VICE Stuff RSS Feed

Door het HOLLAND. THE ORIGINAL COOL.-promofilmpje vluchtte ik uit Nederland en schrijf ik dit stuk nu vanuit Nigeria

Sander Roks — Fri, 17 May 2013 14:21:00 +0100

Beeld door Marten Mantel

Hallo allemaal! Ik ben net aangekomen in Lagos, de grootste stad van Nigeria, een stad waar ik de komende tijd zal wonen samen met zo’n acht miljoen straatarme mensen. Ik ben goed aangekomen en meteen na mijn landing op zoek gegaan naar een dak boven mijn hoofd. Al snel vond ik twee golfplaten en binnen tien minuten had ik een hutje gebouwd op nog geen twee meter van de snelweg, dus als ik wil ben ik zo in de stad. Ondanks dat weet ik nog niet of ik het hier leuk ga vinden. Ik zag zojuist een mager iemand midden op straat een drol produceren die vijf minuten later door een nog magerdere straathond werd opgegeten. Ach, ik moet gewoon nog wat wennen denk ik, want teruggaan naar Nederland is geen optie.

De reden dat ik naar dit zwaar vervuilde, troosteloze oord ben gevlucht is een nieuw promofilmpje dat ik gisteren onder ogen kreeg. Het ging over Nederland, een land dat ik tot dat moment mijn thuisland noemde. Een land waar ik met plezier leefde. Een land waar ik stiekem best trots op was. Een land dat ik nooit ingeruild zou hebben voor de openbare vuilnisbelt waar ik me nu bevind. Maar door dat filmpje werd alles anders.

Na afloop van het filmpje gooide ik halsoverkop een paar boxershorts, wat t-shirts en mijn iPhone-oplader in een rugzak en nam ik de taxi naar Schiphol. Daar aangekomen stormde ik naar de dichtstbijzijnde balie en boekte ik de eerste vliegtuigstoel die nog vrij was.

Ik kijk door een gat in de muur van mijn nieuwe hut en veeg met mijn mouw een traan weg. “You call it organic, we call it food,” galmt het filmpje nog na in mijn hoofd. In mijn herinnering poept een man met een midlifecrisis deze woorden met een zwaar Nederlands accent zijn mond uit. Ik huiver. Mijn culinaire wereldje draaide altijd om Euroshopper Energydrink en in de rij staan bij McDonald’s staan terwijl het helemaal geen etenstijd is. De wetenschap dat mijn landgenoten zich volpropten met gojibessen, quinoawafels en rauwe andijvie maakte me intens verdrietig. Zo wilde ik niet leven. Buiten eten twee straatkinderen en een pelikaan samen een bruin uitgeslagen ananas op. Misschien doe ik straks wel mee, maar nu nog niet. Ik wil niet dat ze mijn tranen zien.

“You call it alternative, we call it the Nine Streets,” pruttelde de man in het filmpje verder. Waren de Negen Straatjes alternatief? In mijn ogen waren het mini-H&M’s vol Engelse toeristen. Het filmpje deed me beseffen dat ik mijn eigen land niet meer herkende. Het land waar ik geboren ben, was een vreemde voor me geworden. Veel tijd om de brok in mijn keel weg te slikken krijg ik niet, want mijn nieuwe buurvrouw komt binnenlopen. Ze praat tegen me, maar ik versta haar niet en knik alleen versuft. “Everything is okay,” zeg ik tegen haar. Ze aait me over mijn bol en vertrekt. Ze begrijpt me, want zij weet wat ellende is.

Opnieuw komt er een zin mijn hoofd binnen, als een mokerslag op een glasplaat. “You call it art, we call it the Rijksmuseum.” De midlifecrisisman sprak hem uit alsof hij om een halfje bruin vraagt, zo normaal, zonder gêne. Ik herinner me het Rijksmuseum nog wel. In februari fietste ik er nog langs toen ik van de IKEA kwam en er een grote ingelijste foto van New York had gekocht. Zwart-wit, met alleen de taxi in het geel. Een prachtig staaltje vakwerk. Het zou de bruine muur van mijn nieuwe hut mooi op hebben kunnen fleuren, maar door de waas voor mijn ogen ben ik hem vergeten toen ik mijn huis uit stormde om mijn voormalig thuisland voorgoed te verlaten.

Tranen stromen over mijn wangen, maar terug naar Nederland wil ik niet. Het Nederland in het filmpje, daar hoor ik niet thuis. Daar walg ik van. Dat ben ik niet. Ik hoop dat de Nigerianen me accepteren en dat ik me hier thuis ga voelen. Met mijn mouw veeg ik de waterlanders nog maar eens van mijn gezicht. Ik haal diep adem, ga naar buiten, en loop richting de straatkinderen en de pelikaan. Samen eten we de rotte ananas op.

Joshua Oppenheimer en de moorddadige playboys van Indonesië

Oliver Clasper — Fri, 17 May 2013 09:00:00 +0100

De geschiedenis van Indonesië is veelbewogen, maar de gevolgen van één specifieke gebeurtenis worden door veel inwoners nog steeds gevoeld. Een mislukte (maar nog veelbesproken) coup in 1965 bracht president Soeharto aan de macht, en maakte een plotseling en bloederig einde aan de Communistische Partij van Indonesië (PKI). Iedereen die ervan verdacht werd een communist te zijn werd vermoord en de lijken werden gedumpt in greppels en massagraven. Het precieze dodental is niet bekend, maar zeker is dat in een paar jaar tijd bijna een miljoen mensen stierven.

Vele jaren later, in 2004, reisde regisseur Joshua Oppenheimer naar Indonesië voor een project dat hem in contact bracht met een paar mensen die deze slachtpartij hebben overleefd. De oude mannen waarmee hij sprak woonden nog steeds in dezelfde dorpen als waar ze hun misdaden hadden gepleegd, en wilden er maar wat graag over praten. Die getuigenverklaringen waren de inspiratie voor Oppenheimers nieuwste film, The Act of Killing.

“De daders die ik ontmoette schepten erover op, en voerden allemaal een soort toneelstukje op in plaats van gewoon een verklaring af te leggen,” zei Oppenheimer toen ik hem sprak op het Berlinale filmfestival in Berlijn. “Tegen 2005 was ik niet meer op zoek naar een bekentenis van de dingen die er in 1965 waren gebeurd. Ik wist dat alleen maar het vastleggen van de misdaden niet genoeg zou zijn om de stilte te doorbreken. Sterker nog, de moordenaars praatten constant over wat er was gebeurd. Daarom wilde ik uitzoeken waarom ze er zo over opschepten, en hoe dat gerelateerd was aan de angst die ik ook in hen zag.”

De film richt zich vooral op Anwar Congo: een zelfbenoemde gangster, playboy en liefhebber van Amerikaanse films, die z’n geld verdiende door kaartjes te verkopen bij de bioscopen van Medan, de hoofdstad van die regio. Naarmate de gevoelde dreiging van het communisme toenam in het land, gingen Anwar en z’n vrienden—waaronder een paar hooggeplaatste ambtenaren—op een bloederige killing spree en vermoordden ze duizenden mensen, aangemoedigd door het machismo van de buitenlandse films waar ze zo van hielden. Tot nu toe is niemand van de groep vervolgd voor z’n daden.

Joshua Oppenheimer. Foto door Olive Clasper voor VICE.

Het publiek maakt voor het eerst kennis met de grijzende Anwar als hij terugkeert naar het gebouw waar hij een reeks misdaden pleegde tussen 1965 en 1966. In het begin waren z’n moordmethoden rommelig, zegt hij, dus begon hij staaldraad te gebruiken om z’n slachtoffers te wurgen. In de film laat hij zonder enige schaamte z’n techniek zien. Wanneer het gruwelijke segment voorbij is, danst hij de chachacha.

Volgens Oppenheimer is dat een goed voorbeeld van de manier waarop Anwar en z’n vrienden een afstand proberen te creëren tussen hun daden en hun schuldgevoel. “Ik denk dat er iets heel erg donkers in het proces werd opgeroepen. Uiteindelijk denk ik niet dat Anwar de kracht heeft om elke dag in de spiegel te kijken en te zeggen: ‘Ja, wat ik deed was verkeerd.’ Ik denk niet dat hij zo zou kunnen leven. Z’n hele gemeenschap draait erom dat soort daden of te eren, of onder tafel te vegen.”

Andere opmerkelijke figuren in de film zijn Herman, een speelse, rondbuikige pestkop met politieke ambities, en Anwars oude vriend, Adi Zulkadry, die claimt dat hij geen schuldgevoel aan z’n misdaden heeft overgehouden.

Voor The Act of Killing kreeg Oppenheimer ze allemaal zo ver dat ze de moorden naspeelden. In z’n film laat hij ze zowel de slachtoffers als de daders spelen in steeds uitbundigere of eigenaardige settings, vaak gekleed in nette pakken en hoeden, of zelfs in vrouwenkleding. In een verhelderende scène speelt Anwar de rol van het slachtoffer, en wordt hij vastgebonden en een prop in z’n mond geduwd. Het is maar een toneelstukje, maar de reconstructie maakt hem overstuur en gedesoriënteerd.

The Act of Killing is goed ontvangen door filmkijkers en recensenten, maar er zijn ook mensen die de motieven van de regisseur in twijfel trekken. Zij zijn bang dat Oppenheimer door zo’n open podium te bieden aan de daders, de moeilijke situatie van de overlevenden heeft genegeerd. Maar de indruk die je krijgt van Oppenheimer (die trouwens ook Indonesisch spreekt) als je wat tijd met hem doorbrengt, is die van een man die gelooft in de kracht van cinema en van verzoening. “Eén van de problemen is dat mensen terugdeinzen. We moeten niet terugdeinzen voor de waarheid, anders dansen we met onze ogen dicht van de klif af, rechtstreeks de afgrond in.”

Hij stelt ook dat de wereld niet zo zwart-wit is als velen van ons denken, en dat we, om datgene te vinden wat we zoeken, ons moeten inleven in de vijand. “Ik herinner me dat mijn moeder me vroeg of ik Anwar vergeven had, en ik de vraag niet begreep. Ik realiseerde me in het proces van het maken van de film dat ik niet weet hoe ik mensen moet veroordelen. Ik kan zien dat je een mens bent dat iets slechts heeft gedaan, maar ik kan niet de volgende stap nemen en zeggen dat jij daarom een slecht mens bent. Ik denk dat het komt doordat ik familieleden heb die gestorven zijn in de Holocaust, dat ik denk dat als we willen begrijpen wat er gebeurd is, we moeten begrijpen dat we niet in een Star Wars-wereld leven, waar goede en slechte mensen duidelijk gescheiden zijn.

In 2011, nadat hij meer dan duizend uur aan materiaal had geschoten en net begonnen was aan het editingproces, liet hij een ruwe versie zien aan de regisseurs Werner Herzog en Errol Morris, die vonden dat de film zo belangrijk was dat ze besloten er de uitvoerende producenten van te worden. “Werner Herzog zei tegen me: ‘Josh, art doesn’t make a difference…’ Toen keek hij me een lange tijd aan zoals alleen Werner Herzog dat kan, en zei hij: until it does.”

Een scène uit The Act of Killing.

The Act of Killing heeft al veel indruk gemaakt nadat de film voor het eerst gescreend werd in Telluride, gevolg door de officiële première op het Toronto filmfestival. Maar nog belangrijker: de film is al meer dan driehonderd keer vertoond in Indonesië, ondanks dat de film verboden is in het land.

In zekere zin is dit Oppenheimers belangrijkste doel: dat z’n film gezien wordt door een zo groot mogelijk publiek. “Als we hem niet kunnen vertonen in bioscopen daar, dan houden we de discussie gaande tot er iets groots gebeurt—zoals een Oscar-nominatie. Dat zou de Indonesische overheid dwingen om er aandacht aan te besteden, of in ieder geval het Indonesische volk. Dan zouden we het op dvd uitbrengen, zodat iedereen een exemplaar kan hebben. En ik denk dat dit een film is die z’n beloftes waarmaakt. Mensen hebben over de film gelezen, en gedacht: zo goed kan ‘ie niet zijn. En dan zagen ze de film en dachten ze dat ‘ie nog beter was dan ze hadden gelezen. Daar ben ik eigenlijk het meest trots op.”

The Act of Killing is vanaf 23 mei in de Nederlandse bioscopen te zien.

Mijn huisgenoot had last van demonen en liet toen een exorcist naar ons huis komen om ze uit te drijven

Sander Roks — Fri, 17 May 2013 08:04:00 +0100

Sinds 2008 deel ik samen met Merel (24, niet haar echte naam) en twee anderen een appartement in Amsterdam. Een paar jaar geleden stortte Merel helemaal in, ging niet meer naar school en sliep bijna nooit meer. Ze zag schimmen, voelde dingen op haar borst drukken waardoor ze niet meer kon praten en kon opeens vergeten waar ze was. Nu beschrijft ze dit als demonen, maar toen wist ze niet wat het waren. Ze had zich nooit bezig gehouden met dit soort dingen en wist alleen dat ze er superbang voor was. Ze durfde de deur bijna niet meer uit. Toen iemand haar erop wees dat het misschien iets met religie te maken kon hebben liet ze een soort exorcist naar ons huis komen, die op klaarlichte dag in onze woonkamer de demonen probeerde te verdrijven. Ik zat erbij en vond het een van de raarste ervaringen in mijn leven, vooral omdat ik een broodje hagelsag at en voor mijn neus een demonenuitdrijving plaatsvond. Nadat de exorcist was geweest ging het beter met Merel. Ze is christen geworden en heeft nog steeds last van demonen, maar weet nu hoe ze ermee om moet gaan. Ik heb altijd nogal wat vragen gehad over die periode en had nooit gedacht dat ze hierover geïnterviewd wilde worden, maar toen ik het aan haar vroeg zei ze eigenlijk meteen ja, dus gingen we samen even op onze intens lelijke bank zitten om te praten.

VICE: Wanneer merkte je voor het eerst dat er iets niet helemaal normaal was?
Merel: Toen ik 17 was al. Ik ging een jaar studeren in Amerika en daar zag ik voor het eerst mensen in mijn slaapkamer staan, een soort schimmen. Ik werd er heel, heel, heel bang van. Het was alsof ik geïnjecteerd was met angst, alsof het door mijn aderen stroomde en nooit meer wegging. Ik was altijd heel zelfverzekerd, snapte niet waar dit opeens vandaan kwam en wist al helemaal niet wat ik ermee aan moest. Het is dat jaar bij die ene keer gebleven, maar vanaf toen ben ik altijd heel erg bang geweest. Alsof ik getraumatiseerd was.

Maar ik merkte een paar jaar geleden pas iets aan je, toen je de deur niet meer uitging en niet meer naar school ging. Toen was je 22.
Na Amerika probeerde ik manieren te vinden om ermee om te gaan, een soort overlevingsdrang. Ik had altijd extreem veel hoop dat mijn angst de dag erna over zou zijn. Dat hield me op de been, want ik geloofde daar echt in, maar twee jaar geleden escaleerde het. Het werd onhoudbaar, want ik begon weer schimmen te zien en dingen op mijn lichaam te voelen. Mijn leven stortte in, ik durfde niet meer naar buiten en sliep bijna niet meer van angst.

Wat gebeurde er dan met je?
Ik heb heel veel verschillende dingen gevoeld. Dat er bijvoorbeeld iets op mijn borst drukte, zodat ik niet meer kon praten. Ik zag ook weer dingen waarvan ik nu geloof dat het demonen zijn. Ik ga niet beschrijven hoe ze eruitzagen, ik wil daar niet te veel op ingaan. Ze brengen altijd een gevoel met zich mee, bijvoorbeeld onreinheid. Dan voelde ik me opeens heel erg vies, maar het kon ook trots zijn, zodat ik dingen deed die ik normaal nooit zou doen of zeggen. Ook rook ik dingen, hele vieze geuren, een soort gasgeur maar dan veel viezer. Andere mensen roken dat dan ook, dan zeiden ze: “Mag de deur open, het ruikt hier een beetje vreemd.” Verder besteedden ze er dan geen aandacht aan, maar voor mij was de stank dan bijna niet uit te houden.

Heb je er ooit aan gedacht dat het aan jou lag? Dat je naar een psychiater moest?
Veel mensen gaven me advies, sommigen zeiden dat het psychoses waren en dat ik inderdaad naar een psychiater moest. Ik wist dat ik dan het traject van therapie in kon gaan, maar ik wist dat de dingen die ik ervoer dan geen aandacht zouden krijgen. Therapeuten en psychiaters zouden de symptomen bestrijden en me volstoppen met medicijnen, zodat mijn angstgevoel onderdrukt zou worden. Dat leek me geen oplossing voor mij.

Hoe kwam je erbij om een exorcist te bellen?
In de kamer van Kim (een andere huisgenoot) voelde ik me altijd heel veilig, al wist ik niet waarom. Ze zei dat het misschien kwam omdat ze weleens bad. Misschien is er dan toch iets groots, dacht ik, iets wat ik niet kan bevatten. Ik had het geloof tot dat moment nooit als optie beschouwd. Toen heb ik een kerk gebeld en kwam er een man langs die zei dat hij demonen kon verdrijven.

Ik zat erbij toen hij er was, maar ben na een tijdje naar boven gegaan. Ik vond het niet zo leuk om te zien.
Hij vertelde over het geloof en liet me hardop teksten uit de Bijbel lezen. En hij maakte kruisjes op mijn hoofd. Nu weet ik dat dat zalven heet. Hij dreef de demonen uit door autoriteit te nemen. Dat wil zeggen dat je in de naam van iemand praat, in dit geval van Jezus. Hij probeerde de demonen weg te halen. Ik ging niet trillen of wat dan ook, zoals je in films ziet, maar ik had juist het gevoel dat alles op zijn plek viel.

Vanaf toen ging het inderdaad beter.
Ja, blijkbaar had hij iets goed gedaan. Ik begreep nu wat er aan de hand was. Mijn leven was een chaos, maar sinds hij langskwam kan ik weer helder denken. Ik wilde me verdiepen in het geloof. Het zou toch dom zijn om daar nee tegen te zeggen als dat de oplossing blijkt te zijn? Toen ben ik de Bijbel gaan lezen en begreep ik mezelf veel beter. Een aantal maanden daarna heb ik me bij een kerk aangesloten.

Heb je nu nog weleens last van demonen?
Ja, ik ben er nog steeds gevoelig voor, maar ik weet nu hoe ik ermee om moet gaan. De hele dag door voel ik nog slechte energieën, maar het doet me niet zo veel meer omdat ik weet hoe het zit en wat het is. Als er zich iets voordoet, dan ga ik altijd na wat ik uit de Bijbel weet over zo’n situatie. Ik ga niet mijn eigen waarheid creëren, maar gebruik de Bijbel als kader waar binnen alles op zijn plek valt en kies ervoor om de demonen geen aandacht meer te geven.

Besef je dat mensen je in de reacties op dit interview misschien voor gek gaan verklaren?
Ja. En?

In deze decadente dierentuin in Birma zijn de meeste dieren van plastic

Jérémy Suyker — Thu, 16 May 2013 08:20:00 +0100

De stad Naypyidaw werd zo’n tien jaar geleden in het geheim gebouwd door de Birmese militaire junta. Toen deze stad in 2005 officieel benoemd werd tot de nieuwe hoofdstad van het land, verraste dat zowel de internationale gemeenschap als de lokale bevolking. Kort na de opening van de stad verhuisde de hele regering en een groot deel van het leger naar Naypyidaw. Het project kostte de Birmese staat vier miljard euro.

In 2012, toen ik in Rangoun was om de Birmese verkiezingen te verslaan, pakte ik een trein naar de stad waar de Birmese burger nooit echt heeft gewoond. Volgens de regering wonen er 930.000 mensen in Naypyidaw, maar de echte cijfers liggen volgens verschillende bronnen veel lager. Zodra ik in de stad aankwam, realiseerde ik me dat er bijna niets te doen was. Om de tijd te doden bezocht ik een verlaten edelstenenmuseum, winkelde ik in een uitgestorven winkelcentrum, golfde ik op een afgelegen golfbaan en bezocht ik de enige dierentuin in de stad.

Van luxe hotels tot winkelcentra en zelfs dit plastic luipaard: alles in Naypyidaw is nep. De hele stad lijkt een showmodel.

Zo kwam het dat ik op een warme middag door de dierentuin van Naypyidaw liep. De dierentuin ligt in het noordoosten van de stad, tussen een voetbalstadium dat nog niet af is en een hypermodern vliegveld waar geen buitenlandse vluchten landen. Het is een perfecte reflectie van de megalomanie waar de generaals die sinds 1962 aan de macht zijn aan lijden.

De dierentuin heeft ongeveer vijftien echte dieren (leeuwen, cheeta’s, een panter, twee olifanten en een paar dolfijnen) en wat tropische vissen. Ik kocht een ticket (voor iets meer dan een euro, het gemiddelde Birmese dagloon) en volgde een groep Chinese toeristen naar binnen. In een land waar bijna niemand een steak kan betalen, keken wij toe hoe de leeuwen zich een weg vraten door een paar kilo rood vlees. Toen was de show voorbij. Ik sprak een van de werknemers aan. “Dit is Disneyland!” zei hij. “Alles is nep. De dierentuin moet mensen laten denken dat alles goed gaat, maar in werkelijkheid ligt het hele land in de goot.”

Een uur later had ik de hele dierentuin gezien. Ik zat in het kinderparkje een warm blikje cola te drinken toen een groep tieners langsrende en een grote plastic grot in ging. Ik volgde ze en realiseerde me dat de grot naar poep stonk. Door een vies plastic raampje zag ik een paar ziekelijke pinguïns, die door een modderige poel water waggelden waar ook een paar drollen in dreven. Terug in Rangoun vertelde een vriend me dat de pinguïns verse vis gevoerd krijgen die ingevlogen wordt vanuit China—een investering die de Birmese overheid nooit zou maken voor de inwoners van hun land.

De Kentucky Derby... on acid!

Amira Asad — Thu, 16 May 2013 08:00:00 +0100

Dit is mijn goede vriendin Caitlin (maar ze heet niet echt Caitlin), en dat is een zegeltje LSD op haar tong (maar dat is wel echt een zegeltje LSD). Vier jaar terug deed ze dit voor het eerst, en nu weer, vlak voordat we vertrekken naar de Kentucky Derby. De enige manier om de beroemdste paardenrace ter wereld (vol duizenden dronken gokkers, alcoholisten en een kolkende massa van zuidelijke adel) door te komen is namelijk door de spreekwoordelijke ballen uit je broek te trippen.

We kwamen een uur later aan in Churchill Downs, dat er maar treurig bij lag in de regen. Zoals bij iedere grote openbare verzameling mensen in Amerika, waren er honderden politieagenten en beveiligers bij de ingang om de voetgangers te begeleiden en ons eraan te herinneren dat we ons sinds 9/11 bevinden in een veiligheidsstaat. Ik wist dat de LSD haar werk begon te doen toen ze dit routineuze controlepunt vergeleek met het zijn van een Jood in Hitlers Duitsland: “Ik zweer het je, we zijn in een concentratiekamp. Kijk nou hoe ze iedereen bijeen drijven.”

We hadden kaartjes voor het grasveld: het gebied om de racebaan heen dat meer en meer in een feestelijke modderpoel verandert naarmate het evenement voortduurt. Probeer je een soort muziekfestival voor te stellen, maar dan zonder de muziek, en een stuk erger. Dit gebied is voor diegenen die geen honderden of duizenden euro’s willen neerleggen voor een kaartje. Maar ook voor strijdlustige dronkenlappen en gescheiden mannen van boven de veertig die zich willen misdragen. Het is zo goedkoop omdat je eigenlijk nooit maar enig idee hebt hoe het gaat met de race.

Maar om dit veld te kunnen bereiken, moesten we ons eerst door een tunnel heen worstelen waar het rook naar rottende anus; de lucht bestond uit sigaar- en sigarettenrook, kotsdampen en een bourbonlucht. Caitlin vroeg me of we in de hel waren beland.

Vanzelfsprekend begonnen mensen in deze tunnel “USA! USA! USA!” te scanderen, en dat trok Caitlin maar matig. “Ik heb een hekel aan dit vreemde communistische gedoe. Waarom doen ze dit? Voelen ze zich machtig omdat ze hun eigen stem horen? Doen ze dit altijd? Waar heeft USA! eigenlijk überhaupt iets mee te maken?” Ze stelde me deze vragen terwijl ze een denkbeeldige microfoon vasthield.

Haar trip bereikte de piek tijdens een van de middagraces. Zoals je kunt zien, hadden we geen uitzicht op de baan vanaf onze plek, en we konden slechts sporadisch een stukje paard zien dat zich door de natte modder voortbewoog. Ze had een angstaanjagend lege uitdrukking op haar gezicht, en ik vroeg haar later naar wat ze dacht dat er aan de hand was. “De grond onder me trilde,” antwoordde ze, “daarom werd dit veldje ineens een oceaan, waarin ik ronddobberde.”

De regen werd erger en Caitlin zei dat ze direct onderdak nodig had. We scholen in een tent die over een pinautomaat stond en Caitlin kon de muren heel erg waarderen; ze stond er tegenaan terwijl ze heen en weer schommelde. Ze vertelde me dat de muren ademden en bang was dat de sterke wind haar misschien omver zou blazen. (Het was windstil.)

Zo’n quasi-chique, lamme, ex-corpsbalachtige dude knoopte een gesprek met haar aan over zijn masturbatiepatronen en over het feit dat zijn vriendin een droge vagina had. Hij vroeg haar ook of ze anale seks kon waarderen. Toen liep ze weg zonder iets te zeggen. Toen ik haar weer vond, vertelde ze me dat “zijn gezicht echt heel erg lelijk werd.”

Toen gingen we maar naar de wc’s om te schuilen. Iedereen ging hier om de beurt voor de spiegel staan—al die extravagante Derbyhoeden en outfits waren zompig en smerig geworden, en de ooit mooie vrouwen zagen eruit als doorweekte chihuahuas. Caitlin zei dat ze heel erg droevig werd van het zien van al deze meisjes die er mooi uit probeerden te zien en waren natgeregend. Ik raakte haar toen even een minuut kwijt en voelde meteen hoe het moest voelen om je kind kwijt te raken. Shit.

Ik vond haar terwijl ze in een hoek naar de muur stond te kijken, en deed alsof ze bezig was op haar telefoon. “Ik had het gevoel dat iemand me wel zou komen helpen als ik hier lang genoeg zou staan.” Ze zei dat de muren bewogen, en begon weer over het concentratiekamp. “Ik bedoel, kijk nou naar de muren. We zijn echt in een concentratiekamp, verdomme.”

We gingen een wc-hokje in omdat Caitlin een half zegeltje bij wilde nemen, en vonden een kleedje dat iemand had achtergelaten op de wc-bril. Ze kreeg een kinderlijke gloed over haar gezicht, en vond het heel leuk om hierover te praten met mensen toen ze het hokje uit was gekomen. Ze vertelde me later dat dit het enige “echte moment van realiteit” voor haar was omdat ze vond dat het kleedje op het toilet niet helemaal normaal was.

Het was erg donker en smerig buiten. De prullenbakken zaten overvol met bierblikjes. Caitlin wees naar deze boom en zei dat het ‘t mooiste ding was dat ze had gezien op de Derby. Wanhopig rende ze ernaartoe.

Ik vroeg haar wat er met de boom aan de hand was omdat ze ernaar bleef staren en er toen vandaan liep, alsof het te warm of te fel voor haar was. “Ik kan er niet naar kijken. Al die kleine vezeltjes bewegen. Het schudt en trilt allemaal.” Ze vertelde me later dat ze er niet te lang naar kon kijken omdat ze het te mooi vond.

Nadat we een aantal uur rond het veldje in de regen hadden rondgedwaald, hadden we echt een pauze van deze krankzinnigheid nodig voordat de race begon. We moesten weer door de tunnel, die ondertussen nog meer afval had verzameld en vol zat met schuilende mensen. Ze staarde lang naar al die rotzooi, maakte wat “Ooooo!”- en “Ahhhh!”-achtige geluiden, lachte, zei: “Het vlees leeft” en nam een foto.

We liepen naar een pompstation om iets te drinken te halen. Ik liet haar een kaneelcappuccino ruiken. Ze moest eerst lachen vanwege de geur, maar toen werden haar ogen rood en begon ze te huilen omdat het “zo heerlijk rook”.

Ik reed met haar naar een McDonald’s, en we zaten een kwartier op de parkeerplaats voordat we teruggingen. Deze foto was tijdens haar mentale breakdown nadat een gast in de auto naast ons haar vroeg om een aansteker en een telefoonoplader. “Ik kan je nu echt niet aan,” zei ze, en ze deed haar raam dicht.

Dit is Caitlin met de kaneelcappuccino waarvan ze moest huilen terwijl ze achterop een golfauto-shuttlebusje zat die ons naar de ingang van Churchill Downs bracht. Ze had het erg naar haar zin op het golfwagentje, vooral toen we de putjes raakten; ze vond het “een beetje gevaarlijk”.

Caitlin vond het deprimerend om terug te gaan naar de racebaan. Ze bleef staren naar het afval op de grond en zei steeds dat “Churchill Downs er niet zo uit zou moeten zien.” Maar ze vond troost in deze vent. “Dit is het mooiste ding dat ik heb gezien sinds ik hier ben,” zei ze. Ik vroeg haar wat hem dan zo mooi maakte, en ze zei dat het zijn witte sokken waren die zo mooi contrasteerden met zijn rode schoenen en zijn woeste manier van kauwen.

Vlak voordat de race begon maakte ik deze foto van Caitlin. Tijdens haar trip bleef ze maar herhalen dat “Het grappige is dat iedereen zich zo woest voortbeweegt, maar ze gaan nergens naartoe... Iedereen probeert ergens te komen, maar ze kunnen nergens naartoe. Ik snap het niet.” Ook al leek ze verdwaald, dit was een soort van helder moment voor haar in deze kolkende oceaan der mensheid. “Ah! Eindelijk gebeurt het!” zei ze. “Dit is ‘t!!!” Uiteindelijk hebben we niks van de race meegekregen, maar ik denk dat ze het alsnog wel naar d’r zin heeft gehad.

Het kwaad is overal, maar… vooral in Noorwegen

Knut-Eirik Lindblad — Wed, 15 May 2013 08:20:00 +0100

Illustratie door Olov Lagerqvist

Noorwegen wordt al eeuwenlang gezien als de (of nou ja, in ieder geval een) bron van het kwaad. In de middeleeuwen geloofden sommige Europeanen dat het land vol met heksen en trollen zat, en in de jaren negentig was de Noorse black metal-scene vaak in het nieuws vanwege vermeende banden met satanisten, het in de fik steken van shit, en hier en daar zelfs een moord. Hoewel de criminaliteit in Noorwegen belachelijk laag is in vergelijking met de rest van de wereld, zijn de Noren nog steeds gefascineerd door het kwaad. Zó gefascineerd dat er een school is die er het aankomende schooljaar een heel vak aan gaat wijden.

Afgelopen maart kondigde Soltun aan (dat is een folkhøgskole in Harstad: een school waar Noren een jaartje heengaan na de middelbare school) dat er een nieuw vak in hun syllabus staat: een diepgravende studie over het kwaad. Volgens de officiële beschrijving van het vak, dat trouwens gewoon Ondskap (“Kwaad”) heet, mogen de studenten zich verheugen op “een jaar waarin je ontdekt wie je bent en tegelijkertijd probeert om antwoorden te vinden op de vragen die afschuwelijke, groteske of verschrikkelijke acties met zich meebrengen.” De docente, Kristine Edith Morton, legde me uit wat dat precies betekent.

VICE: Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ben jij evil?

Kristine Edith Morton: Ik geloof dat iedereen iets kwaads in zich heeft, en dat dit onder bepaalde omstandigheden naar buiten kan komen. Iedereen weet dat het er zit. In mijn lessen probeer ik niet de oplossing voor het kwaad te vinden, maar ik zal het wel analyseren, uit elkaar trekken, en proberen het te begrijpen. Het kwaad begrijpen is de poort tot goedheid.

Denk je dat Noren slechtere mensen zijn dan mensen met andere nationaliteiten?

Nee, maar ik denk wel dat het kwaad een comeback heeft gemaakt in Noorwegen met Anders Breivik. Het staat eigenlijk min of meer vast dat hij slecht is, al zijn er nog steeds mensen die zijn ideologie steunen. In mijn lessen zullen we nadenken over wat het is in onze maatschappij dat ons dat soort dingen laat denken. We zullen ook nadenken over dingen als: is een handeling nog steeds slecht als je denkt dat je iets goeds doet? Jonge mensen moeten zulke vragen beantwoorden.

Wat zal er nog meer in jouw curriculum staan?

Het zou interessant zijn om mensen die Satan aanbidden als gastdocenten voor de klas te zetten, zodat zij hun verhaal kunnen vertellen en de studenten kunnen kijken of ze zoiets aantrekkelijk of juist afstotelijk vinden. Ik zou graag het goed en het kwaad tegenover elkaar zetten. We kunnen bijvoorbeeld kijken naar de overeenkomsten tussen Hitler en Moeder Theresa. Werden ze gedreven door persoonlijke motivatie, of waren ze een product van hun tijd? Na negen maanden over dit soort dingen na te hebben gedacht, hoop ik dat mijn studenten de wereld in zullen trekken en iets goeds zullen doen.

De kermis: een blinddoek voor de wanhopige mens

James Worthy & Dim Balsem — Wed, 15 May 2013 08:00:00 +0100

Ik zit op de schouders van mijn vader. In mijn mond zitten twee rozijnen, maar ik droom van een suikerspin. Ik wil hopeloos gevangen zitten in een web van zoetigheid. Met een wijsvinger reik ik naar de top van het reuzenrad, maar papa is niet lang genoeg. Mama staat twintig meter verderop. Ze gooit stoffen ballen naar opgestapelde blikken. Mijn zus is haar publiek. Het publiek mag de laatste bal gooien. Ze faalt en daarom koopt mijn moeder nog drie extra ballen. Falen is lucratief, want uiteindelijk overhandigt de ballenverkoper haar een pluchen pandabeer. De neus van de pandabeer zit los en zijn ogen zitten vast met dubbelzijdig plakband; desalniettemin oogt mijn zus overdreven verheugd met haar nieuwe knuffel. Ze poseert voor mijn vader en zijn fotocamera. Een valse glimlach en haar armen in de lucht. Klik. Een geluidloze oerkreet en zuslief wijst naar een onzichtbare spierbal op haar rechterarm. Klik. Mijn ouders zijn trots op haar en ik… ik krijg het pakje seksueel getinte speelkaarten dat mijn vader zojuist won met muntenschuiven. Een zesjarige opzadelen met ludieke pornografie, het was heel normaal in de jaren tachtig, maar sinds die bewuste dag ben ik nooit meer op een kermis geweest.

Vorige week zat ik in het reuzenrad met een suikerspin. Alleen. Tweeëndertig jaar. Ik keek uit op een gedeelte van de stad waar ik helemaal niet op uit wilde kijken. Verroeste balustrades, balkonnetjes vol vergeten huisvuil en ik telde 234 schotelantennes. Het zijn de neuspiercings van de flats en rijtjeshuizen. Ook de suikerspin, mijn eerste suikerspin ooit, viel nogal tegen, alsof iemand een wollen coltrui in goedkope limonadesiroop had gedoopt. Eenmaal weer beneden zag ik een vorm van treurige alledaagsheid die mij droevig stemde. Er liepen namelijk geen gezinnen rond: ik zag alleen maar alleenstaande ouders met Happy Meal-kinderen en alleenstaande kinderlozen. Ik zag volwassen mannen die van het leven verloren, maar zich een winnaar voelden op de kermis. Alles wat je niet bent, kun je zijn op de kermis. Het is opzienbarend om te zien hoe mensen aan de vicieuze cirkel proberen te ontsnappen door in attracties te stappen die heel snel en heel vaak rondjes draaien. De kermis is niet langer een paradijs voor kinderen met kleurrijke pleisters en dito haarbandjes, nee, het is een blinddoek voor de wanhopige mens. Een te kleine pleister op een te grote wond.

Ik ga nooit meer naar de kermis, want alleen op een kermis zie je zo duidelijk dat het leven een spookhuis is.

Er is een nieuwe Bijbel die helemaal niks tegen homo’s heeft

Harry Cheadle — Mon, 13 May 2013 09:30:00 +0100

Eén van de belangrijkste redenen waarom het homohuwelijk nog niet legaal is in de VS, is dat de meeste christenen het niet oké vinden als twee mannen één bed delen. Als je ze vraagt waarom niet, citeren conservatieve christenen graag uit de Bijbel, en komen ze met teksten als “Bij een manspersoon zult gij niet liggen met vrouwelijke bijligging; dit is een gruwel.” (Leviticus 18:22) Oké die zin is een beetje vaag, maar daarmee wordt dus zoiets bedoeld als “Niet naast een man liggen, punt.” Nu is er een anonieme christelijke groep die claimt dat dit soort Bijbelverzen verkeerd geïnterpreteerd worden, en eigenlijk helemaal niets zeggen over seks met iemand van hetzelfde geslacht. Daarom zijn ze ook alvast begonnen met het herschrijven van de betreffende passages.

Het resultaat hebben ze de Queen James Bible genoemd; een verwijzing naar de King James Bible, die in Engelstalige landen als het standaardwerk gezien wordt. Hoewel er maar zo’n honderd woorden zijn veranderd in de nieuwe tekst, maakt dat wel een enorm verschil. Die beroemde zin over hoe homoseksualiteit een “gruwel” is, bijvoorbeeld, is in de QJB veranderd naar: “Bij een manspersoon zult gij niet liggen met vrouwelijke bijligging in de tempel van Moloch; dit is een gruwel.” Volgens de makers van de Queen James is die verandering een kwestie van historische context. Zij denken namelijk dat dit stuk van Leviticus niet bedoeld was om specifieke seksuele handelingen te verbieden, maar gaat over een verbod op vormen van afgoderij, waaronder ook het “liggen met” mannelijke prostituees in bepaalde (niet-christelijke) tempels valt.

De makers van de QJB hebben veel kritiek gekregen van conservatieve christenen, omdat ze historische context gebruiken om Bijbel-teksten te herinterpreteren, in plaats van een letterlijke vertaling van het Hebreeuws te hanteren. Het CARM (Christian Apologetics and Research Ministry), een conservatieve rechtse groep die tegen het homohuwelijk is, nam de nieuwe tekst op hun website zin voor zin door, en leverde vlammende kritiek op elk veranderd woord. Bovendien claimden ze dat de makers van de QJB Leviticus 18:22 hebben veranderd om hun eigen seksuele voorkeur goed te praten.

“Als je een probleem hebt met historische context, dan heb je een probleem met historische feiten,” schreven de anonieme QJB-redacteuren in een email. “Om je te fixeren op het idee dat God en de Bijbel homo’s haten op basis van een paar woorden, is net zoiets als je druk maken over de intonatie van een vocale harmonie op een demo van The Beatles, in plaats van gewoon van de muziek te genieten en het je leven te laten verrijken. We moedigen alle niet-christenen aan om een keertje te gaan zitten en de hele Bijbel van begin tot eind te lezen. Niemand zal daarna of daardoor een hekel hebben aan homo’s.”

De discussie over de juiste vertaling is vooral symbolisch. Als de meerderheid van de Amerikaanse christenen besluit om de stukjes uit de Bijbel die homoseksualiteit veroordelen te negeren, zoals ze al gedaan hebben met de teksten die tatoeages en het eten van schelpdieren verbieden, dan doen ze dat sowieso wel. Maar de makers van de QJB geloven dat het belangrijk is om hun tegenstanders te bestrijden op hun eigen front, en niet alleen maar de betreffende Bijbelverzen te bestempelen als verouderd of ouderwets. “Mensen wijzen naar de Bijbel en zeggen: homoseksualiteit is slecht omdat dit boek dat zegt. Wij wilden een Bijbel maken waar mensen naar konden wijzen en zeggen: nu niet meer.”

Hamilton's Pharmacopeia: Tanks for the Memories - Part 1

Hamilton Morris — Fri, 10 May 2013 08:50:00 +0100

Samen met grappenmaker Joe Rogan reist Hamilton Morris door de VS op zoek naar de volgende stap binnen het ontnemen van zintuiglijke waarneming. In deel 1 onderzoekt hij wat er gebeurt met lichaam en geest als je in een floatingtank zit.

ASMR is het syndroom waarbij je een soort van orgasme krijgt van Bob Ross

Lisette van Eijk — Fri, 10 May 2013 08:39:00 +0100

YouTube staat vol met filmpjes van fluisterende meisjes die de meest uiteenlopende scenario’s naspelen, van het boeken van een ruimtereis tot een virtuele nekmassage tot een bezoekje aan het postkantoor om het jasje dat Ryan Gosling droeg in Drive in te pakken in bubbeltjesplastic. Deze dames hebben gebruikersnamen als Gentle Whisper en Heather Feather, en ze maken de ene ASMR-video na de andere. ASMR, of Autonomous Sensory Meridian Response, is het fenomeen waarbij mensen door bepaalde audiovisuele prikkels een tinteling in hun achterhoofd voelen, die zich kan verspreiden naar de rug en armen en soms gepaard gaat met het zien van lichtflitsen. Wat zo’n ‘braingasm’ veroorzaakt verschilt per persoon, maar veelvoorkomende ASMR-triggers zijn fluisteren, knisperende, tikkende, schurende of schrapende geluidjes en gedetailleerde beschrijvingen van alledaagse taken of spullen.

Omdat er nog weinig wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, weet niemand precies hoe lang ASMR al bestaat, wat het veroorzaakt, waarom sommige mensen er wel en sommigen er niet gevoelig voor zijn, of hoeveel mensen het hebben. Wat wel zeker is, is dat er genoeg ASMR-enthousiastelingen zijn om ervoor te zorgen dat YouTube-kanalen als ASMRequests duizenden subscribers hebben, en sommige fluisterfilmpjes bijna een half miljoen keer bekeken zijn.

Ik sprak met Hanneke (25), een grafisch ontwerper uit Rotterdam die als tiener graag uren naar TelSell keek maar nooit precies wist waarom. We praatten over ASMR, materialisme en Bob Ross.

VICE: Hoi Hanneke. Hoe heb jij ontdekt dat je ASMR hebt?

Hanneke: Als kind kon ik helemaal opgaan in het geluid van bijvoorbeeld nagels die op een tafel tikken. Ik dacht eigenlijk altijd dat iedereen dat had. Het was pas toen ik wat ouder werd, en merkte dat m’n vrienden het raar vonden dat ik bijvoorbeeld uren naar TelSell-programma’s kon kijken, dat ik me realiseerde dat niet iedereen hetzelfde reageert op bepaalde prikkels als ik. Maar ik denk niet dat ‘hebben’ het goede woord is. ASMR is geen ziekte, maar meer iets waar iedereen in meer of mindere mate gevoelig voor is.

Als je geen ASMR hebt, is dit waarschijnlijk het saaiste filmpje dat je ooit hebt gezien.

Kun je beschrijven wat je precies voelt?

Het begint meestal met een lichte tinteling in m’n achterhoofd, onder m’n schedel. Een beetje alsof je hersenen kriebelen, maar dan op een prettige manier. Op dat moment kan ik het altijd nog tegenhouden—ik heb geleerd om als ik bijvoorbeeld op school zat en iemand zachtjes tegen me begon te praten, dat gevoel dan te negeren. Maar als ik er in meega, verspreidt die tinteling zich langzaam over m’n bovenlichaam, en zie ik soms lichte vlekken, of zelfs sterretjes. Het is moeilijk om het precies te beschrijven, maar het is wel een fijn gevoel.

Wat zijn jouw triggers?

Eigenlijk de typische ASMR-triggers, zoals knisperende of tikkende geluidjes, en fluisterende stemmen. En ik vind het fijn om bijvoorbeeld handen over stof te zien glijden. Ik heb gemerkt dat ik vooral heftig kan reageren op beschrijvingen van spullen, of rollenspellen die over winkelen gaan, zoals dit filmpje van DollyWhispers. Ik weet eigenlijk niet waarom. Misschien betekent het wel dat ik heel erg materialistisch ben ofzo.

Het is onduidelijk waar ASMR door wordt veroorzaakt. Denk jij dat het iets neurologisch of iets psychologisch is?

Ik denk zelf dat het iets neurologisch is, misschien iets dat verwant is aan epilepsie. Ik bedoel, epilepsie en ASMR zijn allebei reacties op audiovisuele prikkels, alleen is ASMR een stuk prettiger. Ik denk in ieder geval wel dat het iets in m’n brein is dat reageert op bepaalde geluiden en beelden. Een draadje dat net een beetje anders loopt dan bij de meeste mensen, zeg maar.

Maar waarom is de inhoud van een ASMR-filmpje dan zo belangrijk? Als het alleen om de geluiden gaat, waarom luister je dan liever naar iemand die een make-up-workshop geeft dan naar iemand die fluisterend de aandelenkoersen voorleest?

Haha, tja. Misschien is het ook wel zo dat je met ASMR een beetje teruggaat naar je kindertijd. Het heeft natuurlijk wel iets weg van een verhaaltje voorgelezen krijgen voor het slapengaan. En ik denk dat sommige ASMR-filmpjes ook een herinnering kunnen oproepen aan bijvoorbeeld je moeder of een juf, en de manier waarop zij je vroeger heel zachtjes en zorgzaam toespraken. Dat zorgzame is wel belangrijk, daarom zijn rollenspellen in de ASMR-community ook zo populair. Maar hoewel het rollenspellen zijn, zijn ze absoluut niet seksueel. Daar zijn de filmpjes in ieder geval niet voor bedoeld.

Dit is niet sexy.

Sommige mensen omschrijven de ASMR-ervaring als een ‘braingasm’. Dat klinkt toch best wel seksueel.

Ja. Maar toch is het gevoel dat je krijgt van ASMR juist het tegenovergestelde van een echt orgasme. Het is meer een vorm van meditatie dan van opwinding. Ik voel me erna altijd heel rustig en ontspannen, leeg bijna. En ik val erna vaak in slaap—in dat opzicht is het misschien juist wel een beetje hetzelfde als seks.

Is ASMR verslavend?

Nee, niet echt, maar ik merk wel dat ik er vaak meer tijd aan kwijt ben dan ik eigenlijk wil. Vaak neem ik me voor om maar één filmpje te kijken, maar voor ik het weet is het dan al snel weer twee uur later en zit ik nog steeds achter m’n laptop. Ik gebruik het ook vaak als ik niet kan slapen. Soms vraag ik me weleens af hoe het dan moet als ik bijvoorbeeld op kampeervakantie ben en niet op het internet kan.

Wat vindt je omgeving daarvan?

M’n vriend vind het weleens vervelend dat ik soms uren achter elkaar op YouTube zit, maar hij zit ook vaak hele middagen te gamen. Verder heb ik het niet aan heel veel mensen verteld. Ik denk dat de meesten het toch een beetje een raar verhaal zullen vinden. Al is het wel zo dat de vriendinnen die ervan afweten vooral erg jaloers zijn. Zij moeten om de dag naar yoga om zich een beetje relaxed te voelen; ik hoef alleen maar tien minuten een filmpje te kijken.

Heb je eigenlijk nog favoriete filmpjes?

Bob Ross is een klassieke ASMR-trigger, dus die moet ik zeker noemen. Maar mijn persoonlijke favoriet is een filmpje van DidiBandy waarin ze speelt dat ze in een schoenenwinkel werkt. Oh, en hoewel het voor mij iets te ingewikkeld en specifiek is, is het filmpje van ASMRequests waarin ze een Space Travel Agent speelt waarschijnlijk het meest high-budget ASMR-filmpje dat ik ooit heb gezien. Ik denk dat die ook leuk is om te kijken als je niet gevoelig bent voor ASMR, maar wel van sciencefiction houdt.

Ik was in een karaokebar met Joseph Gordon-Levitt

Josh Androsky — Tue, 07 May 2013 08:00:00 +0100

Karaoke is echt mijn ding. Iedereen heeft zijn eigen ding, zoals ‘dochters’ of ‘drugs’, maar die dingen zullen nooit zo veel voor mij betekenen als karaoke. Dat is mijn ding.

Ik wil echt het allerliefst de frontman van een rockband zijn. Ik wil dat zo graag dat ik doodsbang ben voor een daadwerkelijke poging om een band samen te stellen. Er is geen manier om dit te zeggen zonder als een lul over te komen, maar ik weet dat ik echt fucking goed zou zijn. Ik heb charisma en kan goed genoeg zingen. Maar het is een droom. En dat is waar karaoke de uitkomst biedt. Ik kan voor heel even een rockster zijn, zonder enig risico. Ik blijk daarbij ook nog eens heel erg goed te zijn in deze vrij betekenisloze activiteit.

Ik heb drie dikke littekens op m’n knieën van het glijden over het podium. Mooie meisjes vragen mij en m’n vrienden zo vaak of we in een band zitten dat we een nepband hebben bedacht: Rock City Railroad, waardoor ik vaker heb geneukt dan ik eigenlijk verdiende.

Afgelopen woensdag nog won ik een bong van een halve meter bij een karaokewedstrijd. Ik won van de meest energieke dikke kerel ter wereld, die de kleren van z’n lijf scheurde zodat hij niks anders meer aan had dan een gouden legging, die maar amper zijn dikheid wist te verhullen. Het was te gek, maar niet goed genoeg om te winnen van mijn act. Want tja, karaoke is mijn ding.

Vorige week kreeg ik een sms’je van een van mijn beste vrienden en karaokemaatjes. Hij was klaar met werken en zei dat ik naar Silverlake moest komen om te karaokeën. Het was in een bar waar ik nog nooit eerder was geweest, maar die wel een soort legendarische status bereikt had. Blijkbaar zit Jonathan Taylor Thomas daar altijd te zuipen en mensen te smeken om een lift naar huis. Volgens een kerel die hem ooit een lift had gegeven, vroeg hij om midden op de weg te worden afgezet, anderhalve kilometer van z’n huis.

Ik liep de karaoketent binnen en zag mijn maat Eric drinken aan de bar. En toen vertelde hij me iets wat ik totaal niet hoefde te horen.

“Joseph Gordon-Levitt is er.”

Dus ik moest een beetje mijn ding gaan doen terwijl een van de coolste dudes ter wereld kwam kijken. Bekijk ’t, ik moest ‘m verslaan. Dit was mijn avond. Ik begon mezelf meteen moed in te praten op de enige manier die ik kende: door te twitteren met caps lock aan.

Ik heb vaker voor televisieacteurs staan karaoken: voor die rooie uit That 70s Show, Kenneth uit 30 Rock, Andy Dick... Maar nog nooit voor een filmster. Ik was zo zenuwachtig als de pest.

Ik ging naar Gio, de karaokeorganisator en een goede vriend van me, en vroeg hem of hij mijn prijsnummer kon opzetten: Angelina Zooma Zooma van Louie Prima. Daarmee is het keer op keer kat in ‘t bakkie. Als er een Idols-variant was op karaoke, zou ik dit nummer zingen. Ik kreeg ’n idee en zei tegen Gio:

“Hé, laat mij vlak voor Joseph Gordon-Levitt opkomen, hij bekijkt het maar. Eens zien of hij me bij kan houden.”

Zijn gezicht trok in een serieuze plooi.

“Wacht, dat is gewoon lullig man. Hij is hier ook gewoon om een beetje lol te trappen. En iedereen houdt van hem.”

Hij had gelijk. Waarom zou ik hem willen naaien? Ik gunde hem ook z’n lolletje en zou twee nummers na hem opkomen om iedereen te laten zien wat deze onzin nou daadwerkelijk inhield.

Ik ging terug naar mijn plek aan de bar, vlak naast het podium, en haalde nog ’n biertje.

“Dan is het nu tijd voor Joseph om het podium op te komen en Joe Cocker te zingen!”

De bar werd helemaal stil. Iedereen keek naar JGL. Het nummer begon en natuurlijk was hij goed. Dat niet alleen; hij werd spastisch, net als Cocker. Hij maakte wat grapjes tussen de lyrics door en was de baas van het podium. Het was fantastisch om te zien. Het is duidelijk dat hij een geweldige performer was, en hij liet zich helemaal gaan. Diegenen die konden zongen mee, en de rest van de bar was gewoon onder de indruk.

Ik praatte mezelf moed in. Ik moet dit nog beter doen. JGL mag z’n films, z’n geld, z’n respect, z’n goeie kop, perfecte stijl en prachtige vrouwen hebben, maar godverdomme, niet dit. Dit is van mij. Dit heb ik nodig.

Ik werd het podium op geroepen, en het nummer begon.

Ik stond daar als een natte krant en zong zo vals als de pest.

Ik deed dit niet voor de lol, ik deed dit niet voor mezelf, ik deed dit voor de bevestiging. En waarom? Het is Joseph Gordon-Levitt maar. Het is niet alsof m’n vader daar zit. En plotseling belichaamde ik alles wat ik haatte aan de karaokescene van LA: veertigjarige botoxpatiënten die Patsy Cline zingen en bro’s met een gelkop die hopen ontdekt te worden door Usher te zingen. Op dat moment werd ik even beroerd. Dit zag ik allemaal in toen ik begon met zingen. Aan het eind van het nummer wist ik het allemaal van me af te gooien.

Maar toch: ik was baggerslecht.

Het was de enige keer dat ik het idee had dat ik slecht was in karaoke. Ik ging naar buiten om de schaamte van me af te roken, maar toen ik de trap afliep hoorde ik iemand me roepen.

Ik draaide me om en het was niemand minder dan JGL zelf.

“Dude! Je was supergoed man!”

Joseph Gorden-Levitt vertelde me dat ik goed was. En voor het eerst in mijn leven had ik het idee dat hij het meende.

De moraal van het verhaal valt samen te vatten in een eeuwenoude wijsheid: Joseph Gordon-Levitt is echt suuuuuperchill.

(PS: JGL, als je dit leest, een paar dingen: 1. Hoi. 2. Het spijt me. 3. Ik heb die foto niet van je genomen, ik weet zeker dat het superirritant is als iedereen altijd maar foto’s van je neemt. Ik ben trouwens die lamstraal die boe riep naar het meisje buiten dat probeerde een foto van je te nemen. 4. Ik geef een David Bowie-themafeest in juni, je bent uitgenodigd.)

Kan mdma een posttraumatische stressstoornis genezen?

Dave Dean — Mon, 06 May 2013 08:00:00 +0100

Er zijn studies die aantonen dat een sporadische dosis 3,4-methyleendioxymethamfetamine (ook wel bekend als mdma) in combinatie met psychotherapie de mentale toestand van patiënten met een posttraumatische stressstoornis kan verbeteren. Vorig jaar hebben Michael en Ann Mithoefer (een psychiater en verpleegkundige die met elkaar zijn getrouwd) een paper gepubliceerd in het Journal of Psychopharmacology met daarin verhelderende resultaten.

Je moet wel weten dat dit onderzoek niet suggereert dat er lukraak pillen moeten worden voorgeschreven. Het idee is om tijdens het therapeutische traject de patiënten twee dosissen mdma toe te dienen, tijdens twee sessies van acht uur met drie tot vijf weken ertussen. Dit is een eenmalige therapie, en het zal voor sommige patiënten de eerste en laatste keer zijn dat ze ooit mdma zullen gebruiken, maar die paar enkele pillen die ze over een periode van acht weken zullen nemen kunnen hun leven positief veranderen.

De studie maakt duidelijk dat mdma werkt als een therapeutische katalysator. De symptomen van PTSS-patiënten als angst, paranoia, nachtmerries en depressie daalden consistent met meer dan 75%. Dat is meer dan een dubbele daling in vergelijking met patiënten die dezelfde therapie ondergingen zonder de drug, of die alleen een placebo toegediend hadden gekregen.

Misschien nog wel belangrijker is het feit dat toen de patiënten twee maanden na de behandeling werden gecontroleerd, 83% van hen niet eens meer de diagnose PTSS had. En drie tot vijf jaar later was deze verbetering nog steeds aanwezig zonder tekenen van langere termijn gezondheidsproblemen die worden geassocieerd met mdma.

Als je kijkt naar de standaard drugs die zijn goedgekeurd door de overheid, zoals antidepressiva (Sertraline) en angstremmers (Seroxat), die maar bij zo’n 20% van de PTSS-patiënten effectief zijn, komt de mdma-therapie er steeds meer als een doorbraak uit te zien. Zelfs Oprah is het hiermee eens.

Mede dankzij het succes van het onderzoek van de Mithoefers, zijn er gelijksoortige sessies gepland in Zwitserland, Engeland, Australië, Israël en sinds vorige week, na 2,5 jaar van inspecties en politiek geneuzel, arriveerde er negen gram pure M in Canada.

Dr. Andrew Feldmar, een psycholoog uit Vancouver, zal sessies beginnen met een relatief kleine groep (12 mensen in totaal) van soldaten, politieagenten, en slachtoffers van seksueel geweld. Allen lijden ze aan de effecten van PTSS en hebben geen opluchting gevonden tijdens verschillende voorafgaande behandelingen.

Het is bijna komisch hoe moeilijk het voor Dr. Feldmar was om aan negen gram mdma te kunnen komen. Hij zegt dat het makkelijker te vinden was bij de straatdealers van Vancouver. Tweeënhalf jaar nadat het onderzoek was goedgekeurd, vlogen ambtenaren heen en weer naar Ottawa om de apotheek te inspecteren waar de mdma zou worden opgeslagen; achter onbreekbaar glas, in een kluis die vastgenageld zat aan de vloer. Of zoals Feldmar het beschreef; “Het leek alsof heel Vancouver heeft zitten wachten tot deze drugs aan zou komen, zodat ze de apotheek konden beroven... Fort Knox is er niks bij.”

Toen hij werkte met PTSS-patiënten, definieerde hij drie cruciale verbanden die moesten worden gelegd: allereerst moet de patiënt zich op dat moment veilig voelen. Ten tweede moeten de patiënten zich genoeg op hun gemak voelen om de pijnlijke herinneringen te erkennen en vrijuit te kunnen rouwen. En tot slot moeten de patiënten zich via deze twee stappen opnieuw verbinden met de wereld, waarbij ze een empathische vertrouwensband met de therapeut weten te maken.

Hij zegt dat mdma alle drie de verschillende fases van de therapie parallel aan de drugs adresseert: “mdma heeft drie belangrijke effecten als het in de juiste setting gebruikt wordt. Eentje is dat je je hart opent. Het ander is dat je jezelf aanwezig maakt in het hier en nu, zodat de toekomst en het verleden niets uitmaken. En het derde is het dat je, soms voor het eerst, geen schaamte meer voelt. Je bent schaamteloos.”

De sessies zullen de methode van Mithoefer volgen, en Feldmar beschrijft hoe dit eruitziet en hoe dit voelt in de context van een therapeutische sessie: “Xtc is ontwikkeld als een empathogeen; het verhoogt het empathisch vermogen van de persoon. Als jij mijn therapeut bent, zou ik kunnen denken dat er achter jouw gezicht een persoon schuilt die mij pijn heeft gedaan. Eigenlijk vertrouw ik geen enkel persoon vanwege dingen uit het verleden. Als ik nu mdma gebruik, vergeet ik wat er gebeurd is, maak ik me geen zorgen over de toekomst en opent mijn hart zich. En als je inderdaad een persoon bent met goede bedoelingen zal ik dat aanvoelen en misschien zal ik voor de eerste keer sinds mijn trauma een verbondenheid met je kunnen voelen waarbij ik me veilig voel.”

PTSS wordt vaak in een adem genoemd met shellshock, toegeschreven aan oorlogsveteranen die gruwelijk geweld hebben meegemaakt. Maar wat steeds meer bekend wordt, en wat deze studie nog verder duidelijker kan maken, is dat PTSS niet alleen wordt geleden door slachtoffers van oorlog, terrorisme of zinloos geweld. Het heeft ook invloed op hen die in stilte lijden, zoals slachtoffers van familiegeweld, seksueel geweld en andere stressvolle gebeurtenissen die voorkomen als je leeft in deze willekeurige en vaak onvergeeflijke wereld.

Als deze onderzoeken positieve resultaten blijven boeken, kan men hopen dat de drug steeds makkelijker beschikbaar zou moeten worden en dat de onderzoeken meer subsidie zouden moeten krijgen van het leger, het ministerie van gezondheid en donateurs uit de privésector. Ongeacht de taboe die er momenteel op rust, kan mdma verantwoordelijk worden gebruikt om een posttraumatische stressstoornis mee te behandelen. Omdat het op die manier deze harde wereld een stukje zachter weet te maken voor diegenen die eronder lijden, zou men Molly dus ook binnen therapeutische muren moeten introduceren.

Deze jongen verdiende miljoenen op de beurs en ging toen raves organiseren en drugs dealen

Nick Chester — Fri, 03 May 2013 08:00:00 +0100

'English Shaun' in de periode dat hij raves organiseerde, drugs dealde en boa’s droeg.

Als je denkt aan Amerikaanse drugsbazen, is de kans groot dat je emotioneel onstabiele mannen met een harem van doorgesnoven Playboy-modellen op een enorm jacht voor je ziet. Of, als je te veel series kijkt: terminaal zieke scheikundedocenten. Een cliché waar je waarschijnlijk niet aan had gedacht is de beleefde, hoogopgeleide ex-beurshandelaar uit het industriestadje Cheshire in Groot-Brittanië.

Shaun “English Shaun” Attwood is dan ook niet een stereotype xtc-koning. Hij groeide op in Widnes, net buiten Liverpool, en investeerde op de Amerikaanse beurs toen hij jong was. Hier verdiende hij miljoenen en toen verhuisde hij naar Phoenix. Hier begon hij raves te organiseren en veel drugs te leveren. Als hij geen feesten in de woestijn van Arizona aan het organiseren was, was hij wel direct aan het concurreren met de Italiaanse maffia, en leverde hij samen met de New Mexico Maffia miljoenen dollars aan xtc aan de ravers in Phoenix, mid jaren negentig.

Wat was zijn motivatie hierachter, naast het feit dat full-time feesten een veel leukere baan is dan het verkopen van aandelen? Hij wilde de Britse ravecultuur waar hij mee was opgegroeid introduceren bij de Amerikanen. Helaas werd Shaun gepakt, wat wel vaker schijnt te gebeuren als je bezig bent met drugs dealen. Hij kwam terecht in Maricopa County Jail, ook wel bekend als een van de zwaarste gevangenissen van Amerika. Shaun is nu alweer een paar jaartjes uit de bak, dus ik gaf hem een belletje om erachter te komen of hij nog steeds liefde in pilvorm aan het verspreiden was.

Shaun nadat hij was vrijgelaten. Foto door Libbi Pedder.

VICE: Hoe werd je van beurshandelende miljonair een van de grotere drugsdealers in Arizona?
Shaun Attwood: De ravescene in Manchester had zo’n grote indruk op me gemaakt dat ik besloten had om deze scene over te brengen naar Phoenix toen ik daar naartoe was verhuisd. Nadat ik op jonge leeftijd miljonair was geworden had ik meer geld dan gezond verstand. Hierdoor zag ik de wet niet meer als een obstakel voor mijn feesten of voor het importeren van tienduizenden pillen vanuit Nederland.

Dat deed je voor de maffia, toch?

Ja, ik leverde xtc aan de New Mexican Mafia. Aan het begin wist ik niet wie ze waren, maar ik kwam met ze in aanraking omdat ik een vriend was van de broer van een ganglid. Jaren later werden ze allemaal gearresteerd en het nieuws meldde dat ze de machtigste en gewelddadigste maffia in Arizona waren, huurmoordenaars voor zich lieten werken en getuigen liet executeren.

En je was een directe concurrent van het Italiaanse maffialid Sammy “The Bull” Gravano? Hoe zit dat?
Dat klopt. Jaren later vertelde zijn zoon, Gerard Gravano, in de gevangenis aan mij dat hij was aangesteld als leider van een gewapende groep die me moest kidnappen uit de club en me naar de woestijn moest brengen. Ik ben hem die nacht gelukkig niet tegengekomen, omdat mijn beste vriend in een gevecht was beland en we de club snel moesten verlaten.

Shaun aan het feesten met zijn ex-vrouw in Arizona.

Nu we het toch over clubs hebben: hoe is de ravescene in Amerika te vergelijken met die in Engeland rond die tijd?
Oh, het was erg klein aan het begin. Het duurde jaren voordat het groot werd. Xtc was heel erg duur: zo’n twintig euro per pil in het midden van de jaren negentig.

Waar gaf je je feesten?

De eerste gaf ik in een pakhuis van de Mexicaanse maffia in het westen van Phoenix, maar daarna op verschillende andere locaties.

Begon je drugs te verkopen nadat je was begonnen met het organiseren van raves? Het lijkt erop dat je een prima clientèle opbouwt als organisator.

Nou, ik was al begonnen met het verkopen van xtc voordat ik met de raves begon, maar het vergrootte inderdaad de afzetmarkt.

Wat vond je van de wissel van een baan met hoge werkdruk en inkomen naar eentje waar je alleen maar dealde en feestte?
Aan het begin vond ik het heerlijk. Er was een rave waar ik Chris Liberator en Dave the Drummer had geboekt. Ik weet nog dat ik de beats van Chris Liberator hoorde en werd gehypnotiseerd door het zicht op de duizenden mensen die dansten op Engelse DJ’s met het hetzelfde gelukkige gezicht dat ik had op mijn eerste rave. Ik dacht: dit is het, mijn droom is werkelijkheid geworden. Maar mijn drugsgebruik begon uit de hand te lopen en ik werd enorm paranoïde van alle risico’s die ik nam.

Foto’s van een aantal van Shauns raves. Beeld via.

Dat klinkt als een bekend verhaal. Kreeg de politie je te pakken?
Dat was onvermijdelijk. Drugs dealen leidt tot gezeik met de politie, gevangenschap of zelfs de dood. Ik zaaide de zaden voor mijn eigen neergang en neem volledige verantwoordelijkheid voor het feit dat ik achter de tralies belandde. Uitspraken van een informant hadden ervoor gezorgd dat ik werd afgeluisterd en ze hadden zo’n 10.000 telefoongesprekken opgenomen. Ik sprak amper aan de telefoon, maar ze hadden gesprekken over mijn persoonlijke gebruik te pakken gekregen. Ook noemden werknemers mijn naam aan de telefoon, wat uitmondde op een aanklacht wegens samenzwering.

Wat vond je van het feit dat de media jouw organisatie als een kwaadaardig imperium bestempelde toen je gepakt was? Vond je dat overdreven?
Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de cover van de Phoenix New Times zag waarop ik als Nosferatu was afgebeeld, en waar ze het inderdaad een kwaadaardig imperium noemden. Er stonden ook nog vier medeaangeklaagden op de voorkant, zoals mijn beste vriend en mijn hoofdbeveiliger, Cody. Ze stonden vooraan met mijn handen om ze heen als een soort poppenspeler. Ik kon mijn ogen niet geloven.

Was je toen al opgesloten?

Dat was voordat ik was veroordeeld, en ik was bezorgd dat er iets in zou staan wat het slecht zou doen in mijn zaak. Ik las dat de aanklager me had geclassificeerd als een ernstige drugsovertreder en waarschijnlijk levenslang zou krijgen, en ik raakte in shock. Ik dacht dat het wel mee zou vallen, maar nu stond me 25 jaar te wachten. Als ik levenslang had gekregen zou ik 58 zijn geweest als ik vrij zou komen, en zou ik praktisch met pensioen kunnen. Maar ja, toen ik het artikel las voelde ik me als een soort überslechterik uit de stripboeken die ik als kind verzamelde.

Shaun en zijn beste vriend Wild Man na zijn vrijlating.

Hoe was je tijd in de gevangenis?
Aan het begin was ik nog met veel mensen die samen met mij waren gearresteerd, waaronder mijn grote en onbevreesde beste vriend en ravemaat uit mijn thuisdorp Widnes, Wild Man, wiens vechtvaardigheden hem veel respect van gangs hadden opgeleverd. Hij lette op me. Ik werd na het eerste jaar gesplitst van mijn medearrestanten, en was toen aangewezen op mijn sociale vaardigheden, Engelse beschaafdheid, opleiding, etc.

Je schreef ook blogs in de cel toch?

Ja, en dat zorgde ervoor dat ik een aantal machtige bondgenootschappen kon vormen met figuren als T-Bone en Two Tonys, een massamoordenaar van de maffia die meerdere levenslange straffen uitzat. T-Bone was een spirituele, grootgebouwde Afro-Amerikaan die een aantal koppen boven de meeste gevangenen uitstak. Hij was een gevangenisgladiator en zat vol steekwonden. Hij was een goeie man om aan je zijde te hebben.

Je vertelde me eerder dat je ook problemen had met de Aryan Brotherhood.
Ja, tijdens mijn gehele gevangenschap probeerde ik de Aryan Brotherhood te vermijden. Ze zijn de baas van het blanke ras in het gevangenissysteem. Je moet doen wat ze zeggen, anders word je in elkaar geslagen of vermoord.

Dus er was veel sprake van racisme in die gevangenis?
Ja, er was een totale rassenscheiding. Het werkt zo dat als je naar binnen komt een soldaat van jouw raciale gang je de regels vertelt die worden afgedwongen door de baas van ieder ras. Als je niet luistert word je dus in elkaar geslagen of afgemaakt. Onder de regels valt ook dat je niet met andere rassen aan tafel mag zitten of fitnessen. Maar als het op drugs aankomt, mag iedereen met elkaar dealen, ongeacht het ras.

Ik neem aan dat er aardig wat vreemde types in die omgeving waren.

Mijn god, het zat er vol enge mensen. In maximale beveiliging woonde ik naast een seriemoordenaar en mijn eerste celpartner was een satanische priester met een pentagram op z’n voorhoofd getatoeëerd. Hij zat vast wegens moord en was lid van een sekte waar ze bloed dronken en menselijke ledematen aten. Gelukkig was hij tegen mij best aardig.

Dat scheelt. Wat doe je nu eigenlijk met je leven? Ben je hervormd?
Ja, en mijn gevangenschap heeft mijn hele leven in een geheel nieuwe en positieve richting geduwd. Ik vertel mijn verhaal op scholen overal in Engeland en Europa om jonge mensen te informeren over de consequenties van het kiezen van een leven met drugs, in de hoop dat ze niet dezelfde fouten maken als ik. De eindeloze feedback die ik van studenten krijg geeft me het idee dat de lessen een betere manier zijn om mijn schuld aan de maatschappij af te lossen dan mijn tijd in de gevangenis.

Shaun heeft twee memoirs geschreven, Hard Time en Party Time.

Shorties: In de rij bij de Paranormaalbeurs

VICE Redactie — Thu, 02 May 2013 09:37:00 +0100

We waren dit weekend op de spirituele beurs Paraview, waar Jan en alleman terecht kan voor een tarotlegging, een toekomstvoorspelling of een ander steuntje in de rug. Wij hadden die niet nodig, maar kwamen wel te weten dat aliens al lang geland zijn en uit zijn op seks.

Ted Sterchi schildert de profielfoto's van Grindr-gebruikers na

Aleks Eror — Mon, 29 Apr 2013 08:00:00 +0100

Grindr-gebruikers '3' (links) en 'Young big guy looking for fun' (rechts)

Grindr is een wonderlijk iets. Het zorgt ervoor dat gelijkgestemde mannen snelle seks kunnen hebben zonder dat ze daarvoor de plaatselijke openbare toiletten, natuurgebieden of sauna’s moeten afstruinen. Je zou denken dat een stukje technologie dat je een sekspartner laat kiezen uit een rij van 2D-gezichten in ieder geval een vakje zou hebben waar je je hobby’s kunt invullen ofzo—maar nee. Het sterke en het zwakke punt van Grindr is dat het puur oppervlakkig is.

En dat is wat Ted Sterchi, een Londense webdesigner en de man achter Grindr Illustrated inspireerde om een paar van de gezichten die hij op Grindr zag te schilderen. Het is een poging om de harde, oversekste profielfoto’s waarmee hij elke keer als hij inlogde geconfronteerd werd een beetje te verzachten. Hij behoudt wel de oorspronkelijke titel van elke foto (zoals Horny Hung Top en 2 for fun *wink wink*), waardoor er toch nog wat botte seksuele avances in z’n portretten zitten. Ik sprak met Ted af om erachter te komen wat hij zo inspirerend vindt aan de harem van mannen die zich via z’n telefoon aan hem aanbieden.

Grindr-gebruikers 'No pic = no chat' en '202Tall'.

VICE: Wat inspireerde je om Grindr-portretten te gaan schilderen?
Ted Sterchi: M’n relatie was uitgegaan, en tussen het drinken en veel te veel geld uitgeven door zat ik regelmatig op Grindr met gasten te chatten en foto’s uit te wisselen. Maar toen begon ik steeds vaker ook berichtjes te krijgen als ik bijvoorbeeld in de supermarkt liep, of ze vroegen of ik met ze wilde Skypen zodra ik thuis kwam, en toen werd het me allemaal een beetje te veel. Toen begon ik het te gebruiken om mensen te vinden om te schilderen.

Schilder je alleen maar mensen van Grindr?
Ze komen min of meer allemaal van Grindr, ja. Ik denk dat ik één iemand van Scruff heb geschilderd, maar dat leek wat minder divers, dus die app heb ik al snel weer gedelete. Wat ik meestal doe, is dat ik iemand schilder, en ze daarna hun portret opstuur. Meestal is het dus een verrassing voor ze. M’n site is nu wat populairder geworden, waardoor ik het lastiger vind om mensen erop te zetten zonder dat ze het weten. Ik heb nu al een paar keer eerst aan mannen gevraagd of ik ze mocht schilderen voordat ik iets online zette. Maar 95% van de tijd is het een verrassing.

Vinden mensen dat niet een beetje creepy?
Nou, één van m’n vrienden, Will, heeft me gevraagd om zijn portret van de site te halen omdat hij bang was dat z’n moeder het toevallig zou zien. Hij voelde zich gevleid door het portret, maar gaf toe dat hij er een beetje van schrok dat het online stond. Maar nee, de reacties zijn vooral positief geweest. Sommige mensen vinden het een beetje vreemd, maar het valt tot nu toe mee.

Wat jij doet heeft natuurlijk ook wel iets te maken met het hele sociale media/privacydebat.
Ja, ik snap natuurlijk wel dat je liever niet wilt dat je collega’s je portret zien, maar het kan natuurlijk ook dat zij op Grindr kijken en daar je foto vinden. Ik bedoel, uiteindelijk krijg je een gratis portret, dus je hebt eigenlijk niets te klagen.

Grindr-gebruikers 'Masc' en '8 inch'.

Mee eens. Is Grindr Illustrated een poging om een beetje romantiek en tederheid naar de Grindr-wereld te brengen?

Ja, absoluut. Ik verander seksueel geladen plaatjes in luchtige portretten. Ik zou niet zeggen dat het de beelden aseksueel maakt, maar ik denk dat ze er wel vriendelijker en zachter van worden. Maar goed, sommige portretten hebben natuurlijk nog steeds titels als '2 for 1 more', wat betekent dat het twee mannen zijn die op zoek zijn naar een derde voor een trio. Maar ja, ik maak dat soort seksuele dingen wel een beetje onschuldiger.

Hoe kies je wie je gaat schilderen? Zijn het mannen waarmee je ook seks hebt gehad of kies je puur mensen uit op uiterlijk?
Ik heb maar met één van de mannen die ik geschilderd heb seks gehad. Ik heb wel met een paar anderen gedate, maar meestal schilder ik gewoon de plaatjes die me aanspreken. Grindr heeft zo z’n eigen clichés. Er zijn altijd gasten die dingen zeggen als: “Wat doe ik hier? Ik wil iemand vinden die het waard is om Grindr voor te deleten.” Of sommige mensen zijn best racistisch, en zeggen dingen als: “Geen Aziaten” of zoiets. Dus als ik dat soort headlines zie, die inmiddels echt stereotypes zijn geworden, dan probeer ik die erin te verwerken. Het gaat me erom de diversiteit van de mensen op Grindr vast te leggen.

Ik weet niet precies wat wel en niet toegestaan is op Grindr, maar ik ga ervan uit dat er ook wel explicietere foto’s te vinden zijn, toch? Heb je die expres genegeerd?
Je mag geen naaktfoto’s als profielfoto gebruiken, dus de meeste foto’s zijn niet zo expliciet. Maar ik denk dat het ook niet zo veel zin heeft voor mij om naaktportretten te gaan schilderen. Er zijn al zo veel mensen die porno reposten op Tumblr, en ik heb dat wel een beetje gezien. Ik wilde iets doen dat een beetje tammer is, maar tegelijkertijd een scherper randje heeft.

Grindr-gebruikers 'Yup' en 'Horny HungTop.

Welk portret is je favoriet?
Daar moet ik echt even over nadenken. Ik denk dat, hoewel het niet iets is waar ik zelf op val, een paar van m’n lievelingsportretten die van de wat oudere mannen zijn. Het is bijna alsof er meer details zijn om te schilderen. En een deel van me moedigt ze stilletjes aan. Één van de mannen die ik geschilderd heb is bijna 80, en ik heb zoiets van: go for it. Ik vind het bijna schattig dat ze nog steeds op zoek zijn naar seks. En ik vind het portret van die gast met de groene hanekam ook erg leuk. Ik probeer altijd m’n onderwerpen te respecteren, maar het is leuk om mensen te schilderen die niet voldoen aan het conventionele schoonheidsideaal.

Ja, mooie mensen hebben het al makkelijk genoeg. En je verkoopt je werk nu ook op Etsy, toch?
Ik verkoop de portretten niet; ik zou het een beetje raar vinden om geld te verdienen aan hun gezichten. Maar ik schilder wel portretten op verzoek. Er zijn veel meisjes die graag willen dat ik ze schilder, en heteromannen met een gezin die een familieportret willen.

Oh, wat leuk. Tot slot: wat zou jouw droomprofiel zijn?
Oh god, laat me even denken. Het is makkelijk voor me om alleen maar mannen te schilderen die mijn type zijn, maar ik zou graag een profiel met veel karakter schilderen. Iets dat een beetje vreemd is, maar wel ontwapenend. M’n ideale profiel zou een bijna onbegrijpelijke headline vol met typfouten hebben, en een foto van iemand die eruitziet alsof hij een moeilijk leven heeft gehad, maar ondanks dat alles nog steeds probeert om iemand te vinden op Grindr.

Tragische schoonheid. Bedankt Ted!

Uit je dak met de geheime politie in Roemenië

Ioana Moldoveanu and Stefan Munteanu — Fri, 26 Apr 2013 08:00:00 +0100

Illustraties door Michael Shaeffer

In Roemenië waren de vakantie-opties tijdens het communisme vrij beperkt. Verreweg de meest uitbundige feestdag van het jaar was de Nationale Dag van de Arbeid op 1 mei. Veel Roemenen trokken op die dag naar Costineşti, de enige badplaats in het hele land waar jongeren bij elkaar kwamen. Om in Costineşti te komen, moesten ze eerst een trein nemen en daarna meer dan drie kilometer lopen, of een lift achterop een boerenwagen zien te regelen. De meeste strandgangers waren straatarm en dus sliepen ze op de daken van gehuurde hutjes. De kampvuren op het strand waren de enige warmtebron.

Costineşti telde maar twee discotheken en om onverklaarbare redenen was dansen alleen toegestaan tussen 1 en 3 uur 's middags en tussen 6 en 10 uur 's avonds. Er werd alleen Roemeens bier verkocht. Andere soorten drank waren alleen verkrijgbaar in een speciale winkel voor buitenlanders. En natuurlijk hield de regering iedereen nauwlettend in de gaten.

Sorin Lupaşcu werkte tijdens het communisme als dj in Costineşti. “Je kon drinken tot je er letterlijk bij neerviel. De regering had geen problemen met de feestjes, maar toch liep er overal geheim agenten rond, op zoek naar nieuwe medewerkers.” Volgens Natalia, een wiskundelerares die met tieners op schoolreisje ging naar de badplaats, leverden de strenge overheidsregels vervelende situaties op. “De hele klas kon zwanger raken, want condooms waren illegaal. 's Avonds liep ik met een bezemsteel door de bosjes om te voorkomen dat leerlingen seks met elkaar hadden.”

Na de val van het IJzeren Gordijn in 1989 en de revolutie die daarop volgde, konden jongeren naar hartelust feesten. Veel feestgangers gingen vanaf dat moment naar Neptun, een kustplaats zo'n tachtig kilometer ten zuiden van Costineşti. Mariana was tussen 1987 en 1996 receptioniste in een hotel in Neptun en weet nog goed wat er allemaal veranderde: “Na de revolutie zagen mensen de eerste dag van mei als de dag waarop alles kon. Je kon ook weer overal drank kopen.” Het ging er wild aan toe. In één van die jaren werd een hotel in Neptun, Hotel Romanţa, bijna compleet afgebroken door een gevecht binnen een vriendengroep die zo'n 70% van het hotel had afgehuurd. Gynaecoloog Teo was bij die matpartij aanwezig en vertelt: “De politie was te laf om het gevecht te beëindigen. Ze keken toe, terwijl bedden, kasten en tafels door de ramen naar buiten werden gegooid.” Het jaar daarop mondde een ruzie tussen klanten van twee verschillende kroegen uit in een bloedig straatgevecht, dat pas ophield toen de ambulances arriveerden.

De afgelopen jaren zijn ook andere bestemmingen ineens populair geworden. Een goed voorbeeld is Vama Veche, waar hippies komen om te luieren, te neuken, tenten leeg te roven en met elkaar op de vuist te gaan. Een andere populaire plek is Mamaia, waar clubgangers onstpannen door middel van beroving en zinloos geweld. Hoewel dit misschien klinkt als een vakantie uit de hel, is er in ieder geval één verbetering ten opzichte van vroeger: de geheime dienst is nergens meer te bekennen.

Straatvraag: wat vond je van de kunst in het Rijksmuseum... die stiekem niet bestaat?

Robin Jansen — Wed, 24 Apr 2013 08:00:00 +0100

Het Rijksmuseum ging laatst na tien jaar weer open en dat was te merken: iedereen moest ernaartoe en veranderde half Amsterdam in een wachtrij. Ik vroeg mensen wat ze vonden van kunst die er helemaal niet hangt, zoals Uitzicht op Lelystad van Vermeer, om te kijken of ze er intrapten.

Frank (24)

VICE: Goedemiddag! Wat vond je van de spraakmakende collectie van François Boulanger?
Frank: Weet ik niet, die heb ik niet gezien.

De Blauwe Ballen is toch wel erg bekend hoor.
Nee, nog nooit van gehoord.

Wat heb je wel gezien dan?
Eigenlijk helemaal niet veel. Een beetje Rembrandt, maar ik ben niet zo’n fan van de 17de eeuw.

Wat deed je hier dan?
Ik was er vanwege de renovatie, dat moest ik toch wel zien. Ik vind het gebouw ook boeiender dan wat erin hangt.

Gina (55)

VICE: Dag mevrouw, wat heeft u allemaal gezien hier binnen?
Gina: Ik heb vooral veel Rembrandt gezien.

Wat vond u van het portret dat hij van Van Gogh heeft gemaakt?
Erg realistisch, ik vond de kleuren erg mooi vooral. De ogen waren ook erg indrukwekkend.

Clementine (17)

VICE: Hé! Wat vond je van de magere periode van Rubens?
Clementine: Erg mooi! Ik was er erg van onder de indruk.

Mooier dan de iets gezettere dames?
Ja, ik vond ze meer iets menselijks hebben, ze hadden veel meer charme.

Frederieke (25) & Stephanie (26)

Dames, waar waren jullie het meest van onder de indruk?
Frederieke: Ik vond Avercamp erg mooi.
Stephanie: Ja, en de eregalerij, en De Nachtwacht!

Ah! Dat paard dat ze weer hebben bijgeschilderd was lief hè?
Stephanie:Het was heel druk, dus ik denk niet dat we die hebben gezien. Het is ook een erg groot schilderij.

Hebben jullie wel De Dagwacht helemaal kunnen bekijken?
Stephanie:Ja, volgens mij wel.
Frederieke: Die hebben we gezien ja! Dat is toch met diezelfde man vooraan?

Itte (43) & Corien (42)

VICE: Hoi hoi, wat hebben jullie allemaal gezien?
Corien: Een heleboel! Vermeer, Rembrandt, Mondriaan.

Hoe vonden jullie Uitzicht op Lelystad van Vermeer?
Itte:Lelystad?
Corien: Dat bestond toen nog helemaal niet! Haha!

Oké, daar had je me. Maar Franscesco Bertolli, hebben jullie zijn werk gezien?
Corien:Bertolli? Dat doet me alleen maar aan pastasaus denken!

Scherp! Jullie zijn door!

Beeld door Siem van Woerkom

Joe Francis is niet de koning van spring break

Glen Coco — Tue, 23 Apr 2013 08:00:00 +0100

Joe met wat mensen die wild gaan.

Joe Francis* is de 39-jarige bedenker van Girls Gone Wild, de videoserie die de blote tieten van spring break-vierende meisjes vastlegt, wat trouwens ook betekent dat hij min of meer spring break heeft uitgevonden. Als je ooit tussen maart en juni een wilde week hebt gehad op een zonnige plek ergens in de VS, dan is de kans groot dat Joe daar wat mee te maken had. Ik belde hem op om te vragen hoe hij meisjes zover krijgt dat ze hun tieten laten zien en welke objecten hij allemaal in vrouwelijke geslachtsorganen heeft zien verdwijnen. Maar boven alles wilde ik hem bedanken—wat ik uiteindelijk vergat te doen omdat ik zo enthousiast was. Dus bij deze: bedankt, Joe Francis. Jij maakt van deze wereld een mooiere plek.

*DISCLAIMER: Toen ik mijn verzoek voor dit interview bij Joe's mensen indiende, kreeg ik te horen dat hij alleen mee zou werken als ik zwoor op het leven van m’n moeder, m’n zusje en m’n hamster dat VICE niets negatiefs over hem zou schrijven. Ik ben een man van mijn woord.

VICE: Je ging voor het eerst op spring break toen je op de universiteit zat, toch?

Joe Francis: Ja, en het was een behoorlijke ervaring.

Waar ging je heen?

Mexico. Ik zag daar heel veel dingen die ik in de afgelopen zestien jaar heb verwerkt in het Girls Gone Wild merk. Spring break is een excuus voor mensen om hun remmingen overboord te gooien. Het geeft je een goede reden om dingen te doen die je eigenlijk altijd al wilde doen, maar normaal niet zou durven. Het is een rechtvaardiging, vooral voor vrouwen, om terug naar huis te gaan en zoiets te hebben van: nou ja, het was spring break. Het is een manier om alles goed te praten.

Hebben de vrouwen die je filmt voor Girls Gone Wild er achteraf weleens spijt van?

Niet zo veel als je zou verwachten. Het is zo van, als je iets doet, dan is dat jouw keuze. Als je meedoet aan Girls Gone Wild, weet je waar je aan begint. Maar we hebben wel een spijt-beleid, dat hebben we altijd al gehad.

Wat is dat?

Het geeft iemand die gefilmd is de kans om te bellen, voor of nadat de video uitkomt, en te vragen om eruit te worden geknipt. Zelfs als diegene een release heeft ondertekend.

Dat is wel slim.

Ja! Er staat een nummer op de website dat ze kunnen bellen. Het is een kleine moeite voor ons, en van de duizenden meisjes die we hebben gefilmd, hebben er maar een paar gebruik van gemaakt.

Kun je een percentage geven?

Minder dan 1% heeft gevraagd om verwijderd te worden.

Ga je dit jaar spring break vieren?

Ik ga er zeker heen. Het wordt mijn 21^ste spring break.

Geef je ook een soort jubileumfeest?

Ik ga met m’n vriend Lance Bass. We gaan naar Mexico.

Kun je me vertellen hoe een typische spring break er voor Joe Francis uitziet?

Er bestaat niet zoiets als een typische spring break! [lacht] Als er zoiets bestond als een typische spring break, zou Girls Gone Wild niet bestaan! Het is elke keer weer een andere ervaring. De muziek verandert, de plekken veranderen en de mensen veranderen, waardoor de ervaring nooit hetzelfde is. Of is dat te diepzinnig voor je?

Joe met nog wat meer meisjes die wild gaan.

Nee, het is niet te diepzinnig… helemaal niet. Is de manier waarop spring break wordt gevierd veranderd in al die jaren? Wordt er harder gefeest, of is dat hetzelfde gebleven?

De rijkere jongeren feesten zeker harder. Er is tegenwoordig een inkomensgat tussen spring breakers. Je hebt de heel erg rijke kids die naar de duurdere, luxere plekken gaan en keihard feesten omdat ze grote hoeveelheden drank en drugs kunnen kopen die de anderen, die uit een ander sociaal-economisch milieu komen, niet kunnen betalen. Maar ik ben echt een expert op het gebied van spring break. Ik kan je een hele analyse geven.

Zie je jezelf als de koning van spring break?

Weet je, ik zou het echt verschrikkelijk vinden om de koning van spring break te worden genoemd.

Wat dacht je van ‘spring break-historicus’?

Perfect.

Wat is het wildste dat je een meisje ooit hebt zien doen tijdens spring break?

Oh man, ik zou niet weten waar ik moet beginnen. Dit zou dan wel een heel erg lang interview worden. Ik kan je wel wat leuke dingen vertellen. Ik heb alles wat er mogelijk is op het gebied van seks wel gezien. Ik heb tien universiteitsmeisjes hun kleren uit zien trekken en met elkaar zien seksen in één kamer. Ik heb echt alles wel gezien.

Is er niet één verhaal dat er voor jou uitspringt? Ik zou graag iets specifieks horen.

Ik reisde vroeger veel met m’n beroemde vrienden, en heb een paar keer spring break gevierd met Snoop Dogg, en met Lil Jon en Mario Lopez. Ik heb het zo vaak gevierd met verschillende mensen, en het verbaast me elke keer weer wat er gebeurt. Het zijn allemaal andere ervaringen. Gewoon de ene na de andere geweldige ervaring.

Ik hoorde een verhaal over jou en een meisje met een glazen fles?

[lacht] Ja, dat was in Florida. Een meisje wou een Mike’s Hard Lemonade-fles in haar vagina stoppen, en wou heel graag dat wij dat zouden filmen. Ik vond het een interessante ervaring.

Ken je 1 Man 1 Jar?

Nee, wat is dat?

Het is een video waarin een man een glazen potje in z’n kont stopt, en het breekt.

[lacht] Ik ga het googlen!

Maak je je daar weleens zorgen om, als een jonge vrouw een glazen fles in haarzelf aan het stoppen is?

Het is een Mike’s Hard Lemonade-fles. Ik weet zeker dat ze er wel grotere dingen in heeft gehad. Baby’s komen ook uit een vagina.

Wat is het grootste ding dat je iemand in een vagina hebt zien stoppen?

Ik denk een grote colafles.

Je hebt erg veel succes bij de vrouwen. Heb je nog tips voor vrijgezelle jongens die op spring break gaan?

Je hebt niet veel tips nodig voor spring break. Ik denk dat het best makkelijk is, en dat is waarom het me altijd aantrok. Alle remmingen gaan het raam uit. Ga er gewoon heen en wees jezelf.

Maar wat nou als ‘jezelf’ een enorme sukkel is?

Ga er dan gewoon heen en wees iemand anders. Er is genoeg alcohol op spring break, en elke gast kan wel een beetje actie krijgen. Meisjes doen dingen op spring break die ze normaal niet zouden doen. Ze zijn weg van huis, school, hun ouders, vriendjes, weg van hun gewone leven. Er is een hoop zon, en zon verhoogt de hoeveelheid sekshormonen in je lichaam, zoals testosteron en oestrogeen, en dat veroorzaakt een geseksualiseerde sfeer waarin het makkelijk is om met iemand in bed te belanden.

Nogmaals bedankt, Joe. Je bent een gentleman en een diepe denker.

Letterlijk minuten voordat we ter perse gingen, werd bekend dat Girls Gone Wildhaar faillissement heeft aangevraagd. Het lijkt erop dat Lance Bass dat reisje naar Mexico zal moeten betalen.

Nou nou, dat zijn me er twee

Chris Nieratko — Mon, 22 Apr 2013 11:10:00 +0100

Denk je dat we Selena Gomez zouden kunnen neuken?”, vroeg een stem aan de andere kant van de lijn, iets meer dan een jaar geleden. Het accent kon nergens anders vandaan komen dan uit het smerigste, diepste zuiden van Amerika. “Ja, natuurlijk. Sowieso,” antwoordde ik. “Wie is Selena Gomez?” “Bitch speelt in zo’n Disney-serie.”

De meeste mensen kunnen maar moeilijk geloven dat ik nog nooit van één van de beroemdste meisjes op aarde had gehoord tot Sidney en Thurman Sewell—beter bekend als de ATL Twins (ATL van Atlanta)—haar naam lieten vallen aan de telefoon die dag. Maar ik volg Disney-gerelateerde zaken niet erg meer sinds ik in 1995 stopte met schrijven voor hun kinderkrant, Disney Adventures. De enige bitch van Disney die ik nog ken is Minnie Mouse. Hoewel ik dus voor ons telefoongesprek niks afwist van Selena en haar succesvolle Disney-serie Wizards of Waverly Place, had ik er alle vertrouwen in dat Thurm en Sid op een goede dag al haar openingen tegelijkertijd zouden penetreren. Dat is namelijk wat de jongens doen. Ik vond het heel raar dat ze daar zo onzeker over waren.
“Maar ze doet het met Justin Bieber,” vervolgde Thurm.

“Denk je dat Justin Bieber een piemel van 23 centimeter heeft?”, vroeg ik. “En zelfs als dat zo zou zijn, dan heeft hij er sowieso geen twee van.”
“Nee, dat betwijfel ik ook,” zei Thurm, en hij barstte in lachen uit.

Dat, lieve vrienden, is namelijk wat je krijgt als je de ATL Twins neukt: 46 centimeter aan keiharde piemel, van twee kanten op je afgevuurd. Het is altijd dubbel prijs, met deze jongens. De tweeling belde om te vertellen dat ze net gecast waren in Spring Breakers, de prachtige nieuwe film van Harmony Korine over vier beschaafde meisjes in bikini’s die op spring break gaan in St. Petersburg, Florida. De meisjes—Ashley Benson, Rachel Korine en de voormalige Disney-sterretjes Selena Gomez en Vanessa Hudgens—komen in de problemen als ze gearresteerd worden tijdens een uit de hand gelopen hotelfeestje, en een wapenminnende dealer die Alien heet (gespeeld door James Franco met een grill in zijn mond en vlechtjes in zijn haar) hun borg betaalt. Sid en Thurm spelen de zwijgzame handlangers van James Franco. Ze spreken geen woord in de film, maar de intimiderende stilte waarin ze zich hullen maakt hun rol in de film even gedenkwaardig als die van ieder van de hoofdrolspelers. Hun aandeel aan de film zal het publiek alleen maar nieuwsgieriger maken naar het echte verhaal van de broers, en zal ze waarschijnlijk meer seks opleveren dan ze fysiek en mentaal aankunnen (en die hoeveelheid mag nu al verontrustend genoemd worden).

De cast was dol op de tweeling. Een paar weken voor de release van de film vertelde Selena Gomez op de Franse radio nog hoeveel plezier de meisjes hadden gehad om de grappen van de broers. James Franco raakte zo geïnspireerd door de tweeling dat hij een gedicht over ze schreef, dat VICE voor het eerst mag publiceren:

Double

Something scary: There is a pair of twins
From Atlanta.
They’re identical.

They’ve got hip-hop style
And chase ambulances
For a living.
But they want to be famous.

They’re the same person
In two bodies.
They are never apart.
They sleep in the same bed,

Finish each other’s sentences,
And share their women.
They like double penetration,
It’s all they talk about.

At one point they were engaged
To a Penthouse model;
Only one would have been legal,
But they both would have kissed

Her at the wedding ceremony.

Sinds hun geboorte zijn ze nooit langer van elkaar gescheiden geweest dan de zes uur die Sidney in de gevangenis doorbracht voor rijden onder invloed. Verder zijn ze altijd samen, met uitzondering van een paar minuten hier en daar om te poepen, te scheren en te douchen. Elk bezit, elke emotie en elke ervaring is gedeeld: ze hebben één auto, één bed en slapen met dezelfde vrouwen. Op hun dertiende hebben ze tegelijkertijd hun maagdelijkheid verloren aan een 21-jarige stripper, en ze waren ooit allebei verloofd met dezelfde Penthouse Pet. Volgens de tweeling hadden haar ouders haar er uiteindelijk van weten te overtuigen dat ze hen moest verlaten, wat hun hart gebroken heeft. Ooit wil de tweeling zelfs kinderen van dezelfde vrouw. Dat is allemaal niet heel verrassend als je bedenkt dat ze zichzelf zien als dezelfde persoon in twee lichamen. Ze zijn een gespiegelde eeneiige tweeling, wat betekent dat ze genetisch en fysiek vrijwel identiek zijn, maar hun eigenschappen zijn omgekeerd. Dat kon gebeuren doordat het eitje waar ze uit zijn voortgekomen pas tien dagen na de bevruchting is gescheiden, wat heel laat in het proces is (nog heel iets later en de kansen op een Siamese tweeling stijgen dramatisch).

Zo is Sid is rechts-, en Thurm linkshandig, en als ze tegenover elkaar staan kun je zien dat kleine kenmerken in hun uiterlijk elkaar spiegelen. Sid en Thurm zijn de interessantste mensen die ik ken, en ondanks het feit dat ze er precies hetzelfde uitzien ook de uniekste. Ze zijn de natte droom van iedere psycholoog, en zoals dat gaat met de meeste bijzondere mensen is hun wereldbeeld al op jonge leeftijd gevormd. Ze groeiden straatarm op in de stad Chattanooga in Tennessee, waar ze binnenshuis altijd gezelschap hadden van een leger kakkerlakken, op voedselbonnen moesten leven en zichzelf zo’n beetje moesten opvoeden. Hoewel hun jeugd niet makkelijk was, maakten ze wel deel uit van een warme, liefdevolle familie waarvan iedereen zijn best deed om het te redden, zelfs als het allemaal niet erger leek te kunnen.

Familiefoto’s van de tweeling met hun twee zussen, hun moeder en vader. Toen ze twaalf waren raakte hun vader gewond tijdens het gewichtheffen. Dit incident leidde tot een neerwaartse spiraal van gezondheidsproblemen, waaronder diabetes en afhankelijkheid van een pacemaker. Hij slikte uiteindelijk tientallen medicijnen per dag.

“We sliepen altijd met z’n vijven in één bed, met het hele gezin,” vertelden ze (aangezien de jongens onophoudelijk elkaars zinnen afmaken en soms zelfs tegelijkertijd hetzelfde zeggen maak ik in dit interview geen onderscheid tussen wie wat zegt.) “Niet omdat we dat zo graag wilden, maar omdat we niet anders konden. We leefden echt in een getto. Er waren altijd wel moordenaars en hele onfrisse mensen in de buurt. De film Gummo geeft wel een goed idee van hoe het was. Mensen hebben ons regelmatig geprobeerd te kidnappen toen we klein waren; dan stond je buiten en die mensen kwamen dan naar je toen en vroegen of je een lift nodig had. Dat was wel eng. Er waren veel hoeren en dealers. In het huis achter het onze woonde een bejaard blank stel dat op een dag is vermoord tijdens een inbraak—ze hebben hen doodgeslagen.”

Gezien de omstandigheden zat er voor Sid en Thurm weinig anders op dan snel op te groeien en voor elkaar te zorgen. Toen ze twaalf waren raakte hun vader gewond tijdens het gewichtheffen, wat hem een schouderoperatie opleverde. Dat was het eerste incident in een lange reeks gezondheidsproblemen: binnen een paar jaar had hij diabetes, een pacemaker en nam hij tientallen medicijnen per dag. Het werd zelfs zo erg dat hun moeder vertrok; volgens de tweeling kon ze de druk niet meer aan. De tweeling probeerde zo goed mogelijk voor hun vader te zorgen zonder veel hulp van buitenaf.

“Toen we 14 waren stierf onze vader in onze armen,” vertelde de tweeling me. “Het was een vrijdagavond en we hadden eerst buiten geskate en daarna waren we naar een feestje gegaan. Daar kregen we ineens het gevoel dat we naar huis moesten. Dat hebben we gedaan, en de rest van de avond hebben we met onze vader gehangen. We hebben samen de film Thombstone gekeken, die ik sindsdien nooit meer gezien heb en ook nooit meer zal zien. Het was een fijne avond; we hebben veel gepraat en hij voelde zich goed. De volgende ochtend maakte hij ons wakker en zei hij dat hij zich niet lekker voelde. Hij was duizelig en had het idee dat hij ieder moment out kon gaan. We belden een ambulance, en kregen het advies dat we mond-op-mondbeademing moesten geven tot de ambulance er was, maar dat werkte niet. Toen de ambulancebroeders er waren probeerden ze hem weer bij te krijgen met een defibrillator, maar dat werkte ook niet. We waren volstrekt in paniek. Ze zeiden niet dat hij dood was, maar we wisten het al. Ze namen hem mee, en een uur later belde onze tante, die zei dat hij dood was. We waren heel close met onze vader. Hij was altijd eerlijk tegen ons en vertelde ons gewoon hoe shit in elkaar zat.”

Links: Sid en zijn slangenkopketting. Rechts: Thurm is blij dat hij wordt betast door een van de vele dames in zijn leven.

Hun vaders dood is een van hun naarste herinneringen, maar ook al lang voor die traumatische ervaring was de tweeling onafscheidelijk. Hun moeder Patricia vertelt: “Ik had ze ingeschreven bij de crèche toen ze twee waren. Op een dag was een van hen ziek, en de ander niet. Toen ik de gezonde naar school bracht hielden ze elkaar zo stevig vast dat ik ze niet uit elkaar kreeg. Ze gilden en huilden zo hysterisch—ik kon het niet aanzien. Ze zijn vervolgens allebei maar thuis gebleven.”

Hoewel ze dus al sinds hun tweede levensjaar in een soort van schoolbanken zaten, is de tweeling niet verder gekomen dan de tweede klas van de middelbare school. Hun enige ambitie in het leven was skateboarden. Nadat hun vader was overleden konden ze nergens terecht, behalve in het kelderappartement van hun zus van zeventien, waar ze op de grond sliepen. Overdag waren ze alleen maar aan het skaten, ’s nachts aan het feesten. “Dat was fantastisch,” zeiden ze. “Maar op een dag kwam er om half vier ’s middags een leerplichtambtenaar aan de deur. We waren pas net wakker en schrokken ons kapot. We deden het in die tijd met een oudere chick die naar Atlanta zou gaan om te strippen, dus we belden haar om te vragen of ze ons een lift kon geven omdat onze moeder daar net naartoe verhuisd was. Zo kwamen we in Atlanta terecht.”

Toen de tweeling voor het eerst bij hun moeders nieuwe huis aankwam, wandelden de jongens binnen in wat leek op een uitgewoond drugshol—wat het uiteindelijk ook bleek te zijn. De garagedeur was ingeramd en binnen had iemand gaten in alle muren geslagen en de TV was aan gort. Het duurde niet lang voordat ze beseften dat hun moeders nieuwe vriend, Kelvin, verantwoordelijk was voor de verwoestingen. De tweeling omschrijft hem als een doorgesnoven klootzak—zo iemand die de aandacht van zijn kalende hoofd af probeert te leiden door zijn overgebleven haar lang te laten groeien en een dikke snor te laten staan. Het werd gauw duidelijk dat de situatie thuis volledig uit de hand gelopen was.

De tweeling dartelt rond in een bed met een lieve jongedame die meer dan één slang weet te bezweren.

“We zaten in onze kamer met een enorme zak wiet, te blowen met een oudere stripper die naakt rondliep,” zei de tweeling, “en toen rond een uur of één ’s nachts hoorden we een keiharde ram op de deur. Het was de politie. Wij waren superhigh en dachten dat ze nog achter ons aan zaten om het spijbelen. Maar toen kwam ineens die Kelvin binnenrennen in een Speedo, gaf hij de stripper een zak crack en zei hij: ‘Hier, stop dit maar in je onderbroek, schatje!’ en hij waarschuwde ons dat we hem niet gezien hadden. Hij rende de kamer uit en een paar minuten later werd deur ingetrapt en kwam er een leger politieagenten binnen die brulden dat ze Kelvin zochten. Ze zochten de kamers af; het rook enorm naar wiet, we hadden een naakte chick binnen, en ze hadden zoiets van: ‘Wat is hier in fucksnaam gaande?’ Toen stond ineens mijn moeder in de gang te huilen, en die knikte een beetje richting een luik in het plafond naar de zolder. De politie haalde Kelvin van de zolder: hij had zichzelf in isolatiemateriaal gewikkeld en hij gilde van ‘Schatje, wat doe je me aan!’ Toen vertelde onze moeder dat hij haar twee dagen had gegijzeld, haar auto had gestolen, haar had gedwongen om crack te kopen, het huis had vernield, en dat ze uiteindelijk de politie had kunnen bellen toen hij even niet oplette. Dat was onze eerste dag in Atlanta.”

De relatie tussen de tweeling en hun moeder is niet altijd even makkelijk, maar ze is trots op hun succes—ook al is ze geen fan van hun levensstijl. “Tegen alle verwachtingen in hebben Sidney en Thurman zoveel bereikt. Ik ben heel trots op ze. Ze hebben zo’n enorme drive om rijk en beroemd te worden, en ik weet dat ze al hun dromen waar kunnen maken omdat ze genoeg charisma, energie en doorzettingsvermogen hebben om alles te bereiken wat ze maar willen. Hoewel ik trots ben op hun succes, ben ik niet trots op hun roekeloze levensstijl. Ik zou willen dat ze wat minder dronken en meer slaap zouden krijgen.”

De tweeling doet The Shining na in de gang van hun appartementencomplex op weg naar hun werk. Ze werken als assistenten van een invloedrijke plaatselijke advocaat.

De tweeling belde me begin 2012 om hun snelle weg naar succes en roem met me te bespreken. Sinds ik ze in 2011 voor VICE.com had geïnterviewd hadden ze enorm veel aanvragen en voorstellen gekregen. Miljoenen lezers wilden meer weten over “die gestoorde dubbel penetrerende tweeling” en veel mensen geloofden niet dat ze echt bestonden, of vonden dat zulk tuig geen podium verdiende. De jongens hebben het grootste deel van hun leven geskate, waardoor hun plotselinge internetroem ervoor zorgde dat ze bevriend raakten met de grootste namen binnen de skateboardwereld. Guy Mariano, pro-skateboarder van Girl Skateboards, omschrijft ze als “een fenomeen. Ze zijn overal, doen hun eigen ding, en of je ze nou steunt of niet, ze blijven fascinerend.” Vanwege dat eerste interview voor VICE.com zeggen Sid en Thurm altijd dat ik ze ontdekt heb, maar dat is wat overdreven gesteld. Ze bestonden al meer dan twee decennia voordat we elkaar op die goede dag in Atlanta voor het eerst ontmoetten Bovendien wisten mensen in Tennessee en Georgia allang wie die feestende, skatende tweeling was, die dezelfde meisjes neukte en overal een spoor van vrolijke verwoesting achterliet. Ik had toevallig het geluk dat ik ze aan de rest van de wereld kon presenteren. Omdat mijn naam bij het interview stond en de tweeling nog altijd geen agent, management of vertegenwoordiging heeft, belde Hollywood mijn nummer om hen iedere mogelijke soort televisie- en acteerklus aan te bieden.

Maandenlang handelde ik alle verzoeken van grote zenders en producers van de succesvolste realityseries ter wereld af. Ik hield de tweeling constant op de hoogte van wat er in de aanbieding was, maar geen van de pitches leek echt aan te sluiten bij wie deze jongens zijn: twee arme, schoolverlatende white-trash skaters uit Tennessee die naar de grote stad zijn verhuisd op zoek naar een beter leven. In hun pogingen om de Amerikaanse droom waar te maken, hebben ze nog een variëteit aan kutbaantjes gehad—bij Babies “R” Us, Wendy’s, in een fabriek waar ze enveloppen vulden, als assistenten van een loodgieter (een gruwelijk klusje geregeld door de vader van hun ex-verloofde, die een eigen loodgietersbedrijf had), en als postbode—voorat ze eindelijk uitzicht kregen op een baan die hun dromen waar zou kunnen maken. Een advocaat uit Atlanta besefte al gauw hoeveel het talent van deze jongens om met iedereen een praatje aan te knopen waard was, en huurde ze in als assistent. “We zijn opgegroeid vol dromen over een groots en meeslepend leven, met veel geld,” zeiden ze.

“Een vriend van ons had hulp nodig om wat kerstcadeautjes rond te brengen voor een advocaat waar hij voor werkte. Wij wilden wel helpen en dat ging natuurlijk heel goed. De advocaat was heel erg onder de indruk. We zeiden dat hij ons dan maar moest inhuren. We zouden op zijn kind kunnen passen, zijn auto wassen, wat dan ook, we zouden alles voor hem gedaan hebben. Op een dag belde hij en zei hij dat zijn assistent een serieus hartprobleem had, en dat die maanden uit de running zou zijn. De advocaat zei dat hij ons per direct wilde inhuren. Hij zei dat we de baantjes die we op dat moment hadden maar moesten opgeven en de volgende ochtend bij hem op kantoor present moesten zijn. Dat is inmiddels tien jaar gelden, en de rest is geschiedenis. We kregen die baan zonder iets te weten over juridische dingen, maar we hebben opgelet en verschrikkelijk veel geleerd. Hij vond het leuk dat er twee van ons waren: vier ogen, vier handen, vier hersenhelften. Het leverde ons een hoop geld op, waar we snel aan gewend raakten. We spendeerden ons hele maandsalaris aan kleding. Het was magisch. We verhuisden naar een prachtig appartement met uitzicht over downtown Atlanta; we kochten een Range Rover. We trokken een serieus pak aan en zijn iedere dag keihard aan het werk gegaan.

Het is wel heel grappig dat mensen hun hele leven naar school gaan om dit soort werk te doen, en wij hebben niet eens onze middelbare school afgemaakt. Maar we kennen het wereldje en het systeem nu zo goed dat we evenveel weten als iemand die rechten gestudeerd heeft.” Jamie Thomas, de legendarische professioneel skateboarder en eigenaar van Black Bo Distribution (en winnaar van deCalifornia Entrepreneur of the Year Award van Ernst & Young in 2006), heeft wel enig verstand van zakendoen, en vatte Sid en Thurms succes als volgt samen: “De jongens zijn van het slag mensen waar je veel over hoort maar die je nooit in het echt tegenkomt. Ze hebben sinds hun geboorte alles tegen gehad, maar hun eigen weg naar succes en roem gehosseld.” Het valt niet te ontkennen dat de tweeling een onversneden Amerikaans succesverhaal leeft. Toch waren alle producers en agenten die me belden alleen geïnteresseerd in het maken van hersenloze shows over twee identieke wiggers die wiggerdingen deden. In hun pitches stond altijd wel iets vermeld van dat de jongens “de boel op stelten” zetten.

Het was allemaal clichématige reality-tv bullshit, en je kunt alleen maar respect hebben voor de tweeling dat ze dat soort dingen altijd geweigerd hebben in plaats van voor het snelle geld te kiezen. Ze wachtten op iemand met visie en passie, iemand die begreep dat Hollywood, Amerika en de wereld nog nooit eerder te maken heeft gehad met boys als de ATL Twins, iemand die hun bijzondere leven met gepaste zorg en aandacht voor het voetlicht wil brengen. Die visionair was filmmaker Harmony Korine. Hij belde ze persoonlijk op nadat hij mijn interview had gelezen met het aanbod om een rol voor ze in het script van Spring Breakers te schrijven. In zijn nieuwe film blijft hij bij zijn controversiële manier van verhalen vertellen, maar door de cast en het onderwerp ligt de film dichter bij de mainstream dan zijn eerdere werk. Harmony lijkt om dezelfde redenen zo dol op Sid en Thurm te zijn als ik: “De tweeling is de vleesgeworden verdorven Amerikaanse onderbuik. Pathologische hufters en hoerenneukers. Ze zijn alles en niets. Ze eten geen voedsel, ze snuiven alleen drugs. Ze hebben het zijn van een waardeloze klootzak tot kunstvorm verheven. Het uitscheiden van nierstenen is hun hobby. Het dubbel penetreren van vrouwen is hun religie. Geen van beiden heeft ooit een boek gelezen. Geen van beiden heeft ooit groente gegeten. Ze slapen in hetzelfde bed en douchen samen. Het enige dat ze willen is beroemd worden en heel veel neuken. Ze zijn de grootste perverselingen van Amerika. Ik bewonder ze allebei heel erg. Ze zijn volledig ongedwongen en bandeloos. Ze hebben de toekomst, en die zullen ze rechtstreeks de afgrond in dirigeren. Zij zijn precies wat Amerika zo geweldig maakt.”

Een van de oudere zussen van de jongens, Clarissa (die een bachelor geschiedenis aan Harvard heeft gedaan, niet de zus waar ze een tijdje bij gewoond hebben), beaamt Harmony’s gevoelens, hoewel ze wat andere woorden kiest: “Mijn broers zijn hartstochtelijk loyaal en liefdevol. Ze belichamen een vreemde mix van introverte zelfreflectie en extravert hedonisme. Ieder gevoel van onzekerheid of angst dat een mens kan voelen wordt onderuit gehaald door de liefde en steun die ze elkaar geven als tweeling. Twee hoofden zijn sowieso beter dan eentje, en ze hebben een manier gevonden om dat in hun leven, liefde, seks en werk in hun voordeel te laten werken.”

De tweeling ontspant na een potje skaten in Da Playground in Atlanta.

Dat brengt ons weer terug bij de ambitie van de tweeling om vieze seks met een zekere twintigjarige superster te hebben. Ze belden me een paar weken nadat de opnames van Spring Breakers waren afgerond.
“Heb je uiteindelijk Selena Gomez nog kunnen doen?”, vroeg ik hen.

“Nee, we wisten wel snel dat dat er niet van zou komen. Ze bleef heel erg op een afstandje en beschermd; haar moeder en bodyguard waren altijd in haar buurt. Maar ze was superleuk. Harmony vertelde iedereen hoe groot onze pikken zijn, en hij zei van: ‘Laat het ze zien! Laat ze een foto van jullie pikken zien!’ dus toen haalden we onze telefoon tevoorschijn en ze keek ernaar. Ze staarde verbaasd naar die foto en ze zei niks.”

“Maar haar fans hadden wel wat te zeggen, toch?”

“Oh man, dat was verschrikkelijk. We neuken een hoop meisjes, dus onze Instagram is supervies, en op de een of andere manier kwamen we daar altijd mee weg. Dus toen we daar waren en Ashley Benson een foto van ons maakte en op Instagram zette, sloegen onze Twitter- en Instagram-accounts ineens op hol van alle nieuwe volgers. Vervolgens postte Selena een foto met ons, en kregen we een leger tienerfans van haar over ons heen die krijsten van, ‘Eeeewww, vies!’ en die ons rapporteerden bij Instagram en dat soort shit. We blokten ze zodra we ze zagen, maar er waren duizenden van die kinderen! Het was echt een heel agressieve plaag. En toen werden we ineens gebanned van Instagram. Boem. Account weg. We waren zo kwaad, dus begonnen we te zeiken op Twitter over de tienerterreur van Selena’s fans. Jezus Christus, die kinderen gingen helemaal door het lint. Uiteindelijk hadden we zoiets van ‘Ok! Sorry! We geven ons over, laat ons met rust!’ De volgende dag vroegen we of Selena ons misschien wilde helpen, maar ze weigerde. Ze zei, ‘Mijn fans zijn gestoord. Je wil ze echt niet kwaad maken. Ze doen alles voor me.’”

Ik weet dat veel mensen hun oordeel gauw klaar hebben over de tweeling, en ik begrijp waarom. Als je de interviews en verhalen over hun obscene sekscapades leest is het makkelijk om te denken dat ze net een stapje verder gaan dan Jersey Shore. Maar het volledige verhaal van Sid en Thurm moet nog verteld worden, en ook wat ik hier heb geschreven is nog maar een fractie van hun hele werkelijkheid. Een ontmoeting met hen zal je je hele leven bij blijven, hoe je vervolgens ook over ze denkt. Door hard te werken en vol te houden hebben ze dingen voor elkaar gekregen waar ze vroeger niet eens van durfden te dromen. Toch zijn ze waarschijnlijk niet lang meer tevreden met hun penthouse in Atlanta en rondrijden in hun Range Rover. Ze willen meer, en ze komen dat van beide kanten halen. Met identieke piemels van elk 23 centimeter.

“We willen evenveel verdienen als Justin Bieber,” zeiden ze. “We zouden meer willen acteren; we vinden dat we dat best goed kunnen. We willen heel beroemd worden, doen waar we zin in hebben, goedkope hoeren neuken in Hollywood. Mensen zeggen dat het gras niet altijd groener is aan de andere kant, maar wij hebben onszelf opgewerkt vanuit het niets en nu we iets van dat leven geproefd hebben, willen we meer. Maar zelfs als het hier bij blijft is het allemaal fantastisch geweest. We hebben in een film van Harmony Korine gespeeld, een shoot met Terry Richardson gedaan en we stonden in 2012 op de ‘Hot List’ van Rolling Stone—daar zijn we superdankbaar voor. Toen we klein waren en opgroeiden in de getto wilden we niets liever dan een bank in een L-vorm, maar onze ouders konden dat niet betalen. Nu hebben we een bank in een L-vorm, van leer. Maar we willen meer. We willen miljonair worden. We willen beroemde vrouwen in bed. We willen ze allemaal neuken! Vooral Lindsay Lohan.”
“Hoe moeilijk kan het op dit moment zijn om Lindsay Lohan te doen?”, vroeg ik.

“Denk je dat iedereen haar zomaar kan doen?”

“Ik denk dat jullie dat wel kunnen, ja,” stelde ik ze gerust.

Of ze Lindsay Lohan nou wel of niet kunnen DP’en voordat ze verdrinkt in haar poel van verdriet en cocaïne, de ATL Twins buffelen wel door. Dat hebben ze altijd gedaan, en dat zullen ze altijd blijven doen. Ik vermoed dat ze alleen tegengehouden kunnen worden als ze van elkaar gescheiden worden.

“Je noemde eerder dat mensen jullie probeerden te kidnappen in Chattanooga,” zei ik. “Wat zou er gebeuren als een van jullie zou worden meegenomen en jullie een onbepaalde tijd van elkaar gescheiden zouden zijn?”

“We zouden gek worden en er zou echt iets heel ergs gebeuren,” zeiden ze. “Mensen vragen wat er zou gebeuren als een van ons dood zou gaan... nou, de ander zou ook doodgaan, van een balkon springen, zoiets. Het is geen optie. Er is geen manier waarop wij zonder elkaar kunnen bestaan. Niemand kan weten hoe het is om ons te zijn, net zoals wij nooit zullen begrijpen hoe het is om alleen of eenzaam te zijn. We weten niet hoe het is om zonder elkaar te zijn en voelen ons heel gezegend dat we een onafscheidelijke tweeling zijn. Wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar nog.”

Neem een kijkje in de bijzondere levens van de ATL Twins met onze driedelige documentaire The Twin Zone, die in maart op YouTube is verschenen en waarvan een speciale ongecensureerde versie op VICE.com verschijnt.

Deze man is de zelfbenoemde eigenaar van de maan

Rachel Hardwick — Fri, 19 Apr 2013 07:00:00 +0100

Dennis M. Hope, de eigenaar van de maan.

Het is een stuk makkelijker om de eigenaar van een planeet te worden dan jij misschien denkt. Het enige wat je hoeft te doen, is een snelle blik op een astronomische kaart werpen, een leuke planeet of maan uitkiezen, tegen iedereen zeggen dat die van jou is, en klaar is kees. Het is een beetje hetzelfde als in een kroeg tegen een gast zeggen dat het biertje dat hij net heeft gekocht van jou is. Alleen een beetje minder gevaarlijk omdat er, als het om de maan gaat, niemand zal proberen je halsslagader door te snijden met een kapotgeslagen Heineken-flesje.

De Amerikaanse Dennis M. Hope is de zelfbenoemde eigenaar van de maan, Mars, Venus, Mercurius en Io (een maan van Jupiter). Dennis was toevallig blut toen hij planeten begon te verzamelen, en bedacht een manier om geld te verdienen aan z’n nieuwe hobby: door via de VN juridisch eigendom te claimen, z’n buitenaardse land in percelen te verdelen, en die te verkopen. Het is waarschijnlijk het beste businessmodel dat ik ooit heb gezien (behalve piramide-systemen dan: die dingen zijn goud waard). Het was in ieder geval zo succesvol dat Dennis er sinds 1995 riant van kan leven.

Mijn vader kreeg dit jaar voor z’n verjaardag een stukje maan van Moon Estates, het bedrijf van Dennis, cadeau. Het herinnerde me aan al die andere keren dat ik hoorde dat iemand een stukje planeet had gekregen en dacht: Dit is dom, hoe kan iemand nou de maan bezitten? Ik belde Dennis om antwoord te krijgen op die vraag.

M’n vaders eigendomsbewijs voor een stukje land op de maan.

VICE: Hoi Dennis. Hoe kwam je erbij om stukjes van de maan te gaan verkopen?

Dennis M. Hope: Ik begon ermee in 1980, toen ik in een echtscheiding zat. Ik was blut, en bedacht me dat het jammer was dat ik geen land bezat, omdat ik daar anders wat geld aan had kunnen verdienen. Toen keek ik uit het raam, zag ik de maan, en dacht ik, hé, daar is een heleboel land! Dus ging ik naar de bibliotheek, en zocht ik het Ruimteverdrag uit 1967 op, en daar staat in Artikel 2: “Geen enkel land zal door middel van toe-eigening soevereiniteit uitoefenen over een hemellichaam.” Wat betekent dat de maan geen eigenaar had.

Maar hoe werd jij er dan eigenaar van?

Ik stelde een eigendomsclaim op voor de maan en de acht andere planeten, en stuurde die naar de VN met een briefje dat het mijn bedoeling was om het land op de planeten te verdelen in kleinere percelen en die te verkopen. Ik zei dat als ze daar een juridisch probleem mee hadden, ze me dat maar moesten laten weten.

En hebben ze daar op gereageerd?

Nee, ik heb nooit antwoord gekregen. Maar geen enkele regering op deze planeet heeft ooit mijn eigendomsclaim in twijfel getrokken. Er zijn veel mensen die zeggen dat ik niet het recht heb om dit te doen, maar dat is alleen maar hun mening.

Hoeveel land heb je tot nu toe verkocht?

Genoeg om er sinds 1995 van te kunnen leven, en dit te doen als fulltime baan. We hebben 250 miljoen hectare op de maan verkocht, 130 miljoen hectare op Mars, en in totaal 50 miljoen hectare op Venus, Io en Mercurius.

Dennis met z’n kaart van de maan. In het rood de stukken die hij al verkocht heeft.

Wie koopt er eigenlijk stukjes planeet?

Iedereen. Onze jongste landeigenaar was een pasgeboren kind in Duitsland, en onze oudste is 97 jaar oud. Er zijn politici over de hele wereld die een stukje land op één van de planeten bezitten, inclusief drie voormalige Amerikaanse presidenten: Jimmy Carter, Ronald Reagan en George W. Bush. Ze kochten de stukken land niet zelf: de secretarissen van Carter en Reagan kochten hun land voor ze, en één van onze klanten kocht een stukje maan voor George W. Bush. We hebben klanten in 193 landen op deze planeet, en zijn bekender dan de International Astronomical Union.

Als ik heel eerlijk ben, wist ik niet eens wat dat was zonder het te googlen. Maar hoe groot is een perceel en hoeveel kost het? Is het een beetje betaalbaar?

Het kleinste perceel dat je bij ons kunt kopen is 0,4 hectare groot. Het grootste is wat wij een “continent-perceel” noemen. Dat is 2,16 miljoen hectare groot, en kost 10 miljoen euro. Zo’n perceel hebben we nog niet verkocht, maar we hebben wel een heleboel percelen van 730 hectare en 810 hectare verkocht. Er zijn op deze planeet 1.800 grote bedrijven die van ons land hebben gekocht voor een specifiek doel, inclusief de Hilton- en Marriott-hotelketens.

Dus mensen kopen land in de ruimte met de bedoeling er echt iets mee te gaan doen? Of is het meer een noviteit?

Nou, als je noviteit definieert als “iets dat uniek of nieuw is, een klein massaproduct”, dan klopt dat precies. Ik vind het niet erg als mensen het een noviteit noemen. Uit onze eigen bestanden weten we dat maar 17% van de mensen die ons product kopen, dat als noviteit doen. Maar we weten ook dat 42% van onze klanten het land registreren in de naam van een trust dat ze hebben opgezet, wat betekent dat ze het serieuzer nemen. En we weten natuurlijk dat de meeste grote bedrijven die land bezitten daar een specifieke bestemming voor in gedachten hebben.

Is iemand al begonnen zo’n project te plannen?

Nog niet, aangezien er nog geen betaalbare manier is om ernaartoe te reizen.

Een kopie van de Maan-grondwet en de brief die je krijgt als je land koopt op de maan.

Oké. En hoe ga je al dat land verdedigen en beschermen?

In 2001 kreeg ik 163.000 e-mails van klanten die me hetzelfde vroegen. De oplossing die wij bedachten was om een democratische republiek op te zetten die we de Galactische Regering noemden. Het kostte ons drie jaar om de grondwet te schrijven. We publiceerden hem in maart 2004, toen we 3,7 miljoen landbezitters hadden en 173.562 stemmen ter ratificatie hadden. En nu zijn we een volledig grondwettelijke geratificeerde, soevereine natie. We onderhouden diplomatische relaties met dertig regeringen op deze planeet, en we proberen zo veel mogelijk landen zo ver te krijgen dat ze ons erkennen, want het is onze bedoeling om ons aan te sluiten bij het Internationaal Monetair Fonds.

Echt waar?

Ja. Hoewel we niet op aarde gevestigd zijn, hebben we wel een valuta voor onze regering. We zijn de enige regering die een dekking voor z’n valuta heeft: de helium-3 reserves op het maanoppervlak. We hebben voor 4,5 biljard euro aan heliumreserves in onze schatkist.

Dat is krankzinnig… Daar is Carlos Slim nog niks bij. Maar juridisch gezien, als iemand op de maan wil landen, heeft diegene dan jouw toestemming nodig?

Nee, want in dezelfde overeenkomst waarmee ik mijn eigendomsrecht vaststelde, staat ook dat “alle naties op deze planeet nog steeds het recht op exploratie hebben”. We vinden het dus niet erg als een regering de ruimte in gaat en op ontdekking uitgaat. Waar we wel bezwaar tegen hebben, is als ze permanente faciliteiten op de planeten willen bouwen. Daar hebben ze, omdat ze geen eigenaar zijn van het land, geen recht op.

Als het over honderd jaar ofzo mogelijk is om op de maan te bouwen, wat gaat er dan gebeuren?

In 2008 patenteerde de Galactic Government het eerste antizwaartekracht-aandrijvingssysteem. Dat voertuig zou in theorie van de aarde naar de maan kunnen reizen in 30 minuten. We verwachten dat al onze praktische situationele problemen opgelost zullen worden in drie tot vijf jaar, en hopen dat we voor 2020 op het maanoppervlak zullen zijn, en daar de eerste stad kunnen gaan bouwen.

De vlag van de Galactische Regering.

Wow. Hoe gaat die stad eruitzien?

Wij willen dat het een gesloten piramide wordt, drie bij drie kilometer bij de basis en 2,5 kilometer hoog, met een inhoud van 5,7 miljard vierkante meter. De eerste twee verdiepingen zullen worden gebruikt voor landbouw en veeteelt, en de landbouw zal ook helpen met de zuurstofproductie in het gebouw. Het moet natuurlijk volledig veilig zijn, dus alles zal uitgebreid getest worden voordat er iemand kan gaan wonen. We hebben al werknemers klaar staan om daar voor ons aan de slag te gaan.

En zou dat dan de uitvalsbasis zijn voor het bedrijf?

Nou, er zouden zo’n 70.000 mensen in passen, dus elke regering van deze planeet zal er gerepresenteerd zijn en er een kantoor hebben. Er zullen restaurants en ziekenhuizen en theaters zijn. Alle dingen die je in elke stad op deze planeet vindt, zul je ook in de stad op de maan vinden.

Dat klinkt nogal ambitieus. Ben je op veel weerstand gestuit sinds je stukjes van de maan verkoopt?

Ik heb wel wat negatieve reacties gehad, maar het grootste deel van de reacties die ik krijg zijn erg positief. In de 32 jaar dat ik dit doe, hebben maar zes mensen hun geld terug gevraagd. Ik heb op dit moment meer dan 6 miljoen klanten, dus dat geeft wel aan dat de meeste mensen erg tevreden zijn met ons product. En uiteindelijk is het natuurlijk zo dat als mensen dit land niet zo graag wilden kopen, ik geen bedrijf had gehad.

Ik ga niet langer doen alsof: ik heb echt helemaal niks met Beyoncé

Jamie Lee Curtis Taete — Fri, 19 Apr 2013 07:00:00 +0100

Foto via

Dit weekend treedt Beyoncé op in Nederland, dus heeft iedereen het over haar. Eigenlijk heeft iedereen het altijd over haar. Als homoseksuele man zou Beyoncé me moeten boeien, maar ze boeit me eerlijk gezegd. Echt. Geen. Ene. Reet. En de Beyoncé-mania is helemaal doorgeslagen. Dit GIFje van Beyoncé waarin ze half haar zonnebril afdoet heeft meer dan 4.500 likes. En deze video van één minuut waarin ze uit haar auto stapt is al bijna 45.000 keer gekeken.

Natuurlijk is ze knap. En kan ze zingen. Maar de meeste mensen die hoog eindigen bij Idols ook. En niemand boeit hun ene reet. Ik denk dat ik Beyoncé zelfs begin te haten. Ze is meedogenloos onschuldig en saai. En naïef. Dit zijn de dingen waar ik me het meest aan erger:

Soms probeert ze diepzinnig over te komen, en dat is echt heel pijnlijk

Trouwens, in welke verfwinkel kan ze geen kleuren vinden die mooi genoeg zijn om Jay-Z mee te beschilderen?

Ze plagiëert danspasjes

Ze heeft werkelijk geen idee hoe ze hoofdletters moet gebruiken

"What a proud day foR

AFRICAN AMERICAN WOMEN!!!!

Kelly, micHelle, ALicIA, JhuD

you are all Beautiful, talented

and showed so much clAss!

It was an honor to peRfoRm

at the SuperbowL wIth

you phenomEnal Ladies

Love Beyoncé"

Volgens mij is ze echt een vreselijke gesprekspartner

Heb je ooit een interview met Beyoncé gezien waarin ze langer dan tien seconden stopt met praten over hoe “gezegend” ze is, of over “het plan van God”, of over iets anders in die geest? Ik denk het niet. Die bestaan namelijk niet.

Er is natuurlijk niks mis met gelovig zijn (oké, grapje), maar kun je je voorstellen hoe snel je zou proberen weg te komen als iemand die je kent zo tegen je zou praten?

Serieus, kijk even de eerste twintig seconden van deze video. “Ik denk dat ik een zeemeermin ben... Of was.” Waar de fuck heeft ze het over? Het gaat niet eens over God en nog zou ik haar de oceaan in duwen, in de hoop dat ze stopt met praten.

Ook hier geldt: probeer je even een bekende voor te stellen die dit soort bagger uitkraamt. Recht in je gezicht. Je zou je letterlijk kapot lachen.

Ieder woord dat uit haar mond komt is een banaal cliché. Heb je de ~~propagandafilm~~ documentaire gezien die ze heeft gemaakt? Daar zitten een paar scènes in waarin ze doet alsof ze kwetsbaar is en met perfect haar in de camera kijkt met perfect betraande ogen en dingen zegt als: “Mijn leven is een reis. Het lijkt alsof ik een doel stel en op een bepaalde manier dat doel bereik, en dan een nieuw doel stel. En het was mijn doel om mezelf te vertrouwen en te groeien.”

Het lijkt alsof ze van een persbericht heeft geleerd om emoties te tonen.

Er is zoiets als het “Beyoncé-archief”

Foto via

Uit een profiel van Beyoncé in GQ:

“In een lange, smalle kamer staat het officiële Beyoncé-archief, een temperatuurgecontroleerde digitale opslagplaats waarin praktisch alle bestaande foto’s van haar virtueel zijn opgeslagen. Beginnend bij de shots van Destiny’s Child, die meisjesband uit de jaren negentig waarvan ze frontvrouw was. Maar ook ieder interview dat ze heeft gedaan, iedere video of show waarin ze optrad en alles wat ze vanaf haar laptop opnam in haar dagboek. Ook kun je er duizenden uren aan privébeelden vinden, samengesteld door een ‘visual director’ die Beyoncé heeft ingehuurd en al sinds 2005 praktisch haar gehele leven vastlegt, tot wel zestien uur per dag. Het labelen, dateren en categoriseren is al twee jaar aan de gang, en het zal nog een aantal maanden duren voordat dat proces klaar is.”

WIE DOET DAT ECHT?! Ik wil weer dat je nu even denkt aan iemand die je kent. Stel gewoon even een random vriend of vriendin voor die aan je opbiecht: “Ik heb een temperatuurgecontroleerde kamer in mijn huis waar ik uitgeprinte versies bewaar van al mijn tweets, en MP3’tjes van ieder telefoontje dat ik ooit gepleegd heb.” Ze hebben mensen voor minder in een dwangbuis gepropt.

Kelly Rowland is vreselijk

Ik heb Beyoncé nooit ontmoet. Maar Kelly Rowland wel toen ik 15 was, en ze was superkut. Ik zat ooit eens in het publiek bij een of andere televisieshow waar ze moest optreden. Toen was er een moment van tien minuten waarop we achter de coulissen toevallig naast elkaar stonden. Dus ik probeerde een praatje met ‘r te maken, zo van: “Oh hé, hoe is ‘t?” ofzo. Ze antwoordde op de liefst mogelijke manier: “Het spijt me heel erg lieverd, maar ik moet even snel iets uitzoeken, geef me een minuut,” en ze draaide zich van me weg. Maar dus niet om iets te doen ofzo. Ze draaide gewoon haar gezicht naar de muur toe. En toen stond ze daar, starend naar de muur in complete stilte. Ze negeerde me totdat het haar beurt was om te zingen. Wat een lul. Ik weet dat dit eigenlijk niks met Beyoncé te maken heeft, maar van hetzelfde laken een glitterpak enzo.

Fotografe Anthea Pokroy probeert een gingerstaat te stichten

Monica Heisey — Wed, 17 Apr 2013 08:00:00 +0100

Als ginger heb ik me vaker door moordlustige menigtes moeten wringen dan dat ik zou willen. Dus toen ik erachter kwam dat Anthea Pokroys eerste solo-expositie I Collect Gingers heette, wist ik dat ik eindelijk iemand had gevonden die wist hoe het was om te worden gediscrimineerd wegens je haarkleur. Tot nu toe heeft Anthea meer dan vijfhonderd roodharigen weten te verzamelen, en ze met blote schouders tegen een neutrale achtergrond gefotografeerd. Er wordt ook een stukje haar afgenomen van de modellen, ter documentatie. De logica daarvan ontgaat me, maar ik kan me voorstellen dat Anthea, als iemand die een 'gingerutopie' probeert op te richten, alleen maar goede bedoelingen heeft met het gingerras.

Ik belde deze Zuid-Afrikaanse kunstenares op om meer te weten te komen over hoe mensen met rood haar worden behandeld in de moderne maatschappij. En hoe dat in verhouding staat tot de apartheid en de Holocaust. En of ze zelf rood haar heeft. Ik denk het wel.

Anthea met een aantal mensen uit haar 'collectie'.

VICE: Hé Anthea, vertel eens iets over jezelf.
Anthea Pokroy: Ik ben geboren in Johannesburg en heb aan de Universiteit van Witwatersrand een bachelor in de Beeldende Kunsten behaald. Als kunstenares werk ik voornamelijk met fotografie, maar ook met video en performance.

Cool. Wanneer ben je begonnen met het fotograferen van gingers?

Als kunstenares en fotografe ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in het prachtige romantische kleurpalet van een roodharige. Misschien heeft het ook een beetje met ijdelheid te maken; ik heb zelf ook rood haar en wil mijn eigen identiteit verkennen. Na mijn eerste fotoshoot met zeven roodharigen kreeg ik ook het idee dat er duidelijk een idee van gemeenschap en collectieve ervaring aanwezig was.

Wat voor soort vragen riep dit op?
Waardoor wordt een groep mensen, een ras, een natie of een gemeenschap gedefinieerd? Zijn het de genen, de gemeenschappelijke ervaring, de fysieke kenmerken, de confrontaties met dezelfde vooroordelen? Ik begon een beetje research te doen naar verschillende classificatiesystemen, en naar in- en uitsluiting. Duidelijke voorbeelden zijn de systemen die werden gebruikt in de Zuid-Afrikaanse apartheid en de Holocaust, het idee van eugenetica, en het verlangen om het 'superieure ras' 'puur' te houden.

Dus de rode haarkleur is eigenlijk irrelevant?
Ik heb bijna het idee dat de kleur rood een substitutie is voor andere dingen, zoals het verschil tussen mensen: het zou ook blank, donker, Joods kunnen zijn. Het zou moeten gaan over al die dingen die voor anderen kunnen worden ingewisseld, dingen die mensen onderscheiden en classificeren en dingen die mensen verschillend of hetzelfde maken.

Oké. Dus je had net zo goed iets als bijvoorbeeld sproeten kunnen kiezen.

Ik heb gingers gekozen om mee te werken omdat ik er zelf een ben en ik het gevoel heb dat ik erover kan spreken vanuit deze groep. Ik probeer niet voor een ander te spreken. Dus ik koos voor deze groep van roodharigen en dus eigenlijk eentje van mensen met genetische overeenkomsten. En ik speel met het idee over hoe een wereld eruit zou zien als het zou worden geregeerd door dit roodharige 'ras'. Ik ben begonnen met het uitdenken en schrijven van een verhaal over een gingerutopie.

Wat is het idee achter het Ginger Manifesto op je blog? Probeer je echt een gingerutopie te stichten, waarmee we het ultieme ras vormen?
Het Ginger Manifesto is een satirische tekst die verwijst naar vroegere onderdrukkende systemen die hebben geprobeerd om een enkel-ras-utopie te creëren. De bedoeling was om aan de ene kant humor en belachelijkheid door te laten schijnen in de tekst, en tegelijkertijd een onzeker en oncomfortabel gevoel op te roepen.

Waar vind je de gingers?
De eerste honderd modellen heb ik gevonden door mensen letterlijk te stalken in bars, clubs, winkels, wachtkamers en op straat. Toen begon het idee zich te verspreiden, waardoor mensen me hielpen bij mijn zoektocht door gingers voor me te verzamelen. Mensen benaderden me omdat ze deel wilden zijn van de elitecollectie die ik aan het samenstellen was. Ik heb een wachtlijst met meer dan vijfhonderd mensen van rondom Zuid-Afrika en andere delen van de wereld, die er nog steeds op wachten om vastgelegd te worden. Ik kreeg het voor elkaar om mijn internationale netwerk te laten groeien door aanwezig te zijn bij de Roodharigendag in Nederland vorig jaar. Daar fotografeerde ik gingers afkomstig uit alle uithoeken van de wereld.

Hoe denk je dat jouw rode haar je heeft geholpen om vooroordelen te begrijpen?

De vooroordelen die heb ervaren waren maar mild vergeleken met de verhalen die ik heb gehoord van de mensen die ik gefotografeerd heb. Ik werd voor wortelkop uitgescholden. Ik voelde me altijd lelijk vanwege mijn andere kleur haar en blanke huid; het westerse schoonheidsideaal neigde meer naar een bruinere huid en blond of bruin haar. Het overgrote deel van de mensen die ik heb geïnterviewd zijn tijdens hun jeugd gepest en lastig gevallen. Veel van hen hebben hun haar op een gegeven moment geverfd om te verhullen dat ze ginger waren.

Waarom doet iedereen überhaupt zo lullig tegen ons?
Ik geloof dat het helaas gewoon in de menselijke natuur zit om verschillen te maken. We hebben een traumatische geschiedenis achter ons van racisme, homofobie en antisemitisme. En deze -ismen zijn nu een taboe; er wordt niet veel over gesproken of op een comfortabele manier over gepraat. Misschien worden ze nu gezien als hate crimes.

Dus we zijn gewoon op zoek naar nog meer manieren om elkaar slecht te behandelen?

Er heeft discriminatie plaatsgevonden op basis van huidskleur, religie, cultuur en seksuele geaardheid. Dus haarkleur was iets wat nog niet was gedaan. Gingers zijn de enige groep in de wereldgeschiedenis die zijn gediscrimineerd op basis van alleen hun haarkleur. Het is de laatste geaccepteerde vorm van vooroordelen. Maar haarkleur is net als huidskleur een manifestatie die is gebaseerd op genen en pigment. Beiden lijken een belachelijke basis om verschillen op te baseren, zowel op inferieure als superieure wijze.

Ben je bezorgd over de mogelijkheid van een gingergenocide?
Ik zeg niet dat de vooroordelen die gingers ervaren kunnen worden vergeleken met die dingen die zijn uitgelopen op ongelijke rechten, apartheid en zelfs genocide. Maar haar en de kleur rood zijn dus vervangende symbolen geworden om deze heersende noties hanteerbaar te maken.

Oké, ik ben niet meer beledigd. Dank je wel Anthea!

P.S.: Microsoft Word plaatst een rood golfje onder de woorden ‘ginger’ en ‘roodharigen’.

Sorry maar er klopt helemaal niks van Jurassic Park

Jamie Lee Curtis Taete — Tue, 16 Apr 2013 10:00:00 +0100

Foto via.

Ik heb gisteren Jurassic Park 3D gezien. Ik ben blij dat ik ‘m in 3D en op een gigantisch scherm heb gekeken, omdat ik zo beter kon zien dat de hele film één grote puinhoop is. En dan bedoel ik niet dat het verhaal onrealistisch is vanwege wetenschappelijke dingen enzo. Dat is prima: het is een film.

Maar er is ZO VEEL dat niet klopt of gewoon onlogisch is. En dan bedoel ik niet de miljoenen kleine continuïteitfoutjes (Laura Derns onzichtbare ijsje, het scheerschuim, Timmy’s post-elektrocutie-haar), maar meer van die enorme dingen die ervoor hadden moeten zorgen dat deze film nooit de bioscoop had mogen halen, laat staan dat ‘ie twintig jaar later nog eens wordt opgewarmd.

Oh shiiiiit! De T-Rex komt door het hek heen! En de autodeur van de kinderen is open!

Oh wacht. Nee, toch niet. Vals alarm!

Pas op, Alan! Die T-Rex die twee minuten geleden nog zwaar genoeg was om letterlijk het park op z’n grondvesten te laten schudden, heeft je nu stiekem weten te besluipen!

Oh jee! De T-Rex duwt de auto naar Lex en Alan. Als ze niet verpletterd willen worden, kunnen ze maar beter door dat gat in het hek springen dat de T-Rex net heeft gemaakt.

Wacht, wat? Zijn de tektonische platen net verschoven? Waar komt deze honderd-meter-diepe afgrond opeens vandaan? Kon die T-Rex vliegen?

Oké, dus je zit in een boom, en een meter rechts van je balanceert een auto op een paar takken. Volgens mij heb je drie opties: 1) Blijf waar je bent, wacht tot de auto valt, en je bent veilig 2) Verplaats je voor de zekerheid nog een beetje verder opzij, weg van de auto 3) Klim recht onder de auto, en probeer hem daarna verticaal te ontlopen.

Goed plan.

Die beugels moeten behoorlijk sterk zijn als er drie mensen nodig zijn om ze op te tillen.

Maar niet zo sterk als David Attenborough!

Over sterk zijn gesproken, die raptors moeten wel fucking sterk zijn als ze dat gigantische stalen ding terug kunnen duwen om bij die gast te komen...

Godzijdank is Timmy, een jongetje dat sterker is dan een stalen container, er om de deur van de vriezer dicht te houden tijdens de keukenscène.

Dus… de makers van de film hadden de technologie om een kudde digitale dino’s tevoorschijn te toveren, maar ze konden niet even het play-knopje en de voortgangsbalk onder de “beveiligingscamera feed” wegpoetsen?

Shit, het is wel gevaarlijk om over dat hek heen te klimmen. Jammer dat er geen gaten in het hek zitten die groot genoeg zijn voor de kinderen om doorheen te passen.

En het is ook een beetje jammer dat het mogelijk is om geëlektrocuteerd te worden zonder dat je geaard bent. Anders had Timmy hier helemaal ongeschonden uit kunnen komen.

Kut! Ellie kan net niet bij het geweer!

Als Timmy nou maar niets te doen had en ‘m makkelijk aan haar kon doorgeven!

Oh nee! De raptor komt door het plafond gevlogen om Lex te pakken!

Oh, laat maar. Zo te zien kan-ie even toch niet meer vliegen. Gelukkig maar!

De queeste om mijn handschrift te verbeteren bracht misstanden in het schrijfonderwijs aan het licht

Jan van Tienen — Tue, 16 Apr 2013 08:02:00 +0100

Mijn handschrift.

Laatst moest ik een tentamen afleggen en omdat ik zo lang niet grote stukken met de hand geschreven had strompelde ik na afloop met een verkrampte ijsklauw de tentamenzaal uit. De tekst zag eruit alsof men een truffelzwijn een pen had gegeven en had gezegd: “Schrijf het allemaal maar van je af, Otto.” Ik wilde daarom mijn handschrift verbeteren. In mijn zoektocht naar informatie om dat te doen liep ik echter tegen de stichting schriftontwikkeling aan, die schrijfonderwijs aanbieden, maar tegelijkertijd niet blij zijn met hoe het met dat schrijfonderwijs is geregeld in Nederland. Ik vond het tamelijk hilarisch hoe ze op getergde wijze nieuwe lesmaterialen voor schrijfonderwijs affakkelen op hun site (de recensie van het boek Zo leer je kinderen schrijven kreeg van de mensen van Schriftontwikkeling een spreuk mee: “De haan gaapte, sprak de dove”), en nieuwsgierig geworden belde ik ze op.

Jan van Tienen: Waarom is mijn handschrift zo lelijk?

Ben Hamerling: Wij werken niet met de term lelijk. Wij houden ons aan een aantal regels waaraan een handschrift moet voldoen om leesbaar te zijn. U zult zich om een of andere reden niet aan die regels houden.

Waarom is het eigenlijk belangrijk dat je handschrift netjes of goed is?

Goed kunnen schrijven is van belang voor je totale ontwikkeling. Mensen met een goed handschrift doen het over het algemeen beter op school. Handgeschreven aantekeningen worden ook beter onthouden dan aantekeningen die zijn ingetoetst op een keyboard. Daarnaast is in diverse onderzoeken aangetoond dat onregelmatige handschriften onbewust met een lager cijfer worden beoordeeld dan regelmatig gevormde handschriften, bij gelijke inhoudelijke kwaliteit.

Waarom is Stichting Schriftontwikkeling precies opgericht?

We hebben de stichting met een paar collega’s uit het handschriftonderwijs in 2000 opgericht, omdat er vele lesmethoden uit werden gebracht met verschrikkelijke vormfouten en een gebrek aan vakkennis. Daarnaast zagen we dat kinderen voortdurend werden gelabeld. Je kunt alleen presteren als je gelooft dat je iets kunt, dus als je gelabeld wordt met een aandoening, dan begin je zelf te geloven dat je niet in staat bent tot iets. Dat zie je bij de zogenaamde dyssen – dyscalculatie, dyslexie, dysgrafie. Mensen die dat label opgeplakt krijgen denken dat ze niet kunnen rekenen, schrijven, lezen, en dat wordt dan een self fulfilling prophecy. Wij kunnen elk kind binnen een kwartier een woord laten schrijven dat aan alle regels voor het correct schrijven voldoet. Daarom is het dus onzin dat er zoiets zou bestaan als dysgrafie. Hetzelfde geldt voor dyslexie. Dat is helemaal geen aangeboren afwijking. Het is een noodsprong van een zich ontwikkelend brein dat zich opeens moet aanpassen en dan rare dingen gaat doen. Als je ze echter op de goede manier lesonderwijs geeft, zie je dat alle kinderen het uiteindelijk goed leren. Labelen is dus verschrikkelijk fout.

Op uw website schrijft u dat uw organisatie misstanden aan de kaak wil stellen, en dat u ongemakkelijke waarheden te verkondigen heeft.

Dat geldt voor mensen die dik geld verdienen aan slecht onderwijs. Voor de talloze hulpverleners die glimlachend met vlindernetjes kinderen aan de zijkant naar zich toehalen. Voor fysiotherapeuten die aan scholen verbonden zijn. Die zijn dan diagnosesteller en hulpverlener tegelijkertijd. Dat is professioneel gezien een doodzonde: iemand heeft er dan direct financieel belang bij om een kind te labelen met een aandoening.

Wat heeft dat laatste met schrijven te maken?

Kinderen die slecht schrijven worden naar de fysiotherapeut gestuurd. Die stelt dan dat gebrekkig schrijven komt door een motorische storing of achterstand en gaat bewegingsoefeningen met zo’n kind doen. Terwijl juist iets anders nodig is: kennis over de juiste vorm van schrijven. Ook moet je de juiste manier van lesgeven hanteren. We merkten dat handschriftonderwijs vaak vanuit de motoriek wordt geoefend, om zo de bevordering van het handschrift via beweging tot stand te brengen. Maar uit meer dan 180 onderzoeken is gebleken dat alleen motorische oefeningen niet werken. Er is gewoon geen bewijs voor. Vergelijk het met viool spelen. Je kunt je spieren en gewrichten trainen en soepel maken zo veel je wilt: daar krijg je geen mooier geluid uit de viool van. Hetzelfde geldt voor schrijven. Je moet leren schrijven, niet beter leren bewegen.

Nogmaals mijn handschrift, met daaronder hoe het eruit zou moeten zien, volgens Schriftontwikkeling.

Heeft u tot slot nog concrete tips voor mij?

Alle rompen, de gedeeltes van de letters onder de uitstekende stok of lus, moeten even hoog zijn en moeten op dezelfde grondlijn geschreven worden. In jouw handschrift geldt dat de rompen ongeveer een derde van de regelafstand zijn. Dat is goed. Maar de rompzone moet ook worden uitgevuld. In jouw handschrift golft dat. Dat is niet goed, het moet consistent zijn. Ook moeten alle neerhalen, dus de penstreken die naar beneden lopen, evenwijdig zijn. Dat is bij jou ook niet het geval. Voor kinderen tot groep 8 zeggen we: geef een romplijn mee. Voor jou zou ik hetzelfde aanraden. En dan goed oefenen. Via Eduplaza kun je goede lesmaterialen bestellen als je het echt goed wilt leren.

Een beetje geschrokken door de harde woorden die Ben had voor de fysiotherapie belde ik met Anneloes Overvelde. Zij is kinderfysiotherapeut en onderzoeker. Voor de Nederlandse Vereniging voor Kinderfysiotherapie (NVFK) schreef ze samen met collega’s het Evidence Statement Motorische schrijfproblemen bij kinderen. Om maar te zeggen: ze weet dingen van dingen.

Mevrouw Overvelde, Stichting Schriftontwikkeling, zegt lelijke dingen over het werk van kinderfysiotherapeuten.

Anneloes Overvelde: Die kritiek is ons bekend.

Hoe bedoelt u?

Bij de start van ons werk aan het Evidence Statement, een paar jaar geleden, hebben wij verschillende organisaties die zich met handschriftonderwijs bezighouden, uitgenodigd voor deelname aan de klankbordgroep. Stichting Schriftontwikkeling wilde toen niet bij die gesprekken aanwezig zijn.

Maar wat zegt u over het verwijt dat schrijven niet kan worden aangeleerd als een motorische activiteit?

Kijk, schrijven is een activiteit. Het product van het geschrevene wordt bepaald door verschillende onderdelen. Er is ten eerste een creatief gedeelte: de tekst die je bedenkt, die je op gaat schrijven. Ten tweede is er kennis van de spelling: weten waar de a, de b en de dt’s moeten komen te staan. Ten derde is er dan het motorische aspect, de fijne motoriek. In de literatuur wordt gesproken over Language by Hand. Klopt het eindresultaat, het uiteindelijke product van het schrijven niet? Dan is er iets mis met een van de componenten die ik noemde. De taalkant - language - kan de falende component zijn, maar ook de motoriek. Wij als NVFK-projectgroep hebben alle literatuur hierover op een rijtje gezet. Daaruit blijkt dat een deel van de kinderen moeite heeft met spelling, een deel met de motoriek en een ander deel heeft gewoon te weinig geoefend. Als kinderfysiotherapeuten behandelen wij alleen kinderen met een motorisch schrijfprobleem.

Stichting Schriftontwikkeling zegt dat het voorkomt dat er fysiotherapeuten zijn die zowel de diagnose stellen als de behandeling uitvoeren.

Dat klopt, maar dan gaat het uitsluitend om een kinderfysiotherapeutische indicatiestelling, dus om een diagnose en behandeling van de motorische kant van het schrijven. In het Evidence Statement dat ik voor de NVFK schreef over motorische schrijfproblemen bij kinderen vindt u een stroomdiagram. Daarin staat zeer nauwkeurig aangegeven welke stappen er in het proces moeten worden gevolgd. Wij onderscheiden vijf profielen, waarvan het eerste een motorisch profiel is, de onhandige kinderen of kinderen met DCD. In andere profielen passen kinderen met andere problemen. Iemand met ADHD kan bijvoorbeeld heus niet netjes schrijven. Maar die behandelen wij niet, tenzij er ook sprake is van een motorische achterstand! Het proces is bedoeld om te differentiëren wie wij wel en niet behandelen.

Dit is die flowchart. Dit is een link naar het hele ding.

Maar zo’n diagram neemt toch niet weg dat er het simpele feit bestaat dat er een therapeut is die er een reëel financieel belang bij heeft om iemand te diagnosticeren met een motorische aandoening?

Wij zijn kinderfysiotherapeuten en onderzoeken en behandelen conform onze richtlijnen. Daarbij beperken we ons tot het motorisch domein. Al wat daar buiten valt, daarvan zeggen onze richtlijnen dat we ze niet moeten behandelen, maar moeten doorverwijzen naar andere disciplines.

Maar u kunt zich toch voorstellen dat er fysiotherapeuten zijn die dit doen?

Ik weet niet of iedereen zich hieraan houdt. Maar ik ga er wel van uit dat iedereen zich daaraan houdt. Ik weet echter wel dat steeds meer kinderen met schrijfproblemen eerst extra oefening op school krijgen voorgeschreven. Een periode extra oefening blijkt tot een verbetering van het schrijfresultaat te leiden.

Heeft de NVFK inzicht in hoeveel kinderfysiotherapeuten er aan scholen verbonden zijn? En is het stellen van verkeerde diagnoses iets wat op een of andere manier gemonitord of gecontroleerd wordt?

Schrijven leer je op school en schrijfproblemen komen regelmatig voor: ruim 30% van de kinderen heeft problemen met leren schrijven. Onderzoek heeft uitgewezen dat de vraag om onderzoek bij kinderen met schrijfproblemen nagenoeg altijd via de leerkrachten bij ons terechtkomt. Er is dus regelmatig contact tussen leerkrachten en kinderfysio's en een aantal collega's is verbonden aan een Speciaal Onderwijs of Speciale Basisschool. Daarom heeft de NVFK een gedragsprotocol vastgesteld, waarin de voorwaarden voor het werken op basisscholen zijn beschreven. In dit gedragsprotocol wordt ook de indicatiestelling benoemd: alleen kinderen met motorische schrijfproblemen komen in aanmerking voor kinderfysiotherapeutische behandeling. In 2011 is het Evidence Statement online gepubliceerd. Na twee jaar willen we als NVFK de implementatie ervan toetsen. De voorbereidingen voor dit onderzoek zijn gaande.

Goed. Wat zou u me tot slot aanraden om beter te leren schrijven?

Was u vroeger onhandig?

Kunt u ‘onhandig’ definiëren?

Nou, dat weet u zelf wel. Was niet geïnteresseerd in sporten, in bouwen, in knutselen?

Nou, dat kan ik niet echt zeggen. Ik hield van prikken. In zo’n viltmat. En van kleien. Maar ik was wel een jongetje dat veel binnen zat om te lezen ja. Kruistocht in Spijkerbroek. Hmm.

Heeft u een spellingsprobleem? Of nee, u bent journalist, dat zal wel niet.

Ik maak nog weleens een dt-foutje, moet ik bekennen.

Vanaf hier kan ik dit niet direct beoordelen, maar het is wel bekend dat het handschrift van jongens minder goed is dan dat van meisjes. Misschien was er vroeger tijdens het leren ook sprake van een zekere achteloosheid, waardoor de verkeerde beweging erin geslepen is. Het kan een motorisch verhaal zijn, maar dat hoeft niet. Ik adviseer u om eerst maar eens zes weken te oefenen, tien minuten per dag.

Wij willen Webbys!

VICE Redactie — Fri, 12 Apr 2013 07:30:00 +0100

Het is weer die tijd van het jaar waarin makers van websites hun dasjes rechttrekken, hun borst vooruit steken en campagne beginnen te voeren voor zo'n felbegeerde metalen springveer, ook wel bekend als de Webby. Je zit er flink naast als je denkt dat we bij VICE boven deze zelfgenoegzame awardceremoniecultuur staan.

We stappen ieder jaar de Webby-arena binnen, en dit jaar is geen uitzondering. Als je het afgelopen jaar hebt rondgehangen in oorlogsgebieden, getript hebt op verschillende locaties, gejaagd hebt op ruimteberen in Virginia en gasten die slangengif injecteren hebt ontmoet is een klein schouderklopje best leuk.

Dit keer doen we mee in drie categorieën: Best News and Politics Series (VICE News), Best Web Personality (Eddie Huang, presentator van Fresh Off the Boat) en Best Individual Episode - News & Politics (The Mexican Mormon War).

Zoals je je misschien wel kunt herinneren van voorgaande jaren is het uitbrengen van een stem op de Webby-website een hels karwei. Maar omdat jullie ons zo dierbaar zijn, hebben we alle stappen hieronder even uitgelegd. Volg gewoon de instructies en die springveren zullen van ons zijn.

1. Klik hier.

2. Registreer met je e-mailadres.

3. Klik op de links hieronder, dan kom je direct bij de VICE-categorieën terecht:

- Online Film & Video: Best Web Personality/Host: Eddie Huang - Fresh Off the Boat with Eddie Huang

- Online Film & Video: News & Politics: Series: VICE News

- Online Film & Video: News & Politics: Individual Episode: "The Mexican Mormon War"

4. Om te stemmen moet je op je keuze klikken en daarna weer, om te bevestigen. Als je zo’n ding ziet met percentages, heb je succesvol gestemd. Gefeliciteerd, en dankjewel!

Hé, over m’n abortus gesproken

Molly Crabapple — Thu, 11 Apr 2013 08:30:00 +0100

Le manifeste des 343 werd gepubliceerd in Frankrijk in 1971, toen abortus daar nog illegaal was. Het was een bekentenis van het hebben ondergaan van een abortus, iets waar je voor gearresteerd kon worden, ondertekend door 343 beroemde vrouwen. Onder hen waren Catherine Deneuve, Marguerite Duras, Francoise Sagan, Simone de Beauvoir en Jeanne Moreu. Zo ongeveer elk kettingrokend Frans sekssymbool gaf toe dat ze een abortus had gehad. De kranten noemden ze “de 343 sletten”.

In 1974 werd abortus gelegaliseerd in Frankrijk. Die 343 sletten veranderden alles.

In de VS is abortus tegenwoordig legaal. Maar er zijn maar weinig beroemde vrouwen die zichzelf op een soortgelijke lijst zouden laten zetten.

Als pro-choicers praten over abortus, richten ze zich vaak op de randgevallen: slachtoffers van verkrachting, levensbedreigende zwangerschappen of tieners die niet weten hoe baby’s worden gemaakt. Door dat soort retoriek lijkt het vaak alsof abortus gereserveerd is voor 'andere' vrouwen. Vrouwen die niet zijn zoals zij. Wat, ondanks dat ik dacht dat ik oh zo vooruitstrevend was, precies is wat ik dacht toen ik 20 was en me realiseerde dat er een embryo in me groeide.

Toen, zomaar ineens, was ik die ander.

Er zijn zo veel verschillende redenen waarom vrouwen een abortus nodig kunnen hebben. Die redenen hebben vaak te maken met geld. Sommige vrouwen moeten gewenste zwangerschappen afbreken om gezondheidsredenen. Een abortus kan soms traumatisch zijn, soms een anticlimax, soms een opluchting. Er zijn miljoenen abortusverhalen, net zoals er miljoenen verschillende verhalen zijn over neuken of kinderen baren of oorlog voeren. Geen enkel verhaal is representatief voor al die verschillende ervaringen. Maar dit is het mijne.

Voor mij was het nooit de vraag of ik abortus zou laten plegen of niet. De enige vraag was hoe snel ik het kon laten doen. Ik heb nooit een moederinstinct gehad. Ik was blut. Ik was blij dat ik eindelijk op een punt in m’n leven was gekomen waarop niemand door mijn kamer hoefde te lopen om bij de wc te komen. Ik sliep op een matras op de vloer, ik werkte als naaktmodel voor amateurfotografen—een baantje waarvan ik vaak dacht dat het m’n dood nog eens zou worden. Ik zat op een school waar ik leerde om kunstenaar te worden.

Een baby zou alles kapot maken. Door m’n zwangerschap snapte ik opeens hoe en waarom vrouwen, voordat abortus in de VS legaal werd, breinaalden in hun cervix staken. De abstracte ideeën die ik altijd had over abortus betekenden weinig meer toen ik elk uur moest overgeven, en gewoon weer wilde zijn zoals ik daarvoor was.

Zwangerschap voelde als een combinatie van buikgriep, klinische depressie en het gevoel dat er een vochtige grijze deken om m’n hersenen gewikkeld zat. Elke dag, als ik rillend van de koorts op het ijskoude metrostation stond te wachten op weg naar school, dacht ik erover om mezelf voor de trein te gooien.

Maar hoe erg ik ook tegen de operatie opzag, ik was militant pro-choice. Omdat ik geloofde dat abortus een recht is, deed ik alsof de mijne niets bijzonders was.

De dag voordat ik abortus liet plegen, poseerde ik naakt voor een paar skateboards. Ik zat met de andere modellen in een enorme witte studio en at een heel pakje kauwgom leeg. Kauwgom was tegen die tijd het enige waar ik niet van moest kotsen. Stylisten spoten m’n haar vol met haarspray, verfden m’n mond en zetten m’n lichaam in ongemakkelijke poses. Het was een veeleisende shoot, maar ik was blij met de harde oppervlakkigheid ervan. Ik zou stoer en vrolijk zijn. Rug recht. Schouders naar achter. Wilskracht boven biologie—ik zou me moedig door de situatie heenslaan.

Ik had m’n abortus bij een Planned Parenthood-kliniek in Manhattan. Twee oude mannen stonden er voor de deur. Eén had een vervaagd bord met een foetus erop in z’n hand. Het was moeilijk om te zeggen wie meer gehavend was: de man of z’n bord. Ze waren de trieste zendelingen van de protestlegers van het Amerikaanse Middenwesten. M’n vriend en ik staken met plezier onze middelvingers naar ze op.

Omdat de abortusklinieken in de VS onder de constante dreiging van bombardementen en moordaanslagen opereren, ademen ze vaak dezelfde sfeer uit als gevangenissen. Bij Planned Parenthood moest je bij de ingang eerst door een metaaldetector.

Alles wat er mis was met de kliniek zorgde ervoor dat ik steeds bozer werd dat ik in een land woon waar dit soort plekken constant onder vuur liggen. Ik was vastbesloten om aardig en vrolijk te zijn. De receptioniste blafte me af toen ze onze 400 dollar aannam. Maar ze riskeerde wel haar leven voor mij.

M’n vriend betaalde en vertrok. Wat volgde was een zeven-uur-durende draaimolen van bloedtesten en echoscopieën en, boven alles, wachten. Omdat Planned Parenthood een doelwit voor extremisten is, mag je niemand meenemen voorbij de receptie. Je zit daar omringd door andere vrouwen, maar wacht alleen op je abortus.

Vlak voor de procedure moest ik nog praten met een therapeut. Zij moet ervoor zorgen dat je niet je zwangerschap afbreekt omdat je daar door iemand anders toe gedwongen wordt. Terwijl ze bezig was met d’r checklist van vragen, barstte ik in tranen uit. Ze was de eerste persoon in de kliniek die aardig tegen me deed.

Ik deed m’n kleren uit en trok een papieren ziekenhuishemd aan. Vlak na m’n abortus nam ik een tatoeage. Het was een manier om me m’n lichaam toe te eigenen, te laten zien dat het van mij was, ook als ik naakt was, of ziek, of zelfs als iemand me neerschoot en mijn lichaam samen met dat van anderen in een kuil ergens achter liet. Een getatoeëerd lichaam is niet langer anoniem.

“Ik doe niet m’n sneakers uit,” zei een vrouw buiten mijn kleine kleedkamer.

“Dan krijg je straks baby op je sneakers,” antwoordde een verpleegster.

Ik ging op de tafel liggen en deed m’n benen in de beugels. De arts vroeg me naar m’n werk. Het leek zo’n onschuldige vraag, een beetje menselijk contact. Ik weet dat het een techniek is om de patiënt af te leiden van de pijn. De verpleegster bleef maar in de rug van m’n hand prikken voor het infuus. Ik trok m’n hand weg. Ze schreeuwde dat ik stil moest liggen. Dat is het laatste wat ik me herinner, voordat de narcose z’n werk deed. Later speelde dit moment telkens weer door m’n hoofd. Ik wou zo graag sterk zijn.

Ik herinner me dat ik van een brancard afklom, naar een stoel strompelde en naast een andere vrouw ging zitten die ook net bij was gekomen. Ze gaven ons aspirine en een koekje. De vrouw begon te praten. Ze was een jonge, mooie moeder. De vaders van haar twee kinderen zaten allebei in de gevangenis. De man die verantwoordelijk was voor de zwangerschap die ze net had afgebroken, wilde dat ze het kind hield. Ze vertelde me dat ze niet langer geloofde dat mannen voor hun kinderen zullen zorgen. Ze had twee baantjes, en werkte hard om de beste moeder te zijn die ze kon zijn voor de kinderen die ze al had.

Het gevoel dat ik toen had, terwijl we droge crackers aten en praatten over koetjes en kalfjes door de pijn heen, zou ik later weer voelen toen ik met mede-demonstraten in een politiecel in Manhattan zat. Het was solidariteit.

M’n vriend bracht me naar huis. M’n beste vriend John bracht me bloemen.

De grijze deken van m’n zwangerschap was verdwenen. De verdwijnende hormonen in combinatie met de narcose gaf me een behoorlijke opdonder. Die nacht hallucineerde ik telkens weer over de verpleegster die naar me schreeuwde. Operaties zijn een ook een soort verschrikking. Jij bent een individu. Zij maken een homp vlees van je.

Ik was te getraumatiseerd om naar m’n vervolgafspraak te gaan. Ik lag de maand na de procedure opgerold in bed met koorts. Het was winter. De oude mannen die me op de kunstacademie anatomielessen gaven, waren sceptisch toen ik zei dat ik ziek was. Ik stopte met school. Het was de juiste keuze.

Tussen modelopdrachten in lag ik dagenlang in bed, en tekende ik de stapels vuile was die op de vloer lagen. Het accuraat weergeven van vouwen in stof is een klassieke kunstacademieopdracht. “Werk door, ga door,” zei ik tegen mezelf, zodat ik bleef tekenen, en glimlachen, en m’n benen bleven bewegen terwijl ik naar een opdracht liep door de kou.

Ik zocht bijna dwangmatig naar verhalen over abortussen online. Vrouwen voor wie het niets betekend had. Vrouwen voor wie het alles betekend had. Maar vooral, vrouwen die geen spijt hadden. Ik vond geen informatie over hoe ik mezelf weer op de been moest krijgen. Een abortus is iets anders dan een miskraam. Die zijn tragisch. Maar wij zijn slecht. Als je een abortus hebt gehad, moet je jezelf gewoon de volgende dag naar je werk slepen. De wereld is je geen sympathie verschuldigd. Je moet blij zijn dat je er überhaupt eentje kon laten doen.

Toen Planned Parenthood klinieken opende in drie winkelcentra, klaagde het Republikeinse congreslid Michele Bachmann dat vrouwen dan konden “boodschappen doen, een koffietje halen bij Starbucks, en even langs de kliniek wippen voor een abortus.” Oh Michelle, was het maar zo makkelijk.

M’n abortus was het moment dat politiek persoonlijk werd. Natuurlijk kun je demonstreren tegen de oorlog in Irak. Maar het is nog veel meer confronterend om je te realiseren dat bejaarde politici jou kunnen dwingen om een kind te krijgen. Dat ze je vijftig jaar geleden, jou persoonlijk, hadden laten sterven in pijn en schaamte.

De mogelijkheid om een abortus te krijgen is net zo belangrijk voor vrouwen als het stemrecht. Het is de basis om een gelijkwaardig leven te kunnen leiden. Zodra ik weer op de been was, zamelde ik duizend dollar in voor Planned Parenthood. Het voelde alsof ik een schuld afloste.

Wat me uiteindelijk uit m’n depressie haalde, was dat ik weigerde m’n mond te houden. Ik praatte over m’n abortus met m’n vriendinnen. Met m’n kennissen. Met een botheid die waarschijnlijk ongemakkelijk en irritant was. Ik ontdekte dat bijna elke vrouw met wie ik sprak, er een had gehad. Achter onze glanzende carrières, onze mooi geverfde gezichten, verstopten we onze pijn.

Eén op de drie Amerikaanse vrouwen heeft een abortus gehad. Maar dat is een statistiek, niet een persoon of gezicht. Ik heb nog nooit publiekelijk over m’n abortus verteld. Het is beangstigend. In Amerika verwacht je doodsbedreigingen, dat iemand je een baby-killer noemt.

Maar stilte is één van de redenen waarom abortus zo’n makkelijk doelwit is in de VS. Verhalen redden levens.

Ik heb een abortus gehad. Ik heb geen spijt. Ik ben niet bang.

Ik belde een aantal mensen die hun spullen op Marktplaats aanprijzen met woorden als ‘afschuwelijk' en 'lelijk’

Sander Roks — Thu, 11 Apr 2013 08:16:00 +0100

Op Marktplaats bieden mensen hun spullen aan en als ik het principe van Marktplaats goed begrijp dan is het de bedoeling dat ze die spullen ook echt willen verkopen. Sommige mensen lijken niet helemaal in de gaten te hebben dat ‘afschuwelijk’ en ‘lelijk’ geen goede woorden zijn om een product aan te prijzen. Ik belde ze op en vroeg ze waarom ze voor deze opmerkelijke verkooptechniek kozen.

Ik bel u over de blouse die u aanbiedt op Marktplaats.
Rina: Nee, ik denk niet dat ik dat ben. Oooh, wacht even. Ja, ik weet het weer, die vreselijke witte blouse.

Ja, klopt. Waarom omschrijft u de blouse eigenlijk als lelijk?
Alles is altijd maar prachtig en mooi op Markplaats, maar dat is vaak helemaal niet zo, vaak is het juist troep. Ik wil gewoon eerlijk zijn, dan wordt niemand teleurgesteld.

Waarom gooit u de blouse eigenlijk niet gewoon weg?
Wat een bizarre vraag! Mijn doel is natuurlijk niet om groot geld te verdienen, maar misschien kan ik iemand zo voor weinig geld blij maken.

Maar als u in de omschrijving zegt dat het een mooie blouse is dan heeft u denk ik meer kans om hem te verkopen.
Nee joh, dit is gewoon echt een hele lelijke blouse.

Hoe ziet het ornament er precies uit?
Frans: Het is van beton, gecombineerd met goud en loodzwaar.

Is het mooi?
Nee, het is een afschuwelijk lelijk ding, dat staat ook in de omschrijving.

Ja, dat las ik. Waarom precies?
Mijn vrouw vindt hem verschrikkelijk. Ik vind het zelf wel meevallen, maar ze zei dat ik dat er maar bij moest zetten.

Wat is een goede plek om het ornament op te hangen?
De muur, maar het staat overal lelijk.

Wat is er precies zo lelijk aan het popje?
Willy: Hij ziet er gewoon echt niet uit. Het gezicht lijkt wel op dat van een boef en de tandjes zitten scheef in zijn mond. Zijn kleding is ook echt niet mooi.

Waarom liegt u niet dat het een mooi popje is zodat mensen het eerder willen kopen?
Omdat het niet zo is, het is echt lelijk.

Wie wil dit kopen denkt u?
Verzamelaars misschien, ik weet het ook niet. Kinderen in ieder geval niet, die willen denk ik niet spelen met poppen die zo lelijk zijn.

Hoe ziet de wandklok eruit?
Alain: Groot. Hij heeft een diameter van een meter en zit nog in de verpakking, want ik heb hem cadeau gekregen.

En hij is afschuwelijk?
Ja, klopt.

Waarom dan?
Het is natuurlijk een kwestie van smaak. Ik heb een strak interieur en daar past dit niet bij, maar als je van ouderwets en oubollig houdt dan is dit een prima klok.

Deze gast tatoeëerde de logo’s van pornosites op z’n gezicht

Matt Shea — Wed, 10 Apr 2013 08:00:00 +0100

Alle foto's via Hostgator Dotcom.

Toen Tim Berners-Lee in 1990 het internet uitvond, droomde hij van een toekomst waarin alle communicatiebarrières zouden verdwijnen en iedereen zou baden in de glorie van een interconnected globale wereld. Twee decennia later heeft een man de logo’s en webadressen van meerdere pornosites op z’n gezicht getatoeëerd. Het lijkt alsof het internet z’n logische conclusie heeft bereikt.

Misschien ben ik een beetje preuts, maar ik heb me altijd voorgenomen om geen pornografische websites op m’n gezicht te laten tatoeëren. Dat is gewoon een regeltje dat ik heb. Maar Hostgator Dotcom, die geboren werd als Billy Gibby, aarzelde geen moment toen hij werkloos werd en op het punt stond uit z’n huis gezet te worden. Hij deed wat elke goede vader zou doen en verkocht z’n lichaam, gezicht en naam als reclameruimte aan meer dan veertig bedrijven. Z’n verhaal is best wel zielig, maar ook een goede illustratie van hoe weinig opties de arme mensen van Amerika nog hebben.

Toen ik het verhaal van Hostgator hoorde, wou ik contact met hem opnemen omdat ik hem wat exposure wou geven, zodat hij meer geld kon verdienen om voor z’n kinderen te zorgen. Maar ook omdat ik wilde weten hoe het voelt om “Pornhub.com” op je gezicht getatoeëerd te hebben. Het bleek dat dat niet zo chill is.

VICE: Hoi Hostgator. Ik heb eigenlijk maar één vraag: waarom?

Hostgator Dotcom: Ik verkocht eerst alleen advertentieruimte op m’n lichaam, maar dat leverde bijna geen geld op. Ik was ontslagen, m’n gezin zou het huis uit worden gezet en ik moest een manier bedenken om financieel te overleven. Ik wilde niet iets illegaals doen, en ik had geen vrienden waar ik geld van kon lenen. Ik solliciteerde op baantjes maar werd niet aangenomen, en ik kon m’n vrouw en kinderen niet dakloos laten worden, dus besloot ik uiteindelijk m’n gezicht op te offeren zodat zij een dak boven hun hoofd zouden hebben. Ik wilde het echt niet doen, maar ik wilde ook niet dat m’n kinderen dakloos zouden zijn.

Oké. Hoeveel kinderen heb je?

Vijf.

Ik neem aan dat Hostgator niet de naam is die je van je ouders kreeg?

Nee, ik heb m’n naam verkocht aan Hostgator.com voor $15.000.

Wow. Misschien moet ik m’n naam ook verkopen, als het zo goed verdient.

Ik probeer nu m’n naam weer te verkopen. Ik wil in het Guinness Book of World Records komen voor de langste naam ter wereld. Als Golden Palace m’n naam koopt, dan heet ik Goldenpalacedotcom Hostgatordotcom.

Klinkt goed. Maar is dat geen schending van je contract met Hostgator?

Nee, omdat ik nog steeds Hostgatordotcom in m’n naam heb.

Kun je een paar van de websites noemen die je op je gezicht hebt?

Pornhub.com. Hotmovies.com.

Wat vinden je vrouw en kinderen daarvan?

Mijn kinderen zijn nog jong, en ze accepteren me zoals ik ben. M’n vrouw heeft er geen problemen mee, maar wil wel dat ik de tatoeages in m’n gezicht laat verwijderen, dus dat is waar ik nu naartoe werk.

Dus je hebt er wel spijt van dat je pornosites op je gezicht hebt getatoeëerd?

Ja. Ik had een goede reden om het te doen, maar ik dacht niet rationeel na in die tijd. Ik ben bipolair, en dat bedoel ik niet als een excuus, maar ik dacht daardoor niet zo rationeel na als ik nu doe. Ik slik nu medicatie, en ik ben rationeler.

Dat is mooi. Hoe ben je van plan van de gezichtstatoeages af te komen?

Nou, ik hoop dat ik ruimte op m’n lichaam kan verkopen en zo genoeg geld kan verdienen om de tattoos op m’n gezicht te laten verwijderen.

Nee, Hostgator, nee! Dan krijg je alleen maar weer spijt van die tatoeages.

Nee, ik heb niet echt spijt van de tatoeages op m’n lichaam, omdat mensen me daar niet echt op beoordelen. Maar als mensen de tatoeages in m’n gezicht zien, dan denken ze dat ik een moordenaar of een drugdealer ben.

Reken je dan meer voor het gezicht?

Ja. Die kosten ongeveer $4.000.

Maar je woont in Alaska, toch?

Ja.

Dus dan zijn er toch niet zo veel mensen die elke dag jouw gezicht zien?

Een paar duizend mensen per dag, toch wel.

Oh, oké. Dat is wel netjes. Hoe overtuigde je bedrijven om ruimte op jouw gezicht te kopen?

Ze waren er behoorlijk enthousiast over toen ze het hoorden, omdat het nieuw was, en omdat ze veel aandacht kregen toen ik eenmaal op het nieuws en op tv kwam.

Maar het maakte je op dat moment geen fuck uit hoe je eruitzag?

Nee. Eén van de redenen waarom ik dit ook deed, is dat ik altijd erg gefrustreerd raak door mensen die anderen beoordelen op hun uiterlijk. Veel mensen zijn racistisch of erg bevooroordeeld, maar het interesseerde mij toen niet hoe ik eruitzag. Nu begin ik me te realiseren dat het me wel kan schelen wat mensen van me denken.

Zijn er nog andere manieren waarop je geld wilt proberen te verdienen aan je lichaam?

Nou, als ik een wereldrecord kan vestigen, dan kan ik meer exposure bieden aan de bedrijven die op me willen adverteren. En ik ga binnenkort ook een website voor mezelf oprichten.

Is wat je doet een vorm van kunst?

Sommige mensen kijken naar me en zeggen: “Zijn tatoeages zijn dom en ze betekenen niks,” of “Ze hebben geen symboliek.” Maar voor mij hebben ze dat wel. Elke tatoeage die ik heb staat voor een extra dag dat ik m’n kinderen van de straat heb weten te houden, dus voor mij betekenen de tatoeages genoeg.

Deze dierenarts wil je hond wiet voorschrijven

Harry Cheadle — Tue, 09 Apr 2013 08:00:00 +0100

Foto via Doug Kramer

Heb je weleens wietrook in de neus van je trouwe viervoeter geblazen? Zo ja, dan ben je een eikel en moet je beloven dat je het nooit meer zult doen. Maar dat betekent niet dat je hond niet graag high wordt, vooral als-ie ziek is. De Amerikaanse dierenarts Doug Kramer is één van een handjevol experts die geloven dat THC honden kan helpen dealen met slopende en chronische ziektes. Ik belde de dokter om te vragen of wiet voor honden al bijna legaal is.

VICE: Hoe kwam je op het idee om zieke honden te behandelen met wiet?

Dr. Kramer: Eén van m’n klanten kwam ermee. Ze was een beetje excentriek, maar ze was wel een erg intelligente vrouw. Ze had een huisdier dat niet goed reageerde op de gebruikelijke pijnstillers en steroïden, en ze wou de mogelijkheid bespreken om medische marihuana voorgeschreven te krijgen voor haar hond. De andere dierenartsen in mijn praktijk zagen dat niet zo zitten, maar ze zag dat ik bereid was te luisteren.

Ik las ergens dat jouw hond Nikita onbehandelbare kanker had. Je had bijna alles geprobeerd, toch?

Ze had alle traditionele pijnstillers al gehad, zelfs steroïden. Toen duidelijk werd dat ze haar einde naderde, had ze niets meer te verliezen, zolang het haar geen pijn deed. Na de eerste dosering liep ze weer vrolijk rond. Ik heb haar niet genezen, maar het was een kwestie van haar kwaliteit van leven verbeteren en euthanasie zo lang mogelijk uitstellen.

Hoe kun je THC het beste toedienen aan honden?

Een glycerinetinctuur werkt het beste, omdat je daarmee een precieze dosering kunt geven. En het smaakt ook lekker zoet. Je kunt er ook boter of olie van maken. Dus alles wat je met boter of olie kunt maken werkt ook, zoals zelfgemaakte hondenkoekjes.

Zou je het gebruik van marihuana ook aanraden voor andere huisdieren, zoals katten?

We gebruiken het voor katten vaak als een eetlustopwekker. Katten zijn nogal kieskeurig, vooral als ze ziek zijn. Elk dier dat cannabisreceptoren heeft, reageert op dezelfde manier op THC als wij dat doen. Er zijn onderzoeken die aantonen dat varkens, kippen, apen en ratten allemaal dezelfde receptoren hebben.

Ik ken mensen die rook in de neus van hun hond blazen om ze high te maken. Dat is niet oké, toch?

Ik vind dat dierenmishandeling. En het zit me echt dwars, omdat het alles wat ik probeer te doen tegenwerkt. Vooral in dit vroege stadium, waarin we proberen het voorschrijven van marihuana bespreekbaar te maken, is het laatste wat je wilt dat mensen zoiets doen.

Gebouwen droogneuken doe je zo

Caroline Koning — Thu, 04 Apr 2013 07:30:00 +0100

Op een dag stuitte ik plots op een filmpje waarin mannen naakt tegen een gebouw aanrijden. Maar ook rotsen, oude fabrieken en tv-torens passeren de revue. The Humping Pact blijkt een kunstproject te zijn, waarin Berlin-based 'humpers' Diego Agulló en Dmitry Paranyushkin zich helemaal kunnen laten gaan. Hun missie is om de hele wereld over te humpen. Ook geven ze live optredens, waar je bijvoorbeeld heen kunt op 8 en 9 mei in het Mousonturm in Frankfurt. Ik belde ze op voor een gesprekje.

Diego (overal) en Dmitry (overal) in actie.

Wat is The Humping Pact?

Dmitry: We zijn twee vrienden die een pact sloten. Het is een project waarin we gebouwen zoeken, die vroeger een specifieke functie hadden, maar die door de tijd verloren is gegaan.

Diego: We willen deze plekken nieuw leven inblazen, door ze te humpen. Vervolgens vermenigvuldigen we onszelf over het hele beeld, om de perceptie van het beeld en het gebouw te veranderen.

Hoe zijn jullie hiermee begonnen?

Dmitry: We werkten al een tijdje samen bij een ander bedrijf, en we ontdekten dat we dezelfde interesses hadden oppornografisch gebied. Dus dat wilden we eigenlijk samen doen, maar dan specialer. Toen we het in verband brachten met mooie afgelegen locaties voelde het voor ons compleet.

Wat is jullie favoriete move?

Dmitry: Zelf doe ik het liefst de 'double-double-down'. Dat is een cirkelvormige beweging, een soort acht-figuurtje, waarbij je versnelt als je naar beneden stoot.

Diego: Ik ben meer verticaal, vooral in mijn bewegingen. Ik doe mijn armen en mijn hoofd omhoog, en beweeg vanuit die positie.

Als je een mannetje ziet met z'n armen omhoog, dan is dat Diego. En linksboven in de hoek op de balustrade kun je Dmitry zien, die de double-double-down uitvoert.

Wat is het meest sexy gebouw ter wereld?

Dmitry: Wow. Dat is moeilijk. Maar ik denk de Egyptische piramides. Die zijn zo oud, en stralen zo veel macht uit. Hoewel, nu is het alleen nog een plek, zonder directe betekenis voor de leefomgeving er omheen.

Dus jullie zouden de piramides wel willen doen?

Dmitry: Ja, wat dat betreft is het dus een perfect gebouw om te doen. Maar we zouden wel even moeten kijken hoe het zit met de politieke situatie daar. We willen mensen niet opzettelijk ongemakkelijk maken. We houden wel rekening met religie, als dat daar nog uitgeoefend wordt. Mensen moeten er losser van worden, niet boos.

Jullie hebben een redelijke fascinatie voor oude gebouwen. Wat vinden jullie van bijvoorbeeld grote nieuwe kantoorpanden?

Diego: Die kunnen ook heel sexy zijn hoor! Het gaat niet om oud, of nieuw, het gaat om de bestemmingvan het gebouw. Als het iets specifieks uitstraalt naar de wereld, dan is dan verschrikkelijk sexy. Maar als het die eigenschappen dus niet heeft, is het onbestemd, en daardoor humpable.

Wat is het raarste wat er gebeurde toen jullie in actie waren?

Dmitry: We moesten ooit een keer keihard wegrennen voor zigeuners, terwijl we bezig waren bij containers in Brussel. Ze stonden al twintig minuten te kijken, maar ineens renden ze achter ons aan. Ik kon gelukkig van de containers naar beneden springen, en Diego schreeuwde dat ik de auto moest starten. Hij redde net op tijd de camera. We hadden een Franse vriend bij ons met dreadlocks die tegen de zigeuners riep dat ze moesten chillen, en iets in de trant van “No problem dudes?” We sprongen in de auto, die gelukkig een cabrio was, en toen reden we keihard weg.

Diego: We moeten eigenlijk altijd rennen. We doen het altijd stiekem 's ochtends rond 5.00 uur, want we hebben nooit toestemming van de beveiliging van de terreinen. Maar inmiddels zijn we goed voorbereid op het wegrennen. Het is een soort guerilla-humping.

Diego en Dmitry op missie in Zollverein in Essen, Duitsland.

En wat vinden jullie moeders hier nou van?

Diego: Ze vinden het heel leuk! Die van mij verkoopt onze grote fotoprints aan al haar vriendinnen, en ze promoot ons overal.

Hangen er naaktfoto’s in de woonkamer van jullie moeders?

Beide: Ja! Haha, leuk hè?

Zeker. Kunnen vrouwen zich ook aansluiten bij The Humping Pact?

Dmitry: Ja dat kan zeker. Ze kunnen alleen niet bij ons pact, want dat hebben wij met z'n tweeën gesloten. Maar het zou heel leuk zijn als meerdere mensen een pact zouden sluiten, dus ook vrouwen. We kunnen dan ook tips en technieken uitwisselen en foto's en filmpjes naar elkaar opsturen, want er valt nog veel te leren.

Ik keek een voetbalwedstrijd met Waudiz, de Zuid-Koreaanse Zwitser die voor elke Telstar-wedstrijd op- en neervliegt

Robin Jansen — Wed, 03 Apr 2013 08:00:00 +0100

Het totaal aantal voetbalwedstrijden dat ik ooit op televisie en in een stadion gezien heb zijn op twee handen te tellen. Maar onlangs bracht ik mijn vrijdagavond door in het pittoreske Velsen, als toeschouwer bij de wedstrijd Telstar – Cambuur. Ik hoorde over de 37-jarige Waudiz (spreek uit als Woodies, of het meervoud van de cowboy uit Toy Story), een van oorsprong Zuid-Koreaanse Zwitser die enorm toegewijd is aan Telstar. Deze club verkeert al een aantal jaren in de middenmoot van de Jupiler-league. Voor de medeleken: dit is de tweede divisie van Nederland en schommelt op ‘t randje van het amateurvoetbal.

Tijdens de eerste helft zat ik in het vak van de thuissupporters, grotendeels gevuld met volgens mij de locals. Achter de goal bevond zich het vak van de harde kern van Telstar. Hoe laag een club ook speelt, er zijn altijd mensen die haar door dik en dun steunen in hun queeste om vaker de bal in het net van de tegenstander te krijgen dan andersom. Waudiz is altijd in dit vak te vinden, dat met een mannetje of dertig nog lang niet vol zat. Tijdens de eerste helft kwamen de “Witte Leeuwen” op een punt voor te staan. De stalen constructie die doorgaat voor tribune had hier flink onder te lijden en kreunde het uit. De ietwat tengere Waudiz ging op in dit euforische geheel en wist zijn clubshawl hoger en breder tentoon te stellen dan ik in eerste instantie voor mogelijk hield.

Tijdens de rust waagde ik mij tussen deze volwassen groupies van de voetbalwereld om eens te praten met deze man, die de titel supporter van het jaar op zijn naam had staan. We besloten om de warmte van de biergeurende kantine op te zoeken. Maar Philippe—zijn eigenlijke roepnaam—doet niet aan alcohol en bestelde een sinas. Hij vertelde enthousiast over de situaties waarin hij als not-your-average supporter in terecht was gekomen. In vloeiend Nederlands.

Zo bleek dat hij voor de eerste Telstar-wedstrijd die hij bijwoonde niet veel te maken had met de sport zelf. Hij kwam terecht in het supportersvak van Telstar omdat zijn toenmalige vriend in het vak zat van de tegenpartij, Emmen. Zijn geaardheid was een gevoelige kwestie, maar Waudiz wilde wel aanwezig zijn bij de wedstrijd en kwam daarom terecht bij de Telstar-supporters. Dit bleek een ommekeer; Telstar won de wedstrijd met 4 tegen 1 en het uitzinnige publiek wist Waudiz te bekeren tot een alles-of-niets Telstar-fanaat. “De sfeer was fantastisch en ik liet de supportersvereniging de volgende dag direct weten dat ze er een Zwitserse fan bij hadden!”

Telstar blijkt voor Waudiz voor veel meer te staan dan alleen een sfeervol supportersvak. De witte leeuw is als roofdier zijn favoriet en daarmee een metafoor. “De witte leeuw in het bijzonder heeft in zijn jonge jaren veel steun nodig. Zo zie ik ook hoe de club steun nodig heeft, steun die ik bied.” De naam Telstar zelf is ook de naam van een van de eerste gelanceerde satellieten, en sluit daarmee aan bij zijn baan in de ICT. Het blijkt dat hij van zijn hobby zijn werk heeft gemaakt. “Ik denk dat ik hierdoor ook zo toegewijd ben; de computertaal is binair opgesteld, 1 of 0, alles of niets. Zo kijk ik ook naar voetbal. Als ik fan ben van Telstar, dan ben ik dat ook volledig.”

Maar bij het zien en horen van de hardcore supporters vroeg ik mij af hoe iemand als Waudiz hier tussen zou passen. Het idee van een harde kern roept bij mij toch altijd beelden van overdadig testosteron en geweld op, des te meer nu het voetbal betreft, een sport die niet bekend staat om z’n fanschare van brave huismoeders van middelbare leeftijd. Maar de inburgering bleek niet heel zwaar te zijn verlopen. “Ik werd aan het begin inderdaad wel aangezien als een beetje een rare vogel en mensen vroegen zich af wat ik deed in het supportersvak van Telstars harde kern. In eerste instantie werd ik aangezien voor een verdwaalde toerist.”

Technisch gezien is hij ook wel een toerist, maar zijn dwaalactiviteiten vallen wel mee. Hij heeft ook wel een tijdje in het noorden van Nederland gewoond, maar tegenwoordig woont hij gewoon weer in Zwitserland. Dat weerhoudt hem er echter niet van aanwezig te zijn bij bijna alle wedstrijden; hij heeft een aantal uitwedstrijden moeten missen. Het is een kwestie van goed plannen. Vroeg tickets boeken houden de kosten laag. Het is natuurlijk goed mogelijk dat wedstrijden worden afgelast, en dat is meteen ook zijn grootste probleem.

Ondertussen was de tweede en dus laatste helft alweer begonnen en vertrokken we weer richting veld, waar Waudiz weer zijn plek op de voorste rij van de tribune innam. Zo af en toe werd zijn naam nog gescandeerd. Helaas werd er een tegentreffer gemaakt en eindigde het in een gelijkspel. Het lijkt erop dat ik mijn vooroordelen ten opzichte van hooligans bij moet schaven. Want ondanks zijn geaardheid, herkomst en gebrek aan alcohol in z’n bloed was hij een essentieel deel geworden van de sfeer waar hij in eerste instantie voor gevallen was.

Bekijk de website van Waudiz hier.

Foto’s vrijgegeven door 1963-pictures.nl

Volgens John Gray is vooruitgang een mythe

Johannes Niederhauser — Wed, 03 Apr 2013 08:00:00 +0100

Foto door Justine Stoddart

Zijn wij als mensheid niet ver gekomen? In de afgelopen tweehonderd jaar alleen al is het ons gelukt om de slavernij af te schaffen (door het te verplaatsen naar de sweatshops van de derde wereld), industriële vervuiling te verminderen (door het te verhuizen naar de fabrieken van de derde wereld) en hebben we op bloederige wijze vrede, mensenrechten en democratie naar verschillende onderontwikkelde achterlanden gebracht.

Het westen is de glinsterende diamant in het sjofele brok kool dat de moderne wereld is, en iedereen die nog niet de zoete vrijheid van westerse vooruitgang heeft geproefd zal dat binnenkort wel doen, waarschijnlijk na een lange reeks bombardementen. Wij hebben fair-trade acaibessen, high-speed internet en pop-up-winkels die kleding voor honden verkopen. Wij baden in de stralen van de Verlichting, terwijl de rest van de wereld zich nog door de middeleeuwen sleept.

De bekende politiek filosoof en auteur John Gray heeft een nieuw boek geschreven over hoe dat allemaal bullshit is. The Silence of Animals gaat over het netelige onderwerp van de menselijke vooruitgang, die volgens Gray een mythe is. Gezien het feit dat er echte vooruitgang heeft plaatsgevonden op het gebied van wetenschap, geneeskunde en technologie, raakte ik een beetje in de war van dat idee. Ik belde Gray op voor een uitleg.

John Grays boek, The Silence of Animals

VICE: Hoi John. Zou je kunnen uitleggen wat je met ‘vooruitgang’ bedoelt, en waarom je denkt dat het een mythe is?

John Gray: Ik definiëer vooruitgang in m’n nieuwe boek als elke vordering die accumulatief is, waarbij wat bereikt wordt in de ene periode de basis vormt voor een latere prestatie die dan, na verloop van tijd, onomkeerbaar is. De mythe is dat de vooruitgang die geboekt wordt in de wetenschap en technologie, ook kan voorkomen in ethiek, politiek, of de beschaving in het algemeen. De mythe is dat de vorderingen die gemaakt worden in de beschaving de basis kunnen zijn voor een doorlopende, accumulatieve verbetering.

Kun je daar een voorbeeld van geven?

Neem bijvoorbeeld de slavernij. Het idee is dat als je als samenleving de afschaffing van slavernij bereikt, je dan ook democratie kunt bereiken. De mythe is dat de ene prestatie de basis vormt voor andere prestaties in de toekomst. Mijn visie op de geschiedenis is dat dit niet het geval is als het om de beschaving gaat. Ik sta natuurlijk wel achter vooruitgang in de beschaving, zoals de emancipatie van vrouwen en homoseksuelen, en de afschaffing van marteling, maar dat zijn allemaal dingen die makkelijk weer uitgeveegd kunnen worden.

Bedoel je dat marteling zogenaamd afgeschaft was in de VS, maar terugkwam in Guantánamo Bay en Abu Ghraib?

Precies. Er was legitieme vooruitgang geboekt in de ethiek en politiek, maar dat verdween allemaal in één klap. George W. Bush en zijn gang gingen nogal laks om met het verbod op marteling, en dat gebeurde in de grootste democratie ter wereld, niet in één of andere obscure dictatuur. In februari 2003, voor de invasie van Irak, publiceerde ik het satirische artikel A Modest Proposal, in de stijl van Jonathan Swift. Ik baseerde me op werkelijke ontwikkelingen in de liberale politieke theorie van toen om te beargumenteren dat martelingen noodzakelijk zijn in de strijd voor wereldwijde mensenrechten.

Hoe reageerden mensen daarop?

Ze vonden het veel te pessimistisch en misantropisch. Zelfs degenen die het zagen als satire, wat het natuurlijk ook was.

Typische liberale humanistische verontwaardiging. Sommige onderwerpen zijn gewoon onbespreekbaar.

Minder dan een jaar later werden de foto’s van de martelingen in Abu Ghraib gepubliceerd. Het was niet moeilijk om te voorspellen dat dit zou gebeuren. Zoiets als marteling, wat volledig buiten de grenzen van de beschaving valt, kan op elk moment opnieuw genormaliseerd worden.

Ik denk soms dat wij westerlingen meesters zijn in zelfbedrog.

Ja, natuurlijk.

We zien onszelf als ethisch verantwoord. Koop bij de juiste winkel en je hebt het gevoel dat je de wereld aan het redden bent, maar de kleren die we dragen worden gemaakt door loonslaven in de derde wereld. We hebben de slavernij alleen maar uitbesteed, niet verbannen.

Ja, we hebben de naam veranderd en het uitbesteed. En we hebben hetzelfde gedaan met vervuiling. We hebben de ernstige industriële vervuiling geoutsourcet naar China en India, zodat we zelf schoon blijven. Maar zij maken de spullen die we echt gebruiken. Ik ben het met je eens, maar ik zou het niet beschrijven als hypocrisie, omdat dat suggereert dat we weten wat de waarheid is.

Tony Blair en George Bush, druk aan het werk om de vooruitgang naar de rest van de wereld te brengen.

Dus het is nog erger. We lijden aan complete waanideeën.

Neem bijvoorbeeld Tony Blair. Mensen zagen hem als een leugenaar, maar dat is denk ik een compliment. Ik vermoed dat hij de morele ontwikkeling mist om te liegen. Hij geloofde zelf alles wat hij zei. Een ander voorbeeld: veel linkse mensen zien de westerse interventies in Irak, Libië en Afghanistan als een slecht verhulde poging om hun olie in te pikken. Maar anderen, waaronder verslaggevers, politici, en zeker Blair, geloven dat ze echt verlichting en progressieve waarden naar de rest van de wereld brengen.

Je denkt niet dat het verborgen imperialisme is?

Nee, omdat het gedaan wordt met het oprechte geloof dat hun opvattingen ook de opvattingen van de rest van de wereld zijn. Ze hebben het idee dat westerse landen, ondanks de problemen die ze hebben, de betekenis of de zin van de wereldgeschiedenis zijn. Dat is een mythe. Westerse landen hebben veel deugden—wij voeren nu dit gesprek, wat in veel andere delen van de wereld niet had gekund—maar ze hebben ook grote problemen. Achter elke mythe zit een verlangen naar de zin van het leven.

Maar mensen hebben betekenis nodig in hun leven.

Ik ontken niet dat we als mensen zelf deze betekenis kunnen creëren, maar er is geen ultieme betekenis in het universum of in de geschiedenis. Mijn advies voor mensen die zingeving nodig hebben die groter is dan wat ze zelf kunnen creëren, is dat ze zich aansluiten bij een religie. Over het algemeen zijn dat oudere en wijzere mythes dan seculiere mythes zoals de vooruitgang.

Zou je zeggen dat de mythe van vooruitgang ook een soort religie is?

Ja, dat is ook zo. Onze seculaire mythes zijn dezelfde religieuze mythes in een andere verpakking, maar met de meeste goede dingen er uitgehaald.

Is hedendaags atheïsme in die zin ook een religie?

Atheïsten worden altijd woedend als ik atheïsme een religie noem. Als atheïsme betekent wat het zou moeten betekenen, dat je geen concept hebt van of behoefte hebt aan God, dan ben ik een atheïst. Maar ik ben geen evangelist. Het feit dat er bussen door Londen rijden met de slogan “Er is waarschijnlijk geen God” is belachelijk. Je kunt atheïsten best religieus noemen als ze zich als evangelisten gedragen en proberen de wereld te bekeren tot hun geloof.

De atheïstenbus in Londen, foto door Jon Worth (atheistbus.org.uk)

Zijn ze weleens succesvol?

Nee. De grootste bekeringen die op dit moment plaatsvinden zijn Afrikanen tot de islam en veel Chinezen tot het christendom. Atheïsme is in vergelijking daarmee een grapje van de geschiedenis. Wat we vandaag de dag zien is juist een enorme uitbreiding van traditionele religie. Atheïsme is een mediafenomeen.

Laten we even naar een andere moderne mythe kijken: geluk. Moeten we niet gewoon iedereen Prozac geven, zodat iedereen even gelukkig is?

Ik denk niet dat geluk een verstandig doel is. Als geluk het doel is, is er het risico dat mensen voorzichtiger en minder avontuurlijk worden dan ze zouden moeten zijn. Geluk is een mythe van voldoening, van tevredenheid. Het idee is dat als je je leven op een bepaalde manier inricht, je een bepaalde gemoedstoestand zult hebben. Maar ik denk dat een interessantere, meer bevredigende manier van leven is om gewoon te doen wat je interesseert, omdat je nooit van tevoren weet of je voldaan zult zijn of niet.

En toch zien veel mensen zichzelf als perfectioneerbare machines.

Ja, mensen lijken hun eigen gemoedstoestand te willen bepalen. En zoals jij zegt, als je dat probeert te doen, dan is de stap naar chemische beïnvloeding van het lichaam en de geestzo gemaakt. Het is bekend dat er in Amerika en andere landen een enorme hoeveelheid antidepressiva wordt gebruikt, pillen die mensen vroeger niet hadden. Betekent dat dan dat mensen vroeger altijd depressief waren?

Oh ja, zeker weten.

Ik heb de vooruitgang weleens de Prozac van de intellectuelen genoemd. Mensen hebben vaak tegen me gezegd: “Als ik niet in de vooruitgang geloofde, zou ik ’s ochtends m’n bed niet uit kunnen komen.” Maar aangezien het idee van de vooruitgang pas tweehonderd jaar oud is, vraag ik hen dan meestal: “Wat deden mensen voor die tijd dan? Lagen ze dan de hele tijd in bed?”

Dat is de erfenis van de Verlichting. Alles daarvoor was gewoon de middeleeuwen.

Oh ja. De hele menselijke geschiedenis tot de Verlichting was alleen een inleiding voor ons. Dat idee is absurd. De Verlichting doet alsof iedereen die ervoor leefde—mensen als Shakespeare—een onderontwikkeld mens was. De voorstanders van de Verlichting en het idee van vooruitgang denken graag dat zij een belangrijk hoofdstuk zijn in een alomvattend historisch narratief. Dat narratief bestaat niet. Het is alleen grappige fictie.

Is het idee dat alles altijd beter wordt niet nogal schizofreen, aangezien we al sinds de jaren zeventig in een diepe crisis leven?

De snelle ontwikkelingen op het gebied van technologie creëeren de schijn van vooruitgang. Telefoons worden beter, kleiner en goedkoper. Als het om technologie gaat, zijn er continu veranderingen in ons dagelijks leven. Maar er zijn ook manieren waarop alles juist alleen maar erger wordt. In het VK dalen de inkomens en wordt de levensstandaard slechter.

En vooruitgang in technologie betekent niet dat ons leven per se beter wordt.

Nee, absoluut niet. Technologische vooruitgang heeft twee kanten. Het internet heeft bijvoorbeeld min of meer het idee van privacy vernietigd. Alles wat je doet laat een digitaal spoor na.

Sommige mensen willen dat hun brein naar het internet wordt geüpload zodat ze digitaal onsterfelijk zijn.

Dat is soort van ontroerend, maar ook absurd. Zelfs als het mogelijk was om je hele brein op een computer te zetten, dan zou je jezelf niet zijn.

Er lijkt een wijdverbreid misverstand te zijn over wat het betekent om jezelf te zijn.

Ja. Je hebt niet zelf gekozen wie je bent. Je bent onvervangbaar. Je bent een singulariteit. We zijn wie we zijn door de levens die we leiden. En daar hoort het hebben van een lichaam, geboren worden en doodgaan bij.

Vooral doodgaan.

Ja. Veel hedendaagse fenomenen, zoals het geloof in vooruitgang, zijn eigenlijk een poging om aan de realiteit van de dood te ontsnappen. In werkelijkheid is elk van onze levens uitzonderlijk en definitief: je krijgt geen tweede kans. Dit is geen repetitie. Dit is echt. Het is heel erg makkelijk om aan de realiteit te ontsnappen met religie, maar ik veracht dat niet. Als dat is wat je nodig hebt om het leven door te komen, dan is dat prima. Wat ik wel veracht is de opkomst van religieuze behoeften bij mensen die een hekel hebben aan religie. Maar niet aan de behoeftes.

Jezelf uploaden naar cyberspace klinkt eigenlijk net als naar de hemel gaan.

Ik leef mijn leven niet op basis van religie, en geloof er ook niet in. Maar het idee dat mensen zullen terugkeren van de dood als het einde der tijden aanbreekt, is geloofwaardiger dan virtuele onsterfelijkheid, omdat onsterfelijkheid mysterieus moet zijn. Het moet een wonder en onverklaarbaar zijn. In die zin is het een geloofwaardiger idee dan deze belachelijke nonsens over het uploaden van geesten naar cyberspace. Ik bedoel, wat is de realiteit van cyberspace. Cyberoorlog. Al die ideeën over virtuele onsterfelijkheid komen voort uit een christelijk wereldbeeld.

Shorties: Aan de LSD naar een Monster Jam show

Dan Meyer — Tue, 02 Apr 2013 09:09:00 +0100

Toen we hoorden dat er een Monster Jam evenement plaats zou vinden sprongen we in de auto met onze maat Dan, die we twee porties LSD gaven, en reden we naar Hartford, Connecticut om dit fenomeen te aanschouwen.

De 51ste staat van Amerika is... Kosovo

Thijs Roes — Tue, 02 Apr 2013 08:33:00 +0100

Ergens in een hoekje van Europa, bovenop een berg, bevindt zich een grensovergang met prikkeldraad. Een grens die maar door de helft van de wereld wordt erkend, en wordt bewaakt door gewapende mannen met norse blikken. Maar steek 'm over, en je ziet een land vol moskeeën en… Amerikaanse vlaggen.

Welkom in Kosovo, het moslimland dat zich met behulp van het westen in 1999 losmaakte van moederland Servië. Europa en Amerika hadden een schuldgevoel over de genocides in Bosnië en Rwanda. Toen in Kosovo eenzelfde dreiging ontstond, gooide de NAVO bommen op Servië. Dat moest ervoor zorgen dat de vervolging van etnische Albanezen door het Servische leger zou ophouden. Dat lukte.

In 2008 riep Kosovo officieel zijn onafhankelijk uit. Tot op de dag van vandaag wordt het slechts erkend door 50% van alle leden van de VN. Nederland wel, Amerika absoluut ook, en alle landen die binnen de grenzen hommeles hebben met splintergroepen absoluut niet. (Spanje, Rusland, China, etcetera.)

Sinds de bombardementen van de NAVO is Kosovo langzaam de 51^ste staat van Amerika aan het worden. Je kunt er flaneren over de Bulevardi Bill Klinton, die wordt opgeluisterd door sigarettenverkopers (11 euro per slof!) en de dameskledingwinkel Hillary.

President Bill Clinton (ten tijde van de bombardementen de baas in Amerika) waakt via een standbeeld over ‘zijn’ boulevard. Immer met een guitige grijns. Om de hoek is de Xhorxh Bush-straat (George Bush-straat, dus). Het moge duidelijk zijn: de yanks zijn de grote helden van de Kosovaren.

Kijk bovendien niet raar op als je op de snelweg wordt ingehaald door een auto met Amerikaans nummerbord. Degelijke Duitsers als Audi en Mercedes worden voorbijgereden door Chryslers en Ford pick-ups. Soms met een Amerikaans vlaggetje erop ook.

Niet alleen om de liefde voor Amerika te tonen, maar ook omdat het traditie is om je auto OVERAL mee naartoe te nemen. Dus als een Kosovaar verhuist naar de VS, neemt hij zijn auto gewoon mee als hij in de zomer teruggaat naar de familie. Gewoon in New York op de boot laden voor zo’n 1.200 dollar, en ergens aan de Middellandse Zee weer ophalen. Niet veel duurder dan een auto huren.

Wie ook geen strobreed in de weg wordt gelegd, zijn de Amerikaanse politieke en militaire helden van weleer. Die zijn er nu als de kippen bij om te investeren in het land. Zowel de minister van Buitenlandse Zaken van 1999 (Madeleine Albright) als de speciale gezant voor de Balkan van destijds (James W. Pardew) bieden tegen elkaar op voor het in handen krijgen van het Kosovaarse telecombedrijf.

Voor het bieden op de kolenmijnen is er maar één held in de running, en dat is generaal Wesley Clark. Hij leidde de bombardementen op Servië in ‘99 en pompt nu miljoenen in Kosovaarse kolen.

Mocht je met je eigen ogen deze 51^ste staat van Amerika willen zien: doen. De vrouwen zijn mooi en de mannen stoer. De aanblik van een straat vol Amerikaanse vlaggen met op de achtergrond een moskee is wonderlijk. 90% van de Kosovaren heeft een islamitische achtergrond, maar hier wordt niet snel een Amerikaanse vlag in brand gestoken.

Ga bijvoorbeeld ook even op bezoek bij een van de kantoortjes die je leren Amerikaan te worden. “Move to America! Learn the culture and the language!”, roepen hun borden op elke straathoek. Want hoe Amerikaans Kosovo ook is, de corruptie en hoge werkloosheid jagen veel Kosovaren het land uit.

Speel het Game of Thrones S03E01-drankspel

VICE Redactie — Mon, 01 Apr 2013 07:30:00 +0100

Gisteravond is in Amerika het derde seizoen van Game of Thrones begonnen en dat betekent dat veel mensen in Nederland vandaag ~~hun torrentprogramma opstarten~~ een abonnement op HBO nemen om vanavond met z'n allen ~~Game.of.Thrones.S03E01.HDTV.XviD-FEVER.avi~~ HBO te gaan kijken. Om bij te dragen aan de pret hebben wij een drankspelletje bedacht.

Neem een shotje als Melisandre de bewoners van Westeros laat horen wat steenkolenengels nu precies is.

Neem een shotje ijskoude wodka als Jon Snow kijkt alsof hij net gehoord heeft dat My Chemical Romance uit elkaar gaat.

Als Cersei losjes een wijnglas tussen haar vingers balanceert, balanceer dan zelf ook losjes een wijnglas tussen je vingers. Leeg deze vervolgens in je mond.

Als Hodor “Hodor” zegt, roep dan allemaal "Hodor" en neem een shotje en roep nog een keer Hodor en neem nog drie shotjes.

Neem een shotje als de draken van Daenerys middenin een scène zonder goede reden uit beeld verdwijnen, om zo het CGI-budget van de serie te drukken.

Neem een shotje als Sansa iets zegt waarop je kunt reageren met: “Stop met zeuren en ga zitten.”

Neem een shotje zodra Jaime informeert naar de huidige staat van het maagdenvlies van Brienne.

Neem een shotje als er een scène voorbij is gegaan zonder dat er plotseling borsten onder zijden gewaden vandaan zijn gefloept.

Vraagje: wat is de beste manier om een puppy af te maken?

Krishna Andavolu — Fri, 29 Mar 2013 09:00:00 +0000

Oké, het afmaken van dieren in een asiel is misschien wel een noodzakelijk kwaad. Eigenaarloze honden worden afgemaakt zodat ze geen doelloos leven leiden als niet-huisdieren. Maar zou je het niet eens zijn met het idee dat puppygaskamers een misdaad zijn tegen de beschaving en nare herinneringen oproept aan de Holocaust?

Dat is hoe de meer dan 100.000 mensen die de petitie van Change.orghebben getekend het zien. Het is een recente poging om een einde te maken aan het langzaam vergiftigen van kleine, weerloze schattige hondjes met bakken koolstofmonoxide (en vaak in groepen die, in hun verwarring en opsluiting, in paniek raken en elkaar aanvallen). Er is zo veel steun omdat er gewoon weinig anders te bedenken is dat doet denken aan zo’n bewijs van het kwaad waartoe de mens is staat is.

Gaskamers worden in de V.S. op z’n minst in zestien staten gebruikt (en niet slechts in de zuidelijke “het boeit me geen reet”-staten). Het is verboden in twintig andere staten. Jordan Alvarado, het brein achter de petitie, hoopt dat er door publieke druk aandacht zal worden gegeven aan het gebruik van gaskamers in Texas en dat er daarmee een eind komt aan deze vreselijke praktijken.

Maar is er dan een juiste manier om honden af te maken? Volle asielen zijn nog steeds een probleem.

Volgens het Homefront Veterinary House Calls in New York, een dierenartsservice die langs je huis komt en euthanasie pleegt op je huisdier wanneer de tijd gekomen is, is de meest humane manier om je trouwe viervoeter het laatste zetje te geven een verdovingsmiddel dat het dier binnen vijf à tien minuten buiten bewustzijn brengt. Daarna injecteer je phenobarbital om het hart te stoppen. Op een soortgelijke manier wordt de doodstraf ook op mensen toegepast, met een cocktail van drie middelen. Maar deze dodelijke injectie heeft ook veel tegenstanders, die stellen dat het helemaal niet pijnloos is.

Of koolstofmonoxide ook pijnlijk is voor dieren is niet helemaal duidelijk. Als mens ga je dood aan koolstofmonoxide omdat je rode bloedcellen de stof sneller oppakken dan de zuurstofmoleculen die je lichaam nodig heeft. Je vitale organen en hersenen krijgen dus geen zuurstof meer, met de dood tot gevolg. Volgens de website van het Center for Disease Control zijn verdere symptomen van een koolmonoxidevergiftiging onder andere hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid en pijn in de borst.

Ook al klinkt dat erg slecht, er zijn nog andere manieren om dieren af te maken die zelfs nog kwaadaardiger zijn. Eentje is de dood in de decompressiekamer, die volgens PETA de gassen in de holtes, oren en ingewanden van het dier snel laat uitzetten en ze daarmee praktisch van binnenuit laat exploderen. En elektrocutie is ook nog steeds een optie.

Als we nadenken over al deze vreselijke manieren van de hondendood, moeten we ons dan niet afvragen of onze menselijke gevoeligheid niet gewoon verwend is en dat we ons daarom inzetten tegen deze methodes? Is het echte probleem hier niet dat er zo veel honden zijn dat we niet meer weten wat we met ze moeten doen? We legden dit probleem voor aan iemand die hier direct mee te maken heeft. Het vinden van de juiste manier om honden af te maken gaat echt alleen over mensen die zich menselijk voelen, in plaats van het redden van honden van hun onvermijdelijke dood. Dit is wat Brandon Krodle, chef dierencontrole van het Greenville Animal Shelter in Greenville, Texas, erover te zeggen had.

VICE: Hoi Brandon. Gebruikt jouw asiel een gaskamer met koolstofmonoxide om dieren af te maken?
Brandon Krodle: Ja, die gebruiken we.

Waarom heeft jullie asiel gekozen voor deze methode?
We zijn een klein asiel. We hebben één iemand fulltime werken in het asiel, en de rest van het personeel bestaat uit beambten van de dierencontrole. We hebben het idee dat het veiliger en minder stressvol is voor de medewerkers om koolstofmonoxide te gebruiken.

Wanneer zijn jullie ermee begonnen?
Het wordt al achttien jaar gebruikt binnen mijn carrière. Ik weet niet wanneer de gemeente het begon te gebruiken.

Gebruiken jullie ook andere methodes?
We gebruiken alle acceptabele methodes van euthanasie die zijn toegestaan door de staat Texas. Mochten de regels veranderen, dan zijn we bereid om mee te veranderen. We gebruiken soms bijvoorbeeld ook de injectiemethode.

In wat voor situaties wordt een dier afgemaakt? Hoe lang moet het wachten als het niet wordt geadopteerd?
We hebben geen vaste tijdslimiet van hoe lang een dier in het asiel mag blijven. We kijken naar de gezondheid, het gedrag en of we wel of niet de ruimte hebben om het dier te houden. We zijn een open asiel, dus we sturen niemand weg die een dier af wil staan. We zijn ook de dierenbescherming en halen ook zwerfdieren van de straat.

Denk je dat de honden pijn voelen?
Ik denk zeker dat honden pijn kunnen voelen. Maar ik denk niet dat er iets pijnlijk is aan koolstofmonoxide. We gebruiken koolstofmonoxide uit een cilinder. Het is op professionele wijze gebotteld en geconcentreerd. Er is geen geur: de dieren ademen het in en sterven. Het lijkt op iemand die thuis een koolstofmonoxidevergiftiging oploopt door een slechte kachel. Ze gaan slapen en worden nooit wakker. Ik denk wel dat honden pijn voelen als ze worden geïnjecteerd, maar ik weet niet welke injectie het pijnlijkst is.

Sommige mensen kunnen dit soort methoden associëren met de manier waarop de nazi’s mensen vermoordden in de concentratiekampen. Heb je hier ooit over nagedacht?
Nog nooit. En ik denk dat het oneervol is tegenover iedereen die gestorven is in zulke kampen door de experimenten van de nazi’s.

Zit je er nooit mee?
Iedere euthanasie zit je dwars, of het nou een injectie is of koolstofmonoxide. Het is niet iets dat we altijd maar willen doen.

Wat kunnen mensen als ik doen om zwerfdieren te helpen?
Wees verantwoordelijk. Steriliseer je huisdieren, zorg ervoor dat ze regelmatig hun vaccinaties krijgen, laat ze een halsband dragen, laat een microchip implanteren en hou hun informatie up to date met het bedrijf dat deze chip maakt. Er gebeuren weleens ongelukken. Honden en katten lopen weleens weg van hun baasjes, en de beste manier om ze terug te krijgen is om te zorgen dat er identificatie in het dier zit. Halsbanden glijden af, maar microchips zijn permanent. Denk eerst na over adoptie voordat je een hond of kat van een fokker koopt. Sommige van de liefste dieren komen uit het asiel.

Caviashows zijn shows die bestaan op de wereld (en zijn een bloedserieuze zaak)

Gidi Heesakkers — Tue, 26 Mar 2013 09:44:00 +0000

Afgelopen zaterdag warmde ik me aan ‘het grootste cavia-evenement in de Benelux’, georganiseerd door de Stichting EuropeanCavieClub. Een stuk of 450 dieren uit binnen- en buitenland waren voor deze levensgebeurtenis overgekomen naar Dordrecht. Ik moest daarheen, want in 2011 spendeerde ik voor VICE al een hete zomerdag in een Gronings caviadorp.

Op een caviashow kunnen caviaminnaars en -fokkers jaloerse blikken op elkaars dierenharem werpen en hun beesten laten keuren. Er zijn speciale keurmeesters die ze in verschillende categorieën beoordelen op conditie, bouw, kleur en andere raseigenschappen. De fraaiste cavia’s verdienen de schoonheidsprijs. Geen cashmoney, wel zilveren bokalen, rozetten en internationale faam.

Naast de keuring waren er allerlei randactiviteiten. Zo kon je je cavia laten vereeuwigen in een semiprofessionele fotostudio en jezelf op de hoogte brengen van de laatste haarmode en interieurtrends.

Ook bleek caviatekenaar een vak te zijn. En caviahandwerken een hobby.

Maar het allerleukste aan een dierenshow zijn natuurlijk de baasjes, die niet te beroerd waren mij in de caviawereld in te wijden.

Sven (24) uit Kruishoutum in Belgie föhnt een van zijn veertig cavia’s.

VICE: Vinden cavia’s het leuk om geföhnd te worden?
Sven: Ze hebben er geen problemen mee.

Vertel eens wat er zo leuk is aan deze dieren?
Ik heb thuis ook kippen en duiven. Die komen alleen naar je toe als ze honger hebben. Als een cavia komt, dan wil hij gekroeld worden. Cavia’s communiceren met je door allerlei geluiden te maken. Het zijn heel liefdevolle beestjes.

Is de caviascene net zo liefdevol?
Haha, totaal niet! Er is veel haat en nijd. Dat komt omdat 95% van de mensen in deze wereld vrouw of homo is. Zet een groep vrouwen bij elkaar en je hebt ruzie. Zet een groep mannen bij elkaar en je hebt een voetbalteam. Het gaat niet allemaal even eerlijk.

Zijn je beesten het mooiste dat je is overkomen in het leven?
Nee, dat is de liefde.

Je vriendin of je veertig cavia’s?
Mijn vriendin, maar een paar jaar geleden had ik sowieso voor de cavia’s gekozen. Daarom is mijn ex nu ook mijn ex.

Dana (46) knipt een van haar honderd cavia’s uit haar Hopeful Farm. Doe jezelf een plezier en klik op die link.

VICE: Honderd cavia’s! Hoe doe je dat?
Dana: Ik sta elke dag om zes uur op om alle caafjes te voeren. Eens in de twee weken verschoon ik hun kooien. Ze wonen in een soort flats van vijf etages. Eens in de twee dagen moeten mijn twaalf showcavia’s gekamd, geföhnd en opnieuw gewikkeld worden.

Help me even. Wat is een gewikkelde cavia?
Langharige cavia’s moeten haarzakjes dragen om strontjes en strootjes uit hun vacht te houden.

Aha! Wat kost het om honderd van die haarballen te houden?
Reken maar op 200 euro per maand. En dan heb ik nog geluk dat ik een paprikasponsor heb, een teler van wie ik misvormde paprika’s krijg. Geen rode, want die kleur geeft af op een witte vacht. Groen is het beste.

Is de caviascene een beetje gezellig?
Dat valt tegen, maar met Sven heb ik het heel gezellig. Wij logeren ook bij elkaar. Maar over het algemeen is er veel afgunst onderling. Je ziet toch dat ik als enige andermans cavia’s sta te föhnen? Dat bedoel ik! Het lijkt er ook vaak op dat keurmeesters de caafjes meer beoordelen op hun baasjes dan op raseigenschappen. Belachelijk natuurlijk, maar het gebeurt.

Ga je vanavond nog wat leuks doen?
Na een showdag ben ik bekaf. Het is toch best zenuwslopend en druk allemaal. Lekker met de benen omhoog op de bank dus. Ik heb deze maand elk weekend een show, dus ik moet mijn krachten sparen.

Keurmeester Bertus keurt een cavia.

Hoe word je caviakeurmeester?
Bertus: Je moet een opleiding volgen en als je die met succes hebt afgerond, krijg je een diploma. Er zijn in Nederland vijftien gediplomeerde keurmeesters die gemiddeld eens per maand op een show zijn.

Bestaat er zoiets als een eeuwige kampioen? Een cavia die altijd wint?
Hoe een cavia in zijn vel zit, hangt heel erg af van het weertype. De vacht kan er bij koud weer bijvoorbeeld doffer uitzien, of het dier voelt minder stevig aan. Daardoor blijft het spannend en winnen er elke keer andere dieren.

Wat vind jij de mooiste cavia’s?
Ik ben een echte roodbontenman.

Anita (48) met roodbont borstelcavia Midas.

VICE: Hoe hebben Midas en jij elkaar ontmoet?
Anita: Mijn zoon had van kleins af aan cavia’s. We hadden er altijd twee, want een cavia alleen vind ik zielig. Als er eentje doodging, namen we dus gelijk een andere. Inmiddels is mijn zoon twintig en kijkt hij nooit meer om naar de dieren. Daarom wil ik binnenkort stoppen met cavia’s houden. Na het laatste sterfgeval was nieuw gezelschap voor de overgebleven cavia dus eigenlijk geen optie. Toen heb ik een bericht op een fokkersforum gezet: “Misschien een rare vraag, maar wil iemand misschien voor een paar jaar een cavia uitlenen?” Zo is Midas bij mij gekomen.

Midas is dus eigenlijk een leasecavia.
Ja. Als onze eigen cavia doodgaat, breng ik Midas terug naar zijn baas Suzanne in Woerden. Suzanne was benieuwd hoe Midas het zou doen in de keuring. Als tegenprestatie voor het lenen, ben ik uit Goes naar hier gekomen.

En? Is Midas goedgekeurd?
Hij scoort bijna overal de F van fraai, maar twee tenen hebben een andere kleur dan het ras voorschrijft. Daarom heeft hij toch een onvoldoende.

Nina (11) met gladharige Rus Pjotr.

VICE: Wat een mooie neus heeft Pjotr. Heb je ook meegedaan aan de keuring?
Nina: Ik heb net meegedaan aan de knuffelkeuring voor kinderen. Hij kreeg 99 van de 100 punten.

Dus eigenlijk is Pjotr de perfecte cavia.
Hij is de liefste cavia van de wereld.

Zoe (20) met naaktcavia Abby. Vanwege het koude weer had de organisatie aangeraden om voor naturistencavia’s een slaapzakje, theemuts of snugglesafe mee te nemen. Een snugglesafe is een platte dierenkruik die je vier minuten in de magnetron moet leggen, waarna hij tien uur warm blijft.

VICE: Deze cavia lijkt meer op een mininijlpaard. Heeft Abby het niet koud?
Zoe: Ze heeft het hartstikke heet. Voel maar, de huid voelt een beetje als warm rubber.

Wow, ja. Waarom heb je gekozen voor een skinny?
Ik vond een naakte cavia wel bijzonder.

Als de keurmeester Abby de mooiste vindt, hoe ga je dat dan vieren?
Dan gaan we naar McDonald’s.

Het Creationismemuseum in San Diego heeft me bekeerd! Grapje, het was kut.

Jamie Lee Curtis Taete — Tue, 26 Mar 2013 09:00:00 +0000

Naast het superdeluxe Creationismemuseum in Kentucky zijn er nog een aantal kleinere en schralere vestigingen verspreid over de Verenigde Staten. Vorig weekend ging ik naar San Diego om er zo eentje te bezoeken; het Creation and Earth History Museum. Ik heb foto’s gemaakt zodat jullie veilig van achter jullie laptop kunnen lachen en niet worden geconfronteerd met al die idioten hier.

Toen ik bij dit museum aankwam dacht ik nog heel eventjes dat het misschien nog best wel leuk zou kunnen worden. Er waren een paar grote nepdinosauriërs buiten, en binnen hadden ze van die elektroplasmadingen waarvan de stroom naar je vinger gaat als je het aanraakt. En iedereen vindt dat vet, ondanks het feit dat dingen die je mag aanraken altijd zijn voorzien van een laagje McDonald’s-fritessaus.

Maar toen ik de hoek omging bevond ik me plotseling in een soort bibliotheek. Dit is hoe iedere kamer in het museum er eigenlijk uitzag; een muur behangen met kleine bordjes.

Zijn de mensen die dit in elkaar hebben gedraaid nog nooit in een wetenschappelijk museum geweest? Die zijn namelijk wel leuk. Met indoor tornado’s, ruimteschip s reddingsoperatiesen robots die zelfstandig contact kunnen leggen met bezoekers. Ze laten je zelfs een trein besturen van 350 ton. Dat is de concurrentie en het Creation and Earth History Museum heeft besloten die te lijf gaan met muren vol bordjes.

En het tekstbombardement beperkt zich niet tot de bordjes. Er hangen ook overal van die kleine flyers, getiteld “Inzicht...”, die naast iedere tentoonstelling hangen en die je mee kunt nemen zodat je er later thuis meer over kunt lezen.

En als dat nog niet genoeg leesvoer voor je is, hebben ze QR-codes die je van NOG MEER informatie kunnen voorzien.

Ik heb bijna alles in het museum gelezen. (Voornamelijk door foto’s te maken van ieder bordje en die later thuis terug te lezen. Ik denk dat er daadwerkelijk niet genoeg uren in een dag zitten om daar alles te lezen als je er bent.) Een kleine samenvatting van wat ik leerde over hun versie van de geschiedenis:

- God maakte het universum in zeven dagen.

- Alles was koek en ei totdat die lul van een Adam een appel at.

- De ark van Noach bestond echt, en hij zit vast bovenop Mount Ararat. Maar niemand kan ‘m vinden.

- De dinosauriërs stierven allemaal tijdens de Zondvloed.

- De Grand Canyon is het bewijs dat deze vloed plaats had gevonden.

- Wetenschappers zijn domme hypocrieten omdat ze zolang de geschiedenis al duurt (zo’n 6.000 jaar) verschillend dachten over dingen.

- Koolstofdatering slaat op kak.

- Verschillende rassen en talen zijn het resultaat van het feit dat iedereen was weggerend voor de Toren van Babel.

- Vleermuizen en een aantal andere dieren hebben geen evolutionair bewijs tussen hun fossielen, en dit is het bewijs dat intelligent design echt gebeurd was. (Ik heb ook geen idee wat die miljoenen andere fossielen bewijzen...)

- Darwin was een lul.

- Iets met God.

Dit is allemaal vrij normaal creationistengebrabbel. Het zou ook wel allemaal kunnen worden samengevat in iets van duizend woorden, verspreid over tien bordjes. Dan hadden ze het geld wat ze bespaard hadden uit kunnen geven aan een dinosaurusspeeltuin met een Genesisthema ofzo. Dat had misschien nog daadwerkelijk wat jonge zieltjes kunnen winnen.

Maar nee, het museum bestaat uit kamers vol bordjes met te veel woorden.

En het zijn ook geen makkelijk te lezen, pakkende teksten. Het is totaal onleesbare onzin die je meerdere keren moet lezen om maar enig idee te krijgen van waar het over gaat.

Hier is een perfect voorbeeld van hoe slecht de curators van dit museum zijn met woorden. De tagline van het museum is bijvoorbeeld “The Creation Museum, a Place Where Observation Makes the Creator an Unavoidable Issue.”

Sorry, wat? Een slogan zou iets moeten zijn als “Just Do It” of “I’m Lovin’ It!” En niet zoiets dat je vier keer moet lezen voordat je het begrijpt. Het leek net alsof alles in het museum eerst via Google Translate naar het Japans was vertaald en daarna weer terug naar het Engels.

Ik vind het bijna lullig voor ze. Kan iemand met een Bachelor in Engels contact met ze opnemen? Of misschien gewoon iemand die überhaupt kan praten?

Voeg al deze dingen samen en je krijgt een sfeertje dat kinderen op agressieve wijze de verveling in duwt. Overal waar ik keek waren volwassenen een muur aan het lezen terwijl hun kind aan dood door verveling probeerden te ontsnappen.

Waarom zijn christenen zo enorm incapabel in het maken van iets dat kinderen leuk vinden? De foto hierboven was een situatie in de buurt van de uitgang. Dat kind dat door zijn vader omhoog wordt getild had geprobeerd om te vluchten, maar werd gepakt vlak voordat hij de deur bereikt had. Vlak nadat ik deze foto had gemaakt, werd hij weer naar binnen getild, terwijl hij zijn nagels in de muur zette en “NEEEEEEEEEEEEEEEE!” schreeuwde. Arm kereltje.

Dat meisje achterin heeft gelukkig wel een goeie kans om de vrijheid te bereiken.

Ik denk dat ze wel probeerden om deze plek leuk te maken voor kinderen door dit soort dingetjes overal tentoon te stellen. Dat is op dit moment mijn theorie. Ik kijk nu al iets van tien minuten naar deze foto, om te proberen uit te vogelen wat deze objecten betekenen, maar op een of andere manier ben ik nu meer verward dan ik was toen ik hier voor het eerst naar keek.

Ik word langzaam gek. Mocht er iemand zijn die het oplossen van rebussen tot hobby heeft verheven, neem alsjeblieft contact met me op als je ook maar enig idee hebt waar dit over gaat.

Er was ook vreemde, totaal overbodige rommel te lezen. Zoals dit. Ik dacht dat alle christenen met elkaar hadden afgesproken om te doen alsof dit soort teksten niet bestonden? Ze vervreemden hiermee meer dan de helft van hun bezoekers.

Op ieder bordje waar ze een tegengesteld wereldbeeld verkondigen, is hun verbitterde kwaadheid zo overduidelijk dat het alles wat ze proberen te zeggen totaal ongeloofwaardig maakt. Zoals dit verhaaltje, dat probeert de leeftijd van de aarde uit te leggen vanuit christelijk perspectief (“God maakte de aarde en het universum met een reden”) en daarna vanuit een wetenschappelijk perspectief (“Het leven vormde zich uit het niets uit levenloze dingen en dit leven evolueerde gedurende extreem lange periodes via willekeurige processen tot de totale biodiversiteit op de planeet, inclusief de mens.”). Het tandengeknars dat samenging met het schrijven van het stuk is nog te horen.

Het is een beetje zoals hoe een onlangs gescheiden moeder haar kinderen tegen hun vader probeert op te zetten. Het kan zijn dat ze een paar geldige punten maakt, maar niemand gaat naar haar luisteren zolang ze naar hem refereert als 'die eikel'.

Hierna begon het museum vreemd genoeg te veranderen in een normaal museum. De historische tijdlijn begon bij de Toren van Babel (op de foto rechts, onzin) en de Poort van Babylon (op de foto links, historisch feit).

Daarna neemt het je mee door het oude Egypte en Griekenland, en naar de tijd van de Founding Fathers.

Het vreemdste gedeelte van het museum zit ergens in het midden, waar ze weer omslaan van fictie naar feit.

Het lijkt erop dat de creationisten net als de scientologen zijn gestopt met het proberen te bewijzen van hun punt en nu alleen nog proberen om de concurrentie te ondermijnen.

“Het Darwinisme voorzag Hitler van zijn wetenschappelijke motivering voor zijn perverse idee om bepaalde rassen uit te roeien,” is te lezen in dit deel van het museum, toegewijd aan het uitleggen van de “consequenties van het evolutionaire denken”. Waar Stalin, abortussen en de Holocaust blijkbaar onder vallen.

Het is behoorlijk duistere shit om de Holocaust te gebruiken om je eigen stupide en belachelijke plannen verder voort te zetten. Of zie ik dit verkeerd?

En dan verdwijnen plotseling alle sporen van creationistische onzin en verandert deze tent in een museum over het menselijk lichaam.

Deze hele sectie (wat de helft is van het hele museum) vermeldt niks over God of creatie of evolutie ofzo. Het is gewoon totaal neutrale informatie over het menselijk lichaam. Ik googlede wat van de teksten op de muur, en het is allemaal letterlijk overgenomen uit een medische encyclopedie. Wat volgens mij plagiaat is. En ook nogal lui.

Ik heb een aantal theorieën over waarom dit gedeelte bestaat:

1. Ze hebben al die dingen die waar zijn in het museum gestopt, zodat je iets denkt als, “Nou, al deze dingen over Egypte en longen kloppen wel, dus dan moet Darwin ook wel echt de uitvinder van de abortus zijn geweest.”

2. Als een valstrik, om schoolreisjes te lokken.

3. Om je mentaal te breken. Om je te bombarderen met woorden en informatie tot het punt dat je geest breekt en je bent bekeerd tot hun doel.

4. Een combinatie van al het bovenstaande.

Ik ben er ook niet helemaal zeker van of de mensen die de tentoonstelling van het menselijk lichaam in elkaar hebben gedraaid ook maar enig idee hebben wat de woorden 'fun' en 'facts' betekenen. Zoals je hierboven kunt zien, bevat deze set 'fun facts' één ding dat geen feit is en vijf dingen die niet leuk zijn.

En toen was het eindelijk voorbij. Ik ben een aantal uur binnen geweest en non-stop gebombardeerd met informatie. Toen ik versuft en uitgeput door de giftshop dwaalde, zag ik dit hoofdstuk uit een boek over evolutie en ras, waar ik zo’n twee dagen lang om heb moeten lachen. Ik kon niet eens verder lezen om erachter te komen of deze vervloekte ham verantwoordelijk was het bestaan van zwarte mensen.

Conclusie: ga niet naar het Creation and Earth History Museum. Niet eens om het uit te lachen. Het is een valstrik. Het is alsof hier twee miljoen extreem saaie boeken zijn ontploft in een gebouw vol plakkerige muren.

Verhuur je hoofd als billboard

River Donaghey — Mon, 25 Mar 2013 16:20:00 +0000

Foto door Sylvan Magnus

Kun je je die verloren zaterdagmiddagen nog herinneren, waarop je semi-nonchalant door de winkelstraat van je inwisselbare dorps- of stadscentrum slenterde met je gaafste merkkleding aan en je Nike-oorbelletje glinsterend in je rechteroorlel? Je wist precies welke merken die week wel en niet cool waren en pronkte met grote logo's op je schoenen, je tas en je t-shirt. Jouw onzekere puberhersenen waren de ultieme broedplek voor loyaliteit aan bepaalde merken en je slungelige lijf diende als gratis billboard voor slimme bedrijven. Zou de 33-jarige Andrew Lardinois uit Portland zich hebben laten inspireren door zijn pubertijd, of kwam hij zomaar ineens op het idee om tegen betaling met logo's van lokale bedrijven op zijn hoofd rond te lopen? Letterlijk, want Andrew stelt zijn haar ter beschikking en laat de afbeeldingen en letters erin scheren. Hij heeft op die manier tot nu toe reclame gemaakt voor onder andere een slijterij, een koffietent, een modezaak en een dierenwinkel. Ik vroeg hem hoe het voelt om als menselijk reclamebord door het leven te gaan.

VICE: Wat was het eerste logo op je schedel?

Andrew Lardinois: Ik liet op een dag m'n benen harsen en ik zag mijn bakkebaarden in de spiegel. Ik dacht: ze zien eruit als cowboylaarzen. Het enige wat er mist, is een hak. Ik vroeg aan het meisje dat mijn benen harste of ze van mijn bakkebaarden cowboylaarzen kon maken. Ik wist dat ze zo'n uitdaging wel kon waarderen.

Dat leidde vervolgens tot het idee om van je hoofd een advertentiezuil te maken?

Ik begon een kapper te bezoeken die zich specialiseert in scheermesjes uit de negentiende eeuw. Hij wist dat de persoon die me harst al een aantal pogingen had gewaagd en wilde zelf ook wat proberen, maar bakkebaarden zijn nogal beperkt. Hij wilde een groter werkoppervlak: mijn schedel. Een lokale bierwinkel gebruikt een plaatje van een haan als logo en mijn kapper schoor die in mijn achterhoofd. Hij creëerde zelfs diepte door het haar in verschillende lengtes te scheren. Het was echt ongelofelijk gedetailleerd. Helaas kon ik er zelf niet van genieten, omdat het op mijn achterhoofd stond.

Daarna liep je de bierwinkel binnen met het logo op je hoofd?

Inderdaad. Veel mensen konden hun ogen niet geloven en pakten meteen hun camera erbij. Mijn haar is uitgebuit en misbruikt op hun Facebook-pagina's. In het begin vroeg ik nergens om, maar kreeg ik alleen een boel gratis bier. Na een tijdje begonnen bedrijven me te benaderen en moest ik een prijslijst opstellen.

Hoeveel kost advertentieruimte op jouw hoofd?

Vijftig dollar per week [37 euro, red.] Een deel daarvan gaat naar mijn kapper. Mijn hoofd is een stuk goedkoper dan een advertentie in een lokale krant. Ik ben een levende advertentie en ik promoot de winkels waar ik reclame voor maak. Als ik ervoor kies om met het logo op mijn kop rond te lopen, kunnen mensen ervan uitgaan dat de winkel in kwestie kwaliteit levert.

Kun je leven van je werk als wandelende advertentie?

Ik werk ook bij een vestiging van accountantskantoor Jackson Hewitt in een Walmart-filiaal.

Moet je daar een hoed op om je hoofd te bedekken?

Nee. Alles kan hier, da's één van de geweldigste en raarste dingen aan deze regio. Ik zou nog net niet met een hanenkam van 30 centimeter naar mijn werk gaan, maar het is alsnog een heel progressief accountantskantoor.

Vrouwen: Test met de Bitchfight-O-Meter of jullie ruzie krijgen als jullie samen de deur uitgaan

Sander Roks — Fri, 22 Mar 2013 09:37:00 +0000

De kans dat jullie vrouwen ruzie krijgen als jullie samen de deur uitgaan is naar mijn mening altijd groot. Vakanties die eerder afgebroken werden omdat jullie elkaar niet meer konden luchten of zien, vriendschappen die het einde van een middagje winkelen niet haalden en meisjes die jankend een café uitrennen omdat een van haar vriendinnen met haar ex aan het tongen was toen ze even naar de wc ging. Ik en de rest van mannelijk Nederland hebben het allemaal zien gebeuren.

Om dit soort vervelende situaties in de toekomst te voorkomen heb ik de Bitchfight-O-Meter gemaakt. Door voordat jullie er samen op uit trekken een aantal simpele vragen te beantwoorden kunnen jullie bepalen of het wel verstandig is om iets leuks te gaan doen, of dat de kans op ruzie veel te groot is en jullie beter allemaal alleen thuis kunnen blijven met een Toblerone en een Meg Ryan-film. Geen dank en veel succes!

Factor 1: De duur van de trip

Het zou opmerkelijk zijn als jij en je vriendinnen een half uur naar de HEMA gaan om nieuw ondergoed te kopen en jullie daar slaande ruzie krijgen. Maar als jullie twee dagen naar Barcelona gaan ontstaan er hoe dan ook irritaties, die jullie zo goed mogelijk proberen te verbergen om de lieve vrede te bewaren. Van ruzie tijdens het weekend zelf komt het niet, maar bij terugkomst in Nederland spuit ieder haar gal afzonderlijk bij een gemeenschappelijke vriendin die thuisbleef. Een week later kan alsnog de vlam in de pan slaan, omdat die gemeenschappelijke vriendin al het slechts wat jullie over elkaar hebben gezegd doorroddelt aan de anderen. Gaan jij en je vriendinnen langer dan een weekend weg, dan is ruzie natuurlijk gegarandeerd.

Hoe lang gaan jullie samen weg?

A) Vijf uur of minder

B) Vijf uur tot een dag

C) Een tot drie dagen

D) Langer dan drie dagen

Factor 2: Het testosterongehalte van de groep

Aangezien mannen nooit ruzie maken met vrienden, maken vrouwen met een mannelijk karakter minder snel ruzie met hun vriendinnen. Voordat jullie samen iets ondernemen is het dus handig om te bepalen hoeveel mannelijke types er in jullie groep zitten. Sleutelt een van jullie bijvoorbeeld graag aan brommers? Heeft een van jullie momenteel een Feyenoord-sjaal om? Wie gaapt uitgebreid tijdens het eindeloze gezeik over relatieperikelen? En wie likt er dolgraag kutten? Dit zijn vrouwen die de kans op ruzie tijdens jullie tripje verkleinen.

Wat is het percentage mannelijke types in jullie groep?

A) 76 – 100 %

B) 51 – 75 %

C) 26 – 50 %

D) 0 – 25 %

Factor 3: De grootte van de groep

Jullie begrijpen nog steeds niet dat het een heel slecht idee is om met een laag, oneven aantal vriendinnen op stap te gaan. Jullie willen altijd iemand hebben die, al dan niet tijdelijk, je beste vriendin is. Gaan jullie met zijn drieën of vijven weg, dan valt er daarom altijd iemand buiten de boot. Dit zorgt voor een hoop ellende, en als deze onzichtbare donderwolk lang genoeg boven jullie groepje hangt, mondt dit uit in een scheld- of jankpartij. Het gevaar met groepen van drie of vijf is bovendien dat jullie het tegen beter weten in “niet gezellig” vinden om op te splitsen, zodat deze onzichtbare wond in jullie groep pijnlijk door blijft etteren totdat de bom barst.

Zijn jullie met zijn zevenen dan is er een mogelijkheid dat jullie opsplitsen in twee groepen, wat de kans op ruzie bij het groepje van vier kleiner maakt, maar bij het groepje van drie juist groter. Een interessant getal dus, waarmee het alle kanten op kan.

Bij een groep met een oneven aantal van negen of hoger wordt de kans op ruzie steeds kleiner, maar als jullie het echt gezellig willen houden, vraag dan het meeste irritante kutwijf uit de vriendinnengroep (jullie weten over wie ik het heb!) om thuis te blijven zodat jullie met een even aantal zijn.

Met hoeveel gaan jullie de deur uit?

A) Een even aantal

B) Een oneven aantal dat niet drie, vijf of zeven is

C) Zeven personen

D) Drie of vijf personen

Factor 4: De aanwezigheid van potentiële vaders van jullie kinderen

Als jullie tijdens jullie groepsactiviteit moeten strijden om aandacht van mannen is de kans op trammelant natuurlijk veel groter dan als jullie op jullie trip geen hunks tegenkomen. Ik kan hier wel een hele uitleg geven van hoe dit allemaal werkt, door iets te lullen over oerinstincten en meer van dat soort dingen waar ik geen bal van afweet, maar dat lijkt me overbodig.

Hoe hoog is het aantal mannen dat misschien de vader van jullie kinderen wordt?

A) Er zijn geen mannen

B) Het aantal mannen dat misschien de vader van onze kinderen wordt is hoger dan het aantal vrouwen

C) Het aantal mannen dat misschien de vader van onze kinderen wordt is gelijk aan het aantal vrouwen

D) Het aantal mannen dat misschien de vader van onze kinderen wordt is lager dan het aantal vrouwen

Factor 5: De verhouding tussen knap en niet zo heel erg knap

Is er een trol in jullie groep die schril afsteekt tegen de mooie anderen, dan kan haar jaloezie voor conflicten gaan zorgen tijdens het uitje. Twee of meer groepsleden met minder goede genen maken het probleem een stuk draaglijker: zij hebben elkaar of kiezen op den duur eieren voor hun geld en vormen een eigen groepje.

Wanneer een van jullie veel mooier is dan de rest kan dit in het begin van het plezierreisje voor onuitgesproken irritatie zorgen. Dit ebt echter snel weg omdat de knappe vriendin niet buitengesloten wil worden en zich bescheiden opstelt, waardoor ze enigszins levelt met haar minder mooie soortgenoten.

Het wordt pas echt gevaarlijk als alle vrouwen in jullie groep van ongeveer gelijke aantrekkelijkheid zijn. Het venijn gaat hem dan zitten in dingen als een truitje dat de een net iets beter staat dan de ander, of een vent bij de bar waarbij jullie je kansen gelijk inschatten. Kleine dingen die onderhuids gaan broeien en aan het einde van het gezellige uitje zorgen voor een uitbarsting zonder duidelijk aanwijsbare reden.

Hoe zijn de verhoudingen?

A) Twee van ons zijn minder knap dan de rest

B) Een van ons is knapper dan de rest

C) Een van ons is minder knap dan de rest

D) We zijn allemaal ongeveer even knap

De uitslag

Tel nu de punten bij elkaar op om erachter te komen of jullie de deur wel uit moeten gaan.

A = 0 punten
B = 5 punten
C = 10 punten
D = 15 punten

0 – 15 punten:

Gezellig, twee lelijke lesbiennes die een middagje naar Rottumerplaat gaan. Veel plezier meiden!

16 – 30 punten:
Probeer die ene vriendin met haar maandelijkse acne-uitbraak op het hart te drukken dat ze zich echt niet onzeker hoeft te voelen tijdens de trip. Of als jullie met een oneven aantal zijn: laat haar thuis! Zo lossen jullie twee problemen in een keer op en gaan jullie goed voorbereid op stap.

31 – 45 punten:
Oei! Als jullie vrienden willen blijven, moeten jullie je afvragen of het wel verstandig is om samen leuke dingen te ondernemen. Het is veel veiliger om een WhatsApp-groep te starten en een keer in de zoveel tijd een kattenplaatje door te sturen. Zo blijven jullie zonder elkaar te ontmoeten toch contact houden en is er geen kans dat de vriendschap kapot gaat.

46 – 60 punten:
Vermijd ieder contact als jullie vriendschap je lief is. Verwijder elkaar van Facebook, draai om als jullie elkaar tegenkomen in de supermarkt en ga vooral nooit samen de deur uit. Alleen dan garandeer ik jullie een vriendschap voor het leven.

Door mijn medicijnen tegen haarverlies denk ik tegenwoordig als een wijf

Jasper van den Blink — Wed, 20 Mar 2013 09:02:00 +0000

“Kut, ik word kaal,” denk ik terwijl ik in de spiegel naar het steeds dunner wordende haar op mijn hoofd kijk. Er zijn weinig dingen die me erger lijken dan kaal worden, en dat heeft niet alleen te maken met de angst om minder aantrekkelijk gevonden te worden. Wat me vooral dwars zit is dat ik straks ‘die kale gast’ ben en dat mensen zullen zeggen: “Die kale, weet je wel? Maar hij is wel grappig.” Hem zou ik dus worden. Die kale gast. En in mijn geval was het nog iets erger, want ik zou straks een kale homo worden. Hoe cliché was dat?

De dermatoloog waar ik drie weken later zit zegt dat de meeste middelen tegen haarverlies handenvol met geld kosten, en dat terwijl ze nauwelijks doen wat ze beloven. Op een paar middelen na: Minoxidil en Probecia. Het eerste is een lotion, waar je ongeveer dertig euro per maand voor betaalt. Het tweede, Probecia, is een pilletje met daarin een stof die je testosteron, ofwel mannelijke hormonen, remt. De dermatoloog legt uit dat een teveel aan testosteron vaak de oorzaak van haarverlies bij mannen is.

Deze pilletjes kosten zo’n veertig euro per maand, maar ze kan ze ook onder een andere naam voorschrijven: Proscar, wat eigenlijk een middel tegen prostaatvergroting voor bejaarden is, waardoor ze volledig vergoed worden.

“Bij 80% van de gebruikers houdt het haarverlies op en in de helft van de gevallen groeit er ook weer nieuw haar op kale plekken terug,” belooft ze. Al zal ik er pas na zo’n zes maanden iets van merken. Wel moet ik er rekening mee houden dat het haarverlies weer door zal gaan zodra ik met de pillen stop. Ik moet ze dus de rest van mijn leven slikken.

Als ik vraag naar eventuele bijwerkingen vertelt ze me dat de pillen bij sommige mensen libidoverlagend werken. En dat je potentie enigszins afneemt. Aangezien ik altijd al het idee heb dat mijn libido veel te hoog is en dit me tot op heden meer frustratie dan plezier heeft opgeleverd, lijkt dit me helemaal geen vervelende bijwerking.

Twee dagen later wil ik dood, al heb ik geen idee waarom. Rustig maar, fluister ik mezelf moed in, over een paar dagen is dit gevoel voorbij. En nog belangrijker: over een half jaar groeit m’n haar weer terug. Maar zelfs dat idee maakt me op dat moment niet gelukkig. Een week later is mijn depressie voorbij. Ik voel me goed en vooral: rustig. Erg rustig zelfs, aangezien mijn geslachtsdrift in z’n geheel verdwenen lijkt te zijn.

‘s Avonds ga ik langs bij iemand met wie ik al een tijdje date om een film te kijken, een synoniem voor seks hebben. Maar opeens kijken we echt een film. The Notebook nog wel, die ik zelf uitgezocht heb. Terwijl we samen lekker liggen te knuffelen en ik m’n tranen aan het onderdrukken ben, vraag ik me af wat er in hemelsnaam met me gebeurt. Ben ik in een wijf aan het veranderen?

De volgende avond zet ik thuis een pornofilm op. Niet omdat ik er zin in heb, maar omdat dit voorheen een van m’n favoriete tijdsbestedingen was. Terwijl ik naar de film kijk denk ik voor het eerst van m’n leven na over het privéleven van de acteurs. Waarschijnlijk kwamen ze uit één of ander arm land, Roemenië ofzo, en wilden ze model of filmster worden, maar belandden ze per ongeluk in de porno-industrie. Eerst in de heteroporno, maar later in de homoporno omdat dat beter betaalde, ook al waren ze zelf van de vrouwenliefde. Wat erg eigenlijk, denk ik. Ik zet de film uit en ga slapen.

Ook uitgaan is niet meer wat het is geweest. Niet dat ik alleen maar uitging met het doel om iemand mee naar huis te nemen, maar het flirten in de kroeg en het idee dat er meer op een avond kon gebeuren was een leuke bijkomstigheid. Op een zaterdagavond lig ik thuis op de bank rustig een boek lig te lezen, als ik concludeer dat dit me te ver gaat. Ik moet diezelfde avond nog uit en iemand scoren. Zin of niet.

Niet alleen ga ik die avond uit, ik ga uit in de vieste en goorste homobar van de stad, zodat ik zeker weet dat ik die avond iemand op zal pikken. Om zeven uur ’s ochtends is het me nog steeds niet gelukt. Of gelukt, ik heb er gewoon geen zin in. Waar ik normaal maar drie bier nodig had om met iemand van bil te gaan, heb ik nu eerst behoefte aan een fijn diepzinnig gesprek voordat er überhaupt iets kan gebeuren. Voor een goed gesprek lijkt hier echter maar weinig animo te zijn en bovendien staat de muziek veel te hard.

Als de kroeg bijna sluit vraagt een grote neger of ik zin heb om naar een afterparty bij hem thuis te gaan. Ik stem in, niet omdat het me zo’n ontzettend goed idee lijkt, maar simpelweg omdat ik dat vroeger ook zou doen. Niet veel later zit ik ergens op een bank in een huiskamer te kijken naar hoe vijf ontblote, gespierde negers recht voor me heftig met elkaar staan te zoenen. Maar het doet me niks, dus mijn ogen dwalen af naar een heel klein lief schattig poesje dat ik op de vensterbank bij het raam zie zitten.

Hoewel ik nooit zo veel met poezen heb gehad ren ik in een impuls op haar af, waarschijnlijk gedreven door de vrouwelijke hormonen die me tegenwoordig overheersen, en begin ik haar te aaien. Eerst over haar hoofd, dan haar rug, haar staart en uiteindelijk over een klein plekje achter haar oor, wat ze lekker lijkt te vinden. Het duurt niet lang of de poes begint hard te krijsen.

Door dit afgrijselijke geluid wordt de in de steiger staande orgie ruw onderbroken en staan we opeens met z’n allen om de poes heen. Als ik vraag wat er is gebeurd, antwoordt één van de jongens dat hij denkt dat ik haar G-spot gevonden heb. “Ik heb haar in ieder geval nog nooit zo tekeer horen gaan,” zegt hij. Hoe was het mogelijk? Niet alleen verkoos ik tegenwoordig het aaien van een poes boven seks, ook kon ik ze tot orgasmes brengen, wat niet eens bij mezelf meer lukte.

Naast het feit dat m’n libido weg is, merk ik dat ik steeds impotenter word. Met moeite krijg ik hem overeind en spontane erecties, zoals ochtenderecties, zijn in het geheel verdwenen. Ook begin ik last te krijgen van nieuwe bijwerkingen, zoals steken in m’n ballen en een verdoofd en tintelend gevoel in m’n piemel.

Op internet begin ik een zoektocht naar andere gebruikers en al snel ontdek ik dat ik niet alleen ben in deze seksloze staat, aangezien een hoop jongens en mannen klagen over aanhoudende erectie- en libidoproblemen. Waar volgens de producenten van de pillen slechts een paar procent van de gebruikers hier last van zouden hebben, toont een onafhankelijk Amerikaans onderzoek onder 71 mannen aan dat meer dan 90% last van deze bijwerkingen kreeg. In enkele gevallen kregen gebruikers zelfs vrouwelijke borstvorming als gevolg van de pillen. Wat me vooral beangstigde was dat—zelfs al werd er gestopt met het medicijn—de bijwerkingen soms nog jarenlang aanhielden en in uitzonderlijke gevallen zelfs nooit meer verdwenen. Dit wordt het Post-Finasteride Syndroom genoemd, waarbij jongens en mannen de rest van hun leven chemisch gecastreerd zijn, al weet niemand precies hoe vaak dit voorkomt, omdat er nog te weinig onderzoek naar is gedaan.

Een jongen klaagt op een forum dat hij dankzij het haarmedicijn wel eindelijk haar heeft, maar nooit meer zin in seks—dus waar deed hij het eigenlijk voor?

Ook kom ik de volgende uitspraak van een arts tegen, die waarschuwt tegen het gebruik van het middel: “Het kan zo zijn dat je veel mannelijke hormonen hebt die zorgen voor haarverlies, maar het is niet zo dat je een teveel hebt. De samenstellingen van je hormonen bepalen je karakter en hoe je je voelt. Dat is wie je bent. Kaalheid is dan ook geen ziekte die behandeld moet worden.”

Ik geef hem gelijk en spoel de pillen weg. En dat terwijl ik nog vijf maanden en veertien dagen te gaan heb voordat mijn haar terug zou groeien. Opgelucht ben ik niet, want hoe weet ik zeker dat de bijwerkingen zullen verdwijnen?

De dagen daarna zit ik ’s ochtends, wanneer ik wederom zonder ochtenderectie

wakker ben geworden, verslagen op de rand van m’n bed terwijl ik tegen mijn piemel praat en mijn spijt betuig over hoe ik hem dit ooit aan heb kunnen doen. Maar na een week word ik wakker en voel ik dat er iets veranderd is: het verdoofde gevoel is weg en ik heb zowaar een ochtenderectie. Met moeite onderdruk ik mijn tranen van geluk, maar in plaats van dat ik een potje sentimenteel ga zitten janken, trek ik me af. En daarna nog eens. En dan nog eens.

Het lijkt erop dat mijn piemel wraak neemt, want die dag kom ik vijf keer klaar. De laatste keer tijdens het kijken van een film waarin vier scoutingsjongens bij wijze van ontgroening om de beurt door hun hopman worden genomen. Dat de jongens hun achttiende levensjaar nog maar nauwelijks bereikt hebben, dat ze vermoedelijk op jonge leeftijd door hun ouders en de maatschappij verstoten waren en dat ze later onder de valse belofte van veel geld de hardcore homoporno-industrie in waren gelokt, boeit me op dat moment helemaal niets.

Straatvraag: wat is het leukste synoniem voor borsten?

Sander Roks — Fri, 15 Mar 2013 09:03:00 +0000

Hier op kantoor zijn we vooral fan van ‘jopen’. Maar wat vinden de mensen op straat?

Carla: Zo’n term wordt al snel grof. In de trein hoor ik de hele tijd overal “Fuck you dit, fuck you dat.” Van dat soort taal hou ik niet, maar buste vind ik wel een mooi woord.

En wat vind je van grappige synoniemen, zoals bloemkolen?
Oh ja. Ja, dat soort dingen vind ik wel leuk ja, haha. Meloenen bijvoorbeeld, nog zo een.

Ko: Kanonnen, want die raken je. Je bent een doelwit voor ze en kunt ze niet ontlopen. Kanonnen moeten wel groot zijn trouwens, anders kun je het geen kanonnen noemen.

Ken je iemand met kanonnen?
Jazeker. Mijn ex-vriendin had echt kanonnen, maar dat went ook snel hoor. Gewoon gemiddeld vind ik ook best.

Oké, bedankt!
Wauw, ik vind dit echt fantastisch, een heel goed initiatief. Bedankt dat ik mee mocht werken.

Leontien: Bumpers.

Willem: Wat kan ik daar nou van zeggen? Ik ben homo en homo’s houden van reet.

Sam: Ik ken alleen maar borsten en tieten. Ik kom uit Ghana en mijn Nederlands is nog niet goed genoeg om al die woorden te kennen.

Oké, ik help je wel even: jopen, memmen, toeters, units, koplampen, contragewichten, prammen, voorgevel, stootkussens...
Hahaha, koplampen vind ik heel leuk. Mijn auto heeft hele grote koplampen, maar sommige auto’s hebben ook kleine. Dat is ook zo bij borsten.

Willy: Ach lieverd, ik ben hier alleen even om naar de markt te gaan. Dit is niks voor mij.

Jong, werkloos en doodongelukkig? Lees dan dit! (deel 2)

VICE Redactie — Fri, 15 Mar 2013 09:00:00 +0000

Illustratie door Siem van Woerkom

Mocht je na deel 1 nog steeds doel- en geldloos rondstruinen op het wereldwijde web, dan ben je hier wederom aan het goede adres.

Ga downloaden.

Piraterij is alleen een misdrijf in Somalische contreien en de BAF/breinwaarschuwing heeft zelfs je paranoïde buurman nog nooit weten te overtuigen, dus ga op zoek naar een goed torrentprogramma. Een dvd-, cd- of vinylcollectie is namelijk voor mensen met geld. En mocht je het zijn vergeten: daar val jij niet onder.

Leer supermarktuien waarderen.

Mochten er nog supermarkten zijn waar je zelf je groenten moet afwegen en ze van de juiste streepjescode moet voorzien, weeg hier dan een paar uien af en print de sticker. Plak die dan op een kiloverpakking biefstuk en ga naar de zelfscankassa die ze dan misschien ook nog wel hebben. Wees niet al te schraal en weeg op z’n minst een kilo uien af, ’t kan ook te gek. Reken ter afleiding ook een zak vermicelli en zo’n blikje tomatenpuree af.

Doe goedkoop boodschappen.

Mocht je zijn gepakt bij de grote uien-biefstuk-wisseltruc of wonen in de weegschaalloze Randstad; geen paniek. Omarm de plofkip en de paardenlasagna. Goedkope calorieën zijn op dit moment belangrijker dan dierenrechten. Biologisch vlees koop je wel als je het zo ver hebt geschopt dat je je een bakfiets en een grachtenpand kunt veroorloven. Echt arme fijnproevers weten ook het gehele Euroshopper-assortiment op waarde te schatten.

Structureer je leven een beetje.

Grote kans dat je slaapritme flink is verneukt nu je geen verplichtingen meer hebt. Want nee, woensdagochtend 7 uur is geen normale tijd om nog steeds te zitten gniffelen om de oneindige stroom memes die het internet te bieden heeft. Je laptop is hier het grote probleem. Verban dat ding. Op z’n minst uit je slaapkamer. Doe je hersenen een plezier en pak zo’n bundel papier met woorden erin. Mocht je een beeldschermverslaving hebben opgebouwd, gebruik dit dan ten goede van je alledaagse structuur en ga eten tijdens het Jeugdjournaal.

Schrijf je in bij een uitzendbureau.

Dit kost je meestal niks en kan je op z’n tijd even een break geven uit je vicieuze cirkel van verveling en improductiviteit. Geestdodende en tijdelijke administratieve baantjes zijn de toekomst. Je krijgt betaald om brak in je joggingbroek rond te lopen op een kantoor. En als je het slim speelt word je vaak ook nog voorzien van gratis koffie. Protip: doe een broek aan met diepe zakken en neem zo veel mogelijk suikerklontjes, paperclips en andere kantoorrommel mee.

Masturbeer.

Sowieso ruk of vinger je je helemaal rul gedurende de eerste drie weken van je baanloze bestaan. Dit gaat hand in hand met het eerder beschreven drugsgebruik, en je kan er in principe dus ook gewoon mee doorgaan. Over het algemeen is het namelijk gratis, in tegenstelling tot een vaste andere sekspartner die ook dingen als ‘voedsel’ nodig heeft. Zet tijdens een sessie je webcam aan vanwege de kans op een porno-talentscout op het vergeten Chatroulette.

Negeer dat generatiegelul.

Je hebt al genoeg aan je hoofd om ook nog eens aan te horen dat je behoort tot een generatie van narcistische, egoïstische douchebags, de zogenaamde 'Generatie Y'. Accepteer de bijkomende quarterlifecrisis dan ook niet als excuus voor je werkloosheid. Er is nooit zoiets geweest als 'Generatie Awesome', dus laat die zeikende babyboomers maar lekker in hun naoorlogse bloembollenpap gaarkoken.

Slaap.

Want “slapen doe ik wel als ik dood ben” klinkt cooler dan het is. Ga gewoon slapen. Slapen is fijn man. Of je nou mislukt bent in het leven of niet, slapen is altijd een goed idee.

My Life Online: Kattenyoga met experts

VICE Redactie — Thu, 14 Mar 2013 09:30:00 +0000

We volgden een lesje kattenyoga bij het Centrum voor Kattenstudies en vroegen twee experts waarom katten op het internet zo verslavend zijn. Kattenyoga is eigenlijk gewone yoga, alleen zit er een spinnend beestje op je rug.

Kijk de eerste aflevering van onze kattenserie, over Keyboard Cat Guy, hier.

Speciale dank aan:
Amy Kellner
Jeffrey Bussolini
The Cute Show - Cat Prin!
Centrum voor Kattenstudies
The New York Times

Jong, werkloos en doodongelukkig? Lees dan dit! (deel 1)

VICE Redactie — Thu, 14 Mar 2013 09:00:00 +0000

Ben je verbaasd dat je nog steeds geen betaald werk hebt gevonden in de 'creatieve industrie', ondanks je willekeurige master in de alphawetenschappen en je zelfvoldane gevoel dat je overal recht op hebt? Het ligt aan je gebrekkige werkervaring, maar ook aan je veel te hoge verwachtingen. Omdat het er niet naar uitziet dat bankhangen en internetten je een viercijferig salarisstrookje gaat opleveren of er goed uit gaat zien op je CV, is hier deel 1 van een lijstje tips om deze periode nog enigszins gelukkig door te komen.

Je zat op de kunstacademie, dus accepteer je verlies.

Het waren zes fantastische jaren van zuipen, snuiven, aankloten en jezelf “uiten door middel van esthetische criteria”. Maar je hebt nooit echt nagedacht over je werkzame leven na deze periode. Kleine kans dat het Rijksmuseum nog op zoek is naar proppers. Een stage in de wereld van kunstzinnige artistiekelingen staat ook niet bekend om zijn dikke financiële vergoedingen. Dus beter accepteer je je werkloosheid. Alle goede kunst komt voort uit diep ongenoegen en enorme depressies, dus dan komt alles toch nog op z’n pootjes terecht.

Stop met je band.

2006 was het laatste jaar dat het nog mogelijk was om te leven van het feit dat je een dertien-in-een-dozijn poprockbandje was, dus het is gekkenwerk om je werkloze jonge jaren te verspillen aan iets waar je nooit geld aan gaat verdienen. Daarbij valt er als bandlid tegenwoordig ook niet echt veel meer te neuken omdat de groupies voor je neus worden weggekaapt door het overschot aan dj’s. Het slaat dus gewoon nergens meer op om door te gaan met je band. Mochten deze argumenten je koud laten, hou je dan op z’n minst aan de vuistregel dat als drie of meer van je vrienden een hypotheek en/of kinderen heeft, en je band nog steeds niet meer dan 75.000 downloads heeft bereikt, je de gitaar aan de wilgen hangt en een echte baan gaat zoeken. Helaas pindakaas.

Begin met drugs.

Eigenlijk mag je alleen de eerste twee weken nadat je status als werkzoekende is aangekondigd helemaal naar de klote gaan. Daarna mag je pas weer drugs gebruiken of überhaupt iets leuks gaan doen als je een sollicitatiegesprek op de planning hebt staan. Je zult deze tip op waarde schatten als je ooit een oude studiemaat tegenkomt die al drie maanden trippend op zoek is naar zijn neustussenschot. Mocht je toch gewoon door willen zetten, schaf dan in bulk ketamine aan. Combineer het met bier en je bent sneller lam dan je moeder op kerstavond. En voor de helft van de prijs van coke werk je nog steeds nasaal een wit poeder naar binnen. Blijft je imago ook nog in orde.

Vermijd Facebook.

Probeer Facebook te negeren totdat je je financiële leven weer op orde hebt. Je zult je alleen nog maar kanslozer voelen van al die veel te vrolijke vakantiefoto’s waarop jij slechts schittert door afwezigheid. Kiekjes van maaltijden die uit meer bestaan dan gortdroge pasta met een laf lepeltje pesto zijn dan eigenlijk ook alleen maar een trap na. Zoek als alternatief je oude cu2-account weer op, toen je nog vol trots onder lievelingseten “pizza en patat” had ingevuld. Denk aan die goeie ouwe tijd en gebruik je nostalgische tranen ter garnering van restjes brood.

Ga freelancen. Of niet.

Wees eerst even eerlijk tegen jezelf: ben je er helemaal zeker van dat je van nature een harde werker bent met goeie connecties en een enorme ambitie? Ben je bereid om zekerheid in te ruilen voor de minuscule kans dat het modemagazine waar je voor schrijft ineens besluit dat 50 cent per geschreven woord een acceptabel tarief is? Maar als er ook maar 1% kans is dat je van nature eigenlijk een enorme slacker bent, laat het zzp-leven dan maar links liggen.

Bereid je voor op je sollicitatiegesprekken.

Mocht het zo ver komen dat je daadwerkelijk wordt uitgenodigd voor een gesprek bij een baantje dat meer betaalt dan minimum loon, bereid je dan voor. Draai eens een keer een was. Douche eens. Ga naar de kapper. Poets je tanden. Het is het allemaal waard. Probeer het gat in je cv niet weg te lullen met clichés over je perfectionistische inborst of je natuurlijke interesse in de administratieve kant van bedrijven. Veins gewoon een beetje enthousiasme, geef antwoord op de gestelde vragen en laat je ‘opleiding’ erbuiten. Ze zitten niet te wachten op een eigenzinnige pseudo-intellectueel bij het sorteren van de post.

Leen geen geld.

Het gaat al slecht genoeg met je. Maak dingen niet erger dan dat ze al zijn: je blaast ook je toilet niet op als je een keer over de rand pist. Mocht je alsnog denken dat je het verdient om iedere avond uit te gaan zonder enige vorm van inkomsten, wees dan niet verbaasd als je over twintig jaar een blik ravioli nog steeds beschouwt als een volwaardige maaltijd.

Ga weer bij je moeder wonen.

Waar denk je dat deze handige tips geschreven zijn? Jup – de moederkloek heeft me weer in haar nest opgenomen. De grote stad werd me te veel, en een enkeltje thuisfront met de staart tussen de benen was mijn enige optie. Drie daadwerkelijke maaltijden per dag en gestreken kleding maken het de vernedering bijna waard. Misschien krijg je hier wel een baantje in de lokale buurtsuper en kom je dat ene meisje van de middelbare school tegen die ook nog bij d’r ouders woont en leven jullie samen nog lang en relatief gelukkig. Maar misschien ook niet en breid je hier alleen maar je kennis uit van iedere serie die te volgen is op niet-digitale televisie.

Een IJslandse minister wil het internet de saaiste plek op aarde maken door porno te verbieden

Lisette van Eijk — Thu, 14 Mar 2013 08:30:00 +0000

Illustratie door Siem van Woerkom.

Vorige maand maakte de IJslandse minister van Binnenlandse Zaken, Ögmundur Jónasson, bekend dat hij internetporno in IJsland wil gaan verbieden. Jónasson maakt zich zorgen over de verderfelijke invloed van pornografie op kinderen, en kwam daarom met een nieuw wetsvoorstel dat de online wereld van hatefucks, gangbangs en octoporn aan banden moet leggen. De plannen voor een pornoverbod kregen veel kritiek van Het Internet, dat klaagde dat dit wel erg veel weg heeft van censuur. Op Gizmodo werd IJsland in één adem genoemd met “landen als Iran, Saoedi-Arabië, Yemen en andere tempels van democratie”, een groepje Finnen richtte een Facebook-pagina op met de vrij vertaalde naam 'Recht op Rukken’, en free speech-activisten schreven gezamenlijk een boze brief aan de minister.

Volgens de IJslandse regering is al die ophef nergens voor nodig. Pornografie is namelijk al verboden in IJsland, al wordt dat verbod niet gehandhaafd. Vijftig Tinten Grijs en de Playboy zijn gewoon te koop in IJsland, en het land heeft zelfs een handjevol seksshops. De reden dat het verbod niet in de praktijk wordt toegepast, is dat er geen juridische definitie van pornografie in de IJslandse wet staat. De eerste stap die minister Jónasson voorstelt is dan ook om een wettelijke definitie vast te leggen, waarin porno wordt gedefinieerd als “gewelddadig en vernederend seksueel materiaal”. Daarnaast heeft de minister een commissie ingesteld om te onderzoeken welke technische en juridische maatregelen de IJslandse politie kan nemen om het pornoverbod—ook online—uit te oefenen.

Ik belde Halla Gunnarsdóttir, de politiek adviseur van de minister en drijvende kracht achter het voorstel, om te vragen wat ze nou eigenlijk precies van plan zijn.

VICE: Hoi Halla. Wat hebben jullie eigenlijk tegen seks?

Halla Gunnarsdóttir: Ons voorstel is niet anti-seks of anti-naakt, maar anti-geweld. De definitie van porno die we willen opnemen in het strafboek is gebaseerd op de Noorse wet, en specifiek gericht tegen pornografie die beledigend of vernederend is.

Toch zouden in theorie bepaalde films en muziekvideo’s ook onder die definitie kunnen vallen. Ik bedoel, er zijn vast wel mensen die I Luv Dem Strippers ‘beledigend’ vinden.

Ik denk niet dat het zo moeilijk is als jij het probeert te maken. Het is waar dat sommige muziekvideo’s heel erg pornografisch zijn, en soms zelfs worden gemaakt door regisseurs die ook pornofilms maken, dus dat is ook iets waar we ons zorgen over maken. Maar mainstream pornografie is veel ruwer en gewelddadiger.

Maar wie gaat dan straks bepalen wat wel en niet oké is?

Dat is een probleem waar we nu voor staan. Hoe te beslissen wat wel en niet onder de wet valt, en hoe die wet eruit moet zien. Het voorstel wordt nu onderzocht door een commissie die kijkt naar de technische en juridische mogelijkheden om het in de praktijk toe te passen.

Wat zijn de technische mogelijkheden waar jullie naar kijken?

Er zijn nog geen concrete technische oplossingen voorgesteld. Maar ik ben geen expert op dat gebied, dus ik wacht liever op de uitkomst van de commissie voordat ik daar een uitspraak over doe.

In een open brief aan de minister stellen internetactivisten dat het technisch onmogelijk is om online pornografie te censureren zonder alle digitale communicatie te controleren.

Dat is wat zij zeggen. Wij verwachten dat het ook anders kan. Ik denk alleen niet dat censuur het juiste woord is om te gebruiken—we hebben wetten tegen pornografie in IJsland, en het voorstel gaat over de mogelijkheden om die ook op het internet te handhaven.

Maar mensen de toegang ontzeggen tot bepaalde informatie is toch censuur?

Ik denk dat het belangrijk is om hier te benadrukken dat de vrijheid van meningsuiting in alle landen door wetten wordt beperkt, zonder dat dit wordt gezien als een inbreuk op de mensenrechten. Een voor de hand liggend voorbeeld hiervan is het verbod op kinderporno dat in alle Europese landen geldt. De ‘informatie’ waar het hier om gaat is pornografie, en die is al verboden in IJsland. Ik zie geen reden waarom het internet een wetteloze plek zou moeten zijn.

Halla Gunnarsdóttir.

De brief levert ook kritiek op de manier waarop de discussie over het internetpornoverbod wordt gevoerd, omdat er “geen definitie, geen bewijs en geen technologische oplossingen” worden gegeven.

Daar ben ik het niet mee eens. Zoals ik al zei bevat het voorstel een duidelijke definitie van pornografie. Er zijn alleen nog geen concrete technologische oplossingen voorgesteld, omdat dit zich allemaal nog in het commissiestadium bevindt.

En het bewijs? Volgens sommige critici is er onvoldoende bewijs dat pornografie een schadelijk effect op kinderen heeft.

Ons voorstel is gebaseerd op de waarschuwingen die we kregen van experts, van politieagenten, leraren en mensen van de kinderbescherming. Zij zeggen dat gewelddadige porno de aard van seksueel geweld in IJsland verandert. De vraag is of het ook de omvang beïnvloedt. Maar niemand zegt dat iemand die gewelddadige porno kijkt ook gelijk naar buiten gaat om iemand te verkrachten.

Wat zeggen ze dan wel?

Dat pornografie de aard van seksueel geweld beïnvloed. Er was recentelijk een zaak waarin een twaalfjarige jongen iets dat hij had gezien in een gewelddadige pornovideo naspeelde op een zesjarige. Dat alleen zou al genoeg moeten zijn voor elke regering wereldwijd om in beweging te komen.

Dat is natuurlijk verschrikkelijk. Maar vinden jullie dit niet een beetje een extreme maatregel?

Extreem? Nee. Ongeveer 70% van de Europese landen heeft beperkende wetten met betrekking tot pornografie.

Wat ik bedoel is, er zijn toch andere manieren om kinderen te beschermen tegen pornografie? Ouders kunnen bijvoorbeeld internetfilters installeren.

De vraag is wie er verantwoordelijk is voor een kind: de ouders of de staat. Wij geloven dat de regering een plicht heeft om kinderen te beschermen. Daarnaast hebben jonge mensen vaak ook buiten het ouderlijk huis toegang tot het internet. Zoals veel ouders zullen weten helpen internetfilters wel een beetje, maar niet genoeg.

Maar er zijn wel meer dingen die schadelijk zijn voor kinderen, maar niet verboden voor volwassenen. Zoals alcohol bijvoorbeeld.

Drugs zijn in veel landen verboden, maar als regering zul je er vaak meer energie in steken om kinderen ervan te weerhouden ze te gebruiken, dan volwassenen.

Ehm. Betekent dat dan dat volwassen niet zullen worden vervolgd als ze straks stiekem toch porno kijken?

Onze prioriteit ligt niet bij het criminaliseren, maar bij het tegenhouden van pornografie. Het is natuurlijk goed mogelijk dat mensen altijd een manier zullen vinden om technologische beperkingen te omzeilen. Maar zelfs als we er alleen maar in slagen om de gemiddelde leeftijd waarop IJslandse kinderen in aanraking komen met porno te verhogen naar 16 jaar, dan is dat het waard om alle opties te overwegen en te bespreken. Ook als die opties in de eerste instantie tegenstand oproepen.

Parlementslid Birgitta Jónsdóttir zei trouwens dat de kans dat dit wetsvoorstel er doorkomt vrijwel nihil is. Ben je het daarmee eens?

Dat kan ze wel zeggen, maar dan moet er eerst een concreet wetsvoorstel op tafel liggen. Dat is op dit punt nog niet zo. En het is waar dat er in april verkiezingen aankomen in IJsland, dus voor die tijd zal er sowieso niet over deze kwestie worden gestemd.

Nou, we wachten het af. Bedankt Halla!

Ik probeerde mensen bang te maken door sprinkhanen los te laten in de metro

Sander Roks — Wed, 13 Mar 2013 08:55:00 +0000

Vanaf het moment dat ik bekwaam ben om over belangrijke dingen in het leven na te denken wil ik al insecten loslaten in een afgesloten ruimte met mensen erin die dit niet zien aankomen. En dan kijken hoe ze reageren. En daar dan foto’s van maken. Je zou het gerust een van mijn wildste fantasieën kunnen noemen, en het werd tijd dat ik die eindelijk werkelijkheid ging maken. Livin’ the dream.

Ik had een prachtig, waterdicht plan uitgedacht om mijn droom in vervulling te laten gaan. Eerst ging ik insecten kopen bij reptielenspeciaalzaak Animal Attraction in Amsterdam-Slotermeer, waar trouwens Respect van Aretha Franklin door de winkel schalde—een leuk weetje over een reptielenspeciaalzaak als Animal Attraction lijkt me zo.

Bij Animal Attraction kocht ik drie soorten insecten, allemaal in grote, buitenlands ogende varianten: krekels (die maken geluid), kakkerlakken (die rennen hard) en sprinkhanen (die springen). Door deze verschillende eigenschappen kon ik duidelijk vaststellen waar mensen het bangst voor waren: geluid, geren of gespring. Zo’n experiment gaf deze flauwe candid camera-grap net wat meer diepgang.

Krekels, sprinkhanen en kakkerlakken.

Ik zocht een plek uit die zich goed leende voor dit experiment. Eén zonder oude mensen, want voor je het weet zou een bejaarde zich doodschrikken, had ik een slepend dood-door-schuld-proces aan mijn broek hangen en kon ik nooit meer zonder schuldgevoel een collectant van de Hartstichting afwimpelen. Ook wilde ik niet dat de uitgekozen plek schade zou ondervinden van het feit dat ik zo nodig een droom uit wilde laten komen. Als snel dacht ik aan de metro: een plek waar het toch al smerig is en waar ik zelden bejaarden signaleer.

Samen met VICE-huisfotograaf Siem ging ik de metro in op Amsterdam Centraal. We spraken af dat we deden alsof we elkaar niet kenden en dat ik in de metro de eerste insectensoort los zou laten: de sprinkhanen. In de metro aangekomen was ik gigantisch gespannen. Het was redelijk druk en ik had het idee dat iedereen me in de gaten hield. Hoe ging ik, terwijl al deze mensen hier zaten, opeens een doosje sprinkhanen uit een plastic zak halen en leeggooien op de grond? Ik stond stijf van de zenuwen en bij station Amstel, een kwartier verder, had ik nog niks gedaan. We stapten de metro uit.

Daarna namen we de metro terug naar het Centraal Station, maar die zat bomvol, dus ook nu was ik weer te schijterig om het te doen. Het leek me, om het wat makkelijker te maken, wel een goed idee om de deksel alvast van het doosje van de sprinkhanen af te doen. Ze zouden dan los door de plastic tas springen en dan hoefde ik dat ding alleen nog maar op de grond te leggen en dan zouden ze alle kanten opspringen en zouden mensen heel erg schrikken en hahaha. Maar nee. De sprinkhanen lagen nu los in de tas en voerden niks uit. Waren ze dood? In coma? Of gewoon in de war? Ik kreeg ze niet aan de praat en we besloten bij halte Wibautstraat de metro weer uit te gaan.

Op het perron bestudeerde ik de beesten wat beter. De sprinkhanen bleken gelukkig niet dood te zijn. Iets waar ik op dat moment veel minder gelukkig mee was, was mijn gemoedstoestand. Noem me een aansteller, maar ik kon me niet herinneren dat ik ooit zo zenuwachtig was geweest in mijn leven. Hier had ik niet bij stil gestaan toen ik dit idee in mijn jonge jaren bedacht. Ik wilde eigenlijk het liefst kappen met dit kutexperiment, maar kreeg een laatste ingeving waarvan ik besloot dat het de enige manier was waarop dit nog zou kunnen werken. Siem ging de metro in en ik zou, net voordat de deuren dichtklapten, de plastic zak met de sprinkhanen leegschudden in de metro en zelf niet de metro ingaan. Siem zou de angstige gezichten vastleggen op de foto.

De metro kwam aan en met mijn verstand op nul en zonder de metro in te kijken schudde ik de zak leeg in de wagon. Toen de deuren dichtgingen en de metro wegreed was ik zo paniekerig dat ik de doosjes met de kakkerlakken en de krekels in de prullenbak op het perron gooide. Sorry, dierenliefhebbers, maar ik voelde me alsof ik zojuist een moord had gepleegd en moest nu mijn bewijsmateriaal uitwissen. Niet meer dan logisch, wist ik van televisie. (Maar toch: sorry! Om het goed te maken met jullie ga ik naar de hel.) Ik had inmiddels maagkramp gekregen van de spanning en besefte dat ik totaal niet gemaakt was voor dit soort heftige criminele activiteiten. Een schrale troost was dat de reizigers nu waarschijnlijk net zo paniekerig waren als ik. Want: sprinkhanen!

Er was alleen één ding wat ik in alle voorbereiding van dit experiment volledig over het hoofd had gezien. Sprinkhanen zijn totaal geen angstaanjagende beesten. Bovendien sprongen ze ook niet. Deze man hing dus niet bepaald in de lampen toen hij ze zag.

Gelukkig voor mij waren er ook wat vrouwen aanwezig die enigszins paniekerig reageerden. De jongen rechts haalde die vreugde meteen weer weg en nam niet eens de moeite om naar de gruwelijke beesten te kijken. Zelf snelwandelde ik ongeveer rond dit tijdstip het metrostation uit, angstig kijkend naar bewakingscamera’s en wachtend op het moment dat ik klem zou worden gereden door vier politiewagens.

In de metro was het overgrote deel van de reizigers dik tevreden met mijn experiment.

En voor deze man was het zelfs het allerleukste moment van deze miezerige dag.

Maar zelfs hij hield het na pakweg twintig seconden voor gezien. We waren een paar minuten verder en niemand kon het een reet meer schelen dat er sprinkhanen in de metro zaten. Zelf liep ik inmiddels over de Weesperzijde en bedacht ik me hoe de metro nu vast op zijn kop stond van de angst. Ik zag een politiewagen de bocht om komen. Daar ga ik, dacht ik. Ik moet op zijn minst mee naar het bureau om me daar te kunnen vragen ‘of ik wel besefte wat er had kunnen gebeuren’. Op zijn minst. Maar hij reed voorbij.

TEKST: SANDER ROKS
FOTO’S: SIEM VAN WOERKOM

De vreemde schoonheid van de Chinese man die door het lint ging op het vliegveld

Clive Martin — Wed, 13 Mar 2013 08:55:00 +0000

Dit filmpje over een hooggeplaatste Chinese regeringsbeambte die een woedeaanval krijgt op vliegveld Changshui is fascinerend. In een notendop gaat het over een man die een nare ervaring heeft bij de gate. Hij heeft blijkbaar te lang zitten ontbijten, en daardoor z’n eerste vlucht gemist, en daarna de oproep voor z’n tweede vlucht niet gehoord. Maar het is meer dan een geinige beveiligingsvideo.

In het begin staat onze man (de linker, in het grijsblauwe pak) rechtop, met z’n handen respectvol achter zijn rug. Dit is niet de lichaamstaal van iemand die op het punt staat een zenuwinzinking te krijgen. Z’n houterige bewegingen en opgerolde krant geven een kleine indicatie van de existentiële storm die onder z’n kalme uiterlijk woedt.

De bureaucraten die om hem heen staan lijken zich op dit moment nog niet al te veel zorgen te maken. Ik kan me voorstellen dat ze niet elke dag te maken krijgen met een ambtenaar die hun balie probeert te vernielen, dus hun zelfvoldane kalmte is op zich wel begrijpelijk.

Nadat hij het beveiligingsteam een vals gevoel van veiligheid heeft gegeven, besluit hij hen te laten zien waar een man van zijn rang mee weg kan komen, en begint hij te testen hoe sterk die communistische vliegvelddeuren eigenlijk zijn. Het antwoord, zo ontdekt hij, is: sterk genoeg om bestand te zijn tegen een paar duwtjes van een man van gemiddeld postuur. Wie had dat gedacht?

Hij blijft duwen, maar het haalt weinig uit. Een nieuwsgierige beveiliger komt dichterbij om te zien wat er aan de hand is.

Wanneer hij zich realiseert dat het niet de schuld van de deur is dat hij z’n vlucht heeft gemist, draait de man zich om en loopt hij dreigend af op de twee dingen die daar wel verantwoordelijk voor zijn: computers, en de ongelukkige mensen die ze gebruiken. Hij gooit het toetsenbord op de grond, smijt de zwaar verouderde monitor neer en wijst naar de doodsbange werknemer alsof hij wil zeggen: “Wat ga je nu beginnen zonder je dierbare Windows Vista?”

Je moet wel respect hebben voor z’n fysieke controle, de ongewone bewegingen en perfecte timing waarmee hij elke zwiep en mep uitvoert. Als je goed kijkt, zie je sporen van de grote slapstick-komieken van vroeger. Keaton, Arbuckle en Chaplin komen allemaal terug in de bewegingen van deze woedende man. Combineer dat met het schokkerige, iets te trage camerawerk, en het is net alsof je naar een heruitgave van een oude Chinese stille komedie kijkt. Het is een video die op de grens zit tussen mannelijkheid, komedie en kunst.

Hij gaat door met zijn technofobische uitbarsting tot een kleine groep van geüniformeerde beveiligers ten tonele verschijnt. Omdat dit China is, waar iedereen veel respect heeft voor z’n superieuren, kijken ze in een kringetje toe terwijl hij z’n eigen interpretatie van de film Falling Down weggeeft, in plaats van hem neer te slaan of met een tank te overrijden.

Terwijl het clubje hulpeloze beveiligers toekijkt verzamelt een groeiende menigte zich rond de commotie om zich te vergapen aan de zenuwinzinking van hun meerdere. Niemand lijkt in te grijpen.

Door het steeds groter wordende publiek verandert de oprechte demonstratie van hulpeloosgeid in een poppenkast, waarin onze Jan Klaassen de toeschouwers bij z’n chaotische theaterproductie probeert te betrekken door ze uit te dagen. Het rollenspel van de Chinese maatschappij wordt hier omgedraaid: het proletariaat kijkt toe hoe de hooggeplaatste man zichzelf vernedert in het openbaar.

Met z’n vrouw aan de ene kant, de vliegtuigdeuren aan de andere, en de verzamelde toeschouwers voor hem, zit onze man metaforisch, emotioneel, politiek en fysiek gevangen. Het enige dat hij nu kan doen is ijsberen in de vernielde leeuwenkooi die hij voor zichzelf heeft gecreëerd. Hij is te machtig om door de beveiligers te worden afgevoerd en in elkaar te worden geslagen, maar te boos om zelf te vertrekken.

Hij is een leeuw met afgestompte tanden, grommend naar de giechelende toeristen vanachter het verstevigde glas van zijn status.

China is een land van ijzersterke familiewaarden, dus blijven zijn vrouw en kinderen trots naast hem staan terwijl hij de balie (die eruitziet als een verouderde Kijkshop-etalage) met de grond gelijk maakt. Uiteindelijk kalmeert onze man en begint hij met z’n vliegticket te zwaaien. Z’n gespannen uitziende vrouw kiest juist dit moment om het enige nog ongebroken item op de balie op te pakken, en het in een laatste daad van geprivilegieerde humeurigheid kapot te gooien.

Zoals dat gaat in het leven, eindigt dit verhaal niet met een duidelijke conclusie, maar in een staat van langzaam verminderende chaos. De camera verliest z’n interesse, en in de laatste beelden zien we onze hoofdrolspelers verward verschillende kanten op wijzen als de verdwaalde toeristen die ze eigenlijk zijn.

In de laatste beelden worden ze zich opnieuw bewust van hun sociale positie, en stellen ze vragen aan elkaar op een manier die suggereert dat er niets is gebeurd—waarom staan al die mensen ze zo raar aan te kijken? Maar de menigte blijft staan om het slotakkoord van deze moderne nachtmerrie niet te missen.

Ik weet niet wat er met de man is gebeurd. Ik zou er vast wel achter kunnen komen als ik dat echt zou willen, maar eerlijk gezegd ben ik vrij tevreden met dit perfecte, prachtige kiekje van een man die zijn macht (en zijn verstand) even helemaal verliest.

In New York word je gearresteerd als je te veel condooms bij je hebt

Molly Crabapple — Tue, 12 Mar 2013 14:00:00 +0000

De vrouw vroeg aan de politieagent waarom hij haar had aangehouden op straat. Ze droeg een kort spijkerbroekje en een strak rood shirt en had meer dan een half uur buiten gestaan. Ze had met een voorbijganger gepraat. Toen agent Hill haar tas doorzocht, vond hij een condoom en $1,25. Hij arresteerde haar voor 'het zich ophouden met prostitutie als doel'. Op de aanhoudingsverklaring schreef hij wat ze droeg en hoeveel condooms ze bij zich had.

Toen ik deze verklaring las in PROS Network's Public Health Crisis, een onderzoek naar de impact van het gebruik van condooms als bewijsmateriaal in New York, dacht ik aan alle mooie lentedagen waarop ik in een strak shirtje op straat rondhing.

De NYPD kan je arresteren omdat je condooms in je tas hebt, maar het hangt er natuurlijk wel vanaf wie je bent. Als je, zoals ik, een blank meisje van goede komaf bent, ben je waarschijnlijk veilig. Maar als een agent die z’n quota moet halen vindt dat je eruitziet als een hoer, dan kun je een probleem hebben.

De meeste New Yorkers weten niet dat ze gearresteerd kunnen worden omdat ze een condoom bij zich hebben. Tot het ze overkomt. Monica Gonzalez is een verpleegster en moeder. In 2008 werd ze door agent Sean Spencer gearresteerd toen ze op weg was naar de eerste hulp nadat ze een astma-aanval had gehad. Het condoom dat hij zei in haar tas te hebben gevonden, bleek hij later verzonnen te hebben. Nadat de prostitutieaanklacht kwam te vervallen, klaagde Maria Gonzalez de gemeente aan. Maar stel dat ze wel een condoom bij zich had gehad: waarom zou ze daar dan voor gearresteerd moeten worden?

Prostitutie is een misdrijf in New York, en daarmee minder ernstig dan een misdaad, maar zwaarder dan een overtreding. Als je veroordeeld wordt, krijg je geen voedselbonnen meer en word je uit je sociale woning gezet. De meeste prostitutieverdachten pleiten schuldig in ruil voor strafvermindering. Te blut en bang om te vechten, stemmen mannen en vrouwen in met een aanklacht die hen de rest van hun leven zal achtervolgen.

Er zijn twee soorten arrestaties voor prostitutie. Voor een prostitutieaanklacht moet de agent ervan getuige zijn dat je een aanbod doet, maar voor ‘het zich ophouden met prostitutie als doel’ is alleen indirect bewijs nodig. Op de aanhoudingsverklaring vult de agent een checklist in. Stond je op een plek die bekend staat als prostitutiegebied? Was je provocatief gekleed? Praatte je met een man? Stond je naast iemand die eerder gearresteerd is voor prostitutie? Had je condooms bij je?

Karina Claud is één van de oprichters van de Make the Road-groep, en zegt: “Er is een duidelijk probleem met een wet die zo algemeen is dat je aangehouden kunt worden als je in een strak shirt ergens loopt waar prostitutie plaatsvindt. Het is net Russisch Roulette.”

Bovendien loop je een veel grotere kans om aangehouden te worden als je een transseksueel bent. Uit een onderzoek dat Make the Road uitvoerde, bleek dat 59% van hun transseksuele leden weleens door de politie op straat waren aangehouden. Cristina, een transvrouw die aan het stappen was met haar vriend, werd beschuldigd van prostitutie toen agenten condooms in haar bh vonden. Probeer je maar even voor te stellen hoe die ontdekking werd gedaan.

De agenten weigerden te geloven dat haar vriend geen klant was. Claudio zegt: “Dit is wat er met onze leden gebeurd als ze in New York als trans over straat lopen. Ze gaan naar winkels, clubs, restaurants en worden gezien als sekswerkers vanwege hun genderidentiteit en -uitdrukking.” En dat is hoe je gearresteerd kunt worden voor het bij je hebben van een condoom als je geen sekswerker bent.

Maar stel nou dat je wel een sekswerker bent. Door condooms bij je te hebben, bescherm je jouw eigen gezondheid en die van je klanten. Het zou zelfs kunnen dat je die condooms van de gemeente hebt gekregen. New York deelt veertig miljoen condooms per jaar uit. De gemeente heeft z’n eigen condoommerk, waarop een logo staat in dezelfde letters die ze gebruiken voor de metrolijnen. Als je wordt gearresteerd is het bewijs dat ze nodig hebben om je op te sluiten, dat je één van deze condooms bij je hebt: van de gemeente gekregen, met het gemeentelogo erop.

En als de agenten je niet arresteren, willen ze nog weleens je condooms in beslag nemen.

Het PROS Network-onderzoek staat bol van de verhalen van sekswerkers die zeggen dat hun condooms door de politie werden ingenomen. Een 37-jarige blanke vrouw uit Coney Island zegt: “Ik werd opgepakt omdat ik een condoom bij me had. Ik was op dat moment niet eens aan het tippelen. Ze namen het condoom in.” Een Puerto Ricaanse sekswerker van 22: “Ik ben hoe dan ook de lul. Ik wil geen ziektes krijgen, maar ik moet wel m’n geld verdienen. Waarom nemen ze onze condooms in beslag? Willen ze dat we doodgaan?”

Van de mensen die gestopt en gefouilleerd worden door de NYPD is 90% niet-blank. Dankzij het werk van verschillende organisaties bericht de mainstream media eindelijk over de manier waarop de NYPD z’n arrestatiequota’s probeert te halen door gekleurde tieners op straat aan te houden en te fouilleren. Als je in een huis woont dat onder Operation Clean Halls valt, kun je gearresteerd worden omdat je geen ID-kaart bij je had toen je het vuilnis buiten zette. Als drugs en wapens een excuus zijn voor de politie om gekleurde mannen lastig te vallen, dan zijn condooms hun excuus om sekswerkers, homo’s en transseksuelen aan te houden.

Verschillende actiegroepen die voor deze mensen opkomen, proberen al jaren een einde te maken aan het gebruik van condooms als bewijs in de VS. In 1996 werd er een wetsvoorstel opgesteld om het gebruik van condooms als bewijs een halt toe te roepen. Verschillende organisaties proberen sindsdien om het wetsvoorstel erdoorheen te krijgen. Audacia Ray, de oprichter van sekswerkersorganisatie Red Umbrella Project, zegt dat hoewel veel politici privé het voorstel steunen, ze bang zijn om dat ook in het openbaar te doen. Ze willen niet gezien worden als pro-prostitutie.

Illustratie door Molly Crabapple

De zelfmoordbestendige kernbunkers van Berlijn

Al Burian — Tue, 12 Mar 2013 09:00:00 +0000

Foto’s vrijgegeven door Berlin Unterwelten

Berlijn was de meest surrealistische plek om de Koude Oorlog te ervaren. Westerse troepen en Sovjettroepen stonden hier letterlijk tegenover elkaar; de stad was een kruitvat dat op het punt stond te ontploffen ter inluiding van de Derde Wereldoorlog. De burgers van West-Berlijn begrepen dat ze verwaarloosbaar waren; mochten de Sovjets binnenvallen, dan was het plan van de NAVO om zich strategisch terug te trekken en vervolgens 23 kernkoppen te lanceren. De Kanselier van West-Duitsland, Helmut Schmidt, heeft dit plan ondertekend en gaf daarmee groen licht aan de vernietiging van het Duitse volk om het communisme in het gareel te houden.

De stad West-Berlijn bouwde uiteindelijk 23 kernbunkers, waarvoor ze honderden wetenschappers en onderzoekers in dienst had genomen om deze te ontwerpen en bouwen. Paradoxaal genoeg was er in deze bunkers genoeg plek om minder dan een procent van de bevolking te herbergen. Het was een placebonoodplan, zodat de regering kon zeggen dat ze iets deden.

Op de Pankstrasse-halte van metrolijn U-8 in Berlijn kun je nu uitstappen om je te wagen in een kernbunker die voor ongeveer 3.000 mensen gebouwd was. Hoewel hij technisch gezien nog steeds functioneel is, is het nog de vraag of de faciliteit in geval van nood daadwerkelijk bruikbaar is—de riolering is bijvoorbeeld al veertig jaar niet meer nagekeken. De bunker functioneert nu praktisch slechts als trekpleister voor toeristen en historici.

Mocht er een kernoorlog uitbreken, dan sluiten enorme stalen deuren de tunneltoegangen en de voetgangersingangen van het station af. De schuilplaats bestaat uit het perron van de U-Bahn, wat als enorme slaapzaal dient, en het tunneldoolhof achter de metalen muren herbergt badkamers, een keuken, opslagplaatsen en een elektrische generator die op diesel loopt. De eerste 3.000 mensen die netjes in de rij gaan staan komen in een luchtdichte ontsmettingskamer, onder het waakzame oog van bewakers met machinegeweren. Een gezicht achter een glazen raam vertelt deze gelukkige overlevenden dan om zich uit te kleden. Na een ijskoude ontsmettende douche wordt deze rillende en doodsbange massa naar de ingang geleid. Als ze de bunker binnenkomen, krijgt ieder persoon een felgeel polyester trainingspak uitgedeeld.

Deze Apocalypspakken zijn vanuit een modeoogpunt gezien echt ongelofelijk. De Pankstrasse-kernbunker was gebouwd in 1977 en deze uniforms zien er ontzettend futuristisch uit. Maar het voelt als een absurde nachtmerrie om je een voorstelling te maken van 3.000 mensen die hier gekleed in identieke gele outfits hun laatste dagen in doodsangst slijten.

De muren van de bunker hebben een lichtgroene pastelkleur. Deze kleur was specifiek gekozen door psychologen vanwege zijn kalmerende en stressverminderende eigenschappen. De verf op de muren geeft licht in het donker, voor het geval dat de stroomgenerator uitvalt. Het geeft zo’n twee uur licht, wat de tijd geeft om hopelijk de generator te maken. Maar zelfs als dit allemaal meezit, is het luchtzuiveringssysteem van de bunker slechts werkzaam voor een paar weken.

Een kernbunker is een uitoefening van architectonisch cynisme; het is niet ontworpen om daadwerkelijk te functioneren. Het ziekenhuis heeft geen uitrusting voor grote operaties of medische procedures, er zijn voornamelijk slechts gynaecologische instrumenten en wiegjes. De ontwerpers hebben geleerd van de Duitse ervaringen in de Tweede Wereldoorlog, waar zwangere vrouwen door de omstandigheden in de schuilplaatsen vroegtijdig bevielen. Ze berekenden dat het ziekenhuis helemaal zou worden gevuld met bevallende moeders en nieuwgeboren baby’s. Het ziekenhuis heeft, naast lijkzakken, niet veel te bieden voor mensen met andere aandoeningen.

Op het perron van de U-Bahn ensceneert een berg van duizenden mensen de laatste sloppenwijk van onze beschaving. Het dagelijkse rantsoen is een enkele kom soep. Men slaapt in stapelbedden, gemaakt van licht aluminium. Zelfs na een nucleaire Apocalyps zal de klassenstructuur intact blijven. Diep binnen de muren van het station zijn relatief exclusieve kamers die met ongeveer veertig anderen gedeeld worden, het betere onroerende goed. Ondanks het feit dat de polyester uniformen iedereen theoretisch gezien gelijk maken, ziet het er niet naar uit dat het lang duurt totdat de alfamannen zichzelf in het zadel hijsen.

De badkamers zijn het meest schrikbarende deel van dit gehele complex. De enkele tientallen toiletten zijn totaal niet toereikend genoeg voor de behoefte van 3.000 mensen, en de schrale gordijntjes verstrekken minimale privacy tijdens de toegestane dertig seconden op de wc. Wederom is dit ontwerp tot in de puntjes berekend. In de hopeloze situatie van onovertroffen catastrofes tijdens de Tweede Wereldoorlog, sloten veel mensen zichzelf op in de badkamer om zich van het leven te beroven. Ingenieurs in de jaren zeventig losten dit probleem op door zelfmoordbestendige badkamers te ontwerpen, waar er altijd een lange rij mensen achter je staat te wachten, slechts afgezonderd door het gordijntje. De spiegels zijn gemaakt van onbreekbaar gepolijst metaal, en er zijn geen buizen of stellages waaraan je jezelf kunt ophangen. Als je een van de gelukkigen bent om Armageddon te overleven, heb je je recht om te sterven verspeeld.