Zo ziet een bewoonbaar Mars eruit

door Brian Merchant

 


Vergeet fanboys die zeggen dat wij aardbewoners onze leefwereld zullen uitbreiden op Mercurius—de planeet die het dichtst bij de zon staat. Mars zal, na de maan uiteraard, altijd onze eerste interplanetaire keuze zijn. Het eerste kolonisatie-experiment is zelfs onlangs succesvol ten einde gekomen.
Er zijn meestal twee manieren waarop we ons deze migratie voorstellen. Allereerst het idee van gekoepelde of ondergrondse steden, afgesloten van het natuurgeweld en voorzien van een zuurstoftoevoer, zoals in de eerste Total Recall. En dat klopt wel aardig: als we ooit een onderzoekscentrum op Mars weten te plaatsen, is ’t waarschijnlijk ’n ondergrondse.

Maar de tweede optie, terraforming, is toch echt vetter. Hier worden al die sciencefictionverhalen werkelijkheid: stel je eens een nieuwe bewoonbare planeet voor met aan de basis moderne technologie en moderne sociale ideeën.

Digitale kunstenaar Kevin Gill heeft dit gedachte-experiment aardig goed weten te visualiseren: zijn A Living Mars doet het goed op blogs, en terecht. Het is een onwetenschappelijke maar nauwkeurige visuele benadering van Mars, voorzien van continenten en oceanen die aan de aarde doen denken.
 
 
Hij kan de technische aspecten beter zelf uitleggen:
 
“Dit is een aanzicht van het westelijk halfrond met de Olympusberg aan de horizon achter de Tharsis-bergvulkanen en de Valles Marineris-valleien dichtbij het middelpunt. Dit voltooide model kwam in een aantal stappen tot stand… Een tweedimensionaal digitaal elevatiemodel was eerst weergegeven in jDem846 (een van m’n open-source leerprojecten)… In dat model selecteerde ik het zeeniveau en programmeerde ik het zo dat alles lager dan dat niveau vlak en blauw was.
 
 
Daarna importeerde ik het uiteindelijke model in GIMP, waarin ik het landschap kleur gaf met behulp van NASA Blue Marble Next Generation. Er zijn geen wetenschappelijke redenen waarom ik het op deze manier inkleurde; ik probeerde me voor te stellen hoe het landschap eruit zou zien in een atmosferisch klimaat. Het leek me bijvoorbeeld logisch om in het gebied tussen de Olympusberg en de vulkanen niet al te veel groen te laten zijn, vanwege de vulkanische activiteit en de nabijheid van de evenaar (en dus zou er een meer tropisch klimaat zijn). Voor deze woestijnachtige gebieden gebruikte ik voornamelijk texturen van de Sahara en die van Australische woestijnen. Ook voegde ik, afhankelijk van de hoogte- en laagtebreedte, donkerdere plantengroei, toendra’s en gletsjers toe. Deze gebiedstexturen heb ik voornamelijk gebaseerd op die van het noorden van Rusland. Het (sub)tropisch groen heb ik gebaseerd op de regenwouden in Zuid-Amerika en Afrika.”
 

Criticasters hebben problemen met Gills keuze van bepaalde geografische kenmerken, maar dan denk ik, anders maak je even zelf een hyperrealistisch model van een geterraformd Mars, zeikerds. Daarbij is het ook geen wetenschap; het is een poging om op artistieke wijze een bewoonbaar Mars voor te stellen. Dus geniet er nou maar van!  

Reageer