GIRLS, EEN POLYESTER JURK EN EEN MESPUNTJE MDMA

Toen ik voor het eerst een interview met de band Girls las en tot mijn verbazing een bekend smoeltje op de begeleidende foto zag, drukte ik het blad zowat tegen mijn neus aan en riep alsof hij me ook echt kon horen: CHRIS! Het bleek mijn oude penvriend Chris Owens te zijn, zanger van Girls. Toen de band nog niet bestond en hij nog in Amarillo, Texas woonde, hebben Chris en ik elkaar via de met Brazilianen en Pakistani's verzadigde social network-site Orkut ontmoet. Dit was in 2004. We mailden toen regelmatig en hij stuurde me af en toe foto’s van zijn favoriete plantje, zijn schilderijen en zijn vrienden. Dus toen ze afgelopen weekend in Paradiso speelden, leek het me leuk om mijn mooiste pakje te dragen en hem te interviewen. Ik zei van te voren niet dat we elkaar kenden, in de hoop dat hij me gillend om de nek zou vallen...

Gehuld in een felblauwe, kniehoge polyester jurk van een overleden bejaarde, die ik bij de weggeefwinkel soldaat had gemaakt, zat ik als een kwijlende groupie te wachten in het keldercafé van Paradiso. Na tien keer mijn klotsende oksels te hebben gecheckt (polyester = slecht plan) en nog maar eens wat lipgloss aanbracht, om mijn gewillige lippen in de kijker te spelen, kwam ik tot de conclusie dat de Meisjes het niet zo nauw leken te nemen met tijd. Inmiddels was het meer dan een kwartier later dan we hadden afgesproken en mijn gedachten dwaalden af naar een dubbele Martini. Op dat moment waggelden twee nogal vermoeid en doorleefd uitziende jongens mijn kant op en ik stond op om ze te begroeten.

Chris zag er nóg homeless-chiquer uit dan ik hem op foto’s had gezien, en Ladykiller Chet "JR" White, de bassist, had zijn gezicht op non-actief. Heel even dacht ik dat ze me kwamen vertellen dat het concert was afgelast wegens hun eigen dood, maar het warme, slappe handje van Chris bewees dat er nog wel leven in zat.

Ik hoopte op een blijk van herkenning. In mijn geromantiseerde eerste ontmoeting vlogen we elkaar in de armen en hadden bloemen in ons haar. Maar in Chris’glazige, natte vattdoek-gezicht kon ik niets vinden van dat moois, hoe goed ik ook zocht.

Terwijl ik vragen stelde over hun succes (A: "Hier zitten we dan, vanuit het niets eigenlijk, van het niet hebben van een band, tot een wereldtour en uitverkochte zalen en er ook nog eens van leven, wat helemaal tof is."), werkwijze (A: "Weet je, je kan een jaar lang aan één nummer zitten werken, maar als een nummer direct goed voelt, gaan we liever meteen door naar de volgende of nog liever, aan meerdere nummers tegelijk werken. We doen ons best, maar tegelijkertijd houden we de vaart erin. "), achtergrond (A: "In vorige bands hadden we niet zoveel controle als nu. Met Girls hebben we controle over alles en doen precies dat wat we willen en zoals we denken dat het zou moeten, zonder dat we worden beperkt.") en druggebruik (A: "MDMA tijdens ons optreden in Birmingham"), probeerde ik te achterhalen waarom Chet ‘Ladykiller’ wordt genoemd en zag hem in gedachten als een ontsnapte gorilla zijn lusten op mijn jurkloze ik botvieren tijdens het spelen van Big Bad Mean Mother Fucker. Maar bij het uitspreken van de woorden: “Weet je, ons ding is eigenlijk om gewoon recht voor z’n raap te zijn. We willen gewoon zeggen waar het op staat. In interviews, in onze muziek, in hoe we zijn als mensen; we zijn gewoon heel ‘straight forward”, slinkte mijn clitorale erectie, en richtte ik mijn pijlen op Chris.

Ik stelde hem vragen over dingen die vrijwel geen pershond zou weten en zelfs toen hij verbaasd reageerde met: “Waar heb je dat vandaan?!” (eh...van jou, poppekop...) kon ik nóg geen blijk van herkenning opmerken.

Toen was het tijd om foto's te maken van wat er nog van Chris en Chet over was, en het toilet leek ons daarvoor de beste locatie. Waar Chet zich oprecht zorgen maakte over zijn haar, perstte Chris er nog een mondklem-glimlachje uit, waarna hij als in hypnose terugliep naar de crackstage area.

Met wederom groupie-achtige hysterie riep ik hem terug en schudde hem de hand, waarop ik vroeg of hij nog weet wie ik was: “Uhm, nee...Ben jij dat meisje van de telefoon?”
- “Nope, dat is iemand anders,” zei ik. “...denk aan vijf jaar geleden, mailtjes, foto’s... Orkut.” Chris: “Oh! Wow. Hoi!”

Wat hierna volgde was een onhandig gebaar dat het meest weghad van een schouderklopje- quasi knuffel met een opeens heel verlegen giechelende Chris Owens en een Chet ‘JR’ White die het ongemakkelijke tafereel verbijsterd gadesloeg. Waarna ze beiden gelijk werden weggetrokken door hun manager. Was het de MDMA? Was het mijn jurk? Was ik te naïef om te denken dat ik een onuitwisbare indruk had achtergelaten en we elkaar in de armen zouden vallen. Ja, ja en ja. Het was tijd voor mijn Martini.

MARIA CRISTINA FAZECAS

Foto: Kasimir Szekeres