VICE RSS Feed http://www.vice.com/ nl Thu, 23 May 2013 20:46:55 +0100 Dit zijn dé vijf topbestemmingen en hotspots voor een zinderende zomer! http://www.vice.com/nl/read/dit-zijn-d-vijf-topbestemmingen-en-hotspots-voor-een-zinderende-zomer Thu, 23 May 2013 08:43:00 +0100 Heb je er ook zo genoeg van dat je vrienden steeds maar weer originelere vakanties of reizen willen maken? Word je moe van Facebook-updates over hoe een ontmoeting met een Nigeriaanse bergstam Mandy weer met beide voeten op de aarde heeft gezet, en ben je klaar met selfies op Instagram gemaakt vanaf de rug van een Indische olifant? Zeurt je huisgenote dat tuben in Laos te commercieel is geworden, en dat ze in de laatste jaren het authentieke gevoel van vroeger mist? VICE koos voor jou de bestemmingen die nog wel bijzonder zijn. Hier zijn de vijf topbestemmingen van jouw zinderende zomer!

 

5. Struinen door Salou

 
Salou is een heerlijk kustplaatsje dat al jarenlang dient als ultieme plek om culturele geschiedenis te negeren en culinaire wonderen op straat uit te kotsen. Nergens in Europa kun je nog zo rustgevend over de promenade struinen, flanerend tussen de vers gevulde condooms door. En wist je trouwens dat de filmklassieker Costa! hier is opgenomen? Zo snuif je dus ook nog wat cultuur op terwijl je gevingerd wordt door een Gelderse jongen genaamd Kevin.
 
Beste reistijd: Begin juli - eind augustus. Dan vult het kustplaatsje zich met de traditionele tijdelijke migratie van Ellens en Luuks vanuit het regenachtige Holland naar deze Spaanse badplaats. Ze zijn ietwat rumoerig, maar wakker worden van iemand die een Kings of Leon-liedje door de binnentuin van het appartementencomplex blèrt heeft ook zijn charme.
Lokale tips: Breng een bezoek aan cafetaria In ’t Vettig Mandje voor een authentieke Spaanse dinerervaring, waar je vriendelijk doch dringend in het witte plastic meubilair wordt gedrukt. Laat je verleiden door het uitgebreide aanbod snacks dat tussen de felgroene nepsla in de vitrine ligt te schreeuwen om aandacht. Op bepaalde evenementen is trouwens zelfs het reisprogramma Zon, Zee, Ziekenhuis aanwezig, dus… say cheese!
Don't miss: Mis de bananenboot niet! Vraag een local met een schipperspet naar de exacte vertrektijden. Je vindt ze overal op de playa, dus… vamos!
 

4. Ontdek jezelf in authentiek Australië

 
Australië staat voor Authentiek. Australië staat voor Adembenemend. Australië staat voor Anders. En ja, we begrijpen het. Je had echt even tijd voor jezelf nodig. Even helemaal niks. Soms moet je kiezen voor een beetje me-time. Nu is Australië daar de perfecte bestemming voor. Ga voor een royale roadtrip, voor een betoverend backpackavontuur. Neuk een surfleraar. Feeling down? Go down under!
 
Beste reistijd: Ontloop de Nederlandse winter en ga van oktober tot maart. Kerst vieren op het strand is een werkelijke must-do, en deze anekdote kun je nog jaaaaaren gebruiken tijdens je kerstdiners bij je ouders in Loenen aan de Vecht. Zonder ooit iemand te vervelen! Een half jaartje is bij uitstek de perfecte reisduur. Lang genoeg om je vrienden te laten denken dat je echt avontuurlijk bent, en kort genoeg om niet te veel afleveringen van Girls te missen.
Lokale tips: Leer wat Australische slang-woordjes zoals ‘playing sillyburgers’, en je bent meteen ingeburgerd. Dit zal ook indruk maken op je geldschuivers als ze je waarbenjij.nu lezen.
Don't miss: Het is totaal niet nodig om daadwerkelijk dingen te zoeken of te zien. Dat is het heerlijke aan de relaxte mentaliteit van 'de Aussies'. Ga gewoon naar het strand en maak veel kiekjes van de zonsongergang. Je bent hier immers om jezelf te vinden. Mis verder niet het operagebouw in Sydney! En boek vooral 1 à 2 daagjes surfles op Bondi Beach en je kunt jezelf vanaf nu bestempelen als echte surfdude of -dudette!
 

3. Riant Renesse

 
Wilkommen in de Costa-del-Sol van de Lage Landen. In dit prachtige, beschermde duingebied kunt u zich hier geweldig settelen. U hoeft niet naar België of Spanje te reizen voor geweldige campings. Renesse biedt u alles wat u nodig heeft: echt best wel weinig.
 
Beste reistijd: Week 26 t/m week 32. Dit valt in de vakantieweken van de Nederlandse middelbare scholen. Het is er dan reuze gezellig, en heerlijk luid! Helaas is dit tegelijkertijd ook het regenseizoen, maar niet getreurd: er is binnen ook genoeg vertier voor jong en oud, maar vooral voor jong. Zet je onschuldigheid, je waardigheid en je maaginhoud buitenspel tijdens de Flitsende Flügel Friday.
Lokale tips: Duik eens in het DIY kratjeszwembad van je buurman! Ook worden er regelmatig 'schuimparty’s' georganiseerd: een historische Hollandse beleving. Nog niet uitgefeest? Loop dan dertig meter de hoek om, waar je een echte Zeeuwse specialiteit kunt nuttigen: iemands geslacht. Bon appétit!
Don't miss: Je eigen ontmaagding! Met een beetje G in je drankje gaat de avond namelijk al snel langs je heen.
 

2. Weekendje weg: De veelzijdigheid van bruisend Berlijn

 
Berlijn is sinds een paar jaar een heuse hotspot voor de early adopters. Deze veelzijdige beauty van een metropool heeft ontelbare gezichten, en dus voor elk wat wils. Je vergapen aan kunst in de meest nietszeggende art galeries? Uit je bol gaan tijdens een Facebook-incheck-waardige rave? Kafka lezen in een stinkende stoel? Niets is onmogelijk! 
 
Beste reistijd: Je kunt Berlijn in principe elk weekend bezoeken, want de Berghain blijft open van vrijdagmiddag tot maandag in de vroege uurtjes. Ook de bezoekperiodes in de zomer of winter maken niet uit. De beanie is immers niet seizoensgebonden en blijft een hip item in het straatbeeld. 
Lokale tips: Het Holocaust-monument mag je zeker niet missen! Het indrukwekkende kunstwerk is de perfecte plek om de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog te gedenken en Lomography-foto’s te maken. Spring glimlachend over de stenen pilaren heen, of speel verstoppertje met je trendy vrienden in dit reusachtige betonnen doolhof. 
Don't miss: Bestel een Fritz-Kola of een Club-Mate in een vintage-graphic-design-huiskamer-café en kijk weemoedig naar buiten. De Berlijnse muur is trouwens ook een hoogtepunt van de stad en de graffiti op dit historisch stukje erfgoed garandeert je vele reblogs op je Tumblr.
 

1. Picture Perfect Phuket

 
Gemiddeld 3,9 miljard toeristen vliegen jaarlijks naar deze hotspot van het oosten, maar Phuket blijft een onontdekt paradijs. De natuur is ongerept gebleven, en je kunt je hier volledig laten meeslepen door de zinderende Thaise cultuur en de overweldigende Bounty-stranden. Met touringcars kun je alle tempels in een respectloze mum van tijd langsgaan, en ’s avonds kun je schaterlachen omdat je versierd wordt door een lokale ladyboy, die graag een beetje geld zou verdienen om eten te kunnen kopen! Hilarische taferelen!
 
Beste reistijd: In de Europese zomermaanden kan het weer wisselvallig zijn, met gemiddeld 200-300 mm regenval. Let op: deze grijze luchten kunnen meer invloed hebben op je profielfoto dan je denkt.
Lokale tips: Je kunt op meerdere plekken een brommer huren, waarmee je door de heuvels kunt scheuren in je pas aangeschafte traditionele Thaise vissersbroek. Heb je een paar dagen extra? Neem dan de boot naar een van de prachtige en relatief onbereisde eilanden. Met name Koh Panghan is een pareltje waar nog dagelijks traditionele rituelen worden uitgevoerd, zoals ‘met stokjes eten’. De blanke mens wordt hier in staat gesteld om na zonsondergang lampions op te laten. Probeer dit ook eens, en je zult al gauw merken: spiritualiteit bestaat!
Don't miss: Eens per week worden er Full Moon-feesten georganiseerd op Koh Phangang, waar men je beschildert met fluorescerende materialen. Je kunt je vervolgens schoon laten likken door een groep onstuimige jongens uit Manchester. Thailand: Truly Terrific!
 
 
]]> http://www.vice.com/188556 Caroline Koning travel, vakantie, tips, lonely planet Het schijnt dus mogelijk te zijn om verloren ledematen opnieuw aan te laten groeien http://www.vice.com/nl/read/het-schijnt-dus-mogelijk-te-zijn-om-verloren-ledematen-opnieuw-aan-te-laten-groeien Thu, 23 May 2013 11:37:47 +0100 http://www.vice.com/188585 Brian Merchant motherboard, ADV. Luister de Get Dirty-playlist die Red Light Radio maakte voor Converse http://www.vice.com/nl/read/adv-luister-de-get-dirty-playlist-die-red-light-radio-maakte-voor-converse Sun, 19 May 2013 10:22:00 +0100
 
Hugo van Heijningen ontvangt in de studio van Red Light Radio rocksterren en punkiconen, maar treedt zelf ook regelmatig met zijn band op. Zelfs in IJsland, waar het publiek bestond uit één man in een rolstoel. Namens Converse maakte deze muzikant een Get Dirty-mixtape voor iedereen die van goede muziek houdt.
 
Dirty Tales @ Red Light Radio 04-22-2013 by Red Light Radio
 
Voor wie aan deze mixtape nog lang niet genoeg heeft, organiseert Converse op 28 mei in de Amsterdamse Bitterzoet een Get Dirty-gig. Wil je erbij te zijn? Kijk hier voor meer info.
 
]]> http://www.vice.com/188079 Advertorial A Few Impressions: We vroegen James Franco om The Great Gatsby te recenseren http://www.vice.com/nl/read/james-francos-impressions-of-gatsby Thu, 23 May 2013 08:00:00 +0100
Beeld door Courtney Nicholas
 
De uitdaging die Baz Luhrmann te wachten stond toen hij The Great Gatsby ging verfilmen was vrijwel gelijk aan die van Walter Salles toen hij hetzelfde deed met On the Road: hoe blijf je trouw aan het beschreven tijdperk terwijl je nog steeds de rauwheid van de originele tekst behoudt? Salles heeft het goed voor elkaar gekregen om Amerika’s sfeer van de jaren vijftig neer te zetten, maar je zou kunnen zeggen dat zijn versies van Dean en Sal niet genoeg ambitie of levensdrang hadden.
 
Er is een oud gezegde dat stelt dat een goed boek zorgt voor een slechte film, terwijl een paperback van een broodschrijver zoals The Godfather het geweldig doet op het witte doek. Maar deze wijsheid is afgeleid van het idee dat een goed boek goed is door hoe het geschreven is, en dat deze magie verloren gaat als dat niet op de juiste manier wordt overgebracht. En zoals zo’n beetje iedere criticus al heeft gezegd – en ze hebben gelijk – is dat The Great Gatsby geweldig is vanwege Fitzgeralds proza. We laten de klassiekers met zo veel wegkomen omdat we van haar personages houden. Maar als een oud verhaal voor een film nieuw leven in krijgt geblazen moet het heden-verledenprobleem worden rechtgezet. Dit gebrek was geen gevolg van iets wat miste in de acteurs of de algemene richting van de film, maar meer het resultaat van de verstreken tijd, van het feit dat het boek een klassieker is. 
 
Toen hij Gatsby aanpaste voor het witte doek waren de grootste vragen voor Baz Luhrmann: zal het werken? En, zoals bij Romeo + Juliet, hoe laat ik dit oudere materiaal tot leven komen binnen een nieuw medium voor een modern publiek? En op een of andere manier wist Luhrmann trouw te blijven aan de originele tekst en aan zijn publiek van tijdgenoten. De jazz van de jaren twintig was rauw en gevaarlijk, maar als Luhrmann die muziek had gebruikt, zou het rechtstreeks het museum in kunnen; irrelevant voor zowel mainstream als de hogere cultuur, omdat ze al wisten wat er zou gaan komen. Er zijn bezwaren geweest tegen zijn gebruik van 3D, maar dat is gewoon een non-issue. Het werkt, en het leidt niet af, maar laat ook niks nieuws zien. Je kijkt er naar omdat je dat wilt, en omdat het leuk is om te zien.
 
De critici die de film hebben afgemaakt omdat het niet trouw is aan het boek zijn hypocrieten. Deze personen verdienen hun geld door teksten te interpreteren en te bekritiseren zodat ze verschillende theorieën kunnen ontwikkelen of om gewoon een inkomen te vergaren. De film van Luhrmann is zijn interpretatie van een tekst, of zijn kritiek, zo je wil. Zou iemand bezwaar hebben tegen een productie van Hamlet in de ruimte? Blijkbaar niet zo veel als dat ze bezwaar hebben tegen de aanpassing van Gatsby. Misschien is het omdat Gatsby niet zozeer gaat om de tijd en de plaats, terwijl het Shakespeare naar mijn idee meer gaat om universele ideeën, idealen en gevoelens. Luhrmann moest nieuw leven blazen in de eendagsvliegen en de sfeer van de jaren twintig en dat is precies wat hij voor elkaar heeft gekregen.
 
Een film vertrouwt natuurlijk op een fundamenteel andere manier dan een boek op de directe spanning. En buiten de zeer cineastische teksten om moeten films die zijn afgeleid van literaire bronnen zich aan meer regels houden. Zodra Gatsby’s missie om Daisy terug te winnen is geslaagd, verliest het verhaal vaart. Hun relatie boeit ons niet zo veel als Gatsby’s overdreven inspanning om in sociale en economische kringen te stijgen, alleen maar om haar terug te krijgen. En dit is een universeel en zelden bereikt doel, dat vandaag nog steeds relevant is. Het verlangen van Gatsby wordt tentoongesteld als die van een 16-jarig jongetje: niet alleen wil hij Daisy terugwinnen, hij wil controle hebben over haar emoties. Het doet me denken aan mijn relaties op de middelbare school, waar ik vriendinnetjes martelde met het feit dat ze door andere jongens waren gevingerd in het eerste jaar. We zijn geobsedeerd met zijn obsessie, maar worden niet significant bewogen als hij zijn doel bereikt heeft.
 
Een ander nadeel van Nicks obsessie met Gatsby, waardoor hij zijn toevlucht moet nemen tot het therapeutisch schrijven over hun vriendschap, is dat het in essentie hun vriendschap zo veel beter maakt. Hoe lang kenden ze elkaar nou eigenlijk? Ze waren toch niet zo heel close? En waarom wordt Nick zo aangetrokken door de grootsheid van Gatsby? Omdat hij veel verdachte dealtjes had en veel geld verdiende? Omdat hij verliefd was op een vrouw? Omdat hij de hele tijd “old sport” zei en charmant was? Was hij verliefd op Gatsby? Fitzgerald heeft zo veel redenen om geobsedeerd te zijn met Gastby-achtige karakters in zijn privéleven (Monroe Stahr smelt zaken en romantische obsessie ook samen in The Love of the Last Tycoon), voornamelijk omdat Fitzgerald pas met Zelda kon trouwen toen hij een literair succes was. Maar Nick heeft buiten de actie om maar weinig persoonlijk aandeel in het verhaal, en om hem in een inrichting te plaatsen verhoogt dit aandeel en maakt het zijn obsessie met Gatsby zelfs nog ingewikkelder. Maar misschien is de redenering van Luhrmann dat dit soort verwarring interessant is, en wie kan hem daar ongelijk in geven. Of misschien hield hij gewoon van Gatsby en als ze gewoon zij aan zij verder konden leven, net als Leo en Tobey in het echte leven doen, zou alles koek en ei zijn geweest. Dat klinkt ook daadwerkelijk als een goede film, trouwens. Maar ik denk dat die al bestaat – het is een serie genaamd Entourage.
 
Uiteindelijk zorgde Luhrmann dat het werkte, en dat is wat telt. De film was een geheel. We keken naar het verhaal, we voelden dingen, we werden getransporteerd en we waren geëngageerd. 
 
 
Wil je de recensie van James liever in het Engels lezen? Klik dan hier.
]]> http://www.vice.com/188555 James Franco film, The Great Gatsby, Gatsby, Baz Luhrmann, Leonardo DiCaprio, James, Franco Dit is je festivaldieet http://www.vice.com/nl/read/dit-is-je-festivaldieet Thu, 23 May 2013 08:00:00 +0100
 
Vorig jaar gaven mensen ruim 187.000 euro uit aan hamburgers op Lowlands. Terecht. Als zelfbenoemd ambassadeur van al het festivalvoedsel op de wereld ben ik een groot voorstander van zo veel mogelijk geld uitgeven aan eten op een festival. Je moet wel echt een schraper zijn/heel onverschillig tegenover je honger staan, wil je tussen twee optredens door naar de camping rennen om een blik ravioli op te warmen bij wijze van diner. De enige uitzondering maak ik voor het ontbijt. Die klus moet je gewoon voor je tent klaren, zittend op een opengescheurde vuilniszak. Niks zo vervelend als recht uit je luchtbed in een ellenlange rij aansluiten voor een lauwe beker automaatkoffie, een twee dagen oud croissantje en gebakken eieren uit een pak. Doe inspiratie op met dit vijfdaagse eetschema om de eerste honger van de dag mee te stillen.
 
DAG 1: KNAKWORSTENFEESTTAART
Het doseren van feestdriften is een gave die slechts weinigen gegeven is. Jij bent niet uitverkoren. Dus word je na de eerste festivalnacht wakker met een gebakken hoofd en een stevige kater die je onder de duim wilt houden met een stevig ontbijt. De makkelijke weg is knakworsten uit blik op een wit bolletje kwakken, ze bespuiten met sauzen en in je mik stoppen. Next level shit is om de dag voor vertrek deze knakworsten-spinaziepartyquiche te bakken. Een kleine moeite die zich ter plaatse uitbetaalt in jaloerse blikken van andere campinggasten die een overdosis Snelle Jelle hebben genomen. Als je in een barmhartige bui bent, kun je ze laten delen in je ontbijtgeluk. Je moet de taart wel op de eerste dag eten, want er zit ei in. Ik wil je geen plezier ontnemen als gevolg van een voedselvergiftiging.
 
 
Dit heb je nodig:
- quichevorm

- 5 vellen bladerdeeg

- 2 lepels couscous
- een pak diepvriesbladspinazie
- een blik cocktailworstjes
- een rode ui
- een teen knoflook
- 2 eieren
- een halve beker crème fraîche
- 125 gram geraspte kaas
- een theelepel tijm
- een teen knoflook
- peper

- zout
 
Dit is hoe je het klaarmaakt:
Bekleed een quichevorm met bladerdeeg. Verdeel er twee lepels couscous overheen. Bak vervolgens de ontdooide diepvriesspinazie met een teen knoflook en de ui. Laat uitlekken in een vergiet en druk het vocht eruit met een lepel. Klop ondertussen de eieren, crème fraîche, kruiden en kaas in een kom met een snuf peper en zout. Doe de spinazie in de quichevorm en zet onder water met het eimengsel.
Leg de miniknakworstjes erop in een figuur naar keuze. Bak gaar in een voorverwarmde oven op een graadje of 180 en heb 40 minuten geduld.
 
DAG 2: GOEDMAAKWRAPS
Op een festival leert niemand van zijn fouten, dus op de tweede ochtend ben je er nog beroerder aan toe. Die paar druppels wodka waarmee je voor het slapen gaan je tanden hebt gepoetst, waren de druppels die de kotsemmer deden overlopen. Met een paar van deze wraps kun je het voorzichtig bijleggen met je maag.
 
 
Dit heb je nodig:
- een pak flour tortillas
- een bak humus
- een pot gegrilde rode paprika
- een pot zongedroogde tomaten
- een pot gesneden zwarte olijven
- een niet al te rijpe avocado
 
Dit is hoe je het klaarmaakt:
Snij de dingen die gesneden moeten worden. Gooi alles op een tortilla. Strooi er een beetje peper en zout overheen. Je kunt ook een zweetdruppel uit je oksel persen.
It’s a wrap.
 
Variatietip:
Alle ingrediënten doen het ook goed op Oberländer of Mehrkorn. Dat is stevig brood dat je kunt kopen bij Albert Heijn. In tegenstelling tot al het andere brood is het na drie dagen nog steeds uitstekend te vreten.
 
DAG 3: ANTS ON A LOG
Het is de derde dag. Je maag-darmkanaal is aardig van streek van alle junkfoodcombinaties die je op de meest onmogelijke tijdstippen naar binnen hebt gewerkt. Tijd voor iets licht verteerbaars. Dit belachelijk gezonde stuk vreten is eetbare gespreksstof. Welke gek eet er nou bleekselderij gevuld met pindakaas en rozijnen? Een gek met smaak, geloof mij nou maar.
 
 
Dit heb je nodig:
- een paar stengels bleekselderij
- een pot pindakaas
- een zak rozijnen
 
Dit is hoe je het klaarmaakt:
Vul bleekselderij met pindakaas. Gooi er rozijnen overheen. Steek ogen uit met je vooruitstrevende ontbijtstengel.
 
DAG 4: BRUINE BANAAN MET DISCODIP
Het is de laatste ochtend op de camping, met alle fysieke gevolgen en verdriet van dien. Je hoort een plensbui op je tochtige onderkomen tikken. In een nat landschap vol te vondeling gelegde partytenten moet je zometeen die nieuwe Quechua voor de eerste keer opvouwen.
Put eerst even wat laatste krachten uit dit smaaksensationele fruithapje. Het enige minpunt is dat banaan in sommige darmen een barricade opwerpt. Dat kan vervelend zijn als je na vier dagen halve bak-kakken op een DIXI uitziet naar een vruchtbare sessie op je porseleinen thuispot.
 
 
Dit heb je nodig:
- zo veel bananen als je op kunt
- een pot Nutella
- een bakje discodip
 
Dit is hoe je het klaarmaakt:
Pel een banaan. Doop in de Nutella. Dip in de discodip.
 
WEER THUIS: VITAMINEKOTS
Dit havermoutpapje met houdbare bananenmelk vult als een malle. Het is een goed ontbijt voor ondervoede figuren die drie dagen eetlustrovende drugs in hun bloedbaan hebben gehad. Je hebt wel een gasbrandertje nodig om het te bereiden. Ik vind het een ideaal eerste ding om te eten als je thuiskomt, bij wijze van acclimatiseringsontbijt.
 
 
Dit is wat je nodig hebt:
- 2,5 kopje bananensojamelk (water of andere houdbare melk kan ook)
- 6 eetlepels havermout
- een handje Schuddebuikjes
- 3 vitaminepillen
 
Dit is hoe je het maakt:
Verwarm de havermout en de bananensojamelk. Voeg Schuddebuikjes en pillen toe.
Instant awesomeness.
 
]]> http://www.vice.com/188439 Gidi Heesakkers festivals, festivalguide, festivals, knakworstenfeesttaart, goedmaakwraps, ants on a log, bruine banaan, discodip, vitaminekots, dieet Rachel Wotton verleent seksuele diensten aan gehandicapten http://www.vice.com/nl/read/rachel-wotton-screws-disabled-people-literally-but-not-figuratively Thu, 23 May 2013 08:00:00 +0100
Beeld via

De meeste mensen vinden betalen voor seks toch een beetje een sleazy bedoening. Waarom zou je vijftig euro uitgeven in een bordeel als je het ook uit kunt geven aan biertjes in een bar en de natuur haar gang laat gaan? Maar het is niet voor iedereen mogelijk om in de kroeg mooie openingszinnen uit de mouw te schudden. Voor duizenden fysiek gehandicapte Australiërs is het verre van makkelijk om iemand te ontmoeten voor een seksuele relatie. Tot Rachel Wotton haar gezicht liet zien.
 
Na twintig jaar in de seksindustrie te hebben gewerkt is Rachel nu een voorvechter van de rechten van sekswerkers en gelooft ze dat seks iets is waar iedereen recht op heeft. Ze heeft al het mogelijke sekswerk gedaan: massage, escort, straatprostitutie en striptease, maar haar werk met gehandicapte klanten heeft mensen na laten denken over wat het is dat een prostituee doet.
 
Ze is de medeoprichtster van Touching Base, een organisatie die sekswerkers en fysiek gehandicapte mensen samenbrengt, twee groepen waarvan ze het idee heeft dat ze meer overeenkomsten hebben dan mensen zich realiseren.

VICE: Hoi Rachel, heeft sekswerk met gehandicapten jouw beeld van seks veranderd?
Rachel Wotton: Nu ik ouder word, zie ik dat mensen menselijke interactie evenveel waarderen als seks. Het publiek ziet dit werk als heel zwaar, als iets dat altijd slecht is, maar veel van onze interacties zijn heel anders. Sekswerk gaat over gezelschap en aanraking, ik noem dat verlangen ‘skin hunger’. Stel je voor dat je alleen zou worden aangeraakt als iemand je temperatuur op komt nemen. Er zijn constant lichamen bij je in de buurt, maar je kunt ze nooit aanraken. Ik kijk niet op slechts een zakelijke manier naar de persoon met een handicap, ik ga met ze om als een mens met seksuele behoeften.

Veranderen personen als je ze seksualiseert?
Ja, het staat ze toe om te spreken over hun behoeften en zichzelf als seksuele wezens te zien. Ook laat je ze weten dat het oké is om te denken aan seks en het nastreven van die aanraking: dat is een deel van wie ze zijn en ze hebben het recht om gesteund te worden. Mensen zijn erg bang om dingen te vragen en afgewezen te worden. Ik heb veel verhalen van ouders gehoord die aan professionals vroegen naar de seksuele behoeften van hun zoon, en ze kregen een beetje halfslachtige antwoorden. Ze zeggen dingen als “Begin daar alsjeblieft niet over, dat is walgelijk” of “Hij heeft dat niet nodig”. Dat soort opmerkingen ontnemen mensen de rechten die ze als volwassenen hebben. 

Het is interessant hoe dit door het grote publiek is geaccepteerd in vergelijking met traditionele prostitutie. Hoe vind je dat het in de film The Sessions is neergezet?
Ik vond het treurig dat deze man slechts zes sessies met een ander mens in een betaalde setting mocht hebben. Hij heeft eigenlijk niet eens therapie nodig. Er is niks mis met hem, behalve dat hij vanwege zijn ziekte geen nieuwe mensen kan ontmoeten zoals wij dat wel kunnen. Als sekswerk zou worden gedecriminaliseerd in de V.S. zou hij toegang hebben tot sekswerkers en iedere week met ze afspreken, totdat hij een vriendin zou hebben gevonden, wat hij blijkbaar had gedaan. Ik haatte het feit dat zijn normale verlangen om aangeraakt en een gewone seksuele relatie te ervaren in de medische wereld gelijk als een schreeuw om “therapie en hulp” werd gezien. Allemaal vanwege het Amerikaanse juridische systeem.

Het Franse Nationaal Ethisch Comité liet zich uit over de film, en zei dat het gevaarlijk is omdat het mensen met een fysieke handicap emotioneel kwetsbaar maakt en zij zich daardoor sneller emotioneel zullen binden aan prostituees. Wat vind je van dat argument?
Je kunt aan mijn werk duidelijk zien dat mijn klanten geen emotionele wrakken zijn. Mensen praten over de gehandicaptengemeenschap als eentje die enorm kwetsbaar is, waardoor je dus voorzichtig moet zijn als je ze contact laat hebben met sekswerkers. Maar het gaat over het feit dat je mensen moet leren over gelijke rechten en verantwoordelijkheden. De Fransen gooien de baby met het badwater weg door te zeggen dat iedereen met een handicap kwetsbaar is, en daarom geen toegang mogen hebben tot de seksindustrie. 

Maar reëel gezien hebben gehandicapte mensen minder seksuele ervaring. Is het dan niet een beetje redelijk om te zeggen dat er een grotere kans is dat ze gehecht aan je raken?
Ook hier kun je niet iedereen als identiek beschouwen. Sommige mensen met een handicap hebben misschien beperkte mogelijkheden, maar lang niet allemaal. Sommige gehandicapten hebben meer seks dan de helft van mijn vrienden zonder handicap. Ik denk dat je hier heel voorzichtig over moet praten. We moeten ons richten op de verschillende typen klanten, en af van het stereotype beeld van gehandicapten.

Handel je op zo’n manier dat zowel je gehandicapte als ‘normale’ klanten geen onrealistische verwachtingen van je vormen?
Dat is interessant, deze vraag krijg ik heel vaak. Mensen raken heel erg verstrikt in het scenario waar iemand met intellectuele beperkingen verliefd wordt of zich gaat hechten aan iemand. Maar ook hier kijk ik anders tegenaan, als iemand me op reguliere basis wil zien noem ik ze een regular. Sekswerkers zijn erg goed in het stellen van grenzen. De klanten begrijpen dat ze betalen voor een service, en dat ik, hoewel we elkaar kunnen leren kennen, niet hun vriendin ben. Ik ben iemand met wie ze kunnen oefenen en plezier mee kunnen hebben voordat ze een vriendin krijgen, maar ik zal nooit hun vriendin zijn. Ik doe nooit iets gratis, en ik ben niet altijd beschikbaar. En er zijn dingen die we kunnen doen om te zorgen dat die grenzen op hun plek blijven. Zelfs als iemand zijn armen niet kan bewegen, dan tel ik het geld voor hun neus zodat ze begrijpen dat ik er alleen ben omdat ze me betalen. Dat is ongeacht of ze een handicap hebben of niet. Klanten zonder handicap hechten zich soms ook aan je en dan moet je ze loslaten.

Verbreek je gewoon het contact, of stuur je ze door naar een collega?
Prostituees zeggen soms tegen elkaar, “Kan ik je naar iemand doorverwijzen? Hij wil me net een beetje te vaak zien.”

Ik neem aan dat het niet anders is dan een therapeut die iemand doorstuurt als dingen ongewoon beginnen te worden.
Ja precies, en het is belangrijk om iemand met beperkte kansen te laten weten dat ze iemand anders mogen zien. Ik vertel mijn klanten dat ze het me kunnen laten weten als ze iemand willen met grotere borsten, langere benen of een andere huidskleur. Ze hebben het recht om verschillende dingen te willen en iemand anders te kiezen.

Ik vind dat een mooie manier van denken.
Ze kunnen bang zijn dat als ze dat zeggen het van ze zal worden afgenomen. Maar het is hun recht om verschillende dingen te willen.

Denk je dat als we gehandicapten proberen te helpen we ze per ongeluk ook infantiliseren?
Ja, dat weet ik wel zeker. Een van de redenen waarom Touching Base is opgericht was om twee gemarginaliseerde gemeenschappen samen te brengen. Er zijn veel overeenkomsten tussen sekswerkers en gehandicapten. Sekswerkers worden gezien als oversekste mensen die geen grenzen kunnen stellen of juist als precies het tegenovergestelde. Sommige mensen zien ons als mensen die geen eigen beslissingen kunnen maken. Mensen met een handicap worden op precies dezelfde manier geïnfantiliseerd. Anderen maken hun hele leven keuzes voor ze en zijn dan geschokt als ze zeggen dat ze naar een bordeel willen gaan. Ze worden niet als volwassenen gezien, en ze worden net als sekswerkers altijd als slachtoffers gezien. Het idee dat we hiervoor hebben gekozen wordt altijd terzijde geschoven. Het is beledigend dat we beiden niet worden gezien als volwassenen die toestemming kunnen geven en net als ieder ander onze eigen keuzes kunnen maken. 

Het is interessant hoe ongemakkelijk mensen zijn bij het verkopen van seks, maar als je rondkijkt zie je dat seks wordt gebruikt om alles te verkopen.
Precies, het verkoopt alles, maar zodra je een seksuele dienst aanbiedt op een discrete wijze waar beiden partijen voordeel van hebben, krijgen mensen het benauwd.

Waarom denk je dat mensen zo veraf kunnen staan van seks als product, maar zo oververzadigd als seks wordt gebruikt om producten te verkopen?
Oh, daar kunnen we uren over praten. Mensen zien prostituees als mensen die vast zijn gebonden aan een bed in plaats van dat ze geëmancipeerde mannen, vrouwen en transgenders zien die zelf bepalen aan wie ze hun diensten verlenen. Ik vind het een beetje vreemd omdat mensen dit ook iedere dag gratis doen. In iedere kroeg waar je binnenstapt zijn er mensen die aan het bedenken zijn hoe ze iemand mee het bed in kunnen krijgen. Ik kan naar een bar gaan, twee gasten mee naar huis nemen en zo veel wilde harde seks met ze hebben als ik wil en de overheid zal zeggen dat het mijn eigen zaken zijn. Maar als ik op discrete wijze onderhandel met een klant over een afspraak van twee uur, en het enige verschil is dat hij weet hoeveel geld hij me moet geven, zeggen ze dat het illegaal is.

Maar het is naïef om over prostitutie te praten alsof er geen nadelen zijn. Reëel gezien ben je kwetsbaarder voor misbruik dan de gemiddelde vrouw.
Er wordt veel gepraat over het Zweedse model dat de klanten criminaliseert en praktisch zegt dat alle klanten ons verkrachten. Maar hoe kan een klant met een hersenverlamming me verkrachten?

Maar niet al je klanten hebben een hersenverlamming.
Mensen hebben geen idee wat de gemiddelde klant is. Het is hun boeman; ze hebben een beeld van ze geschapen waarin ze walgelijke, agressieve monsters zijn. De realiteit is compleet omgekeerd. Ze zijn heel aardig en beleefd.

Maar mensenhandel en misbruik zijn wel echt grote problemen. Het valt niet te ontkennen dat vrouwen worden misbruikt in deze industrie.
Ik krijg hier veel vragen over, en ik reageer vaak met de vraag of we in dit land wetten hebben tegen verkrachting. Hebben we wetten tegen fysieke mishandeling? We hebben al wetten om mensenhandel te stoppen. Als ze gewoon de politie laten concentreren op daadwerkelijk verschrikkelijke dingen, zoals mensenhandel, dan zou dat voor iedereen voordelig zijn. 

 

]]> http://www.vice.com/188562 Wendy Syfret stuff, seks, prostitutie, Touching Base, Rachel Wotton, gehandicapten Hamilton's Pharmacopeia: Tanks for the Memories - Part 2 http://www.vice.com/nl/hamiltons-pharmacopeia/tanks-for-the-memories-part-2 Wed, 22 May 2013 08:00:00 +0100 De beste manier om al je zintuiglijke input uit te schakelen is door in een zintuiglijke deprivatietank te stappen. In het tweede deel van Tanks for the Memories komt Hamilton Morris na vijf uur in zo’n tank naar buiten met meer vragen dan antwoorden. Daarna gaat hij naar Isolation Floatation in Colorado om meer te weten te komen. 

]]> http://www.vice.com/188433 Hamilton Morris stuff, Hamilton Morris, Hamilton's Pharmacopeia, colorado, Floaten, geen input Ik ging op pad met een groepje topless feministen om te protesteren tegen neonazi’s http://www.vice.com/nl/read/my-weekend-with-topless-femen-feminists Wed, 22 May 2013 09:00:00 +0100
Inna, de oprichtster van de Franse tak van Femen, bij hun hoofdkwartier in Parijs.
 
Ik pakte de Eurostar van Londen naar Parijs om daar de feministische protestgroep Femen te ontmoeten. De organisatie komt oorspronkelijk uit de Oekraïne, maar heeft inmiddels afdelingen over de hele wereld. Het idee was dat ik de aanloop naar het eerstvolgende Femen-protest zou filmen, maar ik realiseerde me niet echt wat me te wachten stond tot ik die middag aankwam bij hun kantoor.
 
Femen besteed de meeste tijd aan het protesteren tegen de conservatieve islam. Hun laatste protest was Topless Jihad Day, een dag waarop de leden van Femen hun tieten lieten zien in verschillende Europese steden om hun solidariteit te tonen met Amina Tyler. Amina is een 19-jarig Femen-lid uit Tunesië dat gedrogeerd werd en werd gedwongen een ‘maagdelijkheidstest’ te ondergaan nadat ze topless foto’s van zichzelf had gepost op Facebook.
 
Het Femen-hoofdkantoor hing vol met banners van vorige protesten. Een paar leden probeerden te beslissen wat de beste slogan was voor hun nieuwe spandoek, waarop een meisje dat Oksana heette al topless activisten aan het schilderen was. De discussie liep al snel hoog op, omdat de meiden er niet uitkwamen of ‘nazi factions’ met of zonder een ‘s’ aan het einde moest worden gespeld. Niemand neemt tenslotte je demonstratie serieus als je een spelfout maakt. 
 
De Femen-meiden werken aan hun banner.
 
Inna Shevchenko, een van de oprichters van de Oekraïense Femen, wakkerde de discussie verder aan door te zeggen dat de slogan “Femen Action Against Nazi Factions” niet sterk genoeg was. Inna begon de Franse tak van Femen in september 2012, nadat ze uit de Oekraïne was gevlucht omdat een Femen-protest waarbij ze een acht meter hoog houten kruis had doorgezaagd uitgelopen was op een publieke rel.
 
De groep wilde me van tevoren niet precies vertellen wat ze van plan waren, voor het geval dat de autoriteiten er ook lucht van zouden krijgen en de Femen-leden zou arresteren voordat ze aan hun protest waren begonnen. Maar ik had op dit punt al geraden dat ze gingen demonstreren tegen de extreemrechtse groepen die zich in Parijs zouden verzamelen op 12 mei. 
 
Femen-lid Margueritte werkt aan een banner.
 
Inna vertelde me dat ze de laatste keer dat ze tegen neonazi’s hadden geprotesteerd in elkaar geslagen was en een tand was verloren. Daarom hadden ze besloten deze keer wat meer afstand te houden. Het plan was dat Inna en Sarah, een ander kernlid van de Franse Femen, in zouden checken bij een luxe hotel op het Place des Pyramides, waar de extreemrechtse groepen zich zouden verzamelen. Als het plein eenmaal vol was gelopen met neonazi’s en leden van de pers, zouden ze hun banners uitrollen en hun slogans schreeuwen, uiteraard zonder shirt aan.
 
De volgende dag was ik uitgenodigd voor één van Femens wekelijkse trainingsessies. In het kantoor stonden elf meisjes, de meesten gekleed in korte spijkerbroekjes en Femen-shirtjes, in een cirkel hun slogans te schreeuwen: “Go rape yourself!” en “Nudity is freedom!” en “Fuck your church” en “Not a sex toy” en “In gay we trust” en “Where is Amina? Free Amina!”
 
Femen-leden oefenen hun protesttechnieken.
 
Een nieuw lid van de groep werd gevraagd om te laten zien wat ze had geleerd in de vorige trainingssessie. Ze ging in positie staan en begon zo hard mogelijk de slogans te schreeuwen. Inna zei dat ze het goed deed, maar dat haar armen een beetje slap hingen. Daarna namen ze nog een keer de Femen-pose door: benen uit elkaar en het bord zo hoog mogelijk, met de armen recht omhoog. “We promoten geen yoghurt of bier, we zijn hier om onze lichamen terug te claimen. Dit is agressieve naaktheid: we zijn klaar om aan te vallen!”, zei Inna. 
 
Een trainingssessie bij het Femen-hoofdkwartier.
 
Elk Femen-lid moet leren om zo snel mogelijk haar shirt uit te trekken. Sommige meisjes gingen zo snel uit de kleren dat ik niet eens zag dat ze hun shirt uittrokken. Na de oefening in agressief uitkleden, gingen de activisten verder met hun actietraining. De helft van de meisjes speelde de rol van Femen-activist; de andere helft speelde politieagent of beveiliger en sleepte hun topless partners door de kamer terwijl ze hun slogans schreeuwden. Inna wees de meiden erop dat alles wat ze doen bij de protesten voor de camera’s is. “De actie zal doorgaan tot de laatste camera vertrokken is,” zei ze tegen de groep.
 
De eerste oefenpoging ging niet zo goed. “Ik hoor alleen maar lawaai—jullie zijn niet gecoördineerd. We willen dat mensen precies weten waarom we hier zijn,” zei ze.
 
De tweede poging ging beter, maar het duurde even voordat ik verstond wat de meiden riepen, vanwege hun zware accenten. Pas na zo’n vijf minuten begreep ik dat ze “Pope no more” riepen. 
 
 
De meiden waren buiten adem. Ze deden sit-ups, drukten zich op, renden rondjes: allemaal in de stijl van een militair bootcamp. Pauline, een fulltime Femen-activiste, vertelde me dat vrouwenlichamen een stuk beter tegen pijn kunnen dan je misschien zou denken. “Vanaf kinds af aan wordt ons geleerd dat we broos en breekbaar zijn, maar dat is niet zo. We kunnen waarschijnlijk beter tegen pijn dan mannen. Ik ben in mijn zes maanden als Femen-lid al een paar keer in elkaar geslagen, en het verbaast me hoeveel geweld ik aankan, en dan nog steeds kan opstaan en doorgaan met de actie.”
 
Ik betrapte mezelf erop dat ik hardop dacht dat ze allemaal best goeie tieten hadden. Inna verzekerde me dat er geen castingproces was, bloosde, en gaf toen toe dat ze haar eigen borsten niet echt mooi vond.
 
Nadat de nieuwere activisten waren vertrokken, maakten Inna, Pauline, Sarah, Oksana en Margueritte de banner af, die nu de slogan “Sextermination for Nazism” droeg. Nadat de verf gedroogd was, vouwden ze de banner op en stopten ze hem in een koffer. Inna en Sarah tutten zich op voor hun check-in bij het chique hotel, namen de koffer mee en sprongen in een taxi om de actie te beginnen. 
 
Franse fascisten verzamelen zich op het Place de la Madeleine.
 
De volgende dag ging ik naar het Place de la Madeleine, waar de rechtstextremisten zich klaarmaakten voor hun demonstratie. Het leger van vlaggendragende schurken in zwarte bomberjacks was behoorlijk intimiderend. Zodra ik m’n camera uit m’n tas pakte, liep de pr-man van de neonazigroep Troisième Voie op me af en legde hij duidelijk uit wat we wel en niet konden filmen.
 
We werden voorgesteld aan de leider van de groep, Serge Avoub, een brede man van middelbare leeftijd met een geschoren kop en een scheve neus. Serge legde uit dat ze samen waren gekomen voor hun jaarlijkse eerbetoon aan Jeanne d’Arc, die de Britten uit Frankrijk joeg, en als protest tegen de globalisering, “die onze nationale economie en identiteit vernielt.” Na een uur begonnen de nationalisten richting het standbeeld van Jeanne d’Arc te lopen, waar de Femen-activisten stonden te wachten met hun banner. 
 
De Femen-activisten irriteren wat fascisten met hun banner.
 
Femen had een kamer gekregen op de derde verdieping van Hotel Regina, dat precies achter het Jeanne d’Arc-standbeeld lag. Rond 12 uur, toen ook de meest gewelddadige nationalistische groepen waren aangekomen bij het standbeeld, verschenen Inna, Sarah, Pauline en Oksana op het balkon, met hun blote borsten en bloemenkransen, en rolden ze snel hun spandoek uit voor de vijandige neonazi’s. Zoals te verwachten viel, probeerden de fascisten het hotel te bestormen, maar ze werden al snel teruggeduwd door de ME.
 
Omdat ze niet bij de meisjes konden komen, beperkten de nationalisten zich tot het nazisaluut en het opsteken van hun middelvinger, terwijl ze “Salopes!” [Hoeren!], “Suicide-toi!” [“Pleeg zelfmoord!”] en nog meer onvriendelijke dingen riepen. De meisjes antwoorden door luchtkussen in de richting van de boze fascisten te blazen. Een groep nationalistische vrouwen verzamelden zich onder het balkon van Femen, en riep: “We wachten op jullie!” 
 
 
Nadat de twee groepen nog een beetje tegen elkaar hadden geschreeuwd, stopte er een brandweerwagen onder het balkon en werden de Femen-activisten met een hoge ladder geëvacueerd. De meisjes daalden langzaam af, en stopten af en toe om naar de boze menigte te zwaaien, die tegen werd gehouden door een zwaarbewapend politiekordon. Femen werd veilig afgevoerd door de politie, waarna Serge Ayoub een speech hield waarin hij ze ervan beschuldigde dat ze door de overheid betaald werden en dat hun acties een samenzwering waren om nationalistische protesten tegen te houden. In de ogen van de Femen-leden was de actie een succes.
 
Voordat ik Femen ontmoette, had ik een dubbel gevoel over hun tactieken. Aan de ene kant hadden ze een geniale manier gevonden om op te vallen. Maar werden mensen niet te veel afgeleid door hun tepels om hun boodschap te horen? Hoe dan ook, ze zijn er wel in geslaagd om feminisme terug op de voorpagina te brengen, wat ook wel wat is. Femens geweldloze, topless protesten hebben hen zelfs de titel ‘het nieuwe gezicht van feminisme’ opgeleverd, wat niet zo goed is gevallen bij de feministen die het laten zien van je tieten om te protesteren tegen prostitutie en mannelijke onderdrukking een beetje tegenstrijdig vinden. 
 

 
Goed, dat hele dilemma is een beetje een mindfuck, maar Inna verzekert me dat dat expres is: een wolf-in-schaapskleren-tactiek, net zoals jij waarschijnlijk op dit artikel hebt geklikt omdat je het woord ‘topless’ in de titel zag. Misschien heeft Inna gelijk, en houdt het stigma rond vrouwelijk naakt vrouwen tegen en naar beneden. Hoe dan ook, het blijft behoorlijk verbazingwekkend om te zien hoe druk mensen zich kunnen maken om een stel blote borsten. 
 
 
]]> http://www.vice.com/188428 Milene Larsson news, FEMEN, Protest, Parijs, neonazi's, topless, banner, Pope no more, boobs, protesteren kun je leren Sommige Zuid-Koreaanse ouders dwingen hun kinderen tot plastische chirurgie http://www.vice.com/nl/read/south-korean-parents-are-making-their-kids-get-plastic-surgery Wed, 22 May 2013 08:00:00 +0100
Een Zuid-Koreaanse vrouw die zowel een neus- als een oogoperatie heeft gehad. Foto via.

Zoals je ondertussen misschien al wist, is plastische chirurgie best wel een ding in Zuid-Korea. Laatst nog waren er ineens overal foto’s van een Zuid-Koreaanse schoonheidswedstrijd waar alle deelneemsters er precies hetzelfdeuitzagen. Nadat iedereen was uitgegiecheld over deze hartstochtelijke relatie tussen Zuid-Koreanen en plastische chirurgie ging men weer over tot de orde van de digitale dag. Na enkele momenten van bezinning was het internet moreel verontwaardigd en begon het te onderzoeken waarom Koreaanse meisjes proberen om er westelijker uit te zien, en te vertellen hoe erg dat wel niet was.
 
Ik besloot om mijn vriendin Sparkles (niet haar echte naam) op te bellen. Ze keerde onlangs terug naar haar thuisstad Seoul en wist dus waarschijnlijk wel meer over al deze commotie. Het blijkt dat de plastische chirurgietrend een beetje een inside joke is geworden, waar meisjes lachen om het feit dat ze waarschijnlijk allemaal dezelfde dokter hebben en elkaar pesten omdat hun oogleden niet ver genoeg uit elkaar zijn gescheurd.
 
Maar ze vertelde me ook iets waar we ons misschien wel ongerust over moeten maken. Ouders zetten hun dochters namelijk onder druk om cosmetische procedures te ondergaan. Het wordt allemaal iets duisterder als moeders hun kinderen een schuldgevoel aanpraten en er zo voor zorgen dat ze hun gezicht wel móeten laten versnijden.
 

Een advertentie voor plastische chirurgie op een bus in Zuid-Korea. Foto via.

VICE: Hé Sparkles, hoe gaat het tegenwoordig met de plastische chirurgiescene?
Sparkles: Er zijn trends, zoals het inscheuren van het binnenste hoekje van je oog zodat het meer amandelvormig wordt. Ook was het een tijdje een ding om het vet van liposuctie in je voorhoofd te laten spuiten. Maar het is moeilijk om te zeggen of ze zich conformeren aan westerse schoonheidsidealen: niemand zal een foto van een blanke celebrity aan de arts laten zien om te vragen of ze er ook zo uit kunnen zien. Dat idee is misschien de wereld in geholpen omdat blanke mensen over het algemeen langere neuzen en grotere ogen hebben, dus het is makkelijk om het als een westerse look te beschrijven. Maar niemand in Korea zal je vertellen dat ze er westers uit willen zien. We noemen het doen van ogen en neuzen in Korea de basics. Het is de standaardprocedure eigenlijk.
 
Dat klinkt alsof je een hamburger bestelt.
Ja. Zo van, “Oh, heb je nog geen plastische chirurgie gehad? Begin gewoon met de basics!” Dat is niks. Er zijn zo veel mensen die het doen dat het nu al zo ver gaat dat mensen zeggen: “Maar je hebt alleen maar je ogen en je neus gedaan, dat stelt toch niet zo veel voor?” Ik denk zelfs dat ik niet één vriend heb die nog nooit iets heeft laten doen. Iedereen heeft wel iets.
 
Hoe gaat dat met geld?
Sommigen betalen er zelf voor, maar er zijn ook heel veel moeders die het willen betalen voor hun dochters. Iedereen wordt alsmaar mooier en de meeste ouders willen natuurlijk niet dat hun kind de lelijkste is. Het is een beetje net zoals dat je in de jaren negentig een discman van je ouders kreeg omdat ze niet wilden dat je de enige op school was zonder.
 
Waarom besloot je om zelf ook een operatie te ondergaan?
Het was niet mijn idee. Mijn moeder bleef maar zeggen, “Het stelt niet zo veel voor, doe gewoon je ogen dicht en ga slapen. Voor je het weet is het klaar. Dan word je wakker en ben je voor de rest van je leven klaar.” Dat soort dingen zei ze al toen ik nog op de middelbare school zat. Ze wilde dat ik mijn neus zou laten doen voordat ik zou gaan studeren, vanwege de tijd die nodig is om te herstellen. 
 

Een Zuid-Koreaanse chirurg laat foto’s zien van voor en na de operatie. Foto via.

Waarom wilde ze dat je het liet doen?
De voornaamste reden, en dit is echt waar, was dat men in deze maatschappij denkt dat je veel meer voordelen hebt als je mooier bent. Aantrekkelijke mensen worden positiever benaderd, ook bij bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken. Iedereen wil zich conformeren aan de schoonheidsstandaard. De cultuur heeft het genormaliseerd. Veel mensen denken er niet heel diep over na. Ze hebben zoiets  van, “Oh, ik zou willen dat mijn ogen groter waren... Oké, ik laat het wel even doen.”
 
Heb je al voordelen ondervonden sinds je gezicht veranderd is?
Het is me opgevallen dat mensen aardiger tegen me zijn. En niet alleen in Korea, maar ook tijdens het reizen. Ik heb het idee dat ik met meer weg kan komen.
 
Ga je nu een bank beroven?
Nee, ik zeg niet dat ik er misbruik van ga maken, maar ik heb het gevoel dat mensen op een andere manier met me omgaan. Ik heb het idee dat men dus gelijk had. Ik las ergens dat mensen op psychologisch niveau mooiere mensen meer vertrouwen.
 
Was het vreemd om je nieuwe gezicht voor het eerst te zien?
Ik zat de eerste week na de operatie aan de pijnstillers en slaapmiddelen, dus eigenlijk sliep ik letterlijk de hele tijd. Het was heel erg raar toen ik het voor het eerst zag. Ik vond dat mijn neus er te lang uitzag, ik vond het maar niks; het paste niet bij mijn gezicht. Maar toen ik gewend raakte aan het zien van mijn nieuwe neus kreeg ik het gevoel dat je hebt als je kleren hebt gekocht en niet kan wachten om ze aan te trekken. Het is precies dat gevoel, maar dan een miljoen keer versterkt.
 
En je vader wilde ook dat je je oren liet doen, toch?
Ja, m’n ene oor was kleiner dan het andere. Hij kon erg emotioneel worden over het feit dat ik me hier pas op mijn trouwdag bewust van zou worden, als ik mijn haar zou hebben opgestoken. Erg vreemd allemaal. 
 

Een plastisch chirurg in Zuid-Korea die zijn vakmanschap checkt. Foto via.

Heb je nog iets anders laten doen?
Ik heb mijn ogen laten doen, en dat is vrij eng omdat je wakker moet blijven tijdens de operatie. Ze gebruiken een lokale verdoving op je oogleden en onder je ogen. Het was vreselijk omdat je iets kunt voelen dat door je huid heen gaat, alsof je er een draad doorheen haalt. Ik baadde in het zweet omdat ik zo nerveus was. Ik had op hetzelfde moment mijn neus laten doen, maar het genas niet goed, dus liet ik het opnieuw doen. In eerste instantie wilde mijn moeder dat ik het liet doen.
 
Was je bang voor de operatie?
Ik was voornamelijk bezorgd over het feit dat mensen het zouden kunnen zien. Ik bleef maar tegen de dokter zeggen: “Kun je mijn neus alsjeblieft zo natuurlijk mogelijk doen?” Waardoor hij zich een beetje aan me begon te ergeren en zoiets had van: “Waarom zou je je laten opereren als je niet wilt dat iemand het weet?” Zijn consultant vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken en dat mensen adaptieve wezens zijn, en dat klopt; ik kan me mijn oude gezicht niet meer voorstellen. Het was de bedoeling om eerst de ogen en daarna de neus te doen, maar omdat ik zo bang was deden ze eerst mijn neus.
 
Kijk je nog weleens naar oude foto’s van jezelf?
Dat is kut. Zoals ik al zei, ik kan me mijn oude gezicht niet meer voorstellen. Het is een beetje een grapje binnen de familie geworden; dan zeg ik dat mijn vader me een aansteker geeft om de foto’s te verbranden. De foto’s van voor de operatie die ik op Facebook heb zijn van veraf gemaakt of zijn onscherp. Aan het begin boeide het me niet zo, maar toen ik nieuwe vrienden aan het maken was, wilde ik ze misschien toch verwijderen. Als iemand me vraagt of ik m’n neus heb laten doen lieg ik er niet over, maar ik zeg ook weer niet zoiets als, “Hoi, ik ben Sparkles, ik heb mijn neus laten doen,” snap je? Het is ook niet echt vaak het onderwerp van gesprek. Mensen zijn meer geïnteresseerd in welke procedures je hebt laten doen en waar.
 
Ben je zelfverzekerder?
Sowieso. Het spannende was dat ik mijn haar voor het eerst anders kon doen. Ik had altijd lang haar, maar omdat verschillende soorten gezichten passen bij verschillende soorten haar, had ik besloten het af te knippen. Ook is het met enkele oogleden erg moeilijk om make-up te dragen. Wimpers zien er korter uit en eyeliner en oogschaduw zijn niet zichtbaar. Nu dat ik dubbele oogleden heb kan ik zo veel meer, het is zo leuk!
 
Oké dankjewel, Sparkles!
 
]]> http://www.vice.com/188431 Camille Standen stuff, Zuid-Korea, Plastische chirurgie, Sparkles Dingen die we meer en minder zouden willen zien op festivals dit jaar http://www.vice.com/nl/read/dingen-die-we-meer-en-minder-zouden-willen-zien-op-festivals-dit-jaar-2013 Wed, 22 May 2013 08:00:00 +0100  

FOTO DOOR ISABELLA ROZENDAAL

MINDER!

 


FREE HUGS-BORDJES
Door me negatief uit te laten over deze bordjes klink ik vast nog zuurder dan de vagina van Rita Verdonk, maar kom op, verzin een andere manier om je aangekoekte festivalhand in de modderige broek van een vreemde te krijgen.
 
KINDEREN
Heeeeerlijk met de kids een festivalletje meepakken, lekker even helemaal niks. Terwijl jij rondhupst op Mumford & Sons, dapper strijdend tegen het gevaar van levensmoeheid dat voortdurend op de loer ligt, vermaakt het kind in je nek zich priiiiiiiima. Hij was helemaal blij toen je vanochtend bij de ingang dat schattige koptelefoontje over zijn oren klemde. Dacht je. Wist jij veel dat een kind zich kapot verveelt op zo’n festival. En hoe kon jij in vredesnaam weten dat er zoiets als een oppas bestaat? Bel de volgende keer dat je op het punt staat je kind mee te sleuren opa en oma eens of ze je oogappel een dagje willen overnemen. Zij weten vaak wel wat kinderen leuk vinden.
 
HET TECHNODANSJE
Degene die ooit bedacht heeft dat het er leuk uitziet wanneer je danst alsof je een opvliegende zwerm duiven van je af probeert te slaan en ze vervolgens plat wilt stampen, was dezelfde persoon die poederbrieven met miltvuur in publieke brievenbussen stopte. Ja, ik vond het zelf ook heel toevallig toen ik er achterkwam.
 
ECO-GEZEIK
Gebruik van biologisch afbreekbare bekers, t-shirts die ‘zo veel mogelijk fair trade’ zijn en festivalmedewerkers die op elektrische scooters rijden. Allemaal dingen die ik niet verzonnen heb en die ook dit jaar weer aanwezig zijn op festivals die hun steentje bij willen dragen aan het milieu. We weten allemaal dat die gedachte nogal naïef is, dus laten we reëel blijven: festivals zijn niet milieuvriendelijk. 
 
FOTO DOOR RAYMOND VAN MIL


MEER!

OUDE VROUWTJES
Misschien is niet iedereen het met me eens, maar er zijn weinig dingen waar ik blijer van word dan van de aanblik van een oud vrouwtje. In mijn ideale wereld zit er daarom op een festival om de vijftig meter een oud vrouwtje uit te rusten op haar rollator. Ernaast staat een bankje waar je als doorgedrugste of bezopen bezoeker even kunt bekomen door een paar minuten naar haar gepraat over plooirokken, The Bold en kleinkinderen te luisteren. De kosten voor deze sessie zijn vijf euro, en daarvan worden haar ziektekosten betaald.
 
MUNTJESAUTOMATEN
Ik kwam een tijdje geleden iemand tegen die het tijdens een festival, ik kan me zijn woorden nog goed herinneren, “geweldig vond om uren in de rij te staan voor muntjes terwijl zijn vrienden lekker uit hun reet aan het gaan waren, ergens waar het uiterst gezellig was”. Toen hij eindelijk zijn muntjes had kon hij, en dit maakte hem nog gelukkiger, zijn vrienden niet meer terugvinden omdat ze even ergens anders waren gaan staan en liep hij nog eens een vol uur doelloos rond. GRAPJE! Ik heb zo iemand nog nooit ontmoet.
 
PLEKKEN WAAR JE KUNT 'AFZONDEREN'
Toen ik zojuist aan twee vrouwelijke collega’s vroeg wat ze meer wilden zien op festivals, kwamen ze al snel tot het unanieme antwoord: “Plekken waar je je met iemand anders af kunt zonderen en waar je ook je kleren uit kunt trekken.” Even voor de duidelijkheid: het woord seks komt niet in dit antwoord voor. Wat Sabrina en Nadine bedoelden: “Bijvoorbeeld een sauna. Of een hokje waarvan de deur op slot kan en waar je in alle rust gemasseerd kunt worden.” Haha seks, hoe kom je erbij! Met dat soort sletterige types zou ik noooit van mijn leven een kantoor willen delen.
 
]]> http://www.vice.com/188293 Sander Roks festivals, festivalguide, festivals, Meer, Minder, Sander, Roks Splashh maakt dromerige surfpopliedjes over meisjes, vakantie en meisjes http://www.vice.com/nl/read/splashh-maakt-dromerige-surfpopliedjes-over-meisjes-vakantie-en-meisjes Tue, 21 May 2013 09:37:00 +0100
Foto door Rebecca Smeyne.
 
Splashh is net terug van een tour door de Verenigde Staten, heeft een album vol gruizige zomeranthems opgenomen en speelt aanstaande woensdag op ons Festival Guide lanceringsfeestje in Amsterdam, en vrijdag op de editie in Utrecht. Ik belde drummer Jacob op terwijl de band van een optreden op het Great Escape Festival in Brighton naar de plaatselijke Wagamama liep, en stelde in een kwartiertje zo veel mogelijk vragen over drugs, Beyoncé en obsessieve fans.
 
VICE: Hoi Jacob. Vertel eens: waarom die extra ‘h’ in jullie naam?
Jacob Moore: Er zijn al een paar bandjes die onder de naam Splash optreden, waaronder een Duitse punkband, een hiphop-act uit Letland en een gospelgroep uit Detroit. De extra ‘h’ is dus om verwarring—en een rechtszaak—te voorkomen.
 
Klopt het nou dat jullie uit drie verschillende landen komen?
Ja. Sasha en ik komen uit Nieuw-Zeeland, Toto uit Australië en Thomas uit Engeland. 
 
Splashh (v.l.n.r.) Toto, Thomas, Sasha en Jacob.
 
Jullie spelen pas een jaartje samen, maar hebben al een album opgenomen, in alle uithoeken van Engeland en Australië gespeeld en net een tour door de VS achter de rug. Is dat niet een beetje overweldigend?
In het begin wel. Een week nadat onze eerste nummers waren uitgekomen, stonden we al in de NME en The Guardian. De Engelse pers is nogal hypegevoelig: als je een beetje kunt spelen word je gelijk uitgeroepen tot de redding van de rock ‘n roll, maar een paar weken later gaan de media alweer door naar het volgende bandje. Gelukkig hebben we rond december een korte pauze gehad en zijn we teruggegaan naar Australië en Nieuw-Zeeland. Daar hebben we de tijd gehad om te repeteren, nieuwe nummers te schrijven, ons album op te nemen en in de zon te chillen.
 
Er worden nogal wat verschillende labels op jullie muziek geplakt, zoals psychedelic pop, surf punk, 90s revival fuzz pop, dream punk en—mijn persoonlijke favoriet—summerpunk surfadelica. Wat vinden jullie het beste passen?
We houden wel van drugs, dus psychedelische pop werkt wel. Maar als ik onze muziek zou moeten beschrijven, zou ik zeggen dat we ergens tussen rock en pop inzitten, tussen heavy en licht. We maken dromerige en nostalgische nummers, maar we zijn geen watjes.
 
Zijn drugs belangrijk voor jullie creatieve proces?
De meeste nummers zijn geïnspireerd door meisjes. En drank.
 
 
Heb je nog sterke tourverhalen?
Veel van onze fans zijn nog erg jong, dus wat dat betreft houden we het netjes, zeg maar. We hebben in ieder geval nog niet veel tieten gesigneerd. We zijn wel een keer geflashed door twee chicks toen we in Australië optraden.
 
Wat gaan jullie deze zomer doen?
Ons album komt in juni uit, en we staan op een paar festivals, zoals Benicassim, Leeds, Reading en Best Kept Secret Festival. Beyoncé staat trouwens ook op Leeds—het is altijd al een droom van me geweest om een keertje met haar op te hooken. 
 
Aanstaande woensdag staan jullie op onze Festival Guide Launch in Amsterdam, en vrijdag op die in Utrecht. Hebben jullie er een beetje zin in?
Jazeker. Volgens mij is het de eerste keer dat we in Amsterdam spelen, maar ik ben er wel al eens geweest. Een paar jaar geleden was ik met vrienden in Amsterdam, en toen ben ik op de laatste dag hopeloos verdwaald. Ik kon het hostel niet meer vinden, en was ook m’n tas kwijt. M’n vrienden zijn toen zonder mij naar het vliegveld vertrokken, terwijl ik urenlang rondjes reed in de tram en aan vreemden probeerde uit te leggen hoe het hostel er ongeveer uitzag. We hopen dat het dit keer weer zo’n avontuur wordt.
 
Beyoncé staat niet op Leeds dit jaar, maar Splashh speelt wel op onze Festival Guide Launches, aanstaande woensdag in Amsterdam en vrijdag in Utrecht. Volg de links om je in te schrijven.
 
 
]]> http://www.vice.com/188312 Lisette van Eijk festivals, Splashh, Festival Guide Launch, zomer, vakantie, Meisjes Fotofeest #74 http://www.vice.com/nl/read/photo-dump-vol-119 Tue, 21 May 2013 08:00:00 +0100 Een bonte verzameling random beelden die we op het internet vonden.

]]> http://www.vice.com/188286 Somebody Else's Phone photo, Fotofeest, haha, Bah Door het HOLLAND. THE ORIGINAL COOL.-promofilmpje vluchtte ik uit Nederland en schrijf ik dit stuk nu vanuit Nigeria http://www.vice.com/nl/read/door-het-holland-the-original-cool-promofilmpje-vluchtte-ik-uit-nederland-en-schrijf-ik-dit-stuk-nu-vanuit-nigeria Fri, 17 May 2013 14:21:00 +0100 Beeld door Marten Mantel

Hallo allemaal! Ik ben net aangekomen in Lagos, de grootste stad van Nigeria, een stad waar ik de komende tijd zal wonen samen met zo’n acht miljoen straatarme mensen. Ik ben goed aangekomen en meteen na mijn landing op zoek gegaan naar een dak boven mijn hoofd. Al snel vond ik twee golfplaten en binnen tien minuten had ik een hutje gebouwd op nog geen twee meter van de snelweg, dus als ik wil ben ik zo in de stad. Ondanks dat weet ik nog niet of ik het hier leuk ga vinden. Ik zag zojuist een mager iemand midden op straat een drol produceren die vijf minuten later door een nog magerdere straathond werd opgegeten. Ach, ik moet gewoon nog wat wennen denk ik, want teruggaan naar Nederland is geen optie.

De reden dat ik naar dit zwaar vervuilde, troosteloze oord ben gevlucht is een nieuw promofilmpje dat ik gisteren onder ogen kreeg. Het ging over Nederland, een land dat ik tot dat moment mijn thuisland noemde. Een land waar ik met plezier leefde. Een land waar ik stiekem best trots op was. Een land dat ik nooit ingeruild zou hebben voor de openbare vuilnisbelt waar ik me nu bevind. Maar door dat filmpje werd alles anders.
 
 
Na afloop van het filmpje gooide ik halsoverkop een paar boxershorts, wat t-shirts en mijn iPhone-oplader in een rugzak en nam ik de taxi naar Schiphol. Daar aangekomen stormde ik naar de dichtstbijzijnde balie en boekte ik de eerste vliegtuigstoel die nog vrij was. 

Ik kijk door een gat in de muur van mijn nieuwe hut en veeg met mijn mouw een traan weg. “You call it organic, we call it food,” galmt het filmpje nog na in mijn hoofd. In mijn herinnering poept een man met een midlifecrisis deze woorden met een zwaar Nederlands accent zijn mond uit. Ik huiver. Mijn culinaire wereldje draaide altijd om Euroshopper Energydrink en in de rij staan bij McDonald’s terwijl het helemaal geen etenstijd is. De wetenschap dat mijn landgenoten zich volpropten met gojibessen, quinoawafels en rauwe andijvie maakte me intens verdrietig. Zo wilde ik niet leven. Buiten eten twee straatkinderen en een pelikaan samen een bruin uitgeslagen ananas op. Misschien doe ik straks wel mee, maar nu nog niet. Ik wil niet dat ze mijn tranen zien.

“You call it alternative, we call it the Nine Streets,” pruttelde de man in het filmpje verder. Waren de Negen Straatjes alternatief? In mijn ogen waren het mini-H&M’s vol Engelse toeristen. Het filmpje deed me beseffen dat ik mijn eigen land niet meer herkende. Het land waar ik geboren ben, was een vreemde voor me geworden. Veel tijd om de brok in mijn keel weg te slikken krijg ik niet, want mijn nieuwe buurvrouw komt binnenlopen. Ze praat tegen me, maar ik versta haar niet en knik alleen versuft. “Everything is okay,” zeg ik tegen haar. Ze aait me over mijn bol en vertrekt. Ze begrijpt me, want zij weet wat ellende is. 

Opnieuw komt er een zin mijn hoofd binnen, als een mokerslag op een glasplaat. “You call it art, we call it the Rijksmuseum.” De midlifecrisisman sprak hem uit alsof hij om een halfje bruin vraagt, zo normaal, zonder gêne. Ik herinner me het Rijksmuseum nog wel. In februari fietste ik er nog langs toen ik van de IKEA kwam en er een grote ingelijste foto van New York had gekocht. Zwart-wit, met alleen de taxi in het geel. Een prachtig staaltje vakwerk. Het zou de bruine muur van mijn nieuwe hut mooi op hebben kunnen fleuren, maar door de waas voor mijn ogen ben ik hem vergeten toen ik mijn huis uit stormde om mijn voormalig thuisland voorgoed te verlaten.
 
Tranen stromen over mijn wangen, maar terug naar Nederland wil ik niet. Het Nederland in het filmpje, daar hoor ik niet thuis. Daar walg ik van. Dat ben ik niet. Ik hoop dat de Nigerianen me accepteren en dat ik me hier thuis ga voelen. Met mijn mouw veeg ik de waterlanders nog maar eens van mijn gezicht. Ik haal diep adem, ga naar buiten, en loop richting de straatkinderen en de pelikaan. Samen eten we de rotte ananas op. 
 
]]> http://www.vice.com/187989 Sander Roks stuff, nigeria, fml Nieuwe video: Action Bronson - Strictly 4 My Jeeps http://www.vice.com/nl/read/nieuwe-video-action-bronson---strictly-4-my-jeeps Tue, 21 May 2013 14:10:26 +0100 http://www.vice.com/188356 Twan Stoffels Joshua Oppenheimer en de moorddadige playboys van Indonesië http://www.vice.com/nl/read/act-of-killing-joshua-oppenheimer Fri, 17 May 2013 09:00:00 +0100

De geschiedenis van Indonesië is veelbewogen, maar de gevolgen van één specifieke gebeurtenis worden door veel inwoners nog steeds gevoeld. Een mislukte (maar nog veelbesproken) coup in 1965 bracht president Soeharto aan de macht, en maakte een plotseling en bloederig einde aan de Communistische Partij van Indonesië (PKI). Iedereen die ervan verdacht werd een communist te zijn werd vermoord en de lijken werden gedumpt in greppels en massagraven. Het precieze dodental is niet bekend, maar zeker is dat in een paar jaar tijd bijna een miljoen mensen stierven.

Vele jaren later, in 2004, reisde regisseur Joshua Oppenheimer naar Indonesië voor een project dat hem in contact bracht met een paar mensen die deze slachtpartij hebben overleefd. De oude mannen waarmee hij sprak woonden nog steeds in dezelfde dorpen als waar ze hun misdaden hadden gepleegd, en wilden er maar wat graag over praten. Die getuigenverklaringen waren de inspiratie voor Oppenheimers nieuwste film, The Act of Killing.

“De daders die ik ontmoette schepten erover op, en voerden allemaal een soort toneelstukje op in plaats van gewoon een verklaring af te leggen,” zei Oppenheimer toen ik hem sprak op het Berlinale filmfestival in Berlijn. “Tegen 2005 was ik niet meer op zoek naar een bekentenis van de dingen die er in 1965 waren gebeurd. Ik wist dat alleen maar het vastleggen van de misdaden niet genoeg zou zijn om de stilte te doorbreken. Sterker nog, de moordenaars praatten constant over wat er was gebeurd. Daarom wilde ik uitzoeken waarom ze er zo over opschepten, en hoe dat gerelateerd was aan de angst die ik ook in hen zag.”

De film richt zich vooral op Anwar Congo: een zelfbenoemde gangster, playboy en liefhebber van Amerikaanse films, die z’n geld verdiende door kaartjes te verkopen bij de bioscopen van Medan, de hoofdstad van die regio. Naarmate de gevoelde dreiging van het communisme toenam in het land, gingen Anwar en z’n vrienden—waaronder een paar hooggeplaatste ambtenaren—op een bloederige killing spree en vermoordden ze duizenden mensen, aangemoedigd door het machismo van de buitenlandse films waar ze zo van hielden. Tot nu toe is niemand van de groep vervolgd voor z’n daden.  
 

Joshua Oppenheimer. Foto door Olive Clasper voor VICE.

Het publiek maakt voor het eerst kennis met de grijzende Anwar als hij terugkeert naar het gebouw waar hij een reeks misdaden pleegde tussen 1965 en 1966. In het begin waren z’n moordmethoden rommelig, zegt hij, dus begon hij staaldraad te gebruiken om z’n slachtoffers te wurgen. In de film laat hij zonder enige schaamte z’n techniek zien. Wanneer het gruwelijke segment voorbij is, danst hij de chachacha.

Volgens Oppenheimer is dat een goed voorbeeld van de manier waarop Anwar en z’n vrienden een afstand proberen te creëren tussen hun daden en hun schuldgevoel. “Ik denk dat er iets heel erg donkers in het proces werd opgeroepen. Uiteindelijk denk ik niet dat Anwar de kracht heeft om elke dag in de spiegel te kijken en te zeggen: ‘Ja, wat ik deed was verkeerd.’ Ik denk niet dat hij zo zou kunnen leven. Z’n hele gemeenschap draait erom dat soort daden of te eren, of onder tafel te vegen.”

Andere opmerkelijke figuren in de film zijn Herman, een speelse, rondbuikige pestkop met politieke ambities, en Anwars oude vriend, Adi Zulkadry, die claimt dat hij geen schuldgevoel aan z’n misdaden heeft overgehouden.

Voor The Act of Killing kreeg Oppenheimer ze allemaal zo ver dat ze de moorden naspeelden. In z’n film laat hij ze zowel de slachtoffers als de daders spelen in steeds uitbundigere of eigenaardige settings, vaak gekleed in nette pakken en hoeden, of zelfs in vrouwenkleding. In een verhelderende scène speelt Anwar de rol van het slachtoffer, en wordt hij vastgebonden en een prop in z’n mond geduwd. Het is maar een toneelstukje, maar de reconstructie maakt hem overstuur en gedesoriënteerd. 
 


The Act of Killing is goed ontvangen door filmkijkers en recensenten, maar er zijn ook mensen die de motieven van de regisseur in twijfel trekken. Zij zijn bang dat Oppenheimer door zo’n open podium te bieden aan de daders, de moeilijke situatie van de overlevenden heeft genegeerd. Maar de indruk die je krijgt van Oppenheimer (die trouwens ook Indonesisch spreekt) als je wat tijd met hem doorbrengt, is die van een man die gelooft in de kracht van cinema en van verzoening. “Eén van de problemen is dat mensen terugdeinzen. We moeten niet terugdeinzen voor de waarheid, anders dansen we met onze ogen dicht van de klif af, rechtstreeks de afgrond in.”

Hij stelt ook dat de wereld niet zo zwart-wit is als velen van ons denken, en dat we, om datgene te vinden wat we zoeken, ons moeten inleven in de vijand. “Ik herinner me dat mijn moeder me vroeg of ik Anwar vergeven had, en ik de vraag niet begreep. Ik realiseerde me in het proces van het maken van de film dat ik niet weet hoe ik mensen moet veroordelen. Ik kan zien dat je een mens bent dat iets slechts heeft gedaan, maar ik kan niet de volgende stap nemen en zeggen dat jij daarom een slecht mens bent. Ik denk dat het komt doordat ik familieleden heb die gestorven zijn in de Holocaust, dat ik denk dat als we willen begrijpen wat er gebeurd is, we moeten begrijpen dat we niet in een Star Wars-wereld leven, waar goede en slechte mensen duidelijk gescheiden zijn.

In 2011, nadat hij meer dan duizend uur aan materiaal had geschoten en net begonnen was aan het editingproces, liet hij een ruwe versie zien aan de regisseurs Werner Herzog en Errol Morris, die vonden dat de film zo belangrijk was dat ze besloten er de uitvoerende producenten van te worden. “Werner Herzog zei tegen me: ‘Josh, art doesn’t make a difference…’  Toen keek hij me een lange tijd aan zoals alleen Werner Herzog dat kan, en zei hij: until it does.” 
 
Een scène uit The Act of Killing.
 
The Act of Killing heeft al veel indruk gemaakt nadat de film voor het eerst gescreend werd in Telluride, gevolg door de officiële première op het Toronto filmfestival. Maar nog belangrijker: de film is al meer dan driehonderd keer vertoond in Indonesië, ondanks dat de film verboden is in het land.
 
In zekere zin is dit Oppenheimers belangrijkste doel: dat z’n film gezien wordt door een zo groot mogelijk publiek. “Als we hem niet kunnen vertonen in bioscopen daar, dan houden we de discussie gaande tot er iets groots gebeurt—zoals een Oscar-nominatie. Dat zou de Indonesische overheid dwingen om er aandacht aan te besteden, of in ieder geval het Indonesische volk. Dan zouden we het op dvd uitbrengen, zodat iedereen een exemplaar kan hebben. En ik denk dat dit een film is die z’n beloftes waarmaakt. Mensen hebben over de film gelezen, en gedacht: zo goed kan ‘ie niet zijn. En dan zagen ze de film en dachten ze dat ‘ie nog beter was dan ze hadden gelezen. Daar ben ik eigenlijk het meest trots op.”

The Act of Killing is vanaf 23 mei in de Nederlandse bioscopen te zien.
 
]]> http://www.vice.com/187922 Oliver Clasper stuff, Joshua Oppenheimer, Film, interview, werner herzog, PKI, The Act of Killing, Indonesie, coup, moord, Communisten, chachacha The Vagary haat de nummers die ze coveren http://www.vice.com/nl/read/the-vagary-haat-de-nummers-die-ze-coveren Fri, 17 May 2013 12:03:11 +0100 http://www.vice.com/187970 festivals, Mijn huisgenoot had last van demonen en liet toen een exorcist naar ons huis komen om ze uit te drijven http://www.vice.com/nl/read/mijn-huisgenoot-had-last-van-demonen-en-liet-toen-een-exorcist-naar-ons-huis-komen-om-ze-uit-te-drijven Fri, 17 May 2013 08:04:00 +0100

 
Sinds 2008 deel ik samen met Merel (24, niet haar echte naam) en twee anderen een appartement in Amsterdam. Een paar jaar geleden stortte Merel helemaal in, ging niet meer naar school en sliep bijna nooit meer. Ze zag schimmen, voelde dingen op haar borst drukken waardoor ze niet meer kon praten en kon opeens vergeten waar ze was. Nu beschrijft ze dit als demonen, maar toen wist ze niet wat het waren. Ze had zich nooit bezig gehouden met dit soort dingen en wist alleen dat ze er superbang voor was. Ze durfde de deur bijna niet meer uit. Toen iemand haar erop wees dat het misschien iets met religie te maken kon hebben liet ze een soort exorcist naar ons huis komen, die op klaarlichte dag in onze woonkamer de demonen probeerde te verdrijven. Ik zat erbij en vond het een van de raarste ervaringen in mijn leven, vooral omdat ik een broodje hagelsag at en voor mijn neus een demonenuitdrijving plaatsvond. Nadat de exorcist was geweest ging het beter met Merel. Ze is christen geworden en heeft nog steeds last van demonen, maar weet nu hoe ze ermee om moet gaan. Ik heb altijd nogal wat vragen gehad over die periode en had nooit gedacht dat ze hierover geïnterviewd wilde worden, maar toen ik het aan haar vroeg zei ze eigenlijk meteen ja, dus gingen we samen even op onze intens lelijke bank zitten om te praten.
 
VICE: Wanneer merkte je voor het eerst dat er iets niet helemaal normaal was?
Merel: Toen ik 17 was al. Ik ging een jaar studeren in Amerika en daar zag ik voor het eerst mensen in mijn slaapkamer staan, een soort schimmen. Ik werd er heel, heel, heel bang van. Het was alsof ik geïnjecteerd was met angst, alsof het door mijn aderen stroomde en nooit meer wegging. Ik was altijd heel zelfverzekerd, snapte niet waar dit opeens vandaan kwam en wist al helemaal niet wat ik ermee aan moest. Het is dat jaar bij die ene keer gebleven, maar vanaf toen ben ik altijd heel erg bang geweest. Alsof ik getraumatiseerd was.
 
Maar ik merkte een paar jaar geleden pas iets aan je, toen je de deur niet meer uitging en niet meer naar school ging. Toen was je 22.
Na Amerika probeerde ik manieren te vinden om ermee om te gaan, een soort overlevingsdrang. Ik had altijd extreem veel hoop dat mijn angst de dag erna over zou zijn. Dat hield me op de been, want ik geloofde daar echt in, maar twee jaar geleden escaleerde het. Het werd onhoudbaar, want ik begon weer schimmen te zien en dingen op mijn lichaam te voelen. Mijn leven stortte in, ik durfde niet meer naar buiten en sliep bijna niet meer van angst.
 
Wat gebeurde er dan met je?
Ik heb heel veel verschillende dingen gevoeld. Dat er bijvoorbeeld iets op mijn borst drukte, zodat ik niet meer kon praten. Ik zag ook weer dingen waarvan ik nu geloof dat het demonen zijn. Ik ga niet beschrijven hoe ze eruitzagen, ik wil daar niet te veel op ingaan. Ze brengen altijd een gevoel met zich mee, bijvoorbeeld onreinheid. Dan voelde ik me opeens heel erg vies, maar het kon ook trots zijn, zodat ik dingen deed die ik normaal nooit zou doen of zeggen. Ook rook ik dingen, hele vieze geuren, een soort gasgeur maar dan veel viezer. Andere mensen roken dat dan ook, dan zeiden ze: “Mag de deur open, het ruikt hier een beetje vreemd.” Verder besteedden ze er dan geen aandacht aan, maar voor mij was de stank dan bijna niet uit te houden. 
 
Heb je er ooit aan gedacht dat het aan jou lag? Dat je naar een psychiater moest?
Veel mensen gaven me advies, sommigen zeiden dat het psychoses waren en dat ik inderdaad naar een psychiater moest. Ik wist dat ik dan het traject van therapie in kon gaan, maar ik wist dat de dingen die ik ervoer dan geen aandacht zouden krijgen. Therapeuten en psychiaters zouden de symptomen bestrijden en me volstoppen met medicijnen, zodat mijn angstgevoel onderdrukt zou worden. Dat leek me geen oplossing voor mij.
 
Hoe kwam je erbij om een exorcist te bellen?
In de kamer van Kim (een andere huisgenoot) voelde ik me altijd heel veilig, al wist ik niet waarom. Ze zei dat het misschien kwam omdat ze weleens bad. Misschien is er dan toch iets groots, dacht ik, iets wat ik niet kan bevatten. Ik had het geloof tot dat moment nooit als optie beschouwd. Toen heb ik een kerk gebeld en kwam er een man langs die zei dat hij demonen kon verdrijven. 
 
Ik zat erbij toen hij er was, maar ben na een tijdje naar boven gegaan. Ik vond het niet zo leuk om te zien.
Hij vertelde over het geloof en liet me hardop teksten uit de Bijbel lezen. En hij maakte kruisjes op mijn hoofd. Nu weet ik dat dat zalven heet. Hij dreef de demonen uit door autoriteit te nemen. Dat wil zeggen dat je in de naam van iemand praat, in dit geval van Jezus. Hij probeerde de demonen weg te halen. Ik ging niet trillen of wat dan ook, zoals je in films ziet, maar ik had juist het gevoel dat alles op zijn plek viel.
 
Vanaf toen ging het inderdaad beter.
Ja, blijkbaar had hij iets goed gedaan. Ik begreep nu wat er aan de hand was. Mijn leven was een chaos, maar sinds hij langskwam kan ik weer helder denken. Ik wilde me verdiepen in het geloof. Het zou toch dom zijn om daar nee tegen te zeggen als dat de oplossing blijkt te zijn? Toen ben ik de Bijbel gaan lezen en begreep ik mezelf veel beter. Een aantal maanden daarna heb ik me bij een kerk aangesloten.
 
Heb je nu nog weleens last van demonen?
Ja, ik ben er nog steeds gevoelig voor, maar ik weet nu hoe ik ermee om moet gaan. De hele dag door voel ik nog slechte energieën, maar het doet me niet zo veel meer omdat ik weet hoe het zit en wat het is. Als er zich iets voordoet, dan ga ik altijd na wat ik uit de Bijbel weet over zo’n situatie. Ik ga niet mijn eigen waarheid creëren, maar gebruik de Bijbel als kader waar binnen alles op zijn plek valt en kies ervoor om de demonen geen aandacht meer te geven.
 
Besef je dat mensen je in de reacties op dit interview misschien voor gek gaan verklaren?
Ja. En?
 
]]> http://www.vice.com/187921 Sander Roks stuff, demonen, exorcisme, uitdrijving, Bijbel, angst, religie VICE News: Sisa: Cocaine of the Poor - Part 2 http://www.vice.com/nl/vice-news/sisa-cocaine-of-the-poor-part-2 Fri, 17 May 2013 07:50:00 +0100 Klik op 'CC' in het videoscherm om ondertiteling aan te zetten.

Griekenland is zo hard getroffen door de crisis dat ook drugsverslaafden hun dagelijkse fix niet meer konden betalen. De oplossing vonden ze in een nieuwe, goedkope drug die snel populair werd in de straten van Athene: sisa. Een shot van deze zwaar verslavende variant van crystal meth kost 2 euro, of 1 euro als je het van een ‘vriend’ koopt. Het spul werkt uren en is daarom de perfecte drug voor arm Athene, een stad die door sisa alleen maar troostelozer wordt.  
 
In deel 2 van de video zien we hoe de politie de straten van Athene schoonveegt door sisaverslaafden op te pakken en ze buiten de stad te dumpen, want volgens korpschef Georgios Kastanis is dit de beste oplossing. “Drug addicts love me,” zegt hij.
 
We waren benieuwd wat een drugsexpert van onze nieuwe video zou vinden, dus belden we Roel Kerssemakers van Jellinek.
 
VICE: Wat vond u van de video?
Roel Kerssemakers: Schokkend. Griekenland is heel vatbaar voor zaken als drugsverslavingdoor bijvoorbeeld de economische crisis daar, maar ook door de grote stroom immigranten die ze moeten verwerken. Het was me niet bekend dat sisaverslaving speelde daar. Het wordt niet helemaal duidelijk hoe groot het probleem is en hoeveel mensen verslaafd zijn, maar het is niet fijn om te zien dat de spuiten verspreid over de stoep liggen.
 
Is sisa al in Nederland gesignaleerd?
Niet dat ik weet, en dat lijkt me ook niet waarschijnlijk. Methamfetaminen, wat sisa is, komen bijna niet voor in Nederland. In tegenstelling tot amfetaminen, zoals speed, kun je methamfetamine ook roken. Het wordt daardoor in een keer via je longen in je bloed opgenomen. Het effect is ook veel heftiger, want het kan wel twaalf uur werken. Nederlanders willen dat helemaal niet. We kunnen hier al normale amfetaminen krijgen en hebben daarom die behoefte aan bijvoorbeeld crystal meth niet.
 
Is er dan niemand aan de methamfetaminen in Nederland?
De enige gevallen die wij hebben behandeld woonden de helft van de tijd in Amerika en de helft van de tijd in Nederland. Dat waren crystal meth-gebruikers, maar ze waren echt op één hand te tellen.
 
In de video zie je ook dat drugsverslaafden opgepakt worden en buiten de stad worden gedumpt. Hoe gaat het in Nederland met verslaafden die op straat leven?
In Nederland hebben we dwang- of drangprojecten. Ze kunnen dan kiezen: of hulpverlening of een strafrechtelijke aanpak. We hebben ook projecten waar gebruikers die in de stad voor overlast zorgen 1,5 jaar naar een centrum in Drenthe moeten, maar dat is iets anders dan gedumpt worden. In de jaren tachtig hebben we wel een situatie gehad die een beetje op die in Athene leek. Mensen wisten nog niet veel van drugs en er waren ook economische problemen. Er was toen een groot heroïneprobleem in Amsterdam; we hadden 10.000 verslaafden. Daar zijn er nu nog 4.000 van over, met een gemiddelde leeftijd van 55. Die zijn door onze zorg in leven gebleven en er zijn weinig nieuwe bijgekomen. Zoals het in Griekenland is zal het hier dus niet zo snel worden. 
 
 
]]> http://www.vice.com/187833 Alex Miller news, VICE News, Sisa: Cocaine of the Poor, drugs, alex miller, crystal meth, sisa Wat is VICE voor de festivalzomer? KLAAR! En jij hebt daar ook wat aan. http://www.vice.com/nl/read/start-van-de-festivalzomer Fri, 17 May 2013 07:30:00 +0100 Hoe maak je de ultieme festivalgids, en belangrijker nog: hoe vang je dat ~ultieme~ festivalgevoel? We hebben hier op de redactie maanden gebrainstormd, gezweet, geschreeuwd en gejankt, maar nu is ‘ie er: de VICE Festival Guide 2013. Dikker dan ooit tevoren, met 148 pagina’s aan interviews, reportages, tips en fashion shoots. Je kunt hem vanaf NU vinden bij de bekende adressen, maar we delen hem ook de hele zomer uit op festivals.
 
Hoe overleef je een festival als je 300 kilo weegt? Wat doe je als je in een klamme tent een psychose krijgt van de drugs? Wat vinden bejaarden van de festivalhits van deze zomer? Moeten Brabanders verboden worden op festivals? Wat voor onzin voorspellen trendwatchers? Van welke festivalontbijtjes knap je op? Wat gebeurt er in de orgietent op Burning Man? Wat moet je weten over drugs die je niet kent? Hoe beleven we festivals in de toekomst? En waarom roepen we in godsnaam steeds “THEO”?!
 
Al deze prangende vragen beantwoorden we in onze Festival Guide. Omdat we je echter de HELE zomer dood willen gooien met festivals in binnen- en buitenland, gaat vandaag ook onze festivalpagina op VICE.com live. Onder het verrassend getitelde tabblaadje ‘festivals’ kun je elke dag fotoverslagen zien, maar ook nieuwe festivalblogs lezen. Vergeet ook niet onze Facebook-pagina donders goed in de gaten te houden. We geven namelijk elke dag kaarten weg voor de tofste festivals. JA ELKE DAG.
 
Als je onze jubelstemming over het aangebroken festivalseizoen en de net uitgekomen Festival Guide deelt, kom dan naar onze Magazine Launch tour. Gisteravond was de kick-off in Tilburg, morgen spat kunstencentrum MU in Eindhoven uit elkaar. Volgende week woensdag en vrijdag doen we het feestje nog eens dunnetjes over in Amsterdam en Utrecht. Wil je erbij zijn, vergeet je dan niet in te schrijven. Laat ons proosten op een memorabel festivalseizoen!
 
 

 

]]> http://www.vice.com/187811 festivals, festival, zomer, vice, 2013, issue, launch, seizoen The Child of Lov snapt niks van festivals http://www.vice.com/nl/read/the-child-of-love-snapt-niks-van-festivals Fri, 17 May 2013 07:30:00 +0100 TEKST DOOR FIONA FORTUIN, FOTO DOOR BART JANSEN
 
Lange tijd hield The Child of Lov (Amsterdammer Cole Williams) zijn mond over zijn muziek en wie hij was. Bizar eigenlijk voor iemand die op zijn debuut samenwerkt met DOOM, Damon Albarn en Thundercat. Zoiets is toch best tof om zo snel mogelijk te delen met anderen. Maar nu zijn titelloze debuut uit is en Glastonbury hem al heeft geboekt voordat zelfs zijn moeder hem ooit een noot heeft horen spelen, moet ‘ie wel.
 
VICE: Vind je het nu niet heel ver- velend om met mij te praten?

The Child of Lov: Het is nooit de bedoeling geweest om mysterieus te gaan doen en om die reden interviews te weigeren. Ik heb tijd nodig gehad om te wennen aan wat er allemaal gebeurde. Ik heb nog nooit opgetreden, nog steeds niet. uit het niets ben ik getekend bij Domino. Ik heb mijn album afgemaakt met Damon Albarn, ik zat in de studio met DOOM en Andre 3000. Op dat moment dacht ik, shit, wacht even.
Het is te makkelijk om door bullshit te worden meegesleept, dus dat andere aspect, wie ik ben, dat komt wel.
 
Omdat er zo weinig over je bekend is, leek het me verstandig om met de basis te beginnen.
Vul voor me in.
Leeftijd: 25.
Geboren in: België, na een jaar met mijn ouders verhuisd naar Hoogeveen, en vervolgens naar Alkmaar, waar ik de langste periode van mijn jeugd heb gewoond.
Relatie: Ja.

Favoriete eten: Hamburger.
Favoriete artiest: Prince. Hij is zo compleet.
Roken: Nee, nooit gedaan ook. Niet eens een trekje.
 
Wat zegt dat niet-roken over jou als persoon?

Ik ben principieel. Zo ben ik ook pertinent tegenstander van drugs en groente en dan specifiek zuurkool en groenten die nat zijn. Spinazie, dat soort. Groentesap is het ranzigste dat er bestaat.
 
Op jouw zelf ontworpen albumhoes sta jij met een aureool boven je hoofd afgebeeld te midden van dieren en voedsel, waaronder je favoriete gerecht: de hamburger.
Is wat wij zien jouw mini-heiligdom?
Ik zag de albumhoes van Dangerous van Michael Jackson. Daarop staan veel verschillende elementen. Het leek me tof om ook zoiets te doen. Wat je op de hoes ziet, is mijn verzameling van eten en dieren die ik vet, mooi en lekker vind. Dit is mijn circus.
 
Ik begreep dat je je lang schaamde voor je muziek.

Ik kom niet uit een muzikaal gezin waarin iedereen instrumenten bespeelt. Ik dacht dat mijn moeder en mijn broertje het raar zouden vinden wat ik deed. Ik vond het ongemakkelijk. Zeker omdat het toch iets kwetsbaars is, helemaal als je net begint. Dus deed ik het stiekem, als mijn moeder en broertje niet thuis waren. In het begin maakte ik alleen beats, met het toetsenbord van de computer als mijn toetsen. Later ben ik ook gitaar gaan spelen. Toen moeten ze wel iets door hebben gehad. Het was ook niet echt top secret, zolang er maar niet over werd gesproken.
 
Ook niet met je vrienden?
Ik ben niet iemand die op een feestje tegen iedereen zegt van, hee, ik heb een nummer gemaakt, ik laat hem nu aan iedereen horen en geef je mening alsjeblieft. Ik dacht dat het rare muziek was die alleen ik vet vond. Daarom is het zo raar om getekend te worden en dat alles nu zo’n vlucht neemt.
 
En wat zegt je moeder nu? Heeft ze inmiddels wel wat mogen horen?
Ze is trots, maar wat ze nu echt van de muziek vindt? Ze luistert naar Adele natuurlijk, net zoals iedere moeder. Ik denk dat zij het echt raar vindt.
 
Je deed je best om weg te blijven uit de wereld die nu zo’n vlucht met je neemt. Je staat deze zomer op Glastonbury. Snap je wel wat je je daarmee op de hals haalt?
Ik ben nog nooit op een festival geweest, dus ik heb geen idee. Maar iedereen zegt: het is daar een gekkenhuis.
 
Daar ga je je toch zeker wel op voorbereiden?

Waarom? Ik ben niet bang om live te gaan spelen. Je gaat er gewoon heen, de band maakt zich klaar, je speelt een half uur en je gaat weer naar huis. Zo stel ik het me tenminste voor. Ja toch?
 
Waarom heb je nooit de behoefte gehad om naar een festival te gaan?
Ik heb een keer gekampeerd en dat was wel genoeg. Sowieso ga ik niet vaak naar live shows.
 
Ik vind het tamelijk bizar dat je op Glastonbury staat terwijl je niet weet hoe het is om a. live te spelen en b. op een festival te zijn.
Dat komt wel goed. Ik ga gewoon zingen en in mijn band zitten muzikanten die het klappen van de zweep kennen. 
 
]]> http://www.vice.com/187691 Fiona Fortuin festivals, child, of, lov, fiona, fortuin, festivals Kijk deze man wiskundige analyses van Biggie’s flows maken http://www.vice.com/nl/read/kijk-deze-man-wiskundige-analyses-van-biggies-flows-maken Thu, 16 May 2013 11:56:55 +0100 http://www.vice.com/187835 Twan Stoffels noisey, De Kentucky Derby... on acid! http://www.vice.com/nl/read/the-kentucky-derby-on-acid Thu, 16 May 2013 08:00:00 +0100
 
Dit is mijn goede vriendin Caitlin (maar ze heet niet echt Caitlin), en dat is een zegeltje LSD op haar tong (maar dat is wel echt een zegeltje LSD). Vier jaar terug deed ze dit voor het eerst, en nu weer, vlak voordat we vertrekken naar de Kentucky Derby. De enige manier om de beroemdste paardenrace ter wereld (vol duizenden dronken gokkers, alcoholisten en een kolkende massa van zuidelijke adel) door te komen is namelijk door de spreekwoordelijke ballen uit je broek te trippen.
 

We kwamen een uur later aan in Churchill Downs, dat er maar treurig bij lag in de regen. Zoals bij iedere grote openbare verzameling mensen in Amerika, waren er honderden politieagenten en beveiligers bij de ingang om de voetgangers te begeleiden en ons eraan te herinneren dat we ons sinds 9/11 bevinden in een veiligheidsstaat. Ik wist dat de LSD haar werk begon te doen toen ze dit routineuze controlepunt vergeleek met het zijn van een Jood in Hitlers Duitsland: “Ik zweer het je, we zijn in een concentratiekamp. Kijk nou hoe ze iedereen bijeen drijven.” 

 

We hadden kaartjes voor het grasveld: het gebied om de racebaan heen dat meer en meer in een feestelijke modderpoel verandert naarmate het evenement voortduurt. Probeer je een soort muziekfestival voor te stellen, maar dan zonder de muziek, en een stuk erger. Dit gebied is voor diegenen die geen honderden of duizenden euro’s willen neerleggen voor een kaartje. Maar ook voor strijdlustige dronkenlappen en gescheiden mannen van boven de veertig die zich willen misdragen. Het is zo goedkoop omdat je eigenlijk nooit maar enig idee hebt hoe het gaat met de race. 

Maar om dit veld te kunnen bereiken, moesten we ons eerst door een tunnel heen worstelen waar het rook naar rottende anus; de lucht bestond uit sigaar- en sigarettenrook, kotsdampen en een bourbonlucht. Caitlin vroeg me of we in de hel waren beland. 

Vanzelfsprekend begonnen mensen in deze tunnel “USA! USA! USA!” te scanderen, en dat trok Caitlin maar matig. “Ik heb een hekel aan dit vreemde communistische gedoe. Waarom doen ze dit? Voelen ze zich machtig omdat ze hun eigen stem horen? Doen ze dit altijd? Waar heeft USA! eigenlijk überhaupt iets mee te maken?” Ze stelde me deze vragen terwijl ze een denkbeeldige microfoon vasthield. 

Haar trip bereikte de piek tijdens een van de middagraces. Zoals je kunt zien, hadden we geen uitzicht op de baan vanaf onze plek, en we konden slechts sporadisch een stukje paard zien dat zich door de natte modder voortbewoog. Ze had een angstaanjagend lege uitdrukking op haar gezicht, en ik vroeg haar later naar wat ze dacht dat er aan de hand was. “De grond onder me trilde,” antwoordde ze, “daarom werd dit veldje ineens een oceaan, waarin ik ronddobberde.” 

De regen werd erger en Caitlin zei dat ze direct onderdak nodig had. We scholen in een tent die over een pinautomaat stond en Caitlin kon de muren heel erg waarderen; ze stond er tegenaan terwijl ze heen en weer schommelde. Ze vertelde me dat de muren ademden en bang was dat de sterke wind haar misschien omver zou blazen. (Het was windstil.)

Zo’n quasi-chique, lamme, ex-corpsbalachtige dude knoopte een gesprek met haar aan over zijn masturbatiepatronen en over het feit dat zijn vriendin een droge vagina had. Hij vroeg haar ook of ze anale seks kon waarderen. Toen liep ze weg zonder iets te zeggen. Toen ik haar weer vond, vertelde ze me dat “zijn gezicht echt heel erg lelijk werd.” 

Toen gingen we maar naar de wc’s om te schuilen. Iedereen ging hier om de beurt voor de spiegel staan—al die extravagante Derbyhoeden en outfits waren zompig en smerig geworden, en de ooit mooie vrouwen zagen eruit als doorweekte chihuahuas. Caitlin zei dat ze heel erg droevig werd van het zien van al deze meisjes die er mooi uit probeerden te zien en waren natgeregend. Ik raakte haar toen even een minuut kwijt en voelde meteen hoe het moest voelen om je kind kwijt te raken. Shit.

 
Ik vond haar terwijl ze in een hoek naar de muur stond te kijken, en deed alsof ze bezig was op haar telefoon. “Ik had het gevoel dat iemand me wel zou komen helpen als ik hier lang genoeg zou staan.”  Ze zei dat de muren bewogen, en begon weer over het concentratiekamp. “Ik bedoel, kijk nou naar de muren. We zijn echt in een concentratiekamp, verdomme.” 
 

We gingen een wc-hokje in omdat Caitlin een half zegeltje bij wilde nemen, en vonden een kleedje dat iemand had achtergelaten op de wc-bril. Ze kreeg een kinderlijke gloed over haar gezicht, en vond het heel leuk om hierover te praten met mensen toen ze het hokje uit was gekomen. Ze vertelde me later dat dit het enige “echte moment van realiteit” voor haar was omdat ze vond dat het kleedje op het toilet niet helemaal normaal was.

 
Het was erg donker en smerig buiten. De prullenbakken zaten overvol met bierblikjes. Caitlin wees naar deze boom en zei dat het ‘t mooiste ding was dat ze had gezien op de Derby. Wanhopig rende ze ernaartoe. 
 
 
Ik vroeg haar wat er met de boom aan de hand was omdat ze ernaar bleef staren en er toen vandaan liep, alsof het te warm of te fel voor haar was. “Ik kan er niet naar kijken. Al die kleine vezeltjes bewegen. Het schudt en trilt allemaal.” Ze vertelde me later dat ze er niet te lang naar kon kijken omdat ze het te mooi vond. 
 

Nadat we een aantal uur rond het veldje in de regen hadden rondgedwaald, hadden we echt een pauze van deze krankzinnigheid nodig voordat de race begon. We moesten weer door de tunnel, die ondertussen nog meer afval had verzameld en vol zat met schuilende mensen. Ze staarde lang naar al die rotzooi, maakte wat “Ooooo!”- en “Ahhhh!”-achtige geluiden, lachte, zei: “Het vlees leeft” en nam een foto. 

We liepen naar een pompstation om iets te drinken te halen. Ik liet haar een kaneelcappuccino ruiken. Ze moest eerst lachen vanwege de geur, maar toen werden haar ogen rood en begon ze te huilen omdat het “zo heerlijk rook”. 

Ik reed met haar naar een McDonald’s, en we zaten een kwartier op de parkeerplaats voordat we teruggingen. Deze foto was tijdens haar mentale breakdown nadat een gast in de auto naast ons haar vroeg om een aansteker en een telefoonoplader. “Ik kan je nu echt niet aan,” zei ze, en ze deed haar raam dicht. 

Dit is Caitlin met de kaneelcappuccino waarvan ze moest huilen terwijl ze achterop een golfauto-shuttlebusje zat die ons naar de ingang van Churchill Downs bracht. Ze had het erg naar haar zin op het golfwagentje, vooral toen we de putjes raakten; ze vond het “een beetje gevaarlijk”.

Caitlin vond het deprimerend om terug te gaan naar de racebaan. Ze bleef staren naar het afval op de grond en zei steeds dat “Churchill Downs er niet zo uit zou moeten zien.” Maar ze vond troost in deze vent. “Dit is het mooiste ding dat ik heb gezien sinds ik hier ben,” zei ze. Ik vroeg haar wat hem dan zo mooi maakte, en ze zei dat het zijn witte sokken waren die zo mooi contrasteerden met zijn rode schoenen en zijn woeste manier van kauwen. 

Vlak voordat de race begon maakte ik deze foto van Caitlin. Tijdens haar trip bleef ze maar herhalen dat “Het grappige is dat iedereen zich zo woest voortbeweegt, maar ze gaan nergens naartoe... Iedereen probeert ergens te komen, maar ze kunnen nergens naartoe. Ik snap het niet.” Ook al leek ze verdwaald, dit was een soort van helder moment voor haar in deze kolkende oceaan der mensheid. “Ah! Eindelijk gebeurt het!” zei ze. “Dit is ‘t!!!” Uiteindelijk hebben we niks van de race meegekregen, maar ik denk dat ze het alsnog wel naar d’r zin heeft gehad. 

]]> http://www.vice.com/187798 Amira Asad stuff, On Acid!, Kentucky Derby, paardenrennen, LSD In deze decadente dierentuin in Birma zijn de meeste dieren van plastic http://www.vice.com/nl/read/zoolanders Thu, 16 May 2013 08:20:00 +0100 De stad Naypyidaw werd zo’n tien jaar geleden in het geheim gebouwd door de Birmese militaire junta. Toen deze stad in 2005 officieel benoemd werd tot de nieuwe hoofdstad van het land, verraste dat zowel de internationale gemeenschap als de lokale bevolking. Kort na de opening van de stad verhuisde de hele regering en een groot deel van het leger naar Naypyidaw. Het project kostte de Birmese staat vier miljard euro.

In 2012, toen ik in Rangoun was om de Birmese verkiezingen te verslaan, pakte ik een trein naar de stad waar de Birmese burger nooit echt heeft gewoond. Volgens de regering wonen er 930.000 mensen in Naypyidaw, maar de echte cijfers liggen volgens verschillende bronnen veel lager. Zodra ik in de stad aankwam, realiseerde ik me dat er bijna niets te doen was. Om de tijd te doden bezocht ik een verlaten edelstenenmuseum, winkelde ik in een uitgestorven winkelcentrum, golfde ik op een afgelegen golfbaan en bezocht ik de enige dierentuin in de stad. 
 
Van luxe hotels tot winkelcentra en zelfs dit plastic luipaard: alles in Naypyidaw is nep. De hele stad lijkt een showmodel.

Zo kwam het dat ik op een warme middag door de dierentuin van Naypyidaw liep. De dierentuin ligt in het noordoosten van de stad, tussen een voetbalstadium dat nog niet af is en een hypermodern vliegveld waar geen buitenlandse vluchten landen. Het is een perfecte reflectie van de megalomanie waar de generaals die sinds 1962 aan de macht zijn aan lijden.

De dierentuin heeft ongeveer vijftien echte dieren (leeuwen, cheeta’s, een panter, twee olifanten en een paar dolfijnen) en wat tropische vissen. Ik kocht een ticket (voor iets meer dan een euro, het gemiddelde Birmese dagloon) en volgde een groep Chinese toeristen naar binnen. In een land waar bijna niemand een steak kan betalen, keken wij toe hoe de leeuwen zich een weg vraten door een paar kilo rood vlees. Toen was de show voorbij. Ik sprak een van de werknemers aan. “Dit is Disneyland!” zei hij. “Alles is nep. De dierentuin moet mensen laten denken dat alles goed gaat, maar in werkelijkheid ligt het hele land in de goot.”
 
Een uur later had ik de hele dierentuin gezien. Ik zat in het kinderparkje een warm blikje cola te drinken toen een groep tieners langsrende en een grote plastic grot in ging. Ik volgde ze en realiseerde me dat de grot naar poep stonk. Door een vies plastic raampje zag ik een paar ziekelijke pinguïns, die door een modderige poel water waggelden waar ook een paar drollen in dreven. Terug in Rangoun vertelde een vriend me dat de pinguïns verse vis gevoerd krijgen die ingevlogen wordt vanuit China—een investering die de Birmese overheid nooit zou maken voor de inwoners van hun land. 
]]> http://www.vice.com/187797 Jérémy Suyker stuff, Birma, dierentuin, Naypyidaw, verlaten, leeuwen, cheeta's, een panter, twee olifanten, een paar dolfijnen, minipinguïns