WAT EEN 1-DOLLAR-DIEET MET JE LEVEN DOET

Net zoals de tevreden klanten van de Euroland, de Action en de Xenos hier zijn veel mensen in Amerika gek op 1-dollar-winkels omdat, duh, alles 1 dollar kost en ze graag het gevoel hebben goedkoop uit te zijn, zelfs terwijl ze eigenlijk alleen maar levensellende aanschaffen. Kristina Mahler ging een week lang leven van louter voedsel uit 1-dollar-winkels, en doet daar hier verslag van. "Ik had zo weinig energie dat ik mijn hond in huis liet kakken, zodat ik dan tenminste niet met hem hoefde te wandelen."

Ik heb altijd een kleine 1 dollar-winkelfobie gehad. Als ik er eentje binnenga, begin ik me warm en claustrofobisch te voelen en word ik misselijk van de geur die er hangt. Ik moet denken aan hoe het milieu vernield wordt door de schepping van nutteloze prullen en aan de kinderslaafjes die nodig zijn voor de massaproductie van beeldjes van golden retrievers die eruit zien alsof ze Down hebben.

Ik besef dat er veel mensen zijn die vaak eten kopen in dit soort winkels, maar voor mij was het een angstaanjagend vooruitzicht. Het was een klap in mijn zelfvoldane organische vegetarische gezicht. Normaal gesproken vermijd ik doorgeproduceerde voedselwaren en eet ik veel vers fruit en groenten. Maar toen dacht ik, “Ugh,” en besloot ik een week lang rommel te eten om te zien wat er zou gebeuren. Ik besloot daarnaast ook deze onderneming vast te leggen op papier omdat ik 90% zeker was dat ik zou sterven aan loodvergiftiging voor het einde van de week.

Misschien denk je nu, “Boehoe, welkom in de echte wereld, ga maar lekker huilen in je soja-omega 3-glutenvrije-proteïneshake”. Ik besef dat ik het voorrecht heb om te kiezen wat ik eet, maar als je weet hoe je je gerechten moet samenstellen, en je kunt etiketten lezen, en je hebt wat basiskennis over voeding, dan is er geen enkele reden om niet degelijk te eten, zelfs als je niet veel geld hebt. Ongezond eten is alleen maar een slechte gewoonte die je kunt doorbreken, zoals elke andere slechte gewoonte. Zo. Tirade voorbij. Gaan we nu verder naar het kutte 1-dollar-dieet.

De basisregels: alles wat ik deze week eet, moet gekocht zijn in de 1-dollar-winkel, inclusief koffie, fruitsap, enzovoort. Ik gun mezelf de luxe van kraanwater. Ik zal proberen zo weinig mogelijk merknamen te kopen, omdat dat gelijkstaat aan de hele opzet omzeilen, en trouwens: niet elke 1-dollar-winkel heeft dezelfde merken op voorraad. Ze hebben wel allemaal akelig gelijkwaardige huismerken.

Boodschappen doen: ik ging naar een heleboel 1-dollar-winkels om verschillende voedingswaren en merken in te slaan. Ze verkopen geen melkproducten, verse waren of diepgevroren voedsel, wat betekende dat ik een week lang moest eten uit blik of pak. Dit kwam me goed uit, want ik ben lui en een verschrikkelijke kok. Een hele week voedsel kostte me 36 dollar, en ik zou er waarschijnlijk twee weken mee hebben kunnen doen.

Ontbijt: elke morgen begon ik mijn dag met een kop koffie waarvan ik denk dat het gewoon grond in een zakje was. Eigenlijk was het nog mogelijk om vrij degelijk te ontbijten. Ik vond een pak bijna bedorven havermout waar Omega 3-6-9 aan toegevoegd was en schiep een smurrie van havermout, honing, appelmoes en kruimels van theebiscuit. Ik plette ze samen tot een brij die leek op babykots, maar wel lekker smaakte, eigenlijk.

Lunch: ’s Middags at ik niet echt. Ik zat gewoon aan mijn bureau koekjes te eten. Alternatieven voor de lunch waren geconserveerd fruit, pakjes crackers of een blik tonijn, waarschijnlijk het meest deprimerende voedsel in de hele wereld.

Avondeten: ik deed overal superveel kruiden op, in een poging het naar eten te laten smaken. Vrijwel al het voedsel dat ik at had overdreven hoeveelheden suiker of sodium om het langer te kunnen bewaren. Op een avond maakte ik instant ramen-noedels met groenten en een schepje pindakaas, waardoor het smaakte naar Pad Thai. Ik was vooral trots op mijn noedels-tonijn-rode saus-stoofschotel met als topping crackerkruimels. Maar de aanblik van mijn noedelsoep met drolachtige brokken maïs liet me een hele avond kokhalzen.

Smaak: op de tweede dag van het dieet ontwikkelde ik een heel vieze smaak in mijn mond. Het smaakte als een combinatie van verfverdunner en de ballen van je vader. Twee mogelijke verklaringen: mijn ingewanden waren aan het ontbinden of dit was het resultaat van twee maaltijden per dag die ik had vervangen door sigaretten. Tegen het einde van de week voelde het niet meer vreemd om een nieuwe maaltijd te lijf te gaan met een blikopener. Ik kon me zelfs niet herinneren hoe voedsel zonder conserveringsmiddelen smaakte.

Humeur: dit eten maakte me echt chagrijnig. Ik nam nauwelijks proteïnen op, dus had ik weinig energie. De kleinste taak voelde alsof ik de Mount Everest moest beklimmen, en het grootste deel van de tijd had ik moeite om mijn ogen open te houden. Ik liet mijn hond zelfs in huis kakken omdat ik dan tenminste niet met hem hoefde te wandelen. Ik dumpte mijn lief op de derde dag omdat ik had besloten dat ik “niet langer de energie had om een andere persoon zich goed te laten voelen”. Dit dieet sleurde me in een depressie. Elke kleine beslissing werd een existentiële nachtmerrie. Ik wilde zelfs niet meer eten. Ik wilde gewoon sigaretten roken en in bed liggen en als een druilerige tiener naar triestige muziek luisteren. Ik besefte dat ik een zwak persoon ben. Ik was de hele tijd afgepeigerd, en nu eigenlijk nog een beetje. Ik realiseerde me hoe erg mijn leven om eten draaide en hoe wat ik eet in direct verband staat met hoe gelukkig ik me voel. Daardoor voelde ik me dik. Ik had nooit verwacht dat op deze manier eten zo snel en diepgaand een effect zou hebben op mijn mentale welzijn. Het was vrij beangstigend. Ik vroeg me af of andere mensen dit ook ervaarden als gevolg van hun dieet en of ze zelfs wel beseften of het door hun dieet kwam.

Hygiëne/lichaam: mijn huid was grauwer dan gewoonlijk en heel droog. Mijn lippen begonnen te barsten en bloeden. Ik had voortdurend dorst, geen enkele hoeveelheid water kon mijn dorst lessen. De bovenste laag van mijn nagels begon af te pellen en te versplinteren, en werd gekarteld. Door mijn gebrek aan energie en mijn depressieve toestand verloor ik de wil om er als een toonbaar menselijk wezen uit te zien, en stopte ik de tweede helft van de week met douchen. Ik waste vijf dagen lang mijn haar niet. Het verbaasde me niets dat mensen op dieet zich miserabel voelen, deze shit is de hel! Hoewel ik had verwacht dat ik zou opzwellen als een ballon doordat de sodium het water in mijn lichaam zou vasthouden, verloor ik toch twee en een halve kilo.

Badkamer: de goorste verandering die mijn lichaam onderging was in de badkamerafdeling. Mijn stront was fucked up vanaf de eerste dag. Ik had diarree toen ik het dieet begon en het bleef de hele week duren. Door de geur van mijn urine leek het alsof mijn badkamer gekraakt was door een dakloze.

Veel eten van de 1-dollar-winkel is heel goedkoop voedsel dat wordt geïmporteerd uit andere landen. Er waren veel producten als groenten in blik, pasta, fruitsap, enzovoorts, die eigenlijk hetzelfde zijn als wat je in een supermarkt vindt, alleen kosten ze maar 1 of 2 dollar. Als je weet hoe je voedseletiketten moet lezen, kun je vermijden dat je té schadelijke producten koopt. Maar veel voedsel dat er wordt verkocht bevat eigenlijk te veel suiker of sodium, wat een probleem is als je niet wilt sterven aan een hartziekte op je 55ste. Ook leerde ik dat het een slecht idee is om koekjes te eten waarop geen houdbaarheidsdatum staat, alleen maar omdat ze een grappige naam hebben. Na een paar uur kak je namelijk vloeistof. Eten van de 1-dollar-winkel veranderde de manier waarop mijn lichaam functioneert volledig, en hoewel het mijn lichaam niet heeft kapotgemaakt, heeft het serieus met mijn hoofd geknoeid.

KRISTINA MAHLER