer heb gezien sinds Mortal Kombat.

Bekijk nu ‘Lighters Up' van Snoop Lion

VICE Redactie — Mon, 04 Feb 2013 15:00:00 +0000

Ongeveer een jaar geleden volgden we Snoop Dogg op zijn reis naar Jamaica om een film te maken over de productie van zijn nieuwe reggae-album, waarvoor hij zich de Rastafari-cultuur eigen maakte en zijn naam veranderde in Snoop Lion. Tijdens het filmen van Reincarnated maakte we ook een paar clips voor zijn nieuwe nummers. Eentje daarvan is Lighters Up, die je hierboven kunt kijken.

De video is opgenomen in de buurt van Port Antonio en is een eerbetoon aan de overdreven big-budget rapclips uit de jaren 90, waarbij ze gebruik maakten van een kraancamera en een dolly (een camera op een wagentje). Het enige verschil is dat ze nu brekende golven, stenen, kampvuren en de jungle als achtergrond hebben gebruikt, in plaats van stripclubs of een roedel lowriders.

Veel mensen die we hebben leren kennen tijdens het maken van de film werkten mee als figuranten in de clip. We hadden de voltallige Tivoli Gardens Fanfare en een aantal Rastafari‘s uit de buurt over de vloer. Op de laatste dag kwam Mavado (die rechts naast Snoop staat op het strand) met zijn Gully-bende van twintig man op de set aan, acht uur te laat. Dat was een zenuwslopende situatie omdat Popcaan (die links van Snoop op het strand staat) deel uitmaakt van de rivaliserende Gaza-bende, en ook een aantal leden had meegenomen.

Snoop hield een soort vredesconferentie op het strand. Ze hadden afgesproken dat ze het rustig aan zouden doen, om de wereld te laten zien dat het conflict tussen de twee partijen was opgelost. De Jamaicaanse media kwam zelfs langs om iedereen hierover te interviewen. Het was reuze spannend.

LIGHTERS UP
Regie: Andy Capper
Camera: Nick Neofitidis
Montage: Matthew Caron
Uitvoerend producent: Codine Williams
Producenten: Suroosh Alvi, Ted Chung

Reincarnated komt op 22 maart uit. Je kunt hier de trailer bekijken.

Foto’s door Willie Toledo.

Muziek Complete

VICE Staff — Fri, 25 Jan 2013 00:00:00 +0000

		Van tijd tot tijd verschijnt er een album dat je hele wereld op zijn kop zet. Een album waar je in eerste instantie niet van weet wat je ermee aan moet. Dit uitzonderlijke debuutalbum van Fata ‘el Moustache’ Morgana is er zo één. Bij het beluisteren van deze (overigens zeer fraai vormgegeven!) CD werden wij van hot naar her geslingerd. Is dit rock? Disco? Punk? Is het goed? Slecht? Moeten we het serieus nemen? Maar terwijl je je dit afvraagt ben je de teksten al aan het meezingen, tikt je voet mee op de maat en maakt je middel rare schokkerige bewegingen. Je wordt gedwongen al die mooie ideeën die je over muziek had los te laten en mee te gaan in de bizarre wereld van Fata ‘el Moustache’ Morgana. Een wereld van spaceshuttles, auto-ongelukken, disco’s, meisjes, cliché’s en te sterke cocktails. Je krijgt zin om naar buiten te lopen en al je vrienden op te bellen om te zeggen dat er meer is in het leven dan het laatste seizoen van True Blood. Om vervolgens dronken naar het strand te rijden en er daar achter te komen dat het daar saai is en dan maar door te rijden naar Parijs. Met Fata ‘el Moustache’ Morgana op 10 op de speakers. FATA ‘EL MOUSTACHE’ MORGANA
FATA ‘EL MOUSTACHE’ MORGANA RECENSEERT FATA ‘EL MOUSTACHE’ MORGANA VAN FATA ‘EL MOUSTACHE’ MORGANA Dying giraffe recordings

BOSTON STRIP - JE BENT NOOIT TE FOUT OM TE WEREN
De jongens van Boston Strip tippen platen die ze graag draaien in de club, ondanks het feit dat ze best wel fucking fout zijn

CHELLEY
Took The Night

Eerst dacht ik dus dat ze gewoon vrolijk ‘hey’ zegt, maar ze zegt dus ‘hate’, en dan zeven keer achter elkaar. Het ideale fok-alle-haters-liedje dus. Chelley wil zo erg duidelijk maken dat het haar niet kan schelen wat andere bitches van haar denken dat je zou denken dat ze nogal gevoelig is voor kritiek. Gelukkig maakt dat voor het nummer niet uit. (Faber)

BOBBY VALENTINO
Slow Down

Dit is de reden waarom ik een serie versleten broeken in de kast heb liggen. Toen schuren nog een lifestyle was, was Bobby de norm. ‘Slow Down’ kreeg zelfs de splinters uit mijn houterigste danspartners. (Alex)

NICKI MINAJ
Did It On ‘Em

Nicki Minaj ziet er eigenlijk niet eens menselijk uit. Een plastic popdiva met een bil om u tegen te zeggen. Producer Bangladesh heeft in ieder geval voor een snoeiharde beat gezorgd, waarop ze luidkeels verkondigt dat ze over iedereen heen schijt. (DDK)

KEVEN LYTTLE
Turn Me On

Op het moment dat deze tune door de club geblazen wordt en zelfs de meest roffe badboy het sensuele refreintje van ‘Turn Me On’ gaat meezingen, weet je pas hoe goed fout dit liedje eigenlijk is. Gelukkig is de tekst obsceen en worden de dames erg wulps van het hoge stemmetje van Kevin Lyttle. Kortom, iedereen staat elkaar binnen no time te schuren dan wel daggeren. (Mudde)

TRINA
Look Back At Me

Vroeger luisterde ik uitsluitend naar muziek voor de muziek en probeerde ik half de tekst mee te zingen/rappen zonder dat ik enig idee had wat er gezegd werd. Gelukkig was dit nummer toen nog niet uitgekomen want dit heeft wel een van de smerigste teksten die ik ken. Je zal wat raar aangekeken worden als je als jongen heel hard “I’ma put this pussy on you” meezingt. Niettemin draai ik hem elke keer omdat het zo’n vet nummer is. (Faber)

Boston Strip is een DJ-collectief dat verantwoordelijk is voor zo’n beetje de leukste feestjes van Amsterdam. Ze bestaan uit [Gaston-stem] Mudde, Faber, RubenX, DDK, Lautenschutz en Alex. 30 september kun je ze zien op Off Centre in de Melkweg en op 1 oktober vieren ze hun éénjarig bestaan in Studio K.

LUIDE DINGEN
Harde albums om een lekker sigaretje bij te eten

ALL PIGS MUST DIE
God Is War
Southern Lord Records

Alle sluizen open, daar komt het hier wel op neer. Die bandnaam, die albumtitel, de teksten, het geluid, het tempo, het artwork. Helemaal af, helemaal alles voor de volle 100%. Wees niet bang voor enige subtiliteit, die is er absoluut niet. Dit is geen gemeen pikhouweel, nee, dit het betere sloopkogelwerk. Slaan tot je knokkels ontvellen, schreeuwen tot je bloed spuugt, inspanning leveren tot je over je nek gaat. Nou goed, in metalland is dat niets nieuws zou je zeggen. We hebben het immers over een scene waar ze bloedend het podium opmarcheren dat bovendien versierd is met varkenskoppen. Maar goed, dat is gewoon zielig. Dit is anders, en wel omdat er onder deze zeshonderdzesenzestig meter sonisch gewapend beton een ongelofelijke subtiliteit, instrumentbeheersing en ervaring schuilgaat, uitgevoerd door vier mannen die al lang genoeg meedraaien om de metalvalkuilen (en dat zijn er véél) met gemak te ontwijken. Ik bedoel: Ben Koller (zit ook in oermathpunkband Converge) achter een drumstel, da’s net zoiets als Lionel Messi met een bal aan zijn voeten.

GUCCI MANE

CEREBRAL BALLZY
Cerebral Ballzy
Williams Street

Wowowowow, wat is hier gebeurd dan? Toen deze gasten net begonnen maakten ze hardcore in de stijl van begin jaren tachtig, maar toen gingen ze door Europa touren en nu spelen ze opeens double-speed. Er staan veel goeie liedjes op als je boos bent en van feestjes houdt. Vooral ‘Cutting Class’ en ‘Puke Song’.

HANNEKE GROENTEMAN

BLITZEN TRAPPER
American Goldwing
Sub Pop / Konkurrent

Is er iets uitgekauwder dan een folkalbum over je hometown missen en verloren liefdes? Ik vond de tekst van hun single ‘Furr’ uit 2008 nog wel te doen als ik er genoeg spacecake bij in mijn bek geduwd kreeg, maar van deze CD wil ik me het liefst als een vogelverschrikker verkleden en mezelf kruisigen in een maïsveld met stroop op mijn oren zodat de vogels ze eraf gaan knabbelen en ik niet meer het risico loop ooit nog iets te horen.

KIM-LIAN

ONZE TIEN FAVORIETE LIEDJES VAN DE MAAND

WAVVES
I Wanna Meet Dave Grohl

Als je niet in je onderbroek rond begint te springen elke keer als er een liedje van Wavves wordt opgezet dan ben je niet echt een respectvolle luisteraar als je het mij vraagt.

THE CARETAKER
Fleeting Dreams

Dit liedje bestaat uit gesampelde ballroom jazz-compo-sities van weleer, en je kunt hier dus heel goed je opa mee laten denken dat hij een beroerte aan het hebben is. Niet dat je dat moet doen, maar het kan.

TERIUS NASH
1977 (Miss You Still)

Dit r ‘n b-nummer is fantas-tisch omdat Terius Nash (hij is eigenlijk gewoon The-Dream) zingt over dat hij zijn dode moeder mist, terwijl je op de achtergrond de hele tijd een goedkoop griezelgeluid hoort dat afkomstig lijkt te zijn uit een kerkhofscène van een slechte horrorfilm

†††
Bermuda Locke† (Dawn Golden and Rosy Cross Remix)

††† (spreek uit: Crosses, en verwar ze niet met de band †‡† (spreek uit: Ritualzz), oh jezus ik ben nu al veel te moe om deze recensie nog af te schrijven. Dit is een goed nummer doei.

THUNDERCAT
Walkin’

Deze is voor de discoliefhebber die wel houdt van een beetje lalalalalalalalalalalalalalalala la la la la la la la la la la! Lalalalalalalalalalalalalalalala! La la la la la! Lalalalalalalalalalalalalalalala! La! La! La! Lalalalalalalalalalalalalalalala! Lalalalalalalalalalalalalalalala! Lalalalalala lalalala! La...

INSTALLED
Que No

Ik snap niks van de tekst van dit mistige Spaanstalige pop-liedje, behalve dat er uiteindelijk steeds “¿Doctor estoy bien?” wordt herhaald, wat volgens mij een heerlijk recept is voor een voedzaam paellagerecht.

SPOEK MATHAMBO & CEREBRAL VORTEX
Drunk Like That (Douster Mix)

Dit is het soort clubbanger waarbij je meteen visioenen krijgt van de meisjes van Jersey Shore die hun baarmoeder terug in hun poen aan het proppen zijn omdat ze die eruit gedanst hebben.

JHENÉ AIKO
Snapped

Als er zoiets bestaat als hardcore r ‘n b dan is dit het. Een meisje met een stem die een beetje lijkt op die van Rihanna zingt over een langzame, kraakheldere r ’n b-beat hoe ze een jongen emotioneel heeft vernietigd en dat ze eigenlijk het liefst alle mannen tegen de muur wil zetten. Pistoolschoten weerklinken op de achtergrond. Y u mad tho?

GABLÉ
Bunch (Clive Tanaka Remix)

DIT IS ZO’N LEUK LIEDJE! Het is lekker rustig en kalmerend, met een beat waar kabouters ritmisch diamanten op zouden kunnen uithakken, en ondertussen is er een soort van natuurfilm-voice-over aan het vertellen over het leven en hoe we allemaal een keer doodgaan. Fun!

WYNTER GORDON
Buy My Love

Dit is ongetwijfeld het gayste dat ooit op de muziekpagina’s van VICE heeft gestaan, maar ik ben de baas godverdomme en ik hou van deze blije crap! Het is de kutste tekst op aarde gezongen over een spekgladde popbeat door een of andere random ho-bag en het maakt elke keer mijn dag.

ONZE ZEVEN FAVORIETE ALBUMS VAN DE MAAND

A WINGED VICTORY FOR THE SULLEN
A Winged Victory For the Sullen
Erased Tapes/Konkurrent

Dit zijn zeven klassieke (heet dat zo als het in 2011 uitkomt?) composities die zo mooi zijn dat ze een heel klein beetje licht geven.

STILL CORNERS
Creatures of an Hour
Sup Pop/Konkurrent

Spookhuisorgels, drums als die van meisjesbands uit de jaren zestig en een meisje dat af en toe weg-droomt bij de gedachte aan seks met haar broer—prachtig.

EARTH CONTROL
“Ik tolereer je zoals je bent”
Lekker Kut Platenmaatschappij

Dit is gevoelige lo-fi garagepunk van een band uit Gro-ningen die middenin de maatschappij staat en belangrijke issues durft aan te kaarten, zoals dat je een trui koopt met een rits en een muts en dat je er thuis pas achterkomt dat er een tekst op de mouw staat.

JESSICA ALBA
Weight Loss
Fort Grofusch Records

Dit is ook Nederlands. Het klinkt alsof het personeel van een staalbewerkingsfabriek omstebeurt mag kiezen welke radiozender er die dag wordt opgezet, en dat er één lul is die dan tegen iedereens wil in Radio 4 kiest. Ik mag dat soort mensen wel.

HANNI EL KHATIB
Will The Guns Come Out
Innovative Leisure/Bertus

De naam en albumtitel doen vermoeden dat het hier een Sudanese rebel betreft die strijdliederen speelt op een banjo met de haren van vermoorde kinderen als snaren, maar het is leuker dan dat. Het is vrolijke Amerikaanse garageblues die perfect is om deurtjebel op te doen bij neonazi’s.

SPANK ROCK
Everything is Boring and Everyone is a Fucking Liar
Bad Blood

Dit zijn allemaal dansbare rapnummers en de meeste teksten gaan zo van “Pussy pussy... puzzy... pussypussypussy!” en ik weet niet, muziek heeft voor mij eigenlijk niet zoveel meer nodig dan dat. Het is precies waarom ik zo van Spank Rock hou.

BALAM ACAB
Wander/Wonder
Tri Angle/NEWS

Loops en samples en een (vreemd genoeg) stijlvol gebruik van versnelde happy hardcore-stemmetjes. Het maakt je geil maar tegelijkertijd ook te lui om daar wat aan te doen.

Amerika snapt niks van dancemuziek

VICE Redactie — Wed, 23 Jan 2013 09:15:00 +0000

Amerika en dance, dat is iets nieuws. Als je tien jaar geleden in Amerika naar elektronische muziek luisterde, weleens naar een feest ging in een loods en daar vochtige vingertjes in witte envelopjes doopte, dan was je gewoon homo. Want je geest bevrijden en je benen kapot dansen, dat was veel gayer dan met je maten blowend The Strokes luisteren in je studentenkamer. Als man was je op de dansvloer alleen welkom als er een geblondeerde troela met gebleekte tanden voorovergebogen voor je stond en met haar bil kusjes gaf aan je pik.

Tijden zijn veranderd. De muziek waar wij Europeanen twintig jaar geleden hard op gingen en nu met gemengde gevoelens op terugkijken, wordt tegenwoordig door 99% van de Amerikaanse rappers vakkundig herkauwd. Duizenden van die homohatende Amerikaanse tieners staan nu bij domme housefeesten met hun armen in de lucht, en zitten aan de MDMA in plaats van aan hun traditionele combinatie van bier en slechte wiet.

Toch heb ik het idee dat ze er nog geen fuck van begrijpen. Ze weten niks daar. Al is het alleen maar omdat ze alle vormen van elektronische muziek techno noemen. (Snoop Dogg bracht vorig jaar een mixtape uit met de titel Tekno Euro Mixx, die eigenlijk voornamelijk uit deephouse en Detroit techno bestond.) Daarom heb ik hier wat wijze lessen voor alle maagdelijke danceliefhebbers in Amerika.

DANCEMUZIEK IS PER DEFINITIE ELEKTRONISCH DUS HOU OP MET EDM ZEGGEN

Toen ik de term ‘EDM’ voor het eerst hoorde, wist ik niet precies waar het voor stond. Het leek me logisch dat de M voor music stond, de D zou ‘digital’ kunnen betekenen, omdat het muziek is die doorgaans op laptops wordt gemaakt, en misschien dat de E voor ‘European’ stond. Wat ik niet verwacht had, was dat het iets veel simpelers betekent, namelijk ‘Electronic Dance Music’. Serieus? Dat is net zoiets als ‘gitaarrock’ of ‘trompetska’ zeggen. Alle dancemuziek is elektronisch. Zeg het eens hardop tegen jezelf: Electronic Dance Music. Je klinkt als een tante die over Skrillex praat, of een politiechef die een rave opbreekt en vraagt “Wordt hier drugs gebruikt?” (En dan ‘drugs’ op z’n Engels uitgesproken.)

LIVE DRUMS ZIJN ONACCEPTABEL

Oké Amerikanen, het lijkt erop dat jullie echt van plan zijn om een dingetje te maken van ‘live’ housemuziek. Live drums? Serieus? Dat lijkt me vooral iets dat exclusief voorbehouden is aan kalende mannen op foute feestjes met een White Edition in 'Hook of Holland'. Dat is fucking dom. Weet je wat ook dom was? Safri Duo.

NIET IEDERE TRACK HEEFT EEN DROP NODIG

Weet je wat muziek echt nodig heeft, als je met grote groepen mensen wilt dansen in donkere ruimtes? Herhaling. Geen lange, saaie intermezzo’s gevolgd door pijnlijk harde climaxen. Zelfs drum 'n bass werkt het beste als het constant en repetitief is; als de subtiele veranderingen tussen de tracks synchroon lopen met de klapperende kaken van de TU-studenten uit de achtergestelde regio's van ons land. Maar het lijkt erop dat de EDM-brigade hun inspiratie vooral bij Pendulum en het oude werk van Slipknot heeft gehaald. Je weet wel, van die muziek waar het grootste gedeelte van het liedje eigenlijk gewoon één grote opbouw is naar iets dat klinkt als een allesvernietigende explosie op een spooktrein.

DJ'S ZIJN GEEN ROCKSTERREN

Ik weet dat het pijn doet, maar je moet je realiseren dat de man achter de laptop niet de showbizztovenaar met de soepele heupen is die je wou dat-ie was. Het is gewoon een man met een laptop en een shirt met de naam van zijn label erop. DJ's zijn mannen met een bleek gezicht en een autistische kennis van mixpaneelfuncties en vergeten technoplaten. Het maakt ze wie ze zijn, en stelt ze in de gelegenheid om mensen op te lichten op Discogs. Natuurlijk is er wel die enkeling die zo veel zonsopgangen heeft gezien dat hij gelooft dat hij echt een rockster is, maar dat wil niet zeggen dat het ook daadwerkelijk zo is. Want niemand luistert nog naar Justice. En niemand wil een DJ met een Bono-complex. Er is een reden waarom de huidige lichting dance-supersterren zich verstopt achter maskers en rare kapsels, en die reden is dat ze fucking saai zijn in het echt. Dus stop met naar ze te staren alsof je in de kerk bent.

JE ZOU VROLIJK MOETEN WORDEN VAN DANCE

Tot slot, jongens: dit is geen nu-metal. Barack is herkozen, jullie zijn op weg om te genieten van vrijheden die we in Europa allang hebben en niemand heeft nog zin om mensen in elkaar getrapt te zien worden in een moshpit. Onthoud, het is een feestje. Neem jezelf niet te serieus. Stop met alles dramatisch te maken. Ik snap dat pillen slikken en aan elkaars oor likken niet helemaal past in jullie cultuur van ‘ruig individualisme’, maar probeer het eens, het is lekker. Mmm, oor.

Ellie Goulding is lief, vrijgezel en maakt ook nog mooie muziek

Kathy Iandoli — Tue, 08 Jan 2013 09:00:00 +0000

Ellie Goulding heeft een horde fans die haar blonde lokken willen zoenen en taartjes voor haar willen bakken, en dat is meer dan terecht. Haar tweede album Halcyon is een pareltje en klinkt net zo goed op het podium als door je oordopjes. Ze houdt van geweren en op trommels rammen, maar ze is een normaal meisje met regelmatige katers en een persoonlijkheid die net zo gaaf is als haar muziek. Ik sprak haar over haar tour, haar ongemak met haar status als sekssymbool, haar breuk met Skrillex en haar engste fans.

VICE: Hoi Ellie, wat maakt deze nieuwe tour anders dan je eerste tour?
Ellie Goulding: Ik gebruik vooral meer live elementen. Eigenlijk wordt er niets meer van een bandje gespeeld, al was dat vroeger ook niet echt het geval. Alles heeft nu het juiste geluid en het ziet er natuurlijk ook mooier uit. Ik wil graag dat er een goede band om me heen staat. Ik let altijd op de kleine dingen, zoals dat Simon de basgitaar bespeelt en dan de snaar wat laat nagalmen waardoor je zo’n heel cool dubby ‘womp womp’-geluid krijgt. Het is een beetje lastig om uit te leggen, maar het is heel cool.

Heb je iets geks op je rider staan?
Nee, ik ben echt saai. Ik zou er iets vreemds op moeten zetten.

Ik ken iemand die een dartbord eiste met daarop een foto van zijn ex.
Waarom zou je dat doen? Er is niemand die ik genoeg haat om dat te eisen.

Ja. Mensen doen rare shit als ze liefdesverdriet hebben.
Ah, je weet dus dat ik niks meer met Sonny [Skrillex] heb.

Dus de geruchten zijn waar? Dat spijt me voor je.
Dat hoeft niet. Ik ben echt heel blij. Niet daarom, maar gewoon, in het algemeen.

Dat langeafstandsding werkte dus niet echt?
Nee, dat was waardeloos. Op een gegeven moment hadden we elkaar al twee maanden niet gezien. Dat werkt niet. Mensen zeggen vaak: “If you love someone that much then you’ll make it work.” Dat is echt onzin. Op de manier waarop wij leven kregen we nooit een eerlijke kans in de liefde en dat is echt jammer. Maar ondanks dat zit ik goed in mijn vel.

Dus je bent weer single. Bieden de mannen zich al aan?
Ja, constant. Ongeveer… Ik houd het eigenlijk niet eens meer bij. Sommige journalisten beginnen het interview zelfs met: “Dus, je bent single?” Op Twitter krijg ik ook regelmatig berichtjes. Een meisje stuurde me allerlei foto’s en mijn vrienden werden er een beetje bang van.

Krijg je vaker vrouwen of mannen achter je aan?
Vrouwen, absoluut.

Er was ook een meisje op Twitter dat jouw haar wilde opeten.
Haha, ja!

Wat eet je als je een kater hebt?
Ik drink een gigantisch glas groene thee. Om eerlijk te zijn heb ik nu ook een kater.

Wat is je favoriete plek om dronken te worden?
Het huis van mijn manager. Nou ja, het is eigenlijk het huis van zijn ouders. Zijn vader is een producer—hij heeft alle albums van U2 gemaakt. Dan gaan we paaldansen en doen we karaoke. Meestal speel ik de dj en zit ik vastgelijmd aan mijn iPhone om nummers te draaien. Elke kamer in het huis is anders; er is een strandkamer en de keuken heeft een schildering op het plafond.

Hoe zou je jouw publiek omschrijven? Zijn er meer mannen of vrouwen?
Het is nu helemaal in balans. Vroeger kwamen er meer vrouwen naar de show, maar inmiddels zijn er ook meer jongens, en ze zingen ook allemaal mee. Dat is het gekke: ik had in geen miljoen jaar verwacht dat ik ooit nog jongens het refrein van Explosions zou horen zingen.

Je bent ondertussen een sekssymbool!
Ik voel me echt geen sekssymbool. Ik voel me vies op dit moment. Heel vies. Ik moet echt gaan sporten. Ik eet op dit moment koekjes alsof het chipjes zijn. Ze zijn echt heerlijk; ik kreeg ze van een fan.

Je eet alles wat je fans sturen?
Nee, maar laatst kreeg ik een limoentaart en die was echt superlekker.

Vertrouw je dat wel?
Ja hoor, het was van iemand die al jaren fan is. Ik denk niet dat ze me wil vergiftigen. Etenswaren van anderen behandel ik wel wat sceptischer. Ik zou ze aannemen, maar ik zou ze niet eten. Taarten zijn raar, ze lijken heel verdacht.

Krijg je soms rare cadeautjes?
Ik krijg veel gin, want ik zei in een interview dat ik dat lekker vond. Ik krijg ook snoep en thee. Fans hebben ook weleens iets van Swarovski gekocht of ze geven bizarre dingen zoals hoeden, kleding en kettingen—ik kreeg een ketting met in gouden letters ‘Gould Diggers’.

Waar luister je zelf naar?
Ik hou van meer dingen dan je zou denken. Laatst zong ik een demo in voor een rapper—ik weet nog niet welke. Om me voor te bereiden luisterde ik naar Fuckin Problem van A$AP Rocky met 2 Chainz, Drake en Kendrick Lamar. Het is mijn favoriete nummer op dit moment. Klassieke muziek, rauwe vieze dubstep, ik vind alles tof. Elke muziekstijl beïnvloedt me op een andere manier.

Elke?
Ja, van hiphop tot dubstep tot mijn favoriete band aller tijden: Pearl Jam. Ik zat laatst een documentaire over de band te kijken en ik moest ineens huilen. Als je echt van een band houdt zijn sommige dingen overweldigend; dan zie je opeens oude beelden van Eddie Vedder samen met Chris Cornell, jaren geleden, backstage in een kleine venue in Seattle. Dat werd me even te veel. Even later zit Eddie dan bij een kampvuur te spelen. Jarenlang heb ik geïsoleerd op mijn kamer gezeten en luisterde ik naar Pearl Jam. Ik luisterde naar de liedjes over Eddie’s vader. Daar kan ik aan relateren. Ik werd er zelfs door geobsedeerd.

Heeft Pearl Jam veel invloed op jouw eigen muziek gehad?
Absoluut, je weet niet hoe graag ik Eddie Vedder wilde zijn.

Heb je nog goede voornemens voor 2013?
Nee, maar ik wil meer enge dingen doen. Gisteren heb ik met een geweer geschoten.

En, viel je om?
Nee, ik heb sterke armen. Maar het is echt belachelijk eng.

Zijn er nog andere dingen die je wilt doen?
Parachutespringen!

Oh ja? Wanneer?
Geen idee, wanneer ik het durf.

Ga je nog naar Amerika verhuizen?
Nee, ik blijf thuis.

Dus geen Ellie Goulding in L.A.?
Nee, het ligt nu even moeilijk allemaal. Maar ik ben gelukkig, heel gelukkig.

VICE Music Specials: DVD Extras: Ahmed and the Palestine Hotel

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Baghdad, August 2006

The Creators Project: Meet Diplo

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Diplo is a mastermind of Jamaican music. We met up with the MIA collaborator, baile pioneer, and boss of Mad Decent Records, to find out what he’s doing at Tuff Gong studios with some of Jamaica’s best musicians and discuss his work with DJ Switch as Major Lazer.

Music World: Vice Kills Jamaica - Dancehall Princesses

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

VBS meets Ce’Cile, Delishus, and Spice, the ladies of Dancehall.

The Creators Project: Dit is Glasser

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

How do you create a live musical experience for songs that you’ve written and recorded by yourself? (Hint: it involves synced drum machines and a guitar whose strings play saxophone and tuba.) Watch Cameron Mesirow, mastermind and front woman of Glasser, and her band deconstruct the complex and innovative technical process behind their live show.

VICE Music Specials: Gonzoworld TV: Bang On! - 'Got It' videoclip

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Bang On!‘s as funny as he is furious. And here’s proof: the video for his new single “Got It”, produced by up-and-coming director Jamie Roberts. (And us. We helped out, along with K-Swiss, and will be doing more of the same with other young artists, as the year goes on).

www.gonzoworld.com

VICE Music Specials: DVD Extra: Abu Halu, The Iraqi GodFather in Syria

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Damascus, December 2006

Practice Space: Bruno S.

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

De man die Stroszek speelde wimpelt onze blues zachtjes weg.

Music World: Rock Under the Red Flag - Part 1

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

VBS recently tagged along with Brooklyn’s Birthday Boyz on an unprecedented tour into the hinterlands of China’s underground rock scene

VICE Meets: Wayne Coyne

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

An interview with the Flaming Lips frontman about Mars, in Mars.

VICE Meets: Josh Homme

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Shooting blanks with Queens of the Stone Age’s Josh Homme.

Practice Space: The Honorary Title

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Saccharine indie rockers prouldy share embarrassing stories about life on the road.

The Creators Project: Mark Ronson and The Black Lips

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

When The Black Lips set off to record their latest studio album, they decided to try something new—working with a professional producer for a change. Though the album will be the band’s sixth studio album to date, they’ve always chosen to produce themselves. Surprisingly, pop wunderkind Mark Ronson topped their wish list of “dream producers,” which may seem like an unlikely choice for the lo-fi, garage rock sound of Black Lips, but Ronson’s old school, ‘60s recording style and Grammy-nominated work on Amy Winehouse’s Back to Black proved that he had the proper aural aesthetic to capture and refine the band’s vintage-inspired sound.

Intrigued by this unique creative collaboration, we followed the band into the studio where they quickly established a common language with their newest addition. The guys found that Ronson not only had the objective distance necessary to suggest tweaks and improvements that could take the music to the next level, but more important, he just got the sound. How often can you say to someone, “Dude, can you make it sound more spooky? More ghostly?” and have them know exactly what you mean? Those kinds of bonds of understanding are rare, especially with musicians from such different backgrounds.

We may be getting ahead of ourselves here, but after watching the video above, we have the feeling this may be the beginning of a bee-yoo-tee-ful friendship. Look for the album out on Vice Records in 2011.

VICE Music Specials: DVD Extra: Picking Up Gear Before The Al Fanar Concert

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Baghdad, Summer 2005

The Creators Project: Meet Joshua Third

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Hey, it’s the guitar player from the Horrors. Turns out he’s also a brainiac.

VICE Music Specials: Gorgoroth Live @ Scala, London

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

“Unchain My Heart”

Practice Space: 1349

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Delving further down the rabbit hole of Norwegian black metal.

The Creators Project: The Creators Studio: J. Spaceman en Jonathan Glazer

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

British director Jonathan Glazer and J. Spaceman deconstruct Spiritualized’s graceful classic “Ladies and Gentlemen, We Are Floating In Space”, materializing the song into an abstract physical experience expressed through light and sound. Aiding in this ethereal task is design studio One Of Us, along with Bryan Flaig and Alejandra Lillo, formerly of Graft LA, who are helping to build this musical performance into an audiovisual exhibit at this year’s Coachella festival. The auditory experience of music will transform into an immersive installation, a fragile architecture that takes the form of a huge luminous alien cathedral of auditive space.

Practice Space: Demon's Claws

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Rootsy rock ’n’ roll from a bunch of Montreal “liars and scumbags.”

Practice Space: Chad Vangaalen

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Jordan Radealli reist af naar Calgary om te hangen in Chad Vangaalen's studio in zijn achtertuin.

Noisey: Theophilus London - Director's Cut

Jack Collins — Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Live in de Lustre Pearl in Austin met het in Brooklyn geboren hiphopgenie Theophilus London, gepresenteerd door Telli Federline van Ninjasonik.

Noisey: Uncapped - Mannequin Men

Ezra Morris — Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Mannequin Men, Chicago’s garage rock fixtures, took us on a tour of the Second City. After a quick peek at their 9-to-5s and favorite local haunts, we made our way to the Viaduct Theater. Packed with friends and fans, the band brought the house down with a batch of explosive new songs.

The Creators Project: Dit is Warren Fischer - Part 1

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

This three-part video series will take a look at how established creative force Warren Fischer of Fischerspooner fame, collaborates with musicians and film directors. We’ll get a glimpse at Fischer’s methodology for uniting artists from different backgrounds through his collaborative work and take a look at his directorial work for emerging musicians CREEP, the last twelve years he’s shared making music with Casey Spooner, and his current involvement in independent filmmaking alongside notable young director Ry Russo-Young.

VICE Music Specials: DVD Extra: Curfew is Over and We are on the Road

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Baghdad, August 2006

Music World: Dance Hall Queens

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

The Bare Gal Dancehall Championship in Jamaica, Queens.

VICE Meets: Mastodon at Comic Con

Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 +0000

Mastodon attended NY Comic Con to promote their new album and some video game.

Er is een nieuwe trailer voor Snoop Lions documentaire 'Reincarnated'

VICE Redactie — Fri, 07 Dec 2012 12:30:00 +0000

Snoop Dogg maakte vorig jaar een spirituele reis door Jamaica. Hij veranderde zijn naam in Snoop Lion, dompelde zichzelf onder in de Rastafari-cultuur en nam een reggae album op. Een flinke stap voor iemand die een sleutelfiguur was in het meest gewelddadige tijdperk van de hiphop (vandaar dat onze film Reincarnated heet, duh). We volgden hem met een camera terwijl hij dit allemaal deed, bezochten een wietplantage op een berg en onderzochten het toenemende geweld (ook door de politie) in bepaalde gebieden sinds drugsbaas Chris 'Coke' Dudus is verbannen.

De film komt uit in februari, maar nu moet je het even doen met een extra lange trailer, met daarin zijn nieuwste release Here Comes The King.