DIT ZIJN DE ALBUMS VAN HET JAAR. OKE?

Als het einde van het jaar nadert dan is het tijd voor muziekjournalisten om vooral op hun luie reet te blijven zitten om na te denken over wat ze jou voor top 10/20/30/50/100-lijstje kunnen voorschotelen over welke muziek nu het belangrijkst was dit jaar. Eenmaal verdiept in zo´n eindejaarslijstje vol Kytemans en Animal Collectives worden je ogen van ellende vierkant en kruipt er diep van binnen een soort van diepgrommende déjà vu naar boven. Waar heb ik dit eerder gezien? Oooh ja, in in elk tijdschrift, in elke krant, op elke blog en op elk pak melk dat je die week bent tegengekomen. Zoals elk jaar. Zoals altijd.

Maar in elk geval: dit is de enige top 35 van albums aller tijden die je nodig hebt.

Nummer 35: Totaal geflipt doch sympathiek rapcollectief. Laat zien dat de redactie wel degelijk humor heeft.

Nummer 34: Gereserveerd voor een van de resterende bands uit het Britpop-tijdperk, die nu toch echt hun “beste album ooit” heeft gemaakt.

Nummer 33: Idioot zijproject van een bekende leadsinger die een electropop-cd maakte over magische dieren.

Nummer 32: Iets uit IJsland.

Nummer 31: Die naam die op elke electro/house-compilatie uit dat jaar komt bovendrijven. In 2007 was het bijvoorbeeld Simian Mobile Disco.

Nummer 30: Een zeer authentieke countrygast die een album opnam in de rotsen van de Appalachen en het ooit deed met Joanna Newsom.

Nummer 29: De comeback van een ooit belachelijkgemaakt oudje dat symbool stond voor smakeloosheid, maar dit ongedaan wist te maken door een album vol mooie en eerlijke zwijmelnummers op te nemen met een jonge en hippe producer.

Nummer 28: Deze plek is voor Bruce Springsteen, mits hij dit jaar een album heeft gemaakt.

Nummer 27: Een dubstepplaatje dat eigenlijk al vorig jaar uitkwam, maar dat nu toch bekend staat als “het geluid van de toekomst”.

Nummer 26: Teleurstellend derde album van een formatie die eerder met zeecontainers vol lof werd overladen. Omdat de redactie niet wil toegeven dat deze eerder zo bejubelde band iets kuts heeft gemaakt, staat het album toch in de erelijst, en niet in de beerput, waar het thuis hoort.

Nummer 25: De band die iedereen in januari al aankondigde als beste act van het jaar.

Nummer 24: Hier heb je nog nooit van gehoord. Je zal er ook nooit van horen. Zelfs als je de cover ziet zullen je hersens de naam niet registreren.

Nummer 23: Glitchy, mooi en moeilijk album dat je welgeteld een keer hebt beluisterd. Iets van Warp dus.

Nummer 22: British Sea Power.

Nummer 21: Excuusplaat, altijd wereldmuziek.

Nummer 20: Deze band was "De ontdekking op Lowlands dit jaar".

Nummer 19: De band die een album schreef geïnspireerd door de tragische niet-expres-tot-stand-gekomen-drugsdood van hun basgitarist vorig jaar. De cover van de cd vermeldt ergens het woord “moedig”.

Nummer 18: Fever Ray.

Nummer 17: Sexy popact vermomt als “nu-pop”/”underground pop”, dit camoufleert overigens nauwelijks dat het gewoon Patricia Paay is met een alternatieve stijl.

Nummer 16: Weergaloos optreden in DWDD.

Nummer 15: De DJ die de jaarlijkse “opzwepende feestcompilatie” maakte die je nooit hebt gehoord behalve dan op die reclamebureauborrel waar je per ongeluk terecht was gekomen. Het opzwepende effect bleef trouwens altijd beperkt tot met ontblote tanden twee bier en een appelsap bestellen. Wel met een gemene blik hoor.

Nummer 14: Dirty Projectors.

Nummer 13: Hyperobscuur album waar iedereen voor de zekerheid toch maar op heeft gestemd omdat ze een 9.9 kregen op Pitchfork, ondanks het feit dat ze klinken als ieder ander folkalbum ooit gemaakt.

Nummer 12: Rapper die wordt aangeklaagd voor het aanranden van minderjarige meisjes.

Number 11: Dizzee/Chipmunk (pop/grime-acts wisselen deze plek jaarlijks af).

Nummer 10: Dit album wordt ook wel omschreven als een “baanbrekende samensmelting van dance en rock.”

Number 9: Een opname van Bob Dylan uit juni ’72 waarin hij wat volgroene fluimen ophoest. De opname is gevonden in iemands kelder, opgepoetst en opnieuw uitgebracht. In de kranten ook wel aangekondigd als “a heartbreaking work of staggering genius”.

Nummers 8-2: Albums die best oké waren. Niemand ging ervan uit zijn dak maar de boel stortte ook niet in. Het zat er een beetje tussenin. De nummers waar sommigen intens enthousiast over waren maar die intens gehaat werden door anderen hebben het sowieso niet gehaald.

Nummer 1: Coldplay (Q), Arctic Monkeys (NME), Sven Vath (Mixmag), Neil Young (Uncut), Neil Young (Mojo), Neil Young (Classic Rock), Neil Young (Home & Garden), mensen die transcendentaal neuriën over vervormde tapeloopjes of het hebben van seks (Wire).

GAVIN HAYNES