EEN INTERVIEW MET EWOUT LOWIE OVER DE FOTO DIE ALLE STOERE MEISJES MET SMAAK BOVEN HUN BED ZOUDEN MOETEN HANGEN

Ewout Lowie liep stage op de redactie van Vice toen hij opeens met het wonderschone plaatje hierboven kwam aanzetten. We vonden het zo prachtig dat we het in ons nog naar drukkerij riekende Photo Issue hebben opgenomen. Ik greep mijn kans om het met Ewout eindelijk eens over wat anders te hebben dan de levensbelangrijkheid van avocado, chocoladevlokken en het tongen van zestienjarige meisjes met een camera. Toevallig, heel toevallig gaat dit interview over fotografie.

Vice: Wat is je vroegste herinnering aan fotografie?
Ewout Lowie: Toen ik drie was maakte ik stapels polaroid foto's. Dat die foto's er gelijk uit kwamen gerold, dat voelde magisch. En ik heb flink wat fotorolletjes van mijn vader, die fotograaf is, verpest door de film eruit te trekken. Later kreeg ik op vakantie een onderwatercamera van hem. Om vissen te fotograferen, want ik hield erg van snorkelen.

Ben je meer een fotograaf of een schrijver?
Ik dacht zo’n beetje mijn hele leven het eerste, maar op dit moment vind ik mezelf meer een schrijver, aangezien stukjes van mij nog wel eens op viceland.com verschijnen en de foto’s niet verder komen dan de Facebook-pagina die ik zelf beheer. Maar ik zou best beter foto's willen leren maken. Het vervelende aan fotograferen is alleen dat elke boer tegenwoordig over een vrij degelijke spiegelreflexcamera of juist zo'n retro Lomography ding beschikt en dus al gauw goed ogende foto's maakt. Wie dan ook nog het 'saturation' knopje in Photoshop weet te vinden, is helemaal spekkoper.

Dus ging je maar communicatiewetenschap studeren?
Tja, daar hoef je niks voor te kunnen. Een VWO-diploma is alles wat je nodig hebt. Ik ging communicatie studeren nadat ik door de Rietveld Academie was afgewezen en op de HKU niet door de tweede ronde heen was gekomen. De eerste ronde was een fotografie opdracht. Ik heb toen een fotodocumentaire gemaakt op een begraafplaats, die best vet was geworden. De tweede ronde was iets kuts, maar ik vond het op die HKU zo ongezellig dat ik elke keer mijn motivatie uit de trein vergat mee te nemen. Ik hoop dat een conducteur hem heeft gevonden en nu bakken geld verdient met het maken van foto's of filmpjes of whatever.

Zit je een beetje aan de luie kant van het spectrum?
Nee, het is meer dat ik een lastig kutkind ben, voor mezelf althans. Want weet je hoe leuk het is om te studeren? Nou, soms heel erg leuk! Ik had het niet willen missen. Maar dat is een beetje the story of my life: ik vind veel te veel leuk en ik kan redelijk veel een beetje goed. Ik kan een beetje gitaar spelen, tekenen en ik heb nog flinke successen geboekt met filmpjes over een grasspriet die ik samen met mijn buurjongen maakte. Hij heette Koen-Bert en had altijd pech. Heb ik ook nog een hele website omheen gebouwd. God man, wou ik maar dokter worden, dan werd ik gewoon dokter en was ik een gelukkig man.

Ben je veel bezig met wat het later van je moet worden?
Ja.

Laten we het over je foto hebben. Houd je van duiven?
Sinds ik in de stad woon, haat ik ze bijna net zo erg als corpsballen. Het begon eigenlijk toen we op ons balkon een duivennest hadden, wat ik met mijn naïeve linkse inslag gedoogde. Ik nam er zelfs foto's van. Nou, mooi dat die beesten dus generaties lang terugkeren naar hun nest. Af en toe zat er een duif op het fornuis, soms ontdekte ik een veertje in mijn pastasalade en mijn huisgenoot had een keer miljoenen beestjes in z'n hele kamer, van z'n kussen tot het plafond. Alles zat onder de torren. Door die stinkduiven.

"Er is een reële kans dat deze op mijn balkon opgroeiende duif nu, door een brug verpletterd, in Vice staat. Ik hoop in elk geval dat het dezelfde is."

Kun je de plek waar ze zitten niet gewoon barricaderen?
Ik heb al twintig keer met gaas, plakband, veters en touw hun nesthok afgezet maar ze fucken gewoon met je! Om terug te fucken heb ik een keer een eitje uit die duif z'n nest tegen de wand aan geplakt met een pijltje en de tekst 'owned' erbij. 1-1 stond het toen. De volgende dag had die duif het eitje er keurig afgepikt en zat hij er weer rustig op. Stond het weer 2-1 of eigenlijk 100-1.

Ewout, je bent een rare jongen. Deze foto in Vice lijkt me een typisch geval van zoete wraak.
Ik vond het gierend grappig, inderdaad. Voorbijgangers schudden minachtend hun hoofd, sommigen lachten om die duif. Nouja, waarschijnlijk lachten ze vooral om de malle jongen die erboven hing met z'n cameraatje.

Zijn stillevens je ding?
Mwah, het is meer dat landschappen altijd erg saai uitpakken en ik me altijd wat opgelaten voel om een lens in mensen hun gezicht te douwen, dus dan blijft er niet zo veel over. Dieren fotograferen gaat me ook altijd wel goed af, die hebben namelijk nooit nagedacht over hoe ze moeten kijken om op de foto zo goed mogelijk uit de verf te komen. Of kinderen. Het leukste is als ze je kwaad danwel geïrriteerd aankijken. Zoals op deze foto, die ik vorige week maakte:

Vergeef me voor deze gezapige vraag, maar is je vader een inspiratiebron?
Hij is verschrikkelijk goed in foto's maken, alles klopt er altijd aan. Net zoals de foto's in Volkskrant Magazine altijd vreselijk kloppen. Zelf houd ik van wat abstractere, suggestieve foto's. Ik weet niet zo goed wie me inspireert. Mijn oppas van vroeger, Titia Hahne, maakt nu mooie foto's van bands, en verder vind ik de fotografie in Vice vaak heel vet, haha dat zet je niet in dit interview hoor!

Wat symboliseert jouw foto?
Vooral 'het moment' even daarvoor, waar dit het tragische resultaat van werd. Dat die brug langzaam weer dicht ging terwijl de duif nog over de rand in de Sloterkade aan het koekeloeren was op zoek naar een drijvend stukje brood. Of misschien net iets heel stoers aan het roepen was naar een voorbij zwemmende meerkoet. En de mensen achter de slagbomen: gilden ze? Lachten ze? Deden moeders hun handen voor de ogen van hun peuter in het kinderzitje op de fiets? Dat.

Vind je het de mooiste foto die je ooit hebt gemaakt?
Nou, hij had scherper gekund. Wat qua artistieke waarde de mooiste foto is die ik ooit heb gemaakt, daar durf ik me niet aan te wagen. Maar qua 'het moment' nam ik dit jaar een foto van een vriend van me die na een huisfeestje in zijn dronken bui weer net iets gekker moest doen dan de rest. Dat is hij aan zijn stand verplicht, vindt-ie. De foto nam ik op het moment dat hij in een boom was geklommen en de tak onder hem brak. Gelukkig viel hij in het water.

GIDI HEESAKKERS