HET RADIO HOLLANDIO SUPERFEEST HAD AMOK, ONDERKINNEN EN MARIANNE WEBER

Radio Hollandio is een Brabantse radiozender met gezellige Nederlandstalige muziek en een prominente aanwezige in mijn leven. Mijn familie is er behoorlijk verrukt over, namelijk. En toegegeven: de enige niet krakende zender in de Volkswagen Polo van mijn ouders stemt me met groot gemak vrolijk.

Zoals bijna elk radiostation geeft Radio Hollandio ook feesten. Superfeesten, om precies en verwachtingsvol te zijn. Afgelopen vrijdag werd de eerste, stijf uitverkochte editie van 2011 gehouden in het Beursgebouw in Eindhoven. Omdat ik benieuwd was hoe zo'n Superfeest zou zijn en misschien ook wat schitterende foto's van de onderbuik van Nederland hoopte te verkrijgen, ging ik erheen. Om de gezelligheid een beetje tegemoet te komen nam ik mijn handlanger Dagmar mee.

Houd bij het lezen van onderstaand verslag in het achterhoofd dat ik heb geprobeerd de kwaliteit van de foto's parallel te laten lopen aan de kwaliteit van de muziek die ik gehoord heb. En dus zeker niet aan de wereldklasse die de avond dankzij een boel gratis wodka, aardige mensen en een vechtpartij had. Het liedje hieronder zou ik je willen aanbevelen als achtergrond-deuntje.

Het feest werd gehouden in een reusachtige hal waar we bij binnenkomst een beetje stil van werden.

Gelukkig maakte de aardige jongen van de organisatie ons al snel aan het kirren met de mededeling dat VIP zijn op het Radio Hollandio Superfeest gelijk staat aan het 6.5 uur lang ongegeneerd, onbeperkt en kosteloos bestellen van baco's, Malibu-cola's en bessen-7up's. Dat er ook volop bittergarnituur was betekende veel voor me.

Ook mochten we rondhangen op een speciale VIP-tribune, waar we onder andere de enige mevrouw op het hele feest die niet met ons wilde praten gezelschap hielden. Terwijl ze ons juist zo leuk en de trotse moeder van Thomas Berge of Grad Damen leek. :(

Op die ene peroxide-blondine na wilde iedereen die een vermenigvuldigde kin of babyface had (of een combinatie van die twee plus een welhaast doorlopende wenkbrauw) met ons praten en vooral met ons op de foto. Dat laatste is iets wat ik niet gewend ben van de feestjes die ik doorgaans bezoek.

Deze man probeerde Dagmar ervan te overtuigen dat ze bij hem hoorde als een onderkin bij een biologische kin.

De scène hierboven probeert twee dingen te communiceren: a) rode lippenstift is in sommige kringen nog een onbeproefde succesformule en b) waag het niet om een hoed op te zetten naar een Radio Hollandio Superfeest tenzij je 17-jarige jongens het ongemeende gevoel wilt geven dat je achter ze aan zit. Want achter ze aan zitten zul je, gezien ze de hele avond je hoed van je hoofd plukken.

Het in zwart gestoken familiemens was de enige die ook een hoed op had en bovenstaande kon beamen.

Er waren ook artiesten. Heel veel artiesten zelfs. Hierboven zie je bijvoorbeeld Django Wagner, die je misschien wel kent van het nummer 'Mooie blauwe ogen'.

Maar het leukste vond ik toch echt het publiek. Op bovenstaande foto trekt een meneer zijn beste levensliedgezicht.

Deze mevrouw werd op het ontroerende af uitbundig toen de zaal werd opgezweept met 'Liberte'. Een emotie die ik voelde toen de dj mijn favoriete carnavalsnummer 'Slavenkoor' draaide.

Wat uitbundigheid en aantal verschillende roodtinten in het gezicht betreft werd bovenstaande mevrouw ruimschoots afgetroefd door een transpirerende Marianne Weber-fan.

En dan Tim. Toen ik Tim vroeg of hij Marianne Weber een lekker wijf vond vroeg hij of ik mijn tong in zijn vriend wilde stoppen. Wie retorische vragen stelt kan ze terug verwachten.

Gelukkig voor Passoa zijn er kennelijk ook mensen die hun vijftiende verjaardag niet beschouwen als het einde van een Passoa-jus tijdperk.

Toen Dagmar aan deze brandweerman vroeg of er ergens een rookruimte was, vertelde hij haar dat ze die aan de andere kant van de met duizenden mensen gevulde zaal kon vinden en dat ze als ze een wijze vrouw was gewoon ergens stiekem haar nicotinelusten zou blussen. Een vakman.

De sfeer was de hele tijd gemoedelijk, maar op een gegeven moment brak er vanuit het niets een vechtpartij uit. De foto hierboven toont de gebreken van mijn camera, die niet op tijd flitste waardoor de oproer alweer een paar meter verplaatst was en je het nu moet doen met een synthetisch aangeklede breedtegraad en een geschrokken panter.

De vijandelijkheden werden voortgezet bij de EHBO. Het ontbrak niet aan huilende en krijsende meisjes, maar daar durfde ik geen foto's van te maken.

Dit was een heel, heel moeilijk Kodak-moment voor Dagmar en mij. De beveiliger op links probeerde het behoorlijk uit de hand lopende opstootje (er werd zelfs gefluisterd van een steekpartij) te sussen, maar onze ogen hadden het te druk met het uitkleden van de dames op rechts.

Bovendien werden we afgeleid door deze stiekem rokende mannen, die een zinnenprikkelend gesprek probeerden te beginnen. De kale man zei: "Weet je waar jouw rode lippen me aan doen denken? Aan een lekkere blowjob." De minder kale man haakte daarop in: "Weet je waar dat lichaam van jou me aan doet denken? Aan dat ik jou maar wat graag zou willen beffen." En weg was ik.

En toen was het zo half twee en kwam er een einde aan de pret. Ik denk niet dat de uitstraling van dit juffertje verraadt hoe fantastisch het Radio Hollandio Superfeest was. Maar geloof me als ik je op het hart druk dat de mannen van net de enige waren die vieze dingen tegen me hebben gezegd en dat het precies zo gezellig was als ik had gehoopt. Wat me misschien nog wel het meest beviel was dat er helemaal niks pretentieus aan dit feestje was, dat bijna iedereen in was voor een gesprek en dat ik onmogelijk een verkeerde dansbeweging kon maken. Ik had oprecht een avond van mijn leven. Kijk: