Stuff

Handboek voor de stiekeme drinker

door Clancy Martin

0

Illustraties door Esra Røise
 
Mijn beste dagen als stiekeme drinker waren in Kansas, toen mijn jongste dochter nog een baby was. Ze was allergisch voor moedermelk, dus ik nam altijd een fles sojamelk mee, deed haar in de draagzak en dan wandelden we naar het supermarktje vlak bij mijn huis. Daar kocht ik dan een kwart liter Jack Daniels en een grote Dr. Pepper light in een beker van piepschuim. Vervolgens goot ik de helft van de Dr. Pepper in het steegje achter de winkel en vulde ik de beker weer aan met whiskey. Het vinden van de perfecte steegjes en hoekjes in een stad voor dit soort dingen is een stuk moeilijker dan je denkt, totdat je er steeds vaker naar gaat zoeken.

Samen liepen we door de straten in mijn buurt. Onze route ging meestal langs het vervallen pension waar Hemingway had gewoond toen hij voor de Kansas City Star schreef. Mijn dochter dronk haar sojamelk (ze dronk heel veel, dus ik nam altijd een extra fles melk mee in mijn zak) en ik dronk mijn alcohol. We keken elkaar aan onder de bomen op Rockhill en Hyde Park, lopend door het grote, oude, vervallen Kansas, voorbij de natuurstenen herenhuizen en de verzorgingshuizen van baksteen, het Nelson Atkins Museum en Walter de Maria’s verlichte vijver. Ze viel dan in slaap en dan bracht ik haar naar huis en stopte ik haar in bed. Zo viel ze elke nacht in slaap, totdat ze anderhalf jaar oud was.

In de winter bond ik haar onder mijn jas, op zo’n manier dat alleen haar kleine gezichtje eruit stak. Soms gingen we dan naar een aftandse Ierse bar op Main Street, andere keren naar Dave’s Stagecoach Inn, een kroeg op Westport Road waar ik graag kwam. Een stiekeme drinker mist zijn cafés. Een beetje zoals het ritueel van coke hakken of heroïne verhitten, is een drankje aan de bar anders dan alle andere drankjes. Zelfs als de barman te druk is voor een praatje en de andere mensen daar ook geen zin in hebben. Op een hele koude winteravond, toen bij Dave’s de hele tent vol zat, zei een barman die ik al niet zo mocht: “Ik kan je niet bedienen met die baby erbij, man.”

“Je hebt me hiervoor zo vaak geholpen als zij erbij was,” zei ik. “De baby drinkt toch niet?” In de meeste cafés waar we kwamen vonden de mensen het trouwens heel leuk om me met mijn baby te zien. De meeste dronkaards zijn aardige, gulle mensen die andermans problemen waarderen en bovendien dol zijn op baby’s.
“Met deze kou zou je niet met je baby buiten moeten zijn. Ik kan je niet helpen.”

“Sorry, wat zei je?”, schreeuwde ik naar hem. “Ga jij me nou vertellen hoe ik voor mijn eigen baby moet zorgen? Hoeveel kinderen heb jij?”
Ik zag aan hem dat hij zelf geen kinderen had. Ik verloor mijn zelfbeheersing. Ingepakt onder mijn jas was mijn baby warmer dan thuis in haar bedje. “Als ik ergens niet tegen kan dan is het wel dat mensen mij gaan vertellen hoe ik mijn eigen kinderen op moet voeden,” zei ik tegen een vrouw naast me. Ze knikte instemmend.

Later, toen ik klaar was met drinken, wilde ik me verontschuldigen tegen die jongen. Maar wanneer je je in dronken toestand gaat lopen verontschuldigen hou je nooit meer op. Dat zeggen ze bij de AA (Anonieme Alcoholisten) ook altijd, maar dat interesseert me niet.

Stiekeme drinkers zijn overal; je bent continu door ze omringd.

Stel dat je besluit iets te gaan drinken tijdens je lunchpauze of op een rustige namiddag. Je ziet een vrouw alleen in een hoekje zitten met een glas wijn en een bord oninteressante groenten voor zich. Het is niet direct zichtbaar dat ze iets verbergt. En dat is precies de truc: zij weet dat de meeste mensen een witte wijn niet snel associëren met iets wat een alcoholist zou kiezen.

In de slijterij zie je een gast nerveus naar de kassa kijken, alsof hij van plan is een overval te gaan plegen. Hij neemt zijn halve liter rum mee, maar het bonnetje hoeft hij niet. Hij is zeker niet minderjarig, dus wat is zijn probleem? De hele tijd kijkt hij nerveus over zijn schouder, maar hij is niet bang voor de politie, of voor jou. Hij kijkt of er mensen zijn die hij liever niet wil zien, of beter gezegd, waarvan hij hoopt dat zij hem niet zien. Hij kijkt of er vrienden van zijn vrouw langslopen. Of leden van zijn thuisgroepje van de AA. Medewerkers. Oude geliefden, die weten dat hij nuchter zou moeten zijn. Studenten, of klanten. Alle mensen tegen wie hij liegt—degenen die denken dat hij niet meer drinkt.

Als een stiekeme drinker een restaurant binnenkomt zoeken zijn ogen, nog voor hij gaat zitten, naar de barman, de wc en een tafel met de achterkant naar de bar gekeerd. “We zouden graag daar willen zitten,” zegt hij tegen de gastvrouw. Idealiter is er een muur of een paal of iets anders dat vanaf de bar het zicht op het tafeltje belemmert. Als de wc heel ver van de bar vandaag ligt zal een doorgewinterde stiekeme drinker een ander restaurant voorstellen. In de betere restaurants zijn zowel de bar als de wc gescheiden van de eetzaal, waardoor de stiekeme drinker redelijk makkelijk zijn gang kan gaan.
De eerste regel van stiekem drinken: zorg ervoor dat je date ook genoeg drinkt. Alleen nuchtere mensen hebben door dat iemand anders dronken is.

De stiekeme drinker moet veel vaker naar de wc dan een normaal persoon. Ik zou niet weten hoe vaak me zonder enige vorm van sarcasme is verteld: “Goh, je hebt wel een hele kleine blaas.” De slimme stiekeme drinker drinkt heel veel water en bestelt vaak ook non-alcoholische drankjes (koffie, cola light, spa rood) om de illusie in stand te houden dat hij van zijn verslaving aan het herstellen is.

Ook als de stiekeme drinker in een restaurant verzeild raakt waar de bar en de wc allebei wel in de eetzaal zijn, zijn er trucjes. Ongeveer een jaar geleden ging ik op een ochtend dim summen met een vrouw, in een tentje waar de bar echt volledig in het zicht was en ook nog eens helemaal aan de andere kant van waar de wc was. Er waren geen andere dim sum-restaurants in de buurt, en zodra we binnen waren wilde mijn date in een hoekje naast me zitten. Ik had onderweg al gezien dat er een klein ontbijttentje om de hoek was, niet heel dichtbij, maar voor nu de beste oplossing. Zoals bij de meeste restaurants was de wc vlakbij de uitgang. Ik ging naar de wc, glipte door de achterdeur en ging het ontbijttentje in. Ze verkochten geen likeur, maar ze hadden wel wijn in kleine flesjes. Ik vroeg om drie flesjes Merlot (ondrinkbare bocht, niet veel lekkerder dan hoestsiroop) en betaalde met contant geld. Ik stond op de stoep en terwijl mijn date nog binnen zat, met haar rug naar me toe, klokte ik ze alle drie naar binnen. Daarna ging ik tijdens onze maaltijd nog twee keer naar het ontbijttentje, ondanks dat ik elke keer door de voordeur weer naar binnen moest. Ik had geen idee hoe ik dat uit zou moeten leggen aan mijn date, die inmiddels genoeg reden had om argwaan te hebben. Maar gelukkig had ze niks door. En als ze wel iets door had gehad had een van mijn standaardleugens waarschijnlijk prima gewerkt. Het was elf uur ’s ochtends en de waarheid was te absurd om te vertellen, ook voor mezelf.

Regel twee: neem altijd contant geld mee. Je rekeningafschrift is je vijand en betalen met je creditcard is ook een slecht idee als je haast hebt.

In Seattle, tijdens een date met een andere vrouw en een oudere vriendin van haar, probeerde ik dezelfde truc in een restaurantje aan het strand, maar zij zagen me wel elke keer door de voordeur binnenkomen. (Ik probeerde altijd om de achterdeur op een kier te laten staan, maar meestal was hij toch dicht als ik terugkwam. De mensen in de keuken gaan meestal door deze deur naar binnen en naar buiten en trekken hem dan achter zich dicht.) De oudere, iets scherpere vriendin van mijn date, een advocaat uit Louisiana, merkte het op en zei: “Je gaat naar de wc aan de achterkant en je komt door de voordeur weer naar binnen.” Ze trok een wenkbrauw op. “Ga je soms naar hiernaast om even te drinken?” Ze mocht me op zich best wel, maar had het nu op me gemunt. Ik zei: “Als er ergens een oceaan in de buurt is moet ik er gewoon af en toe even een minuutje naar kijken. Ik woon in Kansas hè, dan mis je een oceaan in je leven.
 
Ik denk dat zelfs mijn date dit niet geloofde, maar als je het gesprek kunt sturen kun je ook de waarheid sturen. Stiekem drinken is net als iedere andere vorm van stiekem gedrag. Mensen kunnen je nooit echt volledig betrappen, tenzij er harde bewijzen zijn of je zo stom bent om de waarheid te vertellen.
 
Regel drie: ontken, ontken, ontken.
 
Als je deze les nog niet had geleerd van het normale leven, leer het dan nu. Natuurlijk wil je de waarheid vertellen. Natuurlijk zegt ze je dat ze je alles zal vergeven als je de waarheid vertelt. En als ze je die leugen vertelt, de leugen dat ze je zal vergeven, dat ze begrip zal tonen zolang je maar bekent, dan meent ze dat nog ook. Ze weet dan zelf nog niet dat het een leugen is. Maar als je vervolgens de waarheid bekent, verandert alles.

Hier is een ander voorbeeld van hoe je het bar/wc-probleem kunt omzeilen. Ik was een keer een avond in de Masa in New York. Ik had al eens eerder in dit restaurant gegeten, dus ik wist dat er geen bar was. Ik kon het restaurant niet de hele tijd in- en uit lopen, want het bevindt zich in een overdekt winkelcentrum en er is geen uitgang aan de achterkant. Het kwam dus aan op mijn sokken. Er passen precies drie minibarflesjes likeur in iedere sok. Als je een handtas bij je hebt is het natuurlijk nog veel makkelijker. Je kunt ook de zakken in je colbertje gebruiken, maar dat is wel gevaarlijk. Bijvoorbeeld als je in de taxi even gezellig gaat knuffelen met je date. Als je aankomt, ga dan meteen naar de wc om de flesjes te verstoppen. Meestal is er wel iets van een plankje aan de muur, of zo’n plafond met losliggende platen waar je het kwijt kunt. Ik heb ook vaak normale flessen wijn verstopt, maar in de Masa was er helemaal niets waar je iets kon verstoppen. Typisch Japanners en hun minimalistische esthetiek. Zelfs de deksel van het waterbassin (om door te trekken) was er niet af te halen. (Flesjes drijven daar vrolijk in rond, hoewel je wel het risico loopt dat iemand er op een gegeven moment in kijkt als bijvoorbeeld tijdens het doortrekken de flesjes tegen elkaar kletsen. Ik heb me nooit echt op me gemak gevoeld als ik deze methode gebruikte.) Dus stopte ik mijn flesjes in het prullenbakje, helemaal onderin, onder al het papier en tampons etcetera. Het eerste wat ik deed toen ik daarna opnieuw naar de wc ging, was het prullenbakje legen in de wc of in mijn zakken, op een of twee zakdoekjes na, zodat een eventuele schoonmaker het prullenbakje niet zou legen en mijn flesjes zou vinden.

Het was een heerlijke avond: mijn date dronk sake aan de sushibar, ik dronk wodka op het toilet, en ze zei niks van het feit dat ik dronken begon te worden. We namen een fietstaxi van Lincoln Center helemaal naar ons hotel in Gramercy Park, waar nog een aantal flesjes in de minibar stond. Die kon ik nog even opdrinken en met water hervullen.
Nog een tip: vergeet je mobiele telefoon niet. Deze truc werkt minder als je met een intiem gezelschap bent, maar met je vrienden, of tijdens zakenlunches of -diners is een mobiele telefoon het ideale excuus om even de tafel te verlaten. Ga naar buiten en loop een andere tent in. Of, als je auto ver genoeg van het restaurant staat, stop dan een fles in het dashboardkastje of onder de stoel (het valt nogal op als iemand je de achterbak open ziet doen, midden in je zogenaamde telefoongesprek).

Regel vier: accepteer dat iedereen weet wat je aan het doen bent, en doe juist alsof niemand het weet. Je moet resoluut, opgewekt en zelfverzekerd overkomen.

Later, als je aan het afkicken bent en je vertelt een goede vriend dat je vroeger een stiekeme drinker was, zul je bijna altijd blij verrast zijn dat hij of zij nooit iets door heeft gehad. Mensen zijn veel minder argwanend dan je denkt. Maar als je tegen jezelf zegt dat iedereen toch wel weet wat je in je schild voert, ga je je vanzelf ook minder opvallend gedragen. Want dat kan nou net dodelijk zijn.

Regel vijf: zorg dat je vrienden wordt met de barman. Met de ober. Met al het personeel dat er zin in heeft.

Stel je even voor dat je je date zo hebt gepositioneerd dat ze met haar rug naar de bar zit. Aan de ene kant is de wc, aan de andere kant de hoek met de bar en de barman. Dan, als ze het menu aan het bestuderen is, excuseer je jezelf en zeg je “Bestel voor mij even een cola light als de ober langskomt.” Tijd voor een dubbele wodka. Pure wodka is de snelste en goedkoopste manier om snel dronken te worden. Ook geen ijs. Geef de barman een briefje van twintig, wat in de meeste cafés en restaurants neerkomt op zo’n tien euro fooi, of vijf in de duurdere tenten. De volgende keer dat je een dubbele wodka bestelt maakt hij er een driedubbele wodka van.

Als je je barman ziet geef je hem ook een tientje of een twintigje, als je dat hebt (niemand heeft gezegd dat deze tips goedkoop zijn, al is het wel goedkoper dan normaal drinken). Geen mens heeft je sneller door dan een ober. “Wilt u nog een wodka, meneer?” Gewoon aan tafel, tegenover je date. Dit heb ik vaak genoeg meegemaakt.

Misschien was het je al opgevallen dat ik het de hele tijd alleen maar over mannen heb, als in ‘obers’ en ‘barmannen’. Ik weet ook niet hoe het komt, maar mijn ervaring is dat vrouwelijke serveersters en barvouwen sneller een stiekeme drinker betrappen dan hun mannelijke collega’s. Misschien omdat ze minder tolerant zijn als het gaat om liegen, zwijgen en geheimen bewaren. Of omdat ze eerder geneigd zijn de kant van je date te kiezen. Wat ook zou kunnen is dat mijn charme bij vrouwen gewoon minder goed werkt, omdat ik me onbewust schuldiger voel om een vrouw medeplichtig te maken. Hoe dan ook, hou dit in je hoofd. De beste manier om je ober te paaien is door te wachten bij de wc tot hij in de buurt van de bar is. Dan roep je hem bij je en zeg je: “Zou je mij een flinke dubbele wodka kunnen geven? Even onder ons: ik drink eigenlijk niet.” Dan geef je hem de twintig euro. Meestal zullen ze dit begrijpen, aangezien ze dit wel vaker hebben meegemaakt. Het kan ook geen kwaad om er nog aan toe te voegen: “Ik weet zeker dat jij me wel begrijpt.” Dit werkt normaal gesproken nogal ontwapenend.

Een andere fantastische truc: vraag de ober nadat je hem die flinke fooi hebt gegeven of hij in de volgende cola light een shotje wodka kan doen. Nog nooit is dat me geweigerd, door geen enkele man of vrouw. Dat gezegd hebbende, deze truc is wel riskant. Een keer, in een Chinees restaurant in Kansas, kwam er een jong, onnozel obertje naar mijn tafel om mijn lege glas op te halen waar mijn cola light met wodka in had gezeten, die ik aan de bar had besteld. Toen vroeg hij: “Nog iets te drinken meneer?”
“Ja, nog een COLA LIGHT graag.”
Mijn date staarde me met open mond aan, maar de ober had de hint nog steeds niet door.
“Cola light met wodka, hè meneer?”
“Oh, nee hoor, ik had gewoon een cola light. Ik drink niet, ziet u.”
Toen begreep hij het eindelijk. “Oh, ja natuurlijk meneer.” Toen hij weer terugkwam gaf hij me een cola light. Waar ik geluk mee had, want het eerste dat mijn date deed was een slokje van mijn cola nemen.
Zoals bij zo veel jongetjes kwamen mijn eerste stiekeme alcoholische drankjes uit de drankkast van mijn ouders. Mijn halfzussen en ik dronken in die tijd nog niet veel, maar op een gegeven moment riep mijn stiefvader de hele familie bij elkaar aan de eettafel en beschuldigde hij mijn oudste halfbroers ervan dat ze drank stalen. We zeiden niks en lieten hen de kolen voor ons uit het vuur halen.
Later, toen ik 12 was, moest ik een avond ergens oppassen en ging ik los op hun drankkast. Er kwamen wat vrienden langs en aan het eind van de avond kwamen de ouders thuis. Mijn moeder zei dat ik naar wodka rook. Ik ontkende, uiteraard. Maar de volgende dag vroeg ik, dom en naïef dat ik toen was: “Wat is ook alweer die ene alcohol die je niet kunt ruiken?”
door Clancy Martin 2 months ago More from this issue
0

Reageer

0