TWISTED STREETS IN NEW YORK (2): NEW YORK PHOTO FESTIVAL

Het New York Photo Festival is achter de rug. Het was allemaal erg schitterend. Gisterenmiddag rolde Twisted Streets #9 uit het kopieerapparaat. Toen ik vanmorgen wakker werd en mijzelf in een zonnig Central Park nedervlijde op het gras, drong tot me door hoe snel het allemaal voorbij is gegaan. Het was zo druk dat ik geen tijd heb gehad om er hier verslag van te doen. Daarom volgen de komende tijd alsnog een aantal blogs over het fotofestival, over Twisted Streets #9 en over de ontmoetingen die ik had in de straten van New York. Ik heb geen zin om terug naar Eindhoven te gaan - en dat zegt toch wat. Het wemelt hier namelijk van de verhalen. En uiteindelijk is er niks mooiers dan een mooi verhaal.

Het Photo Festival vond plaats in het DUMBO-district, dat is het gebied tussen de Brooklyn- en Manhatten Bridge. Verschillende galerieën, winkels en andere ruimtes waren afgeladen met fotografie en er waren lezingen, workshops en veel feestjes. De expositie waar mijn werk onderdeel van uitmaakte (de DutchDoc!Space []) vond plaats in Galapagos. Dat was een heel erg mooi gebouw. Moeilijk om te beschrijven hoe het er uit ziet, dus daarom heb ik er een foto van gemaakt - ik had immers een fototoestel bij me.

De tentoonstelling bestond uit een labyrint van grote witte vellen papier die hingen aan het plafond, met daarop heel veel foto's en uitleg over hoe fotoboeken tot stand komen. We stonden allemaal met onze mond vol tanden toen Björk kwam kijken. Het was er alle dagen goed druk. 

Het is trouwens ontzettend lekker weer in New York, dus niet iedereen had zin om binnen foto's te kijken. 

Erik Kessels was een van de curatoren van het festival. Hier signeert hij een boekje dat ik van hem gekocht heb. We zaten aan de voet van de Mahatten-Bridge en de zon scheen hard op onze gelaten. Ik kon gerust sterven.

Er waren nog veel meer belangrijke mensen uit de beeldcultuur. Ik heb een aantal van hen gevraagd een bijdrage te leveren voor de nieuwe Twisted Streets. Met een trillende stem heb ik Gummbah zo ver gekregen dat hij een tekening wilde maken van mij, mijn camera en mijn fiets. Dat vond hij leuk om te doen. Er zit een prachtig detail in die tekening:

Ik heb ook een lezing gegeven over Twisted Streets 1 tot en met 9. Dat was samen met Daan Paans [http://www.daanpaans.nl] en Willem Popelier [http://www.willempopelier.nl], die vertelden over hun fotoboek. In de zaal zaten veel Amerikaanse bezoekers van het festival (waaronder veel frisse koppies) en ik geloof dat men het een heel aardige, interessante lezing vond.

Na afloop heb ik in ieder geval veel boekjes verkocht. Ik voelde me op dat moment zo'n jongetje dat op straat zoete limonade staat te verkopen.

Het festival zelf was natuurlijk interessant en ik heb er veel mensen leren kennen, maar het grootste deel van de tijd spendeerde ik aan het rondstruinen door de stad om materiaal te verzamelen voor Twisted Streets #9, die ik ter plekke heb gemaakt. Daar over later meer. Iedereen vind hem tot nu toe vet, ook mijn taxi-chauffeur van gisteren (die een hekel heeft aan Russen) en dit kleine meisje.

Om wat bij te komen van het festival ben ik vandaag naar Coney Island geweest, een schiereiland in het zuiden van New York. Aan zee ligt een ouderwets pretpark. Ik ben er lomp uitgegleden over een stapel basaltblokken, daarbij heb ik mijn broek open gescheurd en mijn oordopjes verloren in zee. Gelukkig had ik voor de verandering mijn camera niet bij me, want het glas van de lens was ongetwijfeld uit elkaar gespat. De fotografie is almachtig, maar stelt zijn eisen. Morgen ga ik Harlem verkennen; dus beter houd ik die kapotte broek aan.

BOUDEWIJN BOLLMANN