INTO THE GREAT WIDE OPEN WAS EEN PARADIJS VOOR KINDERHATERHATERS

Nadat we vorig jaar niet welkom waren op de eerste editie van het Into The Great Wide Open festival op Vlieland - omdat er in het programma toen "geen aansluiting" was met "Vice" - hadden ze het programma dit jaar wat aangepast en mochten we wel komen. En terecht, want met onder andere Caribou, Wolf Parade, Modest Mouse, Palmbomen en The Whitest Boy Alive was het programma dit jaar vetter dan het haar van alle festivalgangers bij elkaar. Wiegertje ging naar Vlieland om zich rond te wentelen in strand, zonneschijn, muziek, worstplankjes, VPRO-leden en kinderen. Heel, heel, heel veel kinderen.

Het uitzicht vanaf de snelboot van Harlingen naar Vlieland was al meteen niet minder dan spectaculair te noemen.

Into The Great Wide Open is een festival voor jong en oud. Dat betekent dat de kinderen er over elkaar heen krioelden en bovenstaande een veel voorkomend beeld was. Maar heel gemoedelijk, hoor. Heel gemoedelijk.

Deze hierboven was met een piratenvlag op de schouders van haar vader alle omstanders rockend ten schande aan het maken. Een directe confrontatie met hoe blasé ik zelf met de jaren geworden ben, na alle mannen met geruite bloesjes, gitaren en moeilijke huidcondities die inmiddels gezien heb. Waar is de tijd gebleven dat ik ook met een piratenvlag in mijn knuist iedereen om me heen duizelig maakte met mijn gehups?

Alle kinderen waren als dollen glazen aan het verzamelen, omdat ze daar volgens mij iets voor terugkregen. Ze waren met heel veel en deden allemaal niet voor elkaar onder in kinderlijk enthousiasme. Daardoor kwam het regelmatig voor dat als je glas nog halfvol zat, ze al langskwamen met hun onschuld en buitenproportioneel grote ogen om te vragen of ze je glas mochten hebben. Oh, de blikken als je 'nee' zei! Eén zekerheid: de volgende generatie wordt er één van milieubewuste alcoholisten.

Maar er was ook muziek! Ik had bijvoorbeeld traantjes van The Tallest Man On Earth. Traantjes van hoe mooi. Heel raar. Normaal krijg ik bij gitaarbespelers met levensleed altijd traantjes van "waarom word ik zo erg gestraft dat ik hier naar moet luisteren?".

Hier las ik trouwens graag even een intermezzo in om de staat van het schrijven over muziek in de wereld aan te klagen. In het - overigens beeldschoon vormgegeven - programmaboekje stond de onderstaande tekst over The Tallest Man On Earth.

"Vlieland is een klein eiland, maar er is genoeg ruimte voor Kristian Matsson, de man die zichzelf The Tallest Man On Earth noemt. En niet geheel onterecht. (En nu komt het, red.) Want (1) slechts gewapend met een gitaar en een strot (2) waar je u tegen zegt, (3) pakt deze man ieder publiek in (4) alsof het niets is (4 in één zin!, red.). Hij weet elke zaal voor zich te winnen dankzij zijn indrukwekkende gitaarspel en liedjes over de donkere kanten van het leven. Laatste wapenfeit The Wild Hunt is een album dat alles in zich heeft om een klassieker te worden. Live speelt Matsson al zijn demonen van zich af en overspoelt hij zijn publiek met zijn charismatische voorkomen. Misschien is Vlieland over een paar jaar wel écht te klein voor The Tallest Man On Earth."

Is het luiheid, voortkomend uit het moeten beschrijven van de royale hoeveelheid talent in de programmering? Of is het schrijven over muziek zelf al jaren geleden uitgewoond en bloed huilend in een greppel achtergelaten? Hoe dan ook: dat moet toch anders kunnen de volgende keer. (Bel me, ITGWO! ;-)) Ruimte voor discussie in de comments.

Oké. Deze meisjes. Zij stonden voor de kampwinkel met een karaokeset pre-puberliedjes uit de hel te zingen. U-ren achter elkaar. U-ren. Nog steeds staat 'Morgen is vandaag' - een lied over dat we goed voor de aarde moeten zijn - als een duivelskus in mijn ziel gebrand. En dat terwijl hun moeders op de grond zaten te roken en mee te zingen en geen enkele neiging te hebben om "Zo is het wel mooi geweest" te zeggen. U-ren achter elkaar. Er waren dansjes bij.

Palmbomen en de dochters van de Prins der Duisternis.

Dit is mijn goede vriend Piet. Piet was vrijwilliger op het festival, wat - naast vele prachtige herinneringen voor het leven maken - betekende dat hij u-ren achter elkaar tegenover de kampwinkel stond. Piet sprak de hoop en het vertrouwen uit dat deze twee meisjes over vijftien jaar nog steeds voor de campingwinkel zouden staan zingen. Ik deel die hoop.

De mensen met wie je het liefste nieuwe beste vrienden wilde worden hielden zich veelal op in het kinderparadijs.

Er was ook een (zo heb ik gehoord) fantastische verlichte kunstroute door de wildernis die ik per ongeluk overdag deed waardoor ik bij het gebrek aan de route aangevende lampjes de weg kwijtraakte en hier terecht kwam. Ik ben een verfijnd mens en niet de laatste om een stukje kunstgebeuren te waarderen, maar per ongeluk alle kunst missen en even een momentje voor jezelf en de woeste baren nemen is ook absoluut geen straf.

Deze jongen beweerde een illegale reggae-rave te hebben georganiseerd. Dat leek me om verschillende redenen een beetje onwaarschijnlijk.

HIPPIES MET EEN GITAAR OP HET OMGEKEERDE VAN EEN DUINPAN.

Er valt deze festivalzomer niet te ontkomen aan de harige pens van deze jongen. Dit keer likte er niemand aan, helaas.

Op het prachtige Naar Buiten-podium, te bereiken door een woeste wandelpartij van een kwartier, trad Palmbomen op. Ik wilde graag een foto van hem maken. Dat lukte nauwelijks.

Ook niet echt toen ik nog een stukje opschoof.

Palmbomen is blijkbaar een natuurkracht die zich niet zomaar op de foto laat zetten als hij muziek aan het maken is. De feeërieke omgeving van het podium liet dat gelukkig wel toe.

Ondanks de pretenties van The Tallest Man on Earth trekt deze jongen aan het langste eind. Dat meisje tegenover hem was namelijk van ontzettend normale proporties.

Oud-Vice-stagiaire Laura was er ook! Laura's vriendin Roelien op links hier was jarig, en Laura was eerder die dag op een onbewaakt ogenblik op Erlend Øye van The Whitest Boy Alive afgestapt en heeft hem gecommandeerd een liedje aan haar vriendin op te dragen. Blank als hij is, ging de toegift van zijn optreden inderdaad naar Rooleen, the birthdaygirl.

Dit is een andere vriendin van Laura, met een literfles Bacardi Breezer Orange. Ik ben me nu al dagen aan het afvragen waarom ik me tijdens haar stage hier nooit echt in Laura's vriendenkring heb verdiept.

Toen ik 's ochtends onder de douche stond brulde er een schor meisje in het hokje naast me of er iemand een tampon of maandverband had. Ik had die toevallig omdat ik wel eens een bloedneus heb en dan is dat gewoon handig laat me met rust. Als dank voor mijn heldendaad mocht ik een gratis ritje in het reuzenrad, waar ze werkte. En gratis sangria voor tijdens het ritje. En toen nog eentje, en nog eentje. Sangria's. En ritjes. Ik moest uiteindelijk vragen of ik alsjeblieft uit mocht stappen. Zelden heb ik zoveel rendement gehad van één tampon en één maandverbandje.

Hier ben ik in een intensief gesprek met de wangen van Tim Knol. Tim Knol kijkt misschien een beetje verveeld, maar zijn wangen waren dat zeker niet.

Ze hebben me net een ongepast voorstel gedaan, dat zie je aan me.

Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben geen geboren fotograaf. Toen ik deze meneer op het bospad naar het festivalterrein zag lopen met zijn Pinkpop-hoedje en de onderste delen van zijn afritsbroekpijpen om zijn enkels hangend - teneinde zijn kuiten te bruinen - was ik dus te laat voor een foto omdat ik eerst heel hard moest lachen en ik de andere kant op liep. Toen ik hem later weer zag graaide ik meteen naar mijn camera, maar het effect is wel iets minder.

Ach, Erlend Øye. Hij is zo'n mens dat eigenlijk niet op een podium hoort te staan maar het dan toch doet en dat het dan het soort materiaal oplevert waar je je kleinkinderen nog bij het haardvuur over gaat vertellen, met een dekentje op je schoot en een pijp in je hand en een blik in je ogen van "Tja, die tijd." Overigens heeft een vriend van me Erlend achterop zijn fiets van het strand naar Erlends tentje gebracht. Erlend heeft daar op zijn bagagedrager te kennen gegeven volgend jaar weer van de partij te willen zijn. IK OOK ERLEND, IK OOK.

TEKST EN FOTO'S DOOR WIEGERTJE POSTMA