Filmervaring: Met de nodige proviand van de LIDL beginnen we om 11.03 uur vol goede moed aan de marathon. Ieder gestrekt op een eigen bank, uitgerust en fit, zetten we nieuwsgierig de eerste film aan op het grote scherm van 1,4 meter. IMDb classificeert Ben & Arthur als thriller en de premisse (religieuze freak bedreigt homostel) klinkt best spannend. De shots, de acteurs en de dialogen zijn echter zo amateuristisch dat ingrijpende gebeurtenissen als moord, homohaat en brandstichting lachwekkend zijn. Bijna voelen we ons daar schuldig over. Acteur/regisseur/producent/scriptschrijver/casting director/componist Sam Mraovich had duidelijk geen stuiver te spenderen aan zijn magnus opus. De shots zijn gemaakt in de keuken van zijn moeder, de achtertuin van een Center Parcs-huisje en een zelfgeknutselde kerk met ramen van papier-maché. En niets mag kapot. Boze Arthur gooit plastic bekertjes tegen de muur, woedende Victor een dvd-box op zijn matras. Melig is een verschrikkelijk woord dat alleen gebruikt wordt door mensen die moppen doormailen, maar we zijn het wel. De bijna anderhalf uur durende sketch vliegt voorbij. 

 

Daniel der Zauberer (2004)
IMDb-cijfer: 1,5 (9.816 stemmen)

Synopsis: Duitse Idols-finalist Daniel Küblböck waagt zich in de openingsscène in een strak turquoise pakje, in een poging om te voguen op Indiase synthesizermuziek. Dat maakt twee kettingrokende emo’s in een drugspand zo jaloers dat ze hem ontvoeren en willen vermoorden. Maar een goede tovenaar, die altijd met een tuba door de sneeuw loopt, beschermt Daniel. Hij geeft hem de magische kracht van aanstekelijke vrolijkheid. Daarmee dwingt Daniel zijn ontvoerders uiteindelijk om mee te gaan in zijn muzikale uitspattingen. De tovenaar onthult aan het einde van de film uit het niets dat hij Daniels moeder bezwangerd heeft tijdens Oktoberfest. Hij lijkt overigens ook op de burgemeester uit Samson en Gert.

Quote: “Wer is der Kakerlake?” (De emo’s zijn op zoek naar Daniel.)

Trailer:

Filmervaring: Het is 12.32 uur en we zijn in een prima stemming. De volgende film wordt geïntroduceerd met de woorden “Je houdt van hem of je haat hem.” We hebben precies drie minuten nodig voordat we eruit zijn welke van de twee het wordt. We snappen meteen waarom Duitse media Idols-finalist Daniel in 2003 verkozen tot meest irritante persoonlijkheid. Hij stuitert hyper door het beeld en onderbreekt het toch al bizarre verhaal constant met ongevraagde muzikale intermezzo’s. In één daarvan rolt hij door de sneeuw terwijl hij zingt iedereen te bespieden vanuit een ballon. Het is verwarrend. Het is eng. Het is Duits. We willen dat het stopt. We moedigen de gothics hardop aan de trekker over te halen, maar de kronkelende travo laat ons tot het einde lijden met zijn ballads. Na afloop voelen we ons vies.

Manos: Hands of Fate (1968)
IMDb-cijfer: 1,5 (22.793 stemmen)

Synopsis: Een gezin verdwaalt op de Amerikaanse prairie en wordt gedwongen te overnachten in het huis van de ‘Master’. Deze Charlie Chaplin-kloon in een gitzwarte Snuggie aanbidt de duistere god Manos. Huisknecht Torgo—een in lompen geklede gek—praat voortdurend over zijn ondode meester. Alarmbellen gaan er niet af bij het gezin. Wanneer de meester ’s nachts ontwaakt moet het gezin het ontgelden. Ook Torgo is de lul, omdat hij stiekem met zijn puspootjes aan de zombie-seksslaven van de Master heeft gezeten. Met een vloek doodt de meester Torgo, die daarna weer even leeft, maar alsnog sterft als hij in het vuur wordt geofferd en explodeert. Het gezin treedt toe tot het ondode huishouden van de meester. Vader wordt de nieuwe Torgo.

Quote: “Hey, Torgo, where's the phone? Yes, Alexander Graham Bell, you know, telephone?” (De vader van het gezin maakt optimaal gebruik van de gastvrijheid van Torgo door hem te behandelen als voetveeg.)

Trailer:

Filmervaring: We verwerken de beelden van Daniel der Zauberer met een kop Strawberry & Cream-thee en vrezen wat nu komt. Dat is nergens voor nodig. Manos is zo saai dat we bijna wegdoezelen. De film duurt 68 minuten, maar voelt als een Police Academy-marathon. Het kleine beetje bloot in de film (een witte vrouwenslip en mannenborsten) doet ons joelen. En dat kan niet gezond zijn. Een afdwalende blik in de IMDb-app redt de film. We lezen dat de acteur die Torgo speelt direct na die rol overleed. Zijn enige nalatenschap is een beroerde vertolking van een kreupele spast, en dat ontroert ons diep. Dat hij niet veel later de grootste continuïteitsfout in de filmgeschiedenis veroorzaakt vergeven we hem dan ook. Sterker nog, we staan op en klappen als we dode Torgo op de achtergrond gewoon weer door het beeld zien sluipen. 

Superbabies: Baby Genuises 2 (2004)
IMDb-cijfer: 1,5 (16.450 stemmen)

 

Synopsis: Slechterik en nazi Jon Voight wil de hersengolven van alle kinderen ter wereld ontcijferen om erachter te komen hoe baby’s met elkaar praten. Want baby’s zijn, in tegenstelling tot wat iedereen denkt, superslim. Vier peuters steken met behulp van een zesjarige superspion een stokje voor de snode plannen. Reden voor de knechten van Voight om ze in hun kinderdagverblijf op te zoeken. De kinderen verslaan de boeven door in superhelden te veranderen met een magische machine. Nazileider Voight blijkt de broer van de zesjarige superspion en wordt door dezelfde machine in een baby veranderd.

 

Quote: “This has got to be the most amazing day in history!” (Veel verheffends gebeurt er blijkbaar niet op het kinderdagverblijf.)

 

Trailer:

 

Filmervaring: Het is 16.48 uur en de aftakeling heeft nu echt ingezet. We zijn moe en willen naar buiten, waar de wereld logisch en normaal is. Het besef dat we eerst nog anderhalf uur pratende baby’s moeten trotseren komt dan ook hard aan. Uitgeput drukken we samen de playknop in. Met plaatsvervangende schaamte zien we hoe voormalig Oscar-winnaar Jon Voight als marcherend en saluerend nazi-opperhoofd gericht intrapt op babyhoofden. Toch begrijpen we hem wel. De brabbelaars werken zo op de zenuwen dat wij ze ook een genadeschop willen geven. Het gooien met pelpinda’s naar het scherm blijkt geen bevredigend alternatief. Als we zien hoe ‘superheld’ Bounce Boy, wiens kracht stuiteren is, een vliegende cd-rom achtervolgt komt het breekpunt. Moegestreden tegen zo veel onzin zitten we getergd en wanhopig de laatste minuten uit. Daarna vallen we elkaar van opluchting in de armen. Het is voorbij. Het is voorbij.