RIETVELD EINDEXAMEN EXPOSITIE - VEE HAVE NEVER SEEN SO MUCH AART!

Kunst op bovenstaande afbeelding is gemaakt door Robin Wasch.

Afgelopen week was de eindexamen expositie van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Wij gingen er zaterdag heen, met een enorme kater. Misschien waren we eigenlijk nog steeds dronken. Ondanks dat feit, of misschien wel dankzij, hadden we meer lol met alle afgestudeerde kunstenaars en hun projecten dan een hyperactieve kleuter met te veel kleurstof op in de ballenbak van IKEA. Kijk maar:

"Waarom heb je deze schilderijen gemaakt?", vroegen we aan deze vrouw.
-"Waarom?", zei ze.
"Ja, waarom?", herhaalden wij.
- "Uh, ik voel gewoon de noodzaak om te schilderen."
"Ok."
- "Daarnaast zoek ik herkenning in de vervreemding. Ik vind het gek dat mensen zich tegenwoordig pas op hun gemak voelen als ze zijn omringd door de complexiteit van het moderne leven, en niet wanneer ze in de natuur zijn."
"Wow."
- "Verder maak ik foto's van momenten van vervreemding die me raken. Daar maak ik dan collages van. En op basis van die collages schilder ik dan mijn werk."

Haha!

We maakten een foto van haar en riepen: "Niet lachen!" Dat deed ze niet, gek genoeg.

"Wat is dit!", vroegen we. "It is art!", zei de vrouw. "Can we take your picture!", zeiden wij. "No flash!", zei zij toen. "Don't laugh!", riepen we. Ze lachte niet, gek genoeg.

Deze vrouw had een kartonnen installatie gemaakt waarin plastic zakjes werden rondgeblazen. Het leek op die scene uit American Beauty en het was best leuk. Of goed. Mag je überhaupt zeggen dat een kunstwerk 'leuk' is?

Dit was het prikbord, waarop studenten van de academie oproepen voor
van alles konden doen. Daarbij hadden ze last van tunnelvisie. Kijk: bovenstaande briefje hing pal onder het volgende briefje:

Jongens, communiceren kan je leren. Echt.

Dit werk vonden we om de een of andere reden stout en opwindend. Dat vond de ophanger van dit briefje waarschijnlijk ook:

Wow, een mac computer! Wat is de kunst?!

EEN TOETSENBORD ZONDER TOETSEN!!!!11@! (Dit was een van die dingen waarbij we rilden bij de gedachte dat hier iemand vier jaar lang voor heeft gestudeerd. Vier jaar, en dan kom je met dit. Fuck.)

"Oh, this is zoo conceptual", zeiden we. "It boggles ze mind, yes. Zis iz ze art, yes." 

- "Dit is een harig ventje dat wordt vastgehouden door een ander ventje", zei een ander van ons.

We zagen een hond, die wel of niet kunst was.

Deze tent was een werk waarmee je in urban omgevingen schijnt te kunnen camperen. De begeleidende videofilmpjes lieten mensen zien die op het dak van een flatgebouw in deze tent sliepen en het daar heel gezellig hadden. "Leuk", stonden we hardop te zeiken, "Maar waarom moet je hiervoor speciaal een nieuwe tent laten bouwen? Waarom niet naar de Blokker lopen en daar een standaard tent van 20 euro kopen? 4 jaar voor gestudeerd, oei!"

Toen zagen we deze tekst. Het bleek om een website te gaan en niet om de tent. Stomme hufters zijn wij.

Het hoofd van dit meisje leek zich ergens anders te bevinden. Vervreemdend! Conceptueel! Kunst!

Deze man vroeg of ik de maker was van een filmpje dat op de muur geprojecteerd was. "Tuurlijk", zei ik, nooit te beroerd om andermans lof op te strijken. "Goed gedaan jongen!", zei hij. Haha!

Tits!

En, uh, cocks!?

De maker van het beeld Tabo Goudswaard (hier te zien met blauwe T-shirt), legde uit dat hij een beeld had gemaakt van verschillende lichaamsdelen van de vrienden met wie hij ook een kunstenaarscollectief was begonnen. "Ik ben nu klaar met dat collectief", zei hij, "dus dit beeld is zowel een afsluiting van mijn studie hier aan het Rietveld als een afsluiting van een periode met die mensen van dat collectief."  Sommige mensen nemen dan een tatoeage, maar hij maakte afgietsels van borsten en een piemel. Waarom ook niet? Dit was trouwens een van de betere werken die we zagen. Toen we zijn foto maakten riepen we trouwens: "Niet lachen!"  Hij lachte niet, onverrassend genoeg.

Om de rest van het afstudeerwerk te zien (onbezoedeld door ons commentaar) kijk je hier.