DE DOE-HET-ZELFAMBASSADE

Kosovo is één van die misschien-staatjes zoals Irak en Afghanistan, die worden gerund door een gigantisch team van mensen van over de hele wereld, die hun loonbriefjes krijgen van het IMF. Het is ook één van de meest corrupte plaatsen in Europa en een land waar rijbewijzen en nuchtere autobestuurders net zo optioneel zijn als pluche dobbelstenen of draaiende velgen. Met die gedachte in het achterhoofd besloten Vice-medewerkers Conor Creighton en Steve Ryan er een eigen ambassade op te richten en ambassadeurs te worden.

Twee jaar geleden riep Kosovo zijn onafhankelijkheid uit, en zo scheurde het land zich af van Servië. Niet iedereen erkende die onafhankelijkheid, maar Ierland hoorde bij de weinige landen die het uiteindelijk wel deden. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is de Ierse economie op dit moment een beetje een puinhoop, dus kunnen de Ieren hun goede wil niet tonen aan Kosovo door er een ambassade neer te planten. Maar aangezien wij Iers zijn en ook wel redelijk diplomatisch, besloten we de leemte op te vullen door onofficiële ambassadeurs te worden, en wel in het lieftallige stadje Pristina.

Om een ambassadeur in Kosovo te zijn moet je over enkele basisvaardigheden beschikken. Om te beginnen moet je jezelf een verblijf aanmeten dat het aanzien van je land in de wereld weerspiegelt. In Pristina is dat gemakkelijk, omdat grote delen van de stad of verlaten, of te duur zijn voor de plaatselijke bevolking. We slaagden erin de voormalige ambassade van de Verenigde Staten voor een appel en een ei te huren, gewoon door te kiezen voor de optie “geen verwarming of bemeubeling”. Pristina ligt anderhalve kilometer boven zeeniveau en in de winter dalen de temperaturen er tot onder de tien graden. Dus ja, we zijn ambassadeurs, en we leven in een huis groot genoeg om een dorp te herbergen, maar we dansten niet rond in een bermuda en een t-shirt terwijl we limonade dronken in de veranda. No sir.

Onze buren zijn de Amerikaanse, Britse, Duitse en Turkse ambassades, net als de Bulgaarse, die zo klein is dat hij lijkt op een bejaardenhuisvesting voor een oudje waarvan niemand hield.

Een snelle rondleiding:

De verhoorkamer

Na één week in onze ambassadeurscarrière hebben we ons vooral beziggehouden met mensen ervan te overtuigen dat we legaal bezig waren, en ook met niet uit ons huis gezet worden omdat we feestjes gaven. De meeste mensen in Pristina blijven bij hun ouders wonen tot ze trouwen dus vanaf het moment dat ze erachter kwamen dat we een groot leegstaand pand in de stad hadden, hebben ze elkaar zitten bellen om hier joints te roken en onze drank op te zuipen. Daar hebben we geen probleem mee, maar één nacht kwam de halve stad bij ons langs. De diplomaat van de Amerikaanse ambassadeur kwam klagen dat we “luider dan een disco” waren. We moesten hem de volgende dag thee en koekjes langsbrengen om ons eerste diplomatische incident af te wenden.

Helaas viel deze krakkemikkige vrede met de VS al vlug weer in duigen. Ze parkeerden hun jeeps regelmatig voor onze deur, zie je. Gisteravond werden we zo kwaad dat we verplicht werden een klachtbrief te schrijven. Die klachtbrief werd vanmorgen verfrommeld teruggevonden op straat.

De enige hoop die we hebben is dat de situatie zichzelf oplost en vlug ook. Anders zijn we verplicht economische sancties te treffen en met het voltallige personeel van de ambassade Amerikaanse producten te boycotten.

Als iemand ons wil komen bezoeken, je bent altijd welkom. http://theunofficialembassyofireland.wordpress.com

CONOR CREIGHTON