Ik moest kotsen toen ik gisteren op Facebook keek

door Sander Roks

 
De miljoen likes die Peter toegang gaven tot de vagina van Catherine vond ik leuk. Dat onschuldige bekkie van hem, zijn grappige kapsel van een dronken lesbienne en de onzekere glimlach die verraadde dat hij niet eens in zijn wildste dromen durfde te hopen dat hij echt in Catherine’s broek en onder haar Umbro-trui zou komen... Ja, dat was hartverwarmend.
 
Ook de ‘Bij een miljoen likes stopt Kane. Gaan we van uit.’-pagina kan ik waarderen. Ik ken de band nauwelijks en zou geen lied van ze kunnen opnoemen, maar het feit dat iemand op het idee komt om deze doorn in zijn oor via Facebook onschadelijk te maken vind ik bewonderenswaardig. Het getuigt van originaliteit, humor en goede smaak. Ik heb op like gedrukt.
 
Minder enthousiast ben ik over de ‘press like if you TRULY love your mother’-achtige plaatjes die ik via verschillende lieden met waarschijnlijk een stuk of wat chromosomen te veel op Facebook voorbij zie komen. De reden waarom ik deze plaatjes toch tolereer is de gedachtegang van deze mensen die voorafging aan de beslissing om het te liken. “Het zal mij niet gebeuren dat heel mijn vriendenlijst denkt dat ik mijn moeder een zelfingenomen zwijn vind. Snel, druk op like!” Als ik denk aan de lichte paniek van deze vriespunt-IQ’s moet ik lachen, dus mogen deze plaatjes van mij blijven.
 
Maar toen kwam gisteren. Ik ben de stukjes braaksel nog steeds tussen het toetsenbord van mijn laptop vandaan aan het pulken. Ze doen me realiseren dat ik de verkeerde Facebook-vrienden heb, maar voordat ik zometeen begin met het snoeien in mijn vriendenlijst om dit soort toestanden in de toekomst te voorkomen, wil ik het even over de boosdoener hebben: dit plaatje. 
 
 
Bailley heeft taaislijmziekte en dat is volgens mij zwaar klote. Prima als daar aandacht voor gevraagd wordt, maar waar ik van over mijn nek ga zijn de 2.160.516 mensen die op like hebben gedrukt ‘because they care’. Hoeveel zouden ze geven om Bailley? Hoe rot zouden ze zich voelen om Bailley en zijn ziekte? Net zo rot als vorige week dinsdag, toen ze met hun nieuwe schoenen in de kak trapten? Shit, wat was dat vervelend. Hoeveel likers zouden daadwerkelijk geld hebben gestort aan die stichting die in de hoek van het papiertje vermeld staat?
 
Ik heb dit niet geliket, want ik snap niet wat er ‘cool’ zou moeten zijn aan 1 miljoen likes van mensen die een seconde erna foto’s van een drugsweekend Berlijn online flikkeren om te laten zien wat voor een schitterend leven ze wel niet hebben.
 
Ooit, nog niet zo lang geleden, was de like een manier om te zeggen dat je iets waardeerde. Je moest misschien lachen om wat je zag en je wilde degene die het bedacht had wat credits geven. Een like betekende toen nog iets. Nu drukken mensen een doodziek joch een A4-tje in zijn handen met daarop een like-verzoek. Liken wil niet alleen meer zeggen dat je iets leuk vindt, maar het kan ook zo veel betekenen als “Jeetje, hij heeft kanker, kut voor hem, maar laten we nu weer verder praten over tieten.” De like staat niet meer voor het betekenisvolle stukje waardering waar het ooit voor bedoeld was, maar wordt gebruikt om zielige zieke jongetjes viral te laten gaan. En ja, toen ik dat zag ging ik even flink over mijn nek.
 
Daarom, lieve Bailley, ga ik je foto niet liken. Niet omdat ik je niet het allerbeste wens, integendeel, maar omdat jij geen enkele boodschap aan die like hebt. Geloof me nou maar. Er komen geen 1,6 miljoen mensen op je begrafenis en er wordt geen cent bijgestort op de organisatie die je hebt vermeld, ook niet door mij trouwens. Het enige wat je hebt gedaan is gigantisch veel hypocriete personen de mogelijkheid bieden om een goed gevoel te krijgen over zichzelf, door ze op de like-knop te laten drukken. Het is misschien niet waar je op gehoopt had, maar, lieve Bailley, dat is ook heel wat waard. 
 

Reageer