Een paar jaar geleden verhuisde een vriend van me naar Maleisië, op zoek naar een leven waarin je nooit een winterjas nodig hebt en je je niet druk hoeft te maken over Wie is de Mol? of de Belastingdienst. Wat hij vond was een baantje als barmanager bij een tent waar ook veel Maleisische punks kwamen, die hakenkruizen en Combat 18 -shirtjes droegen, en het constant hadden over “Malay-power”.

VICE: Hoi Slay. Wat is ‘Malay power’ nou precies?
Slay: Malay power draait om het puur houden van de Maleisische gemeenschap op het hele Maleisische Schiereiland. Ik ben een tweede generatie-strijder voor Malay power. De eerste generatie, die de beweging begon, is de laatste tijd minder actief. Malay power ontstond op een specifiek moment in de geschiedenis, 13 mei,1969, toen de Chinese en de Maleisische gemeenschap met elkaar vochten. Maar de echte skinheadvariant van de Malay power-beweging begon in het begin van de jaren negentig in Kuala Lumpur.

Maar jullie staan op dit moment dus niet vijandig tegenover minderheden?
We willen geen minderheden in Maleisië hebben als ze niet zij aan zij kunnen leven met het Maleisische ras. Als zij zich goed gedragen, gedragen wij ons ook goed.

Lekkere playlist. Denk je dat Skrewdriver jouw band ook leuk zou vinden?
Nee, ik denk niet dat ze naar onze nummers zouden luisteren.

Foto door Luis Hinojos

Ciudad Juárez is een stad in Mexico die ook wel bekend staat als de moordhoofdstad van de wereld, vanwege de enorme hoeveelheden drugskartelgerelateerde moorden. Een groep jongeren was dit zat en zij begonnen drie jaar geleden boodschappen te verspreiden op straat en bij evenementen, terwijl ze verkleed zijn als engel. Ze staan dan ook bekend om hun dapperheid: bijna niemand durft iets te zeggen tegen de grote drugsbazen. We volgden deze zilvergeschminkte jongeren naar een groot evenement waar ze weer van zich lieten horen.

Vorig weekend werd Brighton (een kuststadje ten zuiden van Londen) overspoeld door aanhangers van de English Defence League, een bij elkaar geraapt zooitje van anti-islamitische, extreemrechtse splintergroepen die een hekel hebben aan buitenlanders en graag goede vrienden zouden willen zijn met Wilders. Toen de EDL in 2010 in Amsterdam probeerde een demonstratie te houden, werden ze door Ajax-supporters en antifascisten de Bijlmer uitgejaagd. Ook in Brighton stuit de EDL met z’n March for England elk jaar weer op veel verzet, en zijn er altijd grote groepen antifascisten op de been om een tegengeluid te laten horen en hier en daar een extreemrechtse idioot in elkaar te slaan. 

De March for England wordt elk jaar gehouden op St George’s Day, en is zogenaamd een gezellige viering van vaderlandse trots voor de hele familie. En hoewel er vast wel een paar mensen waren die alleen maar waren gekomen om een Engelse vlag op hun wangen te schilderen, het volkslied te zingen en te praten over wat een toffe peer Churchill was, wordt de dag meestal gedomineerd door de oproerige leden van de EDL. Waarom de March elk jaar in Brighton (misschien wel de meest linkse, meest homovriendelijke en meest antifascistische stad in Engeland) wordt gehouden is niet helemaal duidelijk. Wat wel zeker is, is dat de confrontatie tussen de EDL-leden en de lokale bevolking—die zij zien als een clubje communistische homo’s—altijd leuke taferelen oplevert. 

We begonnen onze relmiddag op de strandboulevard, waar een rij van ME-busjes een ondoordringbare muur vormde tussen de plek waar de mars werd gehouden en de plek waar de antifascisten zich zouden verzamelen. Ongeveer 700 ME’ers, die uit alle hoeken van het land kwamen en allemaal baalden dat ze hiervoor hun weekend moesten opofferen, maakten zich op voor de grootste operatie die Brighton in jaren had gezien.

De politietactiek was om de March of England-mannen met bussen naar de demo te brengen, ze een stukje te laten lopen, en ze dan weer met bussen af te voeren voordat ze ook maar een glimp hadden opgevangen van de lokale bevolking of tegendemonstraten. En het leek er even op dat die tactiek zou gaan werken, tot er fascisten de stad binnen begonnen te druppelen die niet met de politiebussen maar op eigen houtje waren gekomen, en de situatie een onvoorspelbaar randje gaven. 

De antifascisten hadden aardig wat mensen op weten te trommelen. Ze verzamelden zich op een rotonde naast een aquarium waar ze antifascistische borden uitdeelden en alvast hun spreekkoren oefenden. Er was zo veel politie op de been dat we ons afvroegen of een dagje Sea Life misschien niet meer entertainend zou zijn dan toekijken hoe mensen naar elkaar schreeuwden door een tien meter dikke muur van agenten en ME-busjes. 

Gelukkig kwamen er al snel wat weekdieren langsdrijven in de vorm van een stuk of twaalf March for England-sukkels, die allemaal dachten dat het een goed idee was om een beetje tof te gaan lopen doen voor de neus van een veel grotere groep antifascisten. 

Tegendemonstranten renden scheldend op ze af, en het enige dat de marcheerders van de kolkende zee van boze antifa scheidde waren een paar kleine metalen hekjes. De zwartgemaskerde gast die hier wordt aangevallen, sprong over deze railing heen om vijf of zes mannen die duidelijk veel groter waren dan hij een paar klappen te verkopen, maar merkte al snel dat hij in z’n eentje niet op kon tegen hun voeten en vlaggenstokken. 

De neonazistische hooligans gebruikten alles wat ze in de afgelopen decennia hadden geleerd in kroeggevechten en voetbalrellen, en werden daarbij geholpen door het soort zelfvertrouwen dat voortkomt uit een ontbijtje van een paar halve liters. Voor een paar seconden leek het erop dat de gemaskerde man serieus in de problemen zat, en op een bepaald punt was ik er bijna zeker van dat de fascisten dat ‘waarom sla je jezelf? waarom sla je jezelf?’-ding zouden gaan doen, wat zelfs voor de meest apathische antifascist een behoorlijke klap voor z’n ego zou zijn geweest. 

Maar een paar van z’n antifa-vriendjes schoten hem net op tijd te hulp. Vuisten vlogen in het rond en de vechtersbazen vielen neer in een verwarrende stapel van rondmaaiende ledematen, waarvan sommige wel, en sommige niet racistisch waren. Ik weet niet precies welke arm wat was: het is moeilijk om het niveau van vreemdelingenhaat van een ledemaat te bepalen als je het hoofd waar het aan vastzit niet kunt zien. 

Iedereen stond op en keerde terug naar z’n eigen team. Team White Power stond met z’n rug tegen het hek als een bezorgde kudde schapen die de boer over het veld aan zag komen lopen met een castratietang in z’n hand. Deze liaison-agent in z’n keurige babyblauwe slab was het enige wat tussen de groep EDL’ers, de schreeuwende antifascisten en hun goedgemikte flessen stond. 

De fascisten waren er net in geslaagd om achter het kordon langs te sluipen toen de bereden politie arriveerde, en besloot dat het tactisch noodzakelijk was om de banner van het Zwarte Blok in te nemen. Wat ze overigens niet lukte. Daarna was er even wat verwarring terwijl de politie soort van een beetje probeerde om iedereen te kettlen, voordat ze ook dat opgaven en deden alsof er niks was gebeurd. 

Deze politiearts wilde heel graag dat deze gast z’n masker afdeed. De black-blocker zei: “Nee,” wat een beetje gênant was voor de agent. 

Zo’n honderd meter verderop in een zijstraatje schuilde een groepje fascisten in een Coral bookmakerskantoor, nadat ze opgejaagd waren door een inktbommenwerpende antifascist. 

Een paar agenten werden getroffen in de oorlogszone, maar zetten door met die indrukwekkende, stoïcijnse vastberadenheid van mannen die weleens ergere dingen naar hun hoofd geslingerd hebben gekregen dan een beetje Indische inkt. 

Terug bij de rotonde heerste vooral verwarring. De bereden politie leek onder de veronderstelling te verkeren dat ze door op de tegendemonstraten in te rijden, ze hen zo ver zouden krijgen dat ze hun maskers, sjaals en bivakmutsen af zouden doen. Het was makkelijk om even te vergeten dat extreemrechts überhaupt iets te maken had met de hele bende. De paar tegendemonstranten die de politie wel wist te grijpen, werden gefouilleerd.     

Zoals deze gast, die van de gelegenheid gebruik maakte om even te gaan liggen, uit te rusten en te reflecteren op de chaos die zich om hem heen ontvouwde.

Wat op zich niet zo’n slecht idee was, want het duurde niet lang voordat er weer een groepje fascisten door een zijstraatje glipte op zoek naar een knokpartijtje—en er al snel achterkwam dat ze aan alle kanten omsingeld waren door tegendemonstranten.

Hier is hoe dat ging: 

De politie slaagde erin een route vrij te maken zodat de fascisten konden ontsnappen, maar niet voordat een paar projectielen hun doelen hadden geraakt. Let op de skinhead met de zonnebril in de witte trui die geraakt wordt door een vol blik bier. 

Veel van de straten die naar de strandboulevard leidden (waar de route van de mars langsliep) werden geblokkeerd door politiekordons zoals deze, die hier wordt gebruikt door een soort extreemrechtse One Direction als achtergrond voor hun volgende promotiekalender. 

Maar die wegblokkades waren geen probleem voor de lokale antifascisten die—bekend als ze waren met het terrein—via de zijstraten naar de promenade liepen.

Toen ze daar aankwamen, stonden er wat fascisten op ze te wachten en brak er een gevecht uit. Een antifascist die er een beetje geschrokken uitzag, zei: “We zagen ze niet. Ze haalden naar mij en m’n vriend uit zodra we de straat inkwamen.”

Toch bleek het verrassingselement niet erg effectief, en werden de fascisten grondig in elkaar geslagen. Voordat de politie een einde aan het gevecht maakte, overstemde het geluid van knokkels en laarzen die neonazischedels raakten het zachte ruizen van de zee.

Toen de knokpartij voorbij was, zagen we eindelijk een stukje van de echte mars. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens kunnen zijn dat áls je gelooft dat er een blank superras is, deze mannen daar sowieso niet bij horen. 

Brighton-bewoners stonden opgesteld langs de route van de mars, en schreeuwden dingen als: “Zij aan zij, Brighton blijft fascisten-vrij,” en de simpele maar effectieve strijdkreet: “Kleine pikken!” Aan de andere kant van de weg hield iemand de sfeer er lekker in door met een mobiele geluidsinstallatie gay klassiekers als I Will Survive in de richting van de fascisten te blazen, en zo racisme te bestrijden met keiharde fabulousness. 

De mars (of wat daarvoor moest doorgaan) bleek uiteindelijk de grootste grap van de dag. De vaderlandslievende voetbalhooligans mochten zo’n vierhonderd meter over de boulevard lopen; net ver genoeg om deze antifascistische banner te spotten die aan een nabijgelegen dakgoot hing. Daarna werden ze gelijk weer teruggemarcheerd naar hun bussen, zonder een speech te hebben gehouden of iets, en terug naar huis gestuurd. 

We eindigden weer bij de grote rotonde, waar een groepje fascisten dat zich van de kudde had losgemaakt langzaam door de politie de stad uit werd geduwd, terwijl deze gast ons vertelde dat hij helemaal uit Liverpool was gekomen voor de mars. En dat we—ook als we het fundamenteel oneens waren met de onzin die hij uitkraamde—in ieder geval respect moesten hebben voor zijn toewijding. Hij was ten slotte helemaal vanuit de andere kant van Engeland gekomen voor dit klassenuitje.

En dat was het dan wel zo'n beetje. Tot volgend jaar!

Op 6 april overspoelden duizenden mannen en jongens de bloedhete straten van de hoofdstad Dhaka, en riepen ze op tot het ophangen van atheïsten. De aanleiding van deze massale mobilisatie van moslim-activisten was een handjevol atheïstische bloggers, die volgens de demonstranten de islam zo hadden beledigd dat ze het verdienden om opgehangen te worden.

“Er is in dit land geen plek voor atheïsten,” was één van de vriendelijkere uitspraken die ik hoorde van de Hefazet Islami-aanhangers, een soennitische groep uit Chittagong, de op één na grootste stad in Bangladesh.

De islamitische demonstranten hadden een lijst opgesteld van 84 bloggers waarvan ze eisten dat ze gearresteerd of opgehangen zouden worden. In februari werd de atheïstische blogger Rajib doodgestoken, een maand nadat blogger Asif Mohiuddin bijna vermoord werd vanwege z’n overtuigingen.

Er zijn maar zo’n zes miljoen internetgebruikers in het land, dat in totaal 160 miljoen inwoners telt. De kans is dus groot dat de meerderheid van de verzamelde demonstranten nooit de betreffende blogs gelezen had. De woede tegen de atheïstische bloggers leek dan ook vooral een vorm van politiek opportunisme te zijn, in de aanloop naar de landelijke verkiezingen die volgend jaar zullen plaatsvinden.

De grootste oppositiepartij in Bangladesh, de Bangladesh Nationalistische Partij (BNP), steunde de mars als vorm van protest tegen de heersende regering, die zichzelf omschrijft als seculair. 

Een kritische houding ten opzichte van religie is niets nieuws, en bestaat online al jaren in Bangladesh. In hun blogs zeggen Asif en zijn medebloggers expliciet dat ze niet anti-religie zijn. Maar angst voor blasfemie en de groeiende invloed van westerse normen en waarden heeft ervoor gezorgd dat de Bengalezen prikkelbaar zijn, wat precies is waar de oppositiepartij gebruik van hoopt te maken.

In dit land met te weinig computers en te veel analfabeten, kwam de mars voort uit iets veel groters dan bloggen alleen. De bloggers waren verantwoordelijk voor het mobiliseren van een beweging van jonge Bengaalse demonstranten, die de Shabagh worden genoemd. Vorige maand werd een islamitische oorlogscrimineel tot levenslang veroordeeld voor een aantal brute moorden, verkrachtingen en martelingen, die plaatsvonden tijdens de onafhankelijkheidsstrijd van 1971, toen het land zich losscheurde van Pakistan.

De Shabagh-demonstranten vonden de straf te laag, omdat Abdul Qadar Mollag schuldig was bevonden aan de dood van meer dan dertig mensen, en een levenslange straf in de gevangenis voor een machtige politicus niet eens zo heel erg zwaar hoeft te zijn.

De heersende regering, die geleid wordt door minister-premier Sheik Hasina, zit tussen de twee groepen in. Aan de ene kant probeert de regering de islamieten te sussen, maar aan de andere kant weten ze dat de extreemrechtse bewegingen nooit de zogenaamd seculiere positie van de regering zullen omarmen. 

Dit is hoe politiek werkt in een democratie zonder overheidsinstellingen. Elitegroepen mobiliseren hun achterban om het vuile werk voor ze op te knappen en de macht voor ze te grijpen.

De conservatieve islamitische groepen die voor de mars met bussen vanuit madrassas naar de hoofdstad werden gebracht zijn hier een voorbeeld van. Feodale stamtradities houden de regering in hun greep, en daar hebben gewone instellingen als het onderwijs onder te lijden. Hierdoor kunnen privé-instellingen, zoals religieuze scholen, deze plek innemen en gebruikt worden om een specifieke groep te versterken.

Hierdoor is de overheid extreem gevoelig voor de tirannie van de massa.  Als er verkiezingen in zicht zijn, zorgt de angst dat de regering z’n macht zal verliezen ervoor dat deze buigt voor degene die de meeste mensen op de been kan krijgen. De oppositie ziet de islam nu als een mooie banner waaronder ze zich kunnen verenigen tegen een gezamenlijke vijand: de atheïstische bloggers.

En zo worden mythes geboren. Het atheïsme van de bloggers wordt overdreven tot sensationele proporties, en pro-oppositiekranten berichten over ze in opgeklopte termen. Soms is het nieuws dat ze brengen bizar: zo circuleerden een paar islamieten het bericht dat het gezicht van een predikant op de maan verscheen. Eh.

De onophoudelijke jacht naar macht maakt het makkelijker voor de islamieten om hun invloed uit te oefenen op de politiek. Liberalen waren geschokt na de Hefazet Islami-mars, omdat één van de eisen die de demonstranten stelden was dat vrouwen en mannen niet meer in het openbaar met elkaar mochten mengen. Er waren weinig vrouwen bij het protest, en een vrouwelijke journalist die verslag deed van de mars werd aangevallen. Of zoals een aanhanger van de extremistische islamitische partij Jamaat-e-Islami het opsomde: “Ik wil een eerlijke vrouw die graag een burka draagt.”

(Foto’s door Joseph Allchin)

23 jaar na de val van de Berlijnse muur zijn de bulldozers weer terug. Ironisch genoeg worden ze dit keer niet met applaus onthaald, maar met het tegenovergestelde. Toen namelijk bekend werd dat een ontwikkelaar plannen had om een luxe appartementencomplex te bouwen op de plek waar een monumentaal stuk muur staat (ook wel bekend als de East Side Gallery), kwamen er 6.000 mensen opdagen om de slopers tegen te houden.

De politie bewaakt de East Side Gallery. Foto door Ash Clark

Er waren eerder ook al bewaarde delen muur neergehaald, maar de huidige hevige reacties zijn uniek. Veel van de demonstranten met wie ik sprak waren dan ook niet zozeer boos om het verdwijnen van de muur zelf. Het echte probleem zijn de extreem dure appartementen die ervoor in de plaats komen, en de gentrificatie die daarmee samengaat. 

Demonstranten in de buurt van de muur. “Berlijn is niet te koop”, staat er op het bordje. Foto door Nina Hüpen-Bestendonk

Het kan niemand ontgaan zijn dat Berlijn aan het veranderen is. Zo wordt tegenwoordig het doffe gedreun van de Berghain op de zondagmorgen overstemd door het nasale gekakel van Amerikaanse uitwisselingsstudenten die lattes drinken in schattige, ‘authentieke’ cafés.

De anti-hipster-retoriek is tegenwoordig zo overmatig aanwezig dat er zelfs pro-hipster-groeperingen zijn ontstaan om hier tegenwicht aan te bieden. Is de anti-anti-hipster de nieuwe hipster? Hipsters krijgen veel verwijten naar hun hoofd geslingerd omdat ze, in academisch jargon, “middengentrificeerders” zijn: artistieke typetjes die overal in goedkope huurwoningen wonen en daarmee wijken kek en trendy doen lijken. Tenminste, een heleboel magazines die ook denken dat video-art-installaties in smerige kraakpanden cool zijn denken dat, en zorgen er zo voor dat de huurprijzen omhoog gaan en jagen daarmee de gevestigde (en in dit geval, grotendeels Turkse) gemeenschap weg.

Een “niet te koop”-bord buiten het Køpi 137-kraakpand.

Maar in tegenstelling tot Londen hecht deze stad wel waarde aan haar Mietrecht, de rechten van de huurder. En Berlijn laat deze dan ook niet zomaar varen. De meeste mensen zien gentrificatie als een proces dat niet te stoppen is, maar Berlijn zou best de eerste stad kunnen zijn met de kans om weerstand te bieden aan deze ontwikkeling. 

Het Køpi 137-kraakpand blijft op haar plek, ondanks de pogingen van de politie om de bewoners uit te zetten.

Aan de frontlinie van het debat staan de krakers. Een tijd lang dachten mensen dat ze verdoemd waren, maar in een stad waar zelfs de bejaarde bewoners hun bejaardentehuis kraken om sluiting te voorkomen, lijkt een teloorgang van de krakers onwaarschijnlijk en daarmee de verdoemenis ver te zoeken. 

Cuvry Brache is een “vrije plek” die haar bestaansrecht heeft gekregen ondanks plannen van ontwikkelaars in het gebied. Mensen slapen hier in tenten en organiseren festivals in de zomer.

Het krakersbestaan is een beetje een paradox. Aan de ene kant weten de bezetters van Køpi 137 en Cuvry Brache dat de gentrificatie hun bestaan bedreigt, maar ze weten ook dat hun bestaan deze gentrificatie juist aanmoedigt. Hoe meer radicale krakers er zich bevinden in Kreuzberg, hoe aantrekkelijker het wordt voor de kunststudenten uit de middenklasse en de ontwikkelaars die hen onvermijdelijk opvolgen.

Een tipi bij Cuvry Brache.

Degenen die niet kraken zijn aan het protesteren tegen de toenemende gentrificatie. Ik ging naar een demonstratie die werd gehouden door de bewoners van gesubsidieerde huizen in Kottbusser Tor, een gebied in het centrum van Kreuzberg. Deze woningen zijn bijna niet meer te betalen, ook al waren ze in eerste instantie sociale huurwoningen.

Bewoners van Kottbusser Tor demonstreren tegen de stijgende huurprijzen. Het bordje zegt “Onze buren blijven hier!”

Matthias gaat verder: “We demonstreren vanwege de hoge huur die we niet kunnen betalen. We wonen in sociale woningen, dus onze huur is gesubsidieerd, maar is nog steeds te hoog voor een van de armste wijken van Berlijn.”

“Het nieuwe Berlijn is afhankelijk van haar oudere inwoners. Studenten en artiesten komen hier vanwege de goedkope huur, maar deze culturele avant-garde richt zichzelf ten gronde omdat ze de prijzen omhoog jagen. Veel van mijn vrienden voelen zich slecht over het feit dat ze hier wonen omdat ze het gevoel hebben dat ze deel zijn van het probleem. Maar het is niet slechts een automatisch proces van de vrije markt. Er zijn individuen die investeren en daarmee de huur opjagen. Maar er zijn manieren om hier wat aan te doen. Deze individuen maken keuzes en dit is een proces waar we invloed op kunnen uitoefenen.”

Meer demonstraties tegen de toenemende huur. Het bordje vertelt ons: “Stop racistische uitsluiting! Niet alleen op de huizenmarkt!”

En Matthias heeft een punt. Ongeveer de helft van de Duitse stemgerechtigden zijn huurders, en omdat er in september weer verkiezingen zijn, moeten politici het probleem wel aankaarten. De Pankow-buurt heeft luxueuze modernisering al verboden. En Peer Streinbrück, de kandidaat van de Sociaaldemocraten, heeft voorgesteld om het Duitse huizenplan voor lage inkomens uit de jaren zestig weer opnieuw leven in te blazen.

Niks van dat alles. Nog voor ik de straat oversteek naar het Oosterdok hoor ik vrolijke gay anthems uit de speakers knallen. Loreen is euforisch, Alexis heeft haar happiness gevonden en Britney screamt en shout erop los. Verder is er een – all female, waarschijnlijk lesbische? – drumband en lopen demonstranten rond met posters van een opgemaakte Poetin. En natuurlijk heel veel regenboogvlaggen en spandoeken met teksten als: ‘Why are you so mean, Mr. Putin?’

Ik ben toch nieuwsgierig of er militantere types zijn, en loop verder door de menigte, terwijl op het podium wat valse kraaien een humoristisch bedoelde medley van gay klassiekers ten gehore brengen. 
 

Dit is de pittige Kathy (57). Ik spreek haar aan vanwege haar even pittige kartonnen bord. Ze is hier omdat ze Poetin “een vreselijke, vreselijke man” vindt. “Hij zou niet welkom moeten zijn in mijn stad.” Ze is hier niet zozeer vanwege de voorgenomen wet tegen ‘homopropaganda’. Poetin is volgens haar gewoon allround kut. Op de achterkant van haar bordje staat ‘Free Pussy Riot’. Dat Poetin aan de overkant van het water zit te bikken, vindt ze een akelig idee. “Ik wou dat ik dichterbij kon komen.”
 

Ook de Internationale Socialisten zijn van de partij en hebben een mooi rood kraampje vol pamfletten over Marx en Lenin neergezet. Hun boodschap: homofobie verdeelt de mensheid. Joris (32): “Als er geld in het spel is, doen mensenrechten er niet meer toe. Wij komen op tegen al die hypocrisie.” De demonstratie van vandaag wordt ook aangegrepen om de monarchie naar de prullenbak te verwijzen.

Het smalle stukje grond wordt steeds voller en vrijwilligers doen hun best om iedereen van de kade weg te houden. “Ik vind het gevaarlijk worden,” hoor ik een man in een groen hesje zeggen tegen een politieagent. Dan zie ik een man in een regenboogbroek uitbundig dansen op de rand van de kade. Hij heeft ook een toeter. We staan naast de speakers, dus ik versta hem nauwelijks.
 

Het is heel gezellig, zeg ik tegen Sander (40). Een beetje zoals Gay Pride, maar dan een stuk kouder en zonder drank of drugs. Het is zo gezellig dat ik me afvraag of we allemaal niet wat bozer zouden moeten zijn en, weet ik veel, Het Scheepvaartmuseum moeten bestormen? Even flink rellen en Poetin een signaal geven dat homo’s niet de mietjes zijn die hij wellicht denkt dat we zijn?

“Natuurlijk zijn we boos,” zegt Sander. “Maar het heeft niet zo veel zin om met zijn allen te gaan zitten janken. Wat ik hoop is dat deze demonstratie op internationale televisie komt, dat wij hier met zijn allen het statement maken dat onze regering niet durft te maken.” De pers is inderdaad in grote getale komen opdraven en er is zelfs internationale aandacht voor de bijeenkomst. 
 

Door dit stomme stukje performance art verlaat ik het Oosterdok. De tot leven gewekte woordspeling ‘Vla die mier’ is niet alleen flauw, ik krijg ook een flinke klodder vla op mijn schouder. Anderen komen er minder goed vanaf en lopen woest weg met twee geel gevlekte broekspijpen. Spermagrapjes alom.

Als ik de brug oversteek richting Het Scheepvaartmuseum wordt de sfeer weer wat serieuzer. Achter het ARCAM gaat een fucking harde sirene af. Hij is bewust meegebracht door een paar gasten, en de sirene loeit een kwartier of wat flink door. Hoewel het geluid enorm irritant is, denk ik wel: dit is nog irritanter als je verderop aan een officieel diner zit. Daarmee is dit meteen de effectiefste vorm van demonstreren die ik hier zie. Chapeau.
 

Dit is hoe dicht ik als niet-geaccrediteerde pers bij Het Scheepvaartmuseum kom. Er gebeurt niet veel, dus ik knoop maar een gesprek aan met de agent recht voor me. (Ik sta duidelijk te dicht in zijn personal space.) Met hoeveel zijn jullie hier eigenlijk vandaag? “Dat kan ik niet zeggen.” Doe eens een schatting? “Het zullen er geen tientallen zijn.” Meer dus. “Ja. Het is jammer dat het nodig is.”

Daarop schiet een babyboomer achter mij uit zijn slof. “Nederland voert handel met een dictator, met een moordenaar. Dáárom staan jullie hier!” De agent kijkt me licht geïrriteerd aan, alsof ik het allemaal heb uitgelokt. Dan spreekt een schattig meisje met rode lippen en een zwarte baret hem aan. “Hoe laat komt Poetin naar buiten?” Dat weet de agent niet. “Maar het zal niet tien uur worden toch?” Het meisje druipt af, en ik ook. Ik heb wel weer lang genoeg voor de neus van de agent gestaan.

Rond half negen houdt de muziek op het podium op, en iedereen bedenkt wat hij gaat doen. Eén vriend van me moet nog sporten, anderen doen liever een borrel. Om me heen wordt een beetje geflirt. Eén kennis krijgt te horen: “Volgens mij ben jij een Russisch spionnetje, jou wil ik wel hebben boef.” Ik hoor twee mannen tegen elkaar zeggen als ze langs een agent lopen: “Nice ass.” 
 

Thijs, een vriend van me, komt op voor het recht op snelle seks via de app Grindr.

Terwijl iedereen weer zijn weg gaat, denk ik aan wat een kennis twee uur eerder tegen me zei: “Het is alsof we even hierheen mochten komen om met onze regenboogvlag te zwaaien, om daarna weer op te hoepelen.” Zoals bij elke demonstratie is het effect nihil. Poetin zegt later in een persconferentie doodleuk dat seksuele minderheden in Rusland op geen enkele manier worden vervolgd. Ook geeft hij Nederland een veeg uit de pan door pedopartij Martijn te noemen.

Poetin heeft een punt dat het opvallend is dat er in Nederland “een partij is die belangen van pedofilie in acht neemt.” Maar zijn regering wil zaken verbieden die elke ontwikkelde democratie als volstrekt normaal acht. Dus al heeft het niet veel zin om met een regenboogvlag te zwaaien, het is beter dan niks doen. Wij hebben tenminste nog iets om mee te zwaaien, de Russen staan straks letterlijk met lege handen.

 

Vroeger (van 1733 tot 1867) was Alaska een kolonie van Rusland. In 1867 kochten de Amerikanen het land van de Russen voor vijf dollarcent per hectare. Dat klinkt misschien als een koopje, maar in die tijd was vijf cent nog behoorlijk veel geld: je kon er een paar Nike Air Force 1s mee kopen en zou dan nog steeds genoeg geld over hebben om je eigen slavenkolonie te beginnen.

De positie van vrouwen is niet best in de Chinese maatschappij. Je hebt waarschijnlijk wel gehoord over de eenkindspolitiek, die ervoor gezorgd heeft dat families actief de vrouwelijke sekse aan de kant hebben gezet. De meeste stellen kunnen maar één kind krijgen omdat ze beboet worden voor het hebben van meerderen. De millenniaoude voorkeur voor zonen in de Chinese maatschappij betekent dat er meestal wordt gekozen voor een jongetje. Er wordt voorspeld dat er in 2020 tussen de 30 en 40 miljoen minder vrouwen dan mannen in China zullen zijn. Veel mannelijke inwoners van de Volksrepubliek zullen dan ook een eenzame periode tegemoet gaan.  

Ma Jihong zoals haar familie haar aantrof, liggend in een leeg ziekenhuis (beeld: Ma’s familie).
 

Deze indringende methode van populatiecontrole is het antwoord op de overbevolking die Mao Zedong het land heeft nagelaten. Het is de oorzaak van een heleboel verschrikkelijke zaken als kinderhandel, infanticide, kindverlating en geforceerde abortus. Gezinnen zijn gedwongen hun toevlucht te nemen tot dit soort praktijken vanwege het kinderquotum. In 2009 werd er gemeld dat 56% van alle vrouwen die wereldwijd zelfmoord pleegden, Chinezen zijn. Het is nooit makkelijk om de oorzaak van zelfmoord te vinden. Maar je zou best kunnen denken dat een regering die haar vrouwen behandelt als tweederangs burgers en hun moederschap inperkt toch een vinger in deze procentuele pap zou kunnen hebben.

Familieplanningsambtenaren houden Zhong Xuexiang vast op 21 januari (beeld: Zong Xuexiang).
 

Kat Lewis, die werkt voor de hulpgroep voor gedwongen abortussen All Girls Allowed, legde me de situatie iets gedetailleerder uit. “Er hangt zo veel schaamte in China rond het blootleggen van onrecht. Het overgrote deel van de vrouwelijke Chinezen zal meer dan één abortus ondergaan. Anticonceptie komt niet veel voor op het platteland omdat de regering gewoon meer geld binnenhaalt als mensen zwanger raken en boetes moeten betalen voor hun extra kinderen. Of de regering voert een abortus uit en stuurt de vrouw achteraf een rekening voor deze operatie en voor het verwerken van het stoffelijk overschot.”

Mevrouw Cao Ruyi in het ziekenhuis waar ze tegen haar zin werd vastgehouden (beeld: NTDTV).
 

Ondanks het feit dat Mei tijdens een verhoor in 2011 vertelde dat “de dag van mijn vijfde en laatste abortus de droevigste van mijn leven was”, kondigden ambtenaren vorig jaar aan dat ze deze zwangerschapscontroles gingen uitbreiden. Onlangs bleek dat Apple-fabrieken in China deze tests ook uitvoerden. Maar ook al lijkt het erop dat media-aandacht op dit moment niet echt helpt, is het moeilijk om een andere manier te bedenken om de situatie voor Chinese vrouwen te verbeteren. Feng Jianmei kreeg alleen een antwoord van de regering omdat haar verhaal in de publieke belangstelling stond. De sociale media is een drijvende kracht geweest achter dit soort zeldzame gevallen van rechtvaardigheid. Het is namelijk moeilijker voor de Chinese burger om de staatsversie van de realiteit te accepteren als ze worden geconfronteerd met tegenstrijdige eerstehands informatie.

Wat vinden mensen met albinisme van de term albino?
Het woord is op verschillende manieren gebruikt met negatieve implicaties en conclusies. Toen ik opgroeide noemden mensen me de albino, ook al wisten ze hoe ik heette. De term is dehumaniserend. Maar mensen met albinisme verwijzen soms wel naar zichzelf als albino’s. We proberen nu om mensen aan te moedigen om onze genetische status te onderscheiden van hoe we zijn als mens.

Waarom doet de politie of de overheid er zo weinig aan om dit te stoppen?
Ten eerste kan er door het juridisch systeem van dit land nooit snel een rechtszaak worden uitgevoerd. Van de meer dan honderd gemelde aanvallen en moorden werden er slechts vijf verdachten schuldig bevonden, en twee van de zaken resulteerden in vrijspraak. Ten tweede is er niet echt een politieke noodzaak om een einde te maken aan deze gruweldaden, en de steun aan mensen met een handicap staat niet echt hoog op het lijstje van de overheid.

Heb je gelijksoortige aanvallen of vormen van discriminatie meegemaakt?
Ik heb zeker discriminatie ervaren. Ik werd uitgescholden en gepest op school. Mijn hele leven ben ik uitgesloten van de maatschappij vanwege hoe ik ben. Veel mensen met albinisme zijn werkloos, omdat ze vanwege hun genetische toestand nergens worden aangenomen.

Globale Kapitaalstroom in 2005, van Armed Madhouse door Greg Palast.

In 2005 gaf de V.S. $227 miljard uit in Latijns Amerika, waarbij het haar eigendommen en grondstoffen aftapte. Maar het geld keerde gelijk terug en, samengevoegd met de fondsen die naar Miami worden gestuurd door de Zuid-Amerikaanse elite, werd direct een lening van $379 miljoen verstrekt aan de Amerikaanse schatkist en financiers.

En er was nog een grotere speler: Brazilië. De 'Armoede Reductie Strategie' verplichtte Brazilië om haar publieke banken te sluiten, haar enorme olievoorraden te verkopen, haar energie-industrie weg te geven en, om de nieuwe eigenaren blij te maken, de lonen en pensioenen te halveren. Maar Chavez was bereid de nieuwe president, Lula Ignacio de Silva, te steunen, en de machtige kleine man van de Socialistische Arbeiderspartij vertelde het IMF het plan daar te steken waar het licht van de vrije markt niet schijnt. 

Wijlen Hugo Chavez met het hoofddeksel van de auteur.

Voor het eerst in de recente geschiedenis weigerden staten om het geld terug te geven dat ze hadden gekregen voor hun grondstoffen. Tijdens de begrafenis van Chavez prees Lula Ignacio de Silva, de voormalige president van Brazilië, deze revolutionaire daad van Chavez.

Toen hij 21 jaar oud was dronk Hesam Misaghi geen liters bier en droomde hij niet van een carrière als dj. In plaats daarvan reed hij te paard door de bergen, samen met een paar smokkelaars die hem hielpen om Iran te ontvluchten. “We vluchtten naar Turkije door de bergen,” vertelde Hesam me. “Ik viel zes of zeven keer van het paard af, en het vroor. Ik had nooit gedacht dat het zo vermoeiend zou zijn.”

Ook arresteerde de politie Hesams beste vriend en gooiden ze hem in de gevangenis. Hij zit, net als Musawi, nog steeds vast. Hesam dook voor een maand onder en leefde in constante angst. Hij had toen geen contact met zijn familie. Om te ontkomen aan zijn gevangenisstraf, besloot hij het land uit te vluchten.

Brazilië is voor McDonald’s een van de grootste thuisbasissen op het Westelijke halfrond, na de Verenigde Staten natuurlijk. De federale politie in Brazilië kondigde onlangs aan dat ze McDonald’s de afgelopen paar maanden hebben onderzocht na een aantal aanklachten wegens 'slavernijachtige omstandigheden'. Deze zaak werd vorige week aangekondigd, als reactie op de klacht die in oktober was ingediend door een zeventienjarig meisje; ze werkte acht maanden in een McDonald’s in São Paulo en kreeg niks betaald.

McDonald’s opende haar eerste restaurant van Zuid-Amerika in Rio de Janeiro in 1979. Toen de keten zich uitbreidde, deed het aantal arbeidszaken dat ook. McDonald’s is herhaaldelijk aangeklaagd vanwege het feit dat ze haar personeel niet voorziet van gezond eten. Volgens de Braziliaanse wetgeving moeten werkgevers een “gezonde en gevarieerde” lunch voor hun medewerkers verzorgen. Dit wordt vaak gedaan door het uitdelen van maaltijdbonnen waarmee kan worden betaald bij restaurants en supermarkten, waardoor de medewerkers de mogelijkheid hebben om hun eigen lunch mee te nemen of uit eten te gaan. Afgelopen jaar eiste het staatsgerechtshof in Pernambuco dat het bedrijf elf miljoen euro schadevergoeding aan haar medewerkers betaalde omdat ze niet hun eigen lunch mee mochten nemen en ze verplicht McDonald’s-voedsel moesten eten.

Kathi McKnight, certified master graphologist

“Ik focus me meer op hoe hij (of zij) schrijft, dan wat hij schrijft. Het handschrift in de brief vertoont meestal een licht verticale helling, wat duidt op zelfbeheersing, objectiviteit, redenerend vermogen en een gereserveerd karakter. Maar wie beter kijkt, ziet in zijn schrift soms een onverwachte ruk naar rechts, wat emotionele uitbarstingen en impulsiviteit verraadt. Op die punten in de brief uit de schrijver dan ook warmte en de behoefte aan contact met anderen.

Echter, het persoonlijke voornaamwoord ‘I’ is vaak met een buiging naar links geschreven, dus wat er echt in hem omgaat is voor de buitenwereld volstrekt onduidelijk. Zijn t’s laten woede zien, en de precies geplaatste puntjes op de i laten zien dat de schrijver een geheugen als een olifant heeft. De andere lettervormen laten zien dat hij veel behoefte heeft aan controle, en dat die behoefte eerder bevredigd moet worden dan de hang naar intimiteit.”
 

Margaret White, one of Britain’s leading graphologists

“Aan het handschrift is heel duidelijk te zien dat de schrijver een lastige band heeft met de vaderlijke kant van zijn familie, en dat hij moeite heeft met grenzen. De schrijver is tijdens de eerste ontmoeting misschien aardig en attent, maar hij gelooft dat mensen volgens zijn regels en verwachtingen moeten leven. Hij wil niet gestoord worden in zijn plannen en duldt geen tegenspraak. Tijd en ruimte zal hij nooit delen, zijn eigen behoeftes gaan altijd voor.

Door zijn omgeving te manipuleren en te verleiden, geeft de schrijver anderen de indruk dat hij zich prima houdt aan maatschappelijke waarden en normen. He can talk the talk. Maar zijn obsessieve, geheimzinnige en tegendraadse karakter verhinderen hem om woord bij daad te voegen. He can’t walk the walk. De schrijver doet er alles aan om zijn eigen behoeftes te bevredigen, en zal nooit accepteren dat zijn zelfverzekerdheid door anderen wordt ondermijnd.”
 

Sheila Lowe, court-qualified forensic handwriting examiner

“Interessant. Als de afzender ‘I’m sorry’ schrijft, zijn de m in de ‘I’m’ en de s in ‘sorry’ meer naar links gebogen dan de andere letters, wat duidt op een innerlijk conflict. Diep van binnen meent hij waarschijnlijk niet wat hij schrijft. Sterker nog, de helling van zijn letters varieert regelmatig, wat duidt op veel conflicterende gevoelens. Tel daar de variaties in lettergrootte bij op, en je hebt iemand met een slecht ontwikkeld ego. Hij weet niet wie hij is, of waar hij thuishoort.

Ook belangrijk is de ruimte tussen de woorden. Dit is geschreven door iemand die emotioneel en sociaal geïsoleerd is. Mensen die de letters g en y als een soort wiegje schrijven—zoals je op school wordt geleerd—zijn vaak onzeker en onrustig, al laten ze dit niet merken aan anderen. Het kleine, dik gedrukte handschrift is afkomstig van een berekenend persoon, die ver vooruit plant. Hij neemt de tijd voor zijn taken, en raakt dan ook erg geïrriteerd als je hem daarbij stoort.”


Conclusie: De dames zeggen niet echt wereldschokkende dingen. De analyses bevestigen de perceptie die wij allemaal van Joran hebben. Logisch, want ook al heb ik zijn naam en die van het slachtoffer weggestreept, uit de brief blijkt vrij duidelijk dat het om een sick fuck in de bak gaat. Kathi, Margaret en Sheila hoefden zich alleen in te leven. Maar om toch spannend te eindigen, hier nog een laatste observatie van Kathi: “Ik vraag me af of hij een ontsnapping aan het plannen is.” Ongetwijfeld, maar dat zal Joran waarschijnlijk niet op papier uitstippelen.

 

Hugo overleed afgelopen dinsdag aan kanker in zijn onderbuik in de hoofdstad Caracas. Hij was vanaf 1999 president van Venezuela en deed in de veertien jaar die volgden lekker waar hij zin in had. Vanaf 2005 pleitte hij voor een socialistische staat en in 2006 werd hij voor de derde keer herkozen.

Hugo liet zijn papegaai kleine rode baretjes dragen. <3

Om zijn hersenspinsels met het volk te delen presenteerde hij iedere zondag een talkshow genaamd Aló Presidente op de nationale televisie, waarin hij vooral zelf heel veel aan het woord was. De uitzending werd in vrijwel alle openbare gebouwen uitgezonden. Het begon altijd stipt om elf uur 's ochtends en eindigde wanneer hij klaar was. Dat was meestal rond een uur of vijf 's middags, met uitschieters naar acht uur.

Tijdens de uitzendingen sneed Hugo de meest uiteenlopende onderwerpen aan. Hij ratelde altijd alles op uit zijn hoofd. Een van zijn monologen uit 2009 bestond uit een tirade tegen de sport golf, die volgens hem 'bourgeois' was. Het gebruik van golfkarretjes liet volgens Hugo zien dat het een sport is voor luie mensen. De regering besloot door zijn ergernis een groot aantal golfbanen te sluiten.

Een greep fragmenten van Aló Presidente.

Natuurlijk is golf niet het enige waar Hugo een hekel aan had. Halloween vond hij “terrorisme” en Coke Zero “te gevaarlijk voor de volksgezondheid”. Gewone Coca-Cola en Coca-Cola Light waren prima, maar Coke Zero is blijkbaar een drankje gebrouwen achter de poorten van de hel. Dankzij Hugo is Venezuela daarom de trotse bezitter van het enige Coke Zero-verbod ter wereld. 

Nu hij toch lekker bezig was met het strooien van verwijten, gaf hij voor de volledigheid het kapitalisme ook meteen maar de schuld van het uitroeien van buitenaards leven. “Ik heb altijd gezegd dat het niet raar zou zijn als er al eens een beschaving geweest was op Mars, maar misschien is de planeet wel om zeep geholpen toen het kapitalisme daar arriveerde.”

Om dehaatcirkel rond te maken gaf hij Amerika ook de schuld van de ziekte die zijn dood veroorzaakte. “Zou het vreemd zijn als zij een technologie hebben ontwikkeld om iemand kanker te laten krijgen? Het is toch wel erg vreemd wat er met sommigen onder ons in Latijns-Amerika gebeurt, heel erg vreemd.”

Hugo, we weten dat je de Amerikanen niet mocht en dat je ook ons, de andere kapitalisten, niet hoog had zitten. Maar we zullen je missen op het wereldtoneel. Vooral je grapjes.

Gisteren waren Chicago Bulls-megaster Dennis Rodman en Opperste Leider Kim Jong-un de voorzitters van een potje basketbal in Pyongyang. Het ene team bestond uit VICE-correspondent Ryan Duffy, Moose Weekes, Buckets Blakes en Bull Bullard van de Harlem Globetrotters. Ze speelden tegen Noord-Korea’s Dream Team. Na afloop van de wedstrijd gaf Rodman een ontroerende speech waarin hij een vredelievende hand uitreikte naar het Geïsoleerde Koninkrijk. De crew van VICE is momenteel aan het borrelen in het huis van de Opperste Leider, en Duffy heeft Kim Jong-un uitgenodigd om naar Amerika te komen voor een rondleiding op het VICE-hoofdkantoor. Meer dan dit kunnen we niet kwijt omdat we nog stijl achterover staan. Terwijl wij aan het bijkomen zijn en meer informatie van ons team proberen te krijgen, kun je alvast genieten van deze foto’s van de wedstrijd. Je kunt de hoogtepunten later bekijken in VICE, onze nieuwe serie op HBO, die op 5 april in première gaat. 

Meer van VICE over Noord-Korea:

The VICE Guide to North-Korea

Afgelopen oktober hing de Canadese puber Amanda Todd zichzelf op in haar ouderlijk huis in Port Coquitlam in British Columbia. Vijf weken voordat ze zelfmoord pleegde, postte Amanda een video op YouTube. Daarin vertelde ze hoe een onbekende man haar had overgehaald om hem te flashen voor de webcam, en hoe ze vervolgens jarenlang structureel is lastiggevallen. In de video beschreef ze hoe de man dreigde om de topless screenshots die hij tijdens hun webcamchat had gemaakt aan haar familie en vrienden te sturen als ze niet vaker en meer van haar kleren voor de camera uittrok.
Er was een enorme media-aandacht voor Amanda’s dood, waarbij de meeste journalisten haar dood duidden als het gevolg van ‘cyberpesten’. Maar deze term gaat volstrekt voorbij aan het feit dat Amanda het slachtoffer was van seksuele afpersing door een netwerk van mannen en jongens die er op uit zijn om minderjarige meisjes naakt te krijgen. Dit was geen op zichzelf staand incident. In de meest verwerpelijke uithoeken van het internet zijn hele netwerken en fora gewijd aan het delen van screenshots van naakte—vaak minderjarige—meisjes. Veel gebruikers van die netwerken kicken erop om de meisjes die ze vinden te manipuleren, chanteren en vernederen.

Aan de oppervlakte van het internet vind je populaire publieke videochatsites als blogTV en Stickam, waarmee iedereen met een webcam en een internetaansluiting al livestreamend een publiek kan vinden. Als je een voetbalfan bent, kun je naar blogTV gaan om direct de laatste wedstrijd te bespreken; als je een pedofiel bent kun je afwachten tot een jong meisje zich aanmeldt. Het is niet ongewoon om vijf of zes minderjarige meisjes te zien videochatten met een publiek van honderd man per meisje.

Er zijn namelijk talloze verknipte perverselingen die deze mainstreamsites in de gaten houden, en samenscholen in chatrooms op kleinere sites als Chateen en Vichatter. Tientallen gebruikers hangen hier rond, wachtend tot een medegebruiker een live videochattend jong meisje op de mainstreamsites heeft gevonden, en de link met zijn kompanen deelt. Dit meisje is dan het nieuwe ‘doelwit’. Alle mannen in de chatroom klikken op de link en zwermen op zo’n meisje af, in de hoop dat één van hen haar kan overhalen om wat kleren uit te trekken. Mocht dat lukken, dan worden daar direct (zonder haar medeweten) screenshots van gemaakt. In deze wereld worden de mannen en jongens die op deze plaatjes uit zijn ‘cappers’ genoemd.

Zoals eerder aangegeven is deze operatie een groepsonderneming, en een gigantisch deel ervan gaat om het delen van de beelden die gemaakt zijn tijdens de publieke webcamsessies. Momenteel is het populairste medium om deze screenshots te delen een forum dat AnonIB heet, of Anonymous Image Board. Op AnonIB worden de screenshots gecategoriseerd in subfora—voor elke videochatsite is er een ander subforum. Daarbinnen zijn er weer subfora voor het land en de locatie waar het meisje zich bevindt. Deze perverse mannetjes hebben dus een georganiseerd archiveringssysteem voor hun beelden, en kunnen goed bijhouden waar de meisjes wonen en welke sites ze bezoeken.

Op deze fora posten de mannen hun screenshots en worden andere leden gevraagd of ze meer foto’s van het bewuste meisje hebben. Als er nog geen naaktfoto’s van het meisje zijn, vragen ze of iemand dat al gelukt is tijdens een andere sessie. Ook bespreken ze met elkaar hoe groot de kans is dat het meisje voor haar webcam zal masturberen. Het is een markt waar beelden van naakte minderjarigen worden geruild als voetbalplaatjes.

Er is op AnonIB ook een subforum voor chantagedoeleinden. Die is enigszins verborgen na Amanda’s zelfmoord en inmiddels alleen toegankelijk voor mensen die de url al eerder hadden. De hoeveelheid posts op het chantageforum is beduidend minder: de meerderheid van de cappers doet niet aan chantage. Maar voor de leden die niet vies zijn van een beetje seksuele afpersing werkt het forum als een groteske Marktplaats. Als een gebruiker meer van een bepaald meisje wil zien, plaatst hij haar foto en zo veel mogelijk informatie op dit subforum. Iemand die bereid is om dit meisje met de beelden te chanteren kan daar dan op ingaan. In één post zag ik een capper klagen: “Why are all blackmailers so fucking unreliable? I’ve used at least 6 different blackmailers now... And every fucking single one has ended up standing me up... Ignoring my mails, and not giving me my share of the deal. I have at least 10 fresh girls ready for blackmail, with facebook, pictures, etc. But I can’t find a reliable blackmailer.”

Als je diep genoeg graaft, wordt Amanda Todd ook genoemd op het chantageforum. Eén gebruiker was van slag was van haar zelfmoord en gaf de anderen ervan langs. “Hope none of you know this girl because of this site,” schreef hij. “She killer [sic] herself last night because she had someone black mailing her for naked picture, exactly what all your low pieces of shit are doing on here, think about what you do from here on out you fucking jokes go get some real win don’t force it.”

Mogelijk nog gestoorder dan de klaagzang dat er tegenwoordig geen betrouwbare afpersers meer te vinden zijn, is het feit dat de gebruikers publiekelijk hun strategieën bespreken. Naast een close-up foto van het gezicht van een jonge vrouw, die begin twintig leek te zijn, schreef iemand “This girl has issues with her parents they’re abusive and stuff. If pics got out it’d be bad for her since she just recently lost her paid internship. Stuff to leverage against her.”

Een ander griezelig topic was van een jongen die in een hotel werkte, waar hij ook de computertechnicus was. Hij schepte op over hoe hij surveillancesoftware op de computers van het hotel had geïnstalleerd zodat hij persoonlijke informatie over knappe collega’s en gasten kon inwinnen, en hen met die informatie kon chanteren. Een andere gebruiker, die blijkbaar de wachtwoorden van de Facebook- en emailaccounts van zijn slachtoffer had, schreef: “In one of the emails, I found a video of her stripping and fingering herself… I figure any and all pics/vids are sent phone-phone to her boyfriend… I am going to log into her facebook, and send her a message from her own account, saying I have her video, show her screenshots, and tell her I’m sending the video to her grandma, mom, best friend, etc, unless she responds to the message with 10 nude photos and another video by midnight.”

De openheid om alle details van het cappen en afpersen te delen beperkt zich niet tot AnonIB. In 2010 werd op YouTube en Metacafe een online show gelanceerd die The Daily Capper heette. The Daily Capper gebruikt beelden van de Amerikaanse educatieve kindertelevisieserie Crashbox, waarbij een robotstem de originele audio heeft vervangen. In de stijl van een jolig nieuwsprogramma werd aandacht geschonken aan de meisjes die waren komen bovendrijven op sites als blogTV en Stickam, en aan de verhoudingen tussen cappers en afpersers. In 2010 en 2011 werd er op bijna wekelijkse basis een nieuwe aflevering gemaakt.

Cappers zijn een concurrerend zooitje en gaan graag verder dan hun rivalen binnen de scene. Die rivaliteiten waren het onderwerp van een eenmalige ceremonie van The Daily Capper in 2010, waarbij verschillende prijzen uitgereikt werden, waaronder voor de beste afperser van het jaar. De zieke eer ging naar Kody1206, een capper die er in oktober door Anonymous van werd beticht dat hij Amanda Todd had afgeperst.

Amanda was in december 2010 voor het eerst in The Daily Capper te zien. In een kort stukje gaf de presentator commentaar op een video waarin Amanda zong voor haar webcampubliek. Aangezien The Daily Capper de bron van het materiaal lijkt te zijn, mag aangenomen worden dat in elk geval één van de makers van de show de capper was die de video heeft opgenomen. Op 10 november 2012, precies één maand na Amanda’s zelfmoord en meer dan een jaar na de laatste aflevering van de show, kwam The Daily Capper terug met een aflevering die volledig aan Amanda gewijd was. Tegen de gewoonte in nam de presentator het voor haar op en gaf hij informatie over hoe Amanda gechanteerd werd. Daarbij werd Kody1206 verantwoordelijk gehouden voor haar dood, maar werd er ook een vingertje geheven naar de media en de politie: die gingen voorbij aan het feit dat Amanda niet zomaar afgeperst, maar seksueel afgeperst werd. De video liet ook chatlogs zien die bewezen dat cappers een topless foto van haar hadden gedeeld.

Voordat deze laatste video over Amanda uitkwam, nam ik via Twitter contact op met de maker van The Daily Capper, die zichzelf “dc” noemt. Dc bewees dat hij echt de man achter The Daily Capper was door me een bericht te sturen via het YouTube-account van het programma. Hij vertelde me dat hij de video’s maakte om te laten zien wat een gevaarlijke, schimmige cultuur de cappingwereld is.

Hij beweerde dat hij de video’s op YouTube uploadde, zodat ze makkelijk te vinden zouden zijn. Wie de video’s een beetje kent weet echter dat ze heel cryptisch zijn en dat de inhoud moeilijk te begrijpen is voor iemand van buiten de scene. Misschien is het waarschijnlijker dat hij zijn video’s op YouTube plaatst omdat ze daar makkelijk verdrinken tussen alle 1,4 miljard covers van amateurzangers, make-up-cursussen, productrecensies en familie-, katten- en kattenfamiliefilmpjes.

Dc zei dat hij connecties had met alle ‘grote namen’ in de cappingwereld, en dat hij hun taaltje en gedrag had geleerd door veel tijd door te brengen in hun chatrooms. Hij vertelde me dat hij de cappingscene ontdekt had toen hij vroeger veel tijd in chatrooms doorbracht om meisjes van zijn eigen leeftijd te ontmoeten. De maker zei dat hij 19 jaar oud is, dus het is niet onmogelijk dat hij het rond 2009 en 2010—tijdens zijn tijd in de cappingwereld—interessant vond om tienermeisjes over te halen hun kleren uit te trekken. Hij schetste een beeld van zichzelf als weldoener en dubbelspion, wat hij snel zelf tegensprak door te vertellen dat hij goed bevriend was met ‘Viper’, een capper die in de meest recente aflevering van The Daily Capper vrijgesproken wordt van betrokkenheid bij de dood van Amanda Todd. Toen ik vroeg waarom hij zo goed bevriend was met iemand die naar verluidt talloze jonge meisjes had gechanteerd, zei dc: “Hij is alleen een capper, hij chanteert niemand. Daar was hij zelfs heel erg tegen.” Toch claimt een video van The Daily Capper uit december 2010 dat “iedereen weet dat Viper altijd een rolmodel is geweest voor Kody1206”. Achter de gebruikersnaam Kody1206 zit ene Kody Maxson van 19, die inmiddels in British Columbia aangeklaagd wordt voor aanranding van een minderjarige (wat, voor zover ik kan vinden, niks te maken heeft met zijn carrière in de capperswereld).

Na ons gesprek stuurde dc me een filmpje van zijn hand uit december 2010, met daarin Vipers plan om screenshots te maken van een meisje met de naam ‘Verica’ (naar eigen zeggen het nichtje van Vipers vriendin). De cartoonversie van Viper, getekend als een karikatuur van Kim Jong-Il, vertelt in het filmpje dat hij een vijftienjarig meisje kent dat iedere dag voor hem masturbeert. “Beter dan dit wordt het niet!” Verderop in de video komt Viper erachter dat een andere capper het meisje (die schijnbaar “lekker” is en een “dikke reet” heeft) heeft gechanteerd, en dat er screenshots van haar in chatrooms werden gedeeld. Door het dolle heen gaat hij naar ze op zoek, en hij vindt ze uiteindelijk ook.

Dc beweert dat hij Vipers gedrag zo verheerlijkte met deze video omdat Viper hem bijstond in zijn werk om deze meisjes te helpen en sites offline te krijgen. Hij beweerde dat hij Viper had geholpen om zijn reputatie onder cappers op te bouwen, zodat hij een goed beeld had van welke meisjes circuleerden in de cappingscene. Viper zou dan op zijn beurt The Daily Capper geholpen hebben om de sites uit de lucht te halen. Het spijt me, maar na maandenlang in de walgelijke beerput van de cappingscene gehangen te hebben, klinkt dat me allemaal niet heel waarschijnlijk in de oren.

Ook wist de maker van The Daily Capper in ieder geval al in december 2010 dat Amanda Todd gechanteerd werd. Toch deed hij er niets aan. Toen ik hem twee weken voor het uitkomen van de video met informatie over Amanda’s zaak vroeg waarom hij het twee jaar lang had genegeerd, zei hij: “Het spijt me wel echt dat ik er niks aan heb gedaan. Ik dacht niet dat ik er op dat punt iets aan kon doen. Het is zo verschrikkelijk stom dat ik het zo genegeerd heb. Er is geen logische reden te bedenken waarom ik niks deed.”

Het spreekt voor zich dat er effectieve wetgeving en actie tegen deze mannen nodig is, maar alleen nieuwe wetten zijn niet genoeg om het probleem op te lossen. De maatschappij zou zich meer moeten richten op preventie en behandeling in plaats van het alleen straffen van dergelijke pedofielen. Mijn verschillende interviewverzoeken aan sergeant Peter Thiessen, de woordvoerder voor de Amanda Todd-zaak namens de Royal Canadian Mounted Police, werden genegeerd.

Wel sprak ik met Dr. Fred Berlin, oprichter van de Johns Hopkins Sexual Disorders Clinic. Fred specialiseert zich in de bestudering en rehabilitatie van pedofielen, en toen ik de chantage ter sprake bracht, gaf hij direct aan dat pedofilie en de neiging tot chantage totaal niet onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. “Pedofielen hebben gewoon een andere seksuele inborst,” zei hij. “Een pedofiel is niet meer of minder geneigd om iemand te chanteren dan iemand die hetero of homo is.”

Klik op het plaatje om het te vergroten

Dit onderscheid is belangrijk. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te begrijpen dat niemand ervoor kiest om opgewonden te raken van kinderen. Net zoals homo’s er niet voor kiezen om aangetrokken te worden tot dezelfde sekse en hetero’s tot de andere sekse, ligt de oorzaak van pedofielie in genetische huishouding. Helaas weerhoudt het stigma dat er in onze samenleving op pedofilie ligt veel mensen ervan om hulp te zoeken. “Het is zo’n emotioneel beladen onderwerp, dat we als gemeenschap ook niet willen accepteren dat veel pedofielen goede mensen zijn die met hun voorkeur worstelen en hulp nodig hebben. Dat klinkt veel mensen als ketterij in de oren, maar ik heb veel ervaring met deze mensen. De meesten zijn fundamenteel goede mensen, die hulp nodig hebben om ervoor te zorgen dat ze hun seksuele behoeftes in de hand houden zonder hun eigen levens en die van anderen te verwoesten.”

We weten allemaal dat de anonimiteit van het internet het voor pedofielen veel te makkelijk heeft gemaakt om te liegen over wie ze echt zijn. In de YouTube-video van Amanda gaf de man haar eindeloze complimentjes, wat haar ertoe overhaalde om haar kleren uit te trekken.

Amanda’s moeder, Carol, vertelde me dat ze een heel open relatie had met haar dochter. Rond de periode dat Amanda gechanteerd werd, had Carol regelmatig gesprekken met Amanda over de gevaren van haar online gedrag. Carol kende The Daily Capper en de cappers- en chantagewereld, waar Amanda onbewust een soort beroemdheid was geworden. Ze gaf zelfs links naar de videoserie en de posts op fora waarin Amanda’s naam viel (die haar anoniem waren doorgespeeld via Facebook) door aan de politie. Toch is er op het moment van schrijven nog niemand gearresteerd in Amanda’s zaak. Carol vindt het belangrijk dat ouders zich bewust zijn van hoe complex en tragisch dit probleem is. “Ik had een dochter,” vertelde Carol, “en ik weet wat de mensen zeggen—dat ik Amanda wel verwaarloosd moet hebben. Ik praatte veel met haar over wat ze wel en niet kon doen, en dan knikte ze gewoon en zei ze, “Ja mam, dat weet ik heus wel.” Had ze het allemaal goed door? Nee. Op die leeftijd zijn die kinderen zo impulsief. En ze willen niet de les gelezen worden. Ze denken het zelf allemaal wel te weten.”

Fred sloot zich daarbij aan. “Het is een ongelofelijke uitdaging,” zei hij. “Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er nu gebeurt, en het is niet de schuld van een kind. Zij moeten kunnen zeggen wat ze voelen. Sommige kinderen die een seksuele ervaring hebben met een volwassene hebben ook echt wel gevoelens voor die volwassene. We moeten die kinderen helpen te begrijpen dat wat deze volwassene doet fout is, maar dat het gevoel dat een kind erbij heeft niet verkeerd is. Anders loopt het kind het gevaar vertrouwensproblemen te krijgen. Het is heel moeilijk om een politiek correcte houding over dit soort situaties te hebben; om er afstand van te bewaren.

HET CAPPINGNETWERK

Deze chatrooms zijn de agora van de cappingwereld. Zowel Vichatter als Chateen bieden een afgeschermde, schimmige omgeving voor eensgezinde pedo’s om samen te bedenken hoe ze de meisjes het beste kunnen lokken.

Tinychat en Stickam zijn publieke, mainstream webcamportals die geld verdienen door advertentie-inkomsten. Hier kan iedereen een videochat beginnen en een publiek vergaren. Op deze sites zitten veel jonge meisjes, en hoewel ze strikt gemodereerd worden op naakt, zijn het populaire plekken voor pedo’s om met jonge meisjes in contact te komen.

Als één van de pedofielen een meisje vindt dat live achter haar webcam zit op Stickam, Tinychat of een andere site, vindt er een stormloop naar de link plaats.

Zodra een beoogd meisje bereid is om haar kleren uit te trekken, is er met één druk op de knop een screenshot gemaakt, zonder dat het meisje er iets van afweet.

AnonIB is een forum dat er precies zo uitziet als 4chan. Het stelt gebruikers in staat om anoniem plaatjes te plaatsen. AnonIB is verdeeld in subplatforms die een infrastructuur bieden voor pedofielen om de screencaps te delen en categoriseren. Er zijn subfora voor elke grote videochatsites en voor landen en locaties, zodat deze mannen bij kunnen houden waar de meisjes wonen en waar op het internet ze verschijnen. Ook is er een subforum, speciaal voor mensen die deze meisjes vervolgens willen chanteren.

The Daily Capper was een online videoprogramma dat de capriolen van de mensen op bijvoorbeeld AnonIB bijhield. De titel van de show komt van de term ‘capping’,  wat afgeleid is van ‘screen capture’. The Daily Capper was heel actief in 2010 en 2011, toen er veel verhalen over het chanteren van minderjarige meisjes in voorkwamen en er werd ingegaan op de vraag of de FBI chatsites als BlogTV bijhield. Ongecensureerde afleveringen van de show, met minderjarig naakt erin, werden gepubliceerd op de website Motherless. Gecensureerde versies staan ook op YouTube en Metacafe. The Daily Capper kwam na een jaar radiostilte weer terug in november 2012, om informatie over de chantage van Amanda Todd te verstrekken. De reden daarachter is onduidelijk.

Terwijl je dit leest, vliegen er Amerikaanse bestuurbare vliegtuigjes over de bergen en woestijnen in het Midden-Oosten. Ze schieten op z’n tijd wat raketten af op mensen die volgens een 'geïnformeerde hooggeplaatste leidinggevende' misschien wel bezig zijn met snode plannetjes tegen de V.S. Ze blazen weleens precies de verkeerde personen op, soms zelfs Amerikaanse burgers. Obama’s bewind doet dit zonder specifiek aan een land de oorlog te verklaren, zonder de toestemming van het Congres, en zonder een verklaring aan het volk waarom het prima is om mensen lukraak te vermoorden. Michael Isikoff van NBC liet aan de hand van memo’s van het Bureau van Justitie zien hoe groot de macht is die het bewind heeft. “Er staat praktisch in dat de regering het recht heeft om een Amerikaanse burger buitengerechtelijk ter dood te veroordelen,” zei Jameel Jaffer van de ACLU tegen Isikoff.

Je bent niet de enige die dit belachelijk vindt—er zijn een heleboel mensen aan zowel de linker- als de rechterkant van het politieke spectrum die niet blij zijn met een uitvoerende macht die kan doden wie ze wil. Noem ze pacifistische isolationisten, burgerlijke libertariërs of gewoon mensen die anderen liever niet zonder reden zien sterven. Hoe je ze ook noemt, ze vielen samen Touré aan, een liberale schrijver en woordvoerder die op MSNBC, het ‘progressieve’ netwerk kwam spreken. Hij zei eigenlijk gewoon dat het oké was dat de president voor iedereen een doodvonnis aan kon vragen, waaronder Amerikaanse burgers en zelfs minderjarigen, voor het geval ze een hekel hadden aan de V.S. ofzo. Degenen die het niet eens zijn met dit dronebeleid steken dit gelukkig niet onder stoelen of banken.

Maar het probleem is dat ze in de minderheid zijn, en dat ze vrijwel worden genegeerd door de machthebbers. Natuurlijk denken de meeste stemmers dat het niet legaal is om Amerikaanse burgers in het buitenland om te brengen (wat buiten de drones om al een vrij macabere gedachte is). Maar stel deze vraag zonder het woord 'Amerikaanse' en ze vinden het allemaal wel best. Ze zijn het volgens een peiling zelfs aardig eens met de manier waarop Obama de ‘war on terror’ voortzet. Ze vinden het prima dat hij Gitmo open heeft gehouden, ondanks zijn belofte van het tegenovergestelde. Zo'n 53% van de democraten vindt het fantastisch dat hij deze campagnebelofte verbroken heeft. En zelfs 83% van alle Amerikanen en 77% van zelfbenoemde liberaal-democraten zijn het eens met het gebruik van drones om mensen te doden. En hou hier in je achterhoofd dat er geen discussie mogelijk was over dit beleid en dat de mensen die het ermee eens zijn geen idee hebben wat het inhoudt. Ze weten alleen dat terroristen de slechteriken zijn. En slechteriken moeten dood.

John Brennan is de contraterrorisme-adviseur die grotendeels verantwoordelijk is voor het ontwerp van het geliefde droneprogramma. Hij is momenteel bezig om hoofd van de CIA te worden. Als je zo’n gestoord “de regering moet stoppen met het vermoorden van mensen via een afstandsbediening”-typetje bent, hoop je dat deze benoeming samen met nog wat gelekte memo’s, onderzoeken van de VN en wat anti-drone-documentaires zullen leiden tot een soort “drone-ontwaking”, waarin men eindelijk doorkrijgt hoe radicaal sommige antiterrorisme-maatregelen eigenlijk zijn.

Maar optimistisch ben ik niet. Een vrij significante minderheid weet al tientallen jaren dat de war on drugs ineffectief en wreed is, en dat bijvoorbeeld nu pas marihuana een beetje legaal is gemaakt in sommige staten. Er verstrijkt veel tijd voordat een radicaal beleid verandert. En helaas geldt “het stoppen met vermoorden van onbekende mensen” in 2013 nog als een radicale beleidsaanpassing. En ook al zijn de anti-dronesentimenten zowel links als rechts te vinden, is er geen presidentskandidaat die een dergelijke positie inneemt (oké, misschien Rand Paul). Tijdens zijn campagne was Mitt Romney het zelfs eens met Obama’s dronebeleid; hij dacht dat er waarschijnlijk geen politiek gewin te behalen viel door tegen het vermoorden van 'terroristen' te zijn. Hij had gelijk.

Misschien vinden Amerikanen drones wel prima omdat ze zo makkelijk te negeren zijn; de meeste kiezers geven geen drol om het buitenlandbeleid, ook al heeft de president hier veel meer over te zeggen dan dat hij over werkgelegenheid en de economie heeft. We zullen pas doorkrijgen wat we daadwerkelijk van drones vinden als ze boven ons hoofd vliegen. De meeste Amerikanen vinden het natuurlijk niks als de politie ze in gaat zetten; als je ze vraagt of ze het goed vinden dat drones mogen helpen bij het uitdelen van verkeersboetes, worden ze heel erg boos. Dus misschien vindt het ware besef pas plaats als drones worden gebruikt bij routineus politiewerk, als mensen erachter komen dat ze constant bespioneerd worden en niet meer rechten hebben dan die nare mensen in het Midden-Oosten, die momenteel op dagelijkse basis vermoord worden. Maar tegen die tijd is het natuurlijk al te laat. Oeps. 

De Israëlische bioloog Eran Lumbroso probeert van muizen de schattigste soldaatjes in de wereldwijde strijd tegen terrorisme te maken. Als het hem lukt zullen honderden snuffelhonden binnenkort zonder werk zitten.

De jaarlijkse optocht van het Waterlooplein naar het slavernijmonument in het Oosterpark, 2012.

Tijd heelt alle wonden. Toch? Je hebt twee weken nodig als de buurman je kat vergiftigt, drie maanden als je partner vreemdgaat en een jaartje of 65 als de Duitsers een oorlog beginnen. Dit jaar is het op 1 juli precies 150 jaar geleden dat er in 1863 in Paramaribo met 21 kanonschoten officieel een einde kwam aan de slavernij in de West-Indische koloniën. Tijd voor een feestje! Toch? De Surinaamse historicus Sandew Hira vindt van absoluut niet.

VICE: Ik las dat u de slavernij erger vindt dan de Holocaust. Daar zegt u nogal wat.
Sandew Hira: Vind ik niet. Voor Europeanen is de Holocaust de ultieme misdaad. Maar als je het wetenschappelijk bekijkt, klopt daar geen moer van. De grootste misdaad was de transatlantische slavernij. Bij de slavernij waren er 400 miljoen slachtoffers, bij de Holocaust waren dat er 6 miljoen. De slavernij duurde 350 jaar, de Holocaust 4. Als je een lijst zou maken met de grootste misdaden tegen de menselijkheid, dan zou de slavernij op de eerste plaats komen en de Joodse Holocaust op de vierde plaats.                       

Voelt u geen moreel bezwaar om zulke misdaden met elkaar te vergelijken?   
Europeanen vinden dit schokkend om te horen, want de Europeaan vindt: de misdaad die tegen mij is begaan, was de ergste. En zij willen niet praten over de misdaden die zij zelf hebben begaan. Ze kregen decennialang ingeprent dat er geen grotere misdaad is dan de Joodse Holocaust. De leugen die daarmee gepaard gaat, is dat het allemaal wel meeviel met de slavernij. Het is een vervalsing van de geschiedenis, waarin de Europeanen zich zien als de goede jongens en de slavernij wordt beschouwd als een tea party.

Hoe vindt u dat Nederland met zijn slavernijverleden omgaat?  
Schandalig. Er is geen onderkenning dat de slavernij een misdaad tegen de menselijkheid was. Die is er wel voor de Joodse Holocaust. Dat is toch vreemd? Kijk ook naar wat Nederland heeft gedaan in Indonesië, de Oost-Indische kolonie. Wat de nazi’s waren voor Nederland, waren de Nederlanders voor Indonesië. De nazi’s waren lieverdjes in vergelijking met de Nederlanders. Maar Nederland vindt wat daar is gebeurd niet afschrikwekkend. Sterker nog: er staat een standbeeld in Hoorn van Jan Pieterszoon Coen. Nederlanders die zich in de koloniën erger gedroegen dan nazi’s worden gezien als helden.

Zeg dat niet meer iets over die tijd dan over Nederland? 
Dat is onzinnig. De Holocaust vond toch ook plaats in een andere tijd? Het erge is, de Nederlanders van nu nemen nog altijd geen afstand van de Nederlanders van toen. Men praat hier over de Gouden Eeuw, niet over de Eeuw van de Grote Misdaad. Tijdens de transatlantische slavernij werden mensen verkocht als beesten, en uitgebuit om gratis te werken. Om Nederland rijk te maken. Dat is crimineel.
 

Sandew Hira.

Wat moet Nederland doen om met zichzelf in het reine te komen?           
Erkennen dat de slavernij een misdaad tegen de menselijkheid was en dat de misdagers Nederlanders waren. Veroordeel het. Vertel het werkelijke verhaal in het onderwijs. Het gros van de Nederlanders weet bij God niet wat er in Suriname heeft plaatsgevonden. In Nederland zijn historici gespecialiseerd in het verspreiden van leugens over de slavernij. Professor Piet Emmer van de Universiteit Leiden zegt dat de slaven het fijn vonden om gebrandmerkt te worden. Ze zagen het volgens hem als een gunst van de meester. Dat schrijft een hoogleraar! Een racist!

Nederland heeft een monument in het Oosterpark in Amsterdam opgericht en een kenniscentrum over de slavernij gefinancierd.
Ik ben hartstikke blij met een monument van honderdduizend euro tegenover drieënhalve eeuw slavernij. Man, waar praten we over? 

Hoe je het ook wendt of keert, Nederland heeft de slavernij afgeschaft.
De afschaffing van de slavernij noem ik de onbeschaafde afschaffing van de slavernij. Het is afgeschaft omdat de slavernij economisch niet meer rendabel was. Men heeft in 1863 de slavenhouder financieel gecompenseerd, niet de slaven. De slaven moesten nog tien jaar op de plantage werken, anders belandden ze in de gevangenis. Wat voor vrijheid is dat? Zwarte mensen konden hun eigen leven niet leiden. De afschaffing van de slavernij was een grote farce.

Het is toch niet verkeerd om na 150 jaar de afschaffing te vieren?         
Je viert de grote leugen dat mensen in 1863 vrij waren. Ze waren niet vrij. Ze mochten hun eigen leven niet besturen. Er waren tot ver in de twintigste eeuw blanke mensen die Suriname bestuurden. Ze konden niet zomaar hun eigen land inrichten. Wat moeten we dan vieren? We moeten de 400 miljoen slachtoffers herdenken. Dit is geen viering waard. Absoluut niet. We moeten het verzet tegen de bezetter vieren. Zoals Bob Marley zegt: “Emancipate yourself from mental slavery.”

Ik las dat u herstelbetaling eist. Het lijkt mij vreemd om financiële genoegdoening te halen op zo’n principieel onderwerp.          
Als je ooit in Suriname een bedrijf hebt opgezet, hoor je Surinamers huur te betalen. Nederland heeft achterstallige huur. Ten tweede: het is normaal dat je betaalt voor de grondstoffen die je uit een land hebt geplunderd. En mensen die voor je hebben gewerkt moet je loon betalen. Het leed dat je hebt veroorzaakt, daar moet je voor compenseren. Maar Nederland kan dit nooit betalen. De schuld die Nederland aan Suriname heeft is enorm.