JOSHUA HOFFINE MAAKT GRAAG KINDEREN AAN HET HUILEN

Joshua Hoffine weet hoe je kinderen bang maakt. In de afgelopen jaren heeft hij gewerkt aan een serie doodenge foto's die de horror die een kind in zijn verbeelding heeft zitten laat zien. Monsters onder het bed, ontsnapte seriemoordenaars, opgegeten worden door een enorme slang, enge clowns die... nou ja, gewoon. Enge clowns.

De foto's zijn Hoffine's passieproject. "Iedereen doet voor nul geld mee," zegt hij. "We doen het voor de lol." En dat is te zien. Binnen de beperkingen van een enkel shot weet hij meer plot en suspense te creëren dan de meeste Hollywood-films. In plaats van dat hij jouw tijd verspild, zoals de laatste Saw of Saw-rip offs dat gedaan hebben, laten zijn foto's ons met een enkele afbeelding al in onze broek poepen.

Vice: Waarom wil je zo graag kinderen traumatiseren?
Joshua Hoffine: Ik heb er maar twee getraumatiseerd. Misschien drie.

Ben je niet bang dat je voor hun therapie moet betalen?
Hopelijk gaat mijn werk voor hun therapie betalen.

Hoe lang ben je al bezig met deze horrorfoto's?
De eerste horrorfoto die ik maakte was "Fobie" in oktober 2003. Ik maakte "Wolf" twee weken later. Toen ik daarmee klaar was wist ik dat horrorfotografie het enige was dat ik wilde doen.

Waarom voel je je zo aangetrokken tot horrorscenes?
Ik hou van de iconografie van horror. Het genre heeft een metaforische kwaliteit die complexe thema's op een recht-toe-recht-aan manier kan overbrengen. Ik wilde vertellende beelden creëren die een directe emotionele reactie opwekken. Horrorfotografie was het antwoord.

Hoe verloopt het eigenlijke proces van idee naar de uiteindelijke afdruk?
Ik begin met het beschrijven van de foto. Dan begin ik te scouten naar locaties of een set te bouwen, props te verzamelen en bouwen en de make-up voor te bereiden. Dat is het meest tijdrovende deel. Ik recruteer vrienden en familie als acteurs of crew, en leen dan de middelen die ik nodig heb om de foto te maken. Ik zet alles daadwerkelijk in elkaar, maar schiet digitaal. De fotoshoot kan een dag duren; vooral veel tijd gaat verloren aan belichting. Ik download mijn beeldmateriaal naar mijn computer. Ik edit het beeld met Aperture, en zorg ervoor dat het uiteindelijke beeld perfect geshopt is voordat ik hem afdruk. Het hele proces duurt weken.

Is er een specifieke regisseur, cinematograaf of schilder die je heeft beinvloed? Wie zijn je inspiratiebronnen?
Ik ben beïnvloed door Walt Disney, vooral door zijn eerdere horrortekenfilms zoals The Mad Doctor, The Dancing Skeletons en het laatste Bald Mountain-segment van Fantasia. Ik raak ook gemotiveerd door klassieke sprookjes, Jungiaanse psychologie en het werk van Joseph Campbell.

Jungiaanse psychologie?
In het Jungiaanse psychologische model bestaat het Onderbewustzijn uit twee delen: het Persoonlijke Onderbewustzijn en het Collectieve Onderbewustzijn. Alle inhoud van het Persoonlijke Onderbewustzijn is afgeleid uit persoonlijke ervaringen, het Collectieve Onderbewustzijn is dat niet. Die bevat onpersoonlijke componenten in de vorm van erfelijke categorieën die gemanifesteerd en herkend worden door alle mensen in alle culturen. Ik maak foto's die kinderangsten illustreren. Als het Persoonlijke Onderbewustzijn het verstoten angstaspect is van onze persoonlijke ervaringen, dan komt de angst bij het zien van een foto van mij voort uit hun Persoonlijke Onderbewustzijn. Ze herinneren zich iets waar ze eerst bang voor waren, maar zijn vergeten. Ze herbeleven een angst die ze onderdrukt hebben sinds ze een kind waren. Maar ik geloof ook dat de angst die ze herbeleven voortkomt uit het biologische Collectieve Onderbewustzijn. Onze angsten als kinderen zijn oerangsten. Angst voor het donker, angst voor luikend gevaar, angst om opgegeten te worden. Ik beschouw mijn foto's als culturele variaties op primaire angsten die uit ons biologische Collectieve Onderbewustzijn komen. Ik zie het mechanisme van de Persoonlijke Onderbewustzijn als een manier om het allemaal terug te brengen.

Wat voor werk heb je door dit project gekregen? Heeft het je carrière een boost gegeven?
Geen commercieel werk, eigenlijk. Veel verkochte afdrukken, veel pers. Ik doe het uit liefde, niet uit noodzaak. Ik ga gewoon door. Meer foto's. Ik werk aan een korte film. Als mijn kinderen wat ouder zijn dan ga ik een horrorfilm maken.

Heb je al een specifieke film in gedachten?
Ik denk er nu al een paar jaar over na. Op dit moment bestaat mijn film uit niets meer dan een logboek vol aantekeningen en schetsen.

Wat is je favoriete horrorfilm?
Ik heb er heel veel. Op het moment ben ik heel erg bezig met Martyrs, een existentiële martelingspornofilm uit Frankrijk.

Welke foto's vind je zelf het best?
“Kelder” en “Snoep” zijn waarschijnlijk mijn persoonlijke favorieten.

Waaron die twee?
In de subtekst weerspiegelt "Kelder" het best het Jungiaanse idee van het bewuste Ego dat het beangstigende Persoonlijke Onderbewuste induikt. “Snoep” vind ik goed omdat hij gebaseerd is op Hans & Grietje, en een van mijn weinige buitenscènes is. Alles wat het kleine meisje kan zien is het snoep, niet al het gevaar eromheen.

Welke foto duurde het langst om in scene te zetten?
“Lady Bathory” heeft twee maanden gekost.

Voor die foto heb je het druipende bloed los van de rest van het shot gefotografeerd. Is dat niet valsspelen?
Mijn werkmethode is gebouwd om mijn persoonlijke voorkeur voor praktische effecten heen. Het bloed dat we hadden gaf niet het Kill Bill-achtige spetterbloed dat we wilden. Uiteindelijk was het belangrijker voor mij om de afbeelding te krijgen zoals ik hem mijn hoofd zag, dan om een soort zelfopgelegd purisme te handhaven. Dus ja, ik speel wel eens vals. Maar ik ben er eerlijk over.

Kun je ons een voorproefje geven van andere scenes die je in je hoofd hebt om te produceren?
Op een gegeven moment wil ik beginnen te werken aan een serie foto's genaamd "De Cultuur van de Angst", dat over grote mensen-angsten gaat zoals terrorisme, nuclaire holocausts, plagen en het ecologische einde van de wereld.

RICK PAULAS