VICE Tech RSS Feed

Mexicalia: Jaime Maussan en het Derde Millennium

VICE Redactie — Wed, 15 May 2013 08:00:00 +0100

Jaime Maussan is de voornaamste ufoloog van Mexico. Zijn tv-programma Contact is al decennia op de buis. Zijn lezingen, waarmee hij het publiek verlicht met zijn kennis over de kosmos en buitenaards leven, worden druk bezocht. Maar natuurlijk heeft hij ook veel tegenstanders, en kijkt hij er niet meer van op om voor fraudeur te worden uitgemaakt.

We spraken met Jaime af bij zijn huis in het bos net buiten Mexico-Stad, waar hij ons een rondleiding gaf door zijn ondergrondse verblijf. Hij liet ons ook zijn aapjes zien en vertelde over zijn adembenemende avonturen. Maar belangrijker nog: hij deelde zijn visie op buitenaards leven met ons.

Motherboard: Klik. Print. Schiet.

Motherboard — Mon, 25 Mar 2013 17:42:00 +0000

Motherboard maakte een documentaire over Cody R. Wilson, de man achter de website DEFCAD. Zijn missie is om 3D-modellen van alle onderdelen van een werkend vuurwapen beschikbaar te maken voor iedereen. Want Amerika, fuck yeah. Hoewel nog niet alle onderdelen online staan, schetst deze video een heel enge toekomst. Een toekomst waarin iedereen met een 3D-printer, overal op aarde, simpelweg wat files kan downloaden, uitprinten en vervolgens onbeperkt pipa’s kan poppen.

Volgende week woensdag lanceert VICE de Nederlandse versie van Motherboard, een site vol wetenschap en technologie voor mensen zoals jij. Hou VICE.com dus in de gaten: er komt vette shit aan. Onze eerste lokale video bijvoorbeeld, waarin we met ’s werelds eerste officiële cyborg een beetje cultureel gaan lopen doen in het Stedelijk Museum. Hij vond Van Gogh echt chill.

Dolfijn aangetroffen in blikjes tonijn, of leugens aangetroffen in de media?

Yaiza Dronkers Londoño — Thu, 21 Mar 2013 09:10:00 +0000

Volgens verschillende nieuwszenders zou er dolfijnenvlees in blikken tonijn zitten. Na de ponyrunderburgers en varkens-halalworstjes leek het weer raak te zijn. Dit vond ik interessant: in dolfijnenvlees zit namelijk een hoge concentratie kwik en kwik is giftig. Als nu zou blijken dat wij via onze broodjes tonijnsalade gedurende ons leven al een paar dolfijnen hadden gegeten, dan zou dit potentieel best gevaarlijk kunnen zijn. In het ergste geval krijg je baby’s met de Minamataziekte. Daar moet je ongeveer 75 gram dolfijnenvlees per dag voor eten. Een aantal symptomen van Minamata zijn krankzinnigheid, verlamming, coma en de dood.

Een moeder met haar kind, die de ziekte van Minamata heeft.

Om me te laten inlichten over de ins & outs van het onderzoek belde ik het Wageningse onderzoeksinstituut IMARES (Institute for Marine Resources & Ecosystem Studies). Zij hebben volgens de media het dolfijnenvlees aangetroffen.

Ze waren blij dat ik contact met ze zocht. Volgens hen was het nieuws namelijk compleet uit z'n verband getrokken. “We zijn blij dat je ons even hebt opgebeld in plaats van een artikel te schrijven dat is gebaseerd op het misleidende nieuws dat nu rondgaat,” zeiden ze. Media zoals de Volkskrant en De Telegraaf hebben die moeite niet genomen, maar domweg bericht over iets dat niet eens onderzocht is. “Een paar jaar terug hebben we bij IMARES een kleinschalig onderzoek gedaan voor een voedselproducent. Destijds zijn er DNA-sporen van dolfijn gevonden in een product waar tonijn in zou moeten zitten. Maar dat product was geen blikje tonijn.”

Leugens.

Ook zijn DNA-sporen niet per definitie stukken vlees. Die kunnen op verschillende manieren in het product terecht zijn gekomen. Als er bijvoorbeeld in de fabriek waar tonijn wordt verwerkt soms ook een stukje dolfijn langskomt, kan het al raak zijn. Vergelijk het maar met producten die in een fabriek zijn geproduceerd waar ook noten worden verwerkt. Dit betekent nog niet dat het product ook echt uit noten bestaat.

Nog meer leugens.

Bovendien, als er in plaats van tonijn dolfijn in een blikje zou zitten, zou dit waarschijnlijk meteen opvallen: dolfijnenvlees is zwart en smaakt naar hert of rund. Uit The Independent:

“In Taiji, the fishermen say that dolphin tastes like venison or beef. But eaten raw with a dab of ginger and soy sauce, the glistening dark flesh resembles liver, with a coppery aftertaste that lingers on the roof of the mouth long after you've chewed it past your protesting taste buds. The ripe, tangy smell stays longer.”

IMARES drukt ons op het hart dat uit de resultaten geen conclusies kunnen worden getrokken over het voorkomen van dolfijn in blikken tonijn. Ze hebben inmiddels zelf ook een verklaring afgelegd. Dus je hoeft niet bang te zijn dat je later krankzinnige kinderen krijgt.

China zet geniale baby’s in elkaar

Aleks Eror — Thu, 21 Mar 2013 09:00:00 +0000

Je loopt een beetje achter als je er nu pas achterkomt dat China een opkomende wereldmacht is. Terwijl de westerse wereld stikt in z’n eigen hebzucht koopt China de schulden van Amerika op en eist het land overal ter wereld de grondstoffen op. De staat heeft nu ook een project opgezet waar onderzoek wordt gedaan naar genetische selectie bij mensen.

De wetenschappers bij BGI Shenzhen hebben DNA-monsters afgenomen bij 2.000 van de slimste personen ter wereld. Daarna zetten ze alle genen op een rijtje zodat ze de allelen kunnen identificeren die menselijke intelligentie bepalen. Ze zijn blijkbaar niet meer zo ver verwijderd van deze vondst, en wanneer ze het vinden zal de screening van het embryo ervoor zorgen dat de ouders de helderste zygote kunnen kiezen en per generatie het gemiddelde IQ met vijf tot vijftien punten kunnen laten toenemen. Binnen een aantal generaties zal concurreren met de Chinezen op intellectueel niveau hetzelfde zijn als een shot tequila nemen iedere keer dat Lena Dunham haar tieten laat zien in Girls. Een slecht plan.

Geoffrey Miller, een evolutionair psycholoog en lector aan de NYU, is een van die 2.000 meesterbreinen die hun DNA hebben afgestaan. Ik praatte met hem over wat dit toch wel een beetje griezelige programma kan betekenen voor de toekomstige Chinese kinderen.

VICE: Hé Geoffrey, heeft China een geschiedenis in eugenetica?
Geoffrey Miller:Toen Deng Xiaoping de macht greep eind jaren zeventig, wisselde hij de aandacht op het managen van de economie in voor het proberen van het managen van de kwali- en kwantiteit van de populatie. In de jaren negentig begonnen ze wijdverspreid prenataal te testen op afwijkingen door middel van echo’s. En sinds kort zijn ze dus veel geld aan het stoppen in het onderzoek naar menselijke genen om erachter te komen welke verantwoordelijk zijn voor menselijke intelligentie.

Wat weet je van BGO Shenzhen?

Het is het grootste genetische onderzoekscentrum in China en ik denk zelfs de grootste ter wereld. Ze zijn niet slechts bezig met menselijke genen; BGI is ook veel bezig met de genetica van planten en eigenlijk met alles dat economisch of wetenschappelijk relevant is.

Heb je nog contact met ze?
Ik kreeg een paar dagen terug nog een mailtje waarin stond dat ze bijna klaar zijn met het in kaart brengen van genen voor het BGI Cognitive Genetics Project, datgene waar ik mijn genen aan had gedoneerd, en dat de resultaten snel beschikbaar zouden worden.

Hoe selecteerden ze?
Het leek erop dat ze het meest geïnteresseerd waren in mensen van Chinese of Europese afkomst. Ze rekruteren via wetenschappelijke conferenties en via mond-tot-mondreclame. Je moet bewijs aanleveren om te laten zien dat je zo slim bent als dat je zegt dat je bent; je moet je gehele CV opsturen, artikelen die je hebt gepubliceerd, gestandaardiseerde testscores, universitaire diploma’s, etc.

Hoe zal dit onderzoek in de praktijk worden toegepast?
Wanneer je deze informatie en een bevruchte eicel hebt die is verdeeld in een aantal cellen, kun je een monster nemen van een van de cellen om erachter te komen wat de te verwachten intelligentie is als je deze implanteert en het tot een persoon uitgroeit.

Hoe gaat dat precies in z’n werk?
Ieder stel zou in principe een aantal eitjes kunnen laten bevruchten in het lab met het sperma van de vader en de eitjes van de moeder. Dan kun je meerdere embryo’s testen en analyseren welke het slimst zal zijn. Het zou hetzelfde kind zijn als dat het stel op natuurlijke wijze zou hebben gekregen, maar het zou wel het slimste kind zijn dat ze zouden hebben gehad als ze honderd kinderen zouden krijgen. Het is geen genetische manipulatie en er worden geen nieuwe genen toegevoegd, er worden alleen genen gebruikt van het stel zelf.

En na een paar generaties is het mogelijk om de intelligentie van de populatie exponentieel toe te laten nemen.
Precies. Zelfs als het IQ van het gemiddelde kind met slechts vijf punten toeneemt, is dat een enorm verschil in termen van economische productiviteit, het concurrentievermogen van het land, hoeveel patenten ze krijgen, hoe hun zaken worden geleid en hoe innovatief hun economie is.

Zou deze ontwikkeling nog een sinistere draai kunnen krijgen?
Datzelfde onderzoek biedt wel potentieel de mogelijkheid om in de toekomst genetische manipulatie mogelijk te maken. Maar het zou nog erg lang duren om dat toepasbaar te maken.

Wanneer denk je dat embryoanalyse op grote schaal zal worden uitgevoerd?
Daadwerkelijk gebruik van de technologie om embryo’s te kunnen screenen kan nog wel vijf tot tien jaar duren, maar het zou ook zomaar slechts een paar jaar kunnen zijn. Het hangt ervan af hoe gemotiveerd ze zijn.

Zou dit hele proces kunnen worden herhaald met andere eigenschappen, zoals het uiterlijk?

Absoluut. Het is zelfs zo dat iedere andere eigenschap makkelijker te doen is. We weten dat intelligentie afhangt van erg veel genen terwijl fysieke karakteristieken, zoals haar of oogkleur, slechts afhangen van een klein aantal. Dingen als de vorm van het lichaam zou makkelijker te doen zijn, fysieke aantrekkelijkheid zou nog erg ingewikkeld zijn, persoonlijkheidskenmerken zijn misschien iets simpeler dan intelligentie, hoe hard iemand werkt of hoe impulsief, politiek liberaal of conservatief ze zouden zijn dan weer makkelijker. Hoe religieus je bent is sowieso tot op bepaalde hoogte ook beïnvloed door de genen.

Wow, oké. Hoe doet het westerse genetische onderzoek het in vergelijking met dat van China?
We lopen best ver achter. We hebben dezelfde technische en statistische mogelijkheden om de data te analyseren. Maar de Chinezen verzamelen hun data op een veel grotere schaal en het lijkt erop dat het voor hen makkelijker is om deze wetenschappelijke bevindingen te vertalen in een overheidsbeleid of genetische testen voor consumenten. We hebben het technische en wetenschappelijke gereedschap om dit te kunnen doen, maar we doen het niet.

Waarom niet?
We hebben ideologische vooroordelen die stellen dat we ons niet met de natuur moeten bemoeien, of met het werk van God. Ik was een paar weken terug aanwezig bij een debat in New York over of we wel of niet genetische manipulatie bij baby’s illegaal zouden moeten maken, en het publiek was behoorlijk verdeeld. In China zou 95% van het publiek zeggen: “Natuurlijk moet je baby’s genetisch gezonder, gelukkig en slimmer maken!” Dat is een groot cultureel verschil.

Wat is China nog meer aan het doen dat wij niet aan het doen zijn?
Nou, ze zijn ook veel geld aan het investeren in educatie; ze zijn bezig met nieuwe universitaire systemen die de nadruk leggen op een creatievere benadering. Ze sturen ook honderdduizenden studenten naar Amerika en Europa om te zien hoe onze educatiesystemen functioneren om hun eigen standaarden aan die van ons aan te passen en te verhogen.

Denk je dat wereldoverheersing op de agenda staat?
De Chinese Communistische Partij is nooit echt bezig geweest met wereldoverheersing. Ze zijn wel bezig met het herstellen van China’s rechtmatige en historische plek als centrum van de menselijke beschaving. Europa heeft een tijdelijk voordeel maar ze herstellen slechts de natuurlijke balans omdat ze de grootste bevolking ter wereld hebben. Ik denk niet dat ze de imperiale ambities hebben om China’s grenzen uit te breiden—ze gaan zich niet gedragen als nazi-Duitsland of als de V.S. in de twintigste eeuw. Wat ze wel willen is respect en invloed. En ze vertrouwen er niet op dat Amerika of Europa de wereld op de goede manier runt, vooral als we het hebben over problemen als klimaatverandering of mondiale economische stabiliteit.

Deze man denkt dat hij nooit meer hoeft te eten

Monica Heisey — Tue, 19 Mar 2013 08:30:00 +0000

Weet je wat echt een enorme verspilling van je tijd, geld en moeite is? Eten. En dan vooral eten dat je ook echt lekker vindt. Ik bedoel, zou je niet liever de rest van je leven een smakeloze smurrie eten dan al die moeite doen om een biefstukje te bakken of een risotto te maken? Rob Rhinehart, een 24-jarige softwareontwikkelaar uit Atlanta, vindt van wel.

Rob merkte dat het hem tegen begon te staan dat het hem elke ochtend zo veel tijd kostte om z’n ontbijt te maken, en besloot daar iets aan te doen. Door eten te reduceren tot “voedingsstoffen die het lichaam nodig heeft om te functioneren” (wat echt klinkt als iets wat iemand met anorexia zou zeggen, maar whatever), heeft Rob een geurloze, beige cocktail kunnen maken waarin alles zit wat hij nodig heeft. Hij noemt het spul Soylent.

Ik wist eerst niet zeker of hij aan het trollen was, omdat Soylent ook de naam is van een wafeltje dat gemaakt wordt van mensenvlees en aan het volk wordt gevoerd in de sciencefiction-klassieker Soylent Green. Maar toen ik in de uitgebreide post op z’n blog las waarom hij het spul had gemaakt begon ik hem te geloven. Soylent bevat alle voedzame componenten van een gebalanceerd dieet, met maar een derde van de calorieën en geen van de gifstoffen of kankerverwekkende dingen die normaal in je lunch zitten. Ondanks het feit dat het eruitziet als kots, heeft Soylent de potentie om wereldwijd onze relatie met eten te veranderen. Ik belde met Rob om te vragen... hoe dan?

VICE: Hoi Rob. Waarom ben je gestopt met eten?
Rob Rhinehart: Het was een combinatie van dingen. Ik was met kerst bij m’n ouders, toen een oudere vriend van de familie opgenomen moest worden in het ziekenhuis omdat hij te veel gewicht had verloren. Hij was de kracht in z’n armen verloren en vond het steeds moeilijker om te koken. Ik begon me af te vragen waarom zoiets simpels en belangrijks als eten nog steeds zo inefficiënt is, in vergelijking met hoe gestroomlijnd en geoptimaliseerd andere moderne dingen zijn. Ik had ook redenen om te proberen zo goedkoop mogelijk te leven, en wou graag productiever worden door gezonder te zijn. Ik had veel boeken over biologie gelezen, en raakte ervan overtuigd dat het onze cellen waarschijnlijk niet veel uitmaakt of ze hun voedingsstoffen van een poeder of van een wortel krijgen.

Wat was de volgende stap?
Je lichaam ‘hacken’ is een kwestie van hoog risico, hoog rendement. Ik had een lesboek gelezen over fysiologische chemie en ging het internet op om te zien of ik elke noodzakelijk voedingsstof kon vinden. M’n keuken begon er al snel uit te zien als een scheikundig lab, en op een gegeven moment had ik alle stoffen in één glas voor me staan. Ik was een beetje bang dat ik er dood aan zou gaan, maar besloot dat ik me maar moest opofferen voor de wetenschap en dronk het hele glas in één keer leeg. Tot mijn grote verbazing was het best lekker en voelde ik me erg energiek. De dertig dagen daarna ‘at’ ik alleen maar Soylent, en hield ik mijn bloedwaarden en fysieke prestaties bij. Geestelijke prestaties zijn moeilijker te meten, maar ik voelde me veel scherper.

Wat zit er nou precies in Soylent?

Alles wat het lichaam nodig heeft—voor zover we dat weten dan—zoals vitamines, mineralen en macronutriënten zoals aminozuren, koolhydraten en vet. Voor het vet gebruik ik gewoon olijfolie en een beetje visolie. De koolhydraten zijn oligosaccharide, wat lijkt op suiker, maar langere moleculen heeft. Daardoor duurt het langer om het te metaboliseren, en geeft het je gedurende een langere periode een gelijkmatige stroom van energie, in plaats van de sugar rush die je van gewone suiker krijgt. Ik heb ook wat niet-essentiële stoffen toegevoegd zoals antioxidanten en probiotica, en ben nu aan het experimenteren met nootropica.

En dat is net zo lekker als een hamburger?

Het smaakt erg goed. Ik ben de smaak na zes weken nog niet zat. Het is een 'complete' smaakervaring, maar het is vooral erg zoet. Voor mij is eten een soort vrijetijdsbesteding, zoals naar de bioscoop gaan, maar ik wil niet drie keer per dag naar de film.

Wat zijn de voordelen van een voedselvrije levensstijl? Zijn er ook nadelen?

Het is fantastisch om je geen zorgen te hoeven maken over eten. Geen boodschappen, geen afwas, geen beslissingen over wat je wilt eten, geen eindeloze gesprekken over de voor- en nadelen van een glutenvrij of vegetarisch dieet. M’n gas- en lichtrekeningen zijn lager. Ik bespaar honderden dollars per maand. Ik voel me bevrijd van een verpletterend saaie last. Soylent kan ook goed zijn voor mensen die moeite hebben hun gewicht onder controle te houden. Ik vind het erg makkelijk om af te vallen of aan te komen door de verhoudingen van de ingrediënten aan te passen. Maar er kleven ook nadelen aan: het blijft niet lang goed nadat het gemengd is met water, dus ik moet het nog steeds elke dag maken. En als ik een fout maak met de hoeveelheid van een ingrediënt, kan ik er ziek van worden, maar dat is al een tijdje niet meer gebeurd. En sommige mensen houden veel meer van eten dan ik, dus die zullen het misschien geen prettig idee vinden.

Hoe zou Soylent onze eetgewoontes kunnen veranderen?

Consumentengedrag heeft veel te maken met kosten en gemak. Er zijn verschillende manieren om gezond te leven, maar Amerikanen hebben een grote kans om dik te worden, want voeding die makkelijk en goedkoop is, is vaak ongezond. Ik denk dat het mogelijk is om technologie te gebruiken om gezond eten goedkoop en makkelijk te maken, maar dan moeten we veel traditionele voeding, zoals vers fruit en groenten, opgeven.

Dat klinkt nogal onheilspellend.

Ik denk dat we niet echt fruit en groenten nodig hebben. We hebben vitaminen en mineralen nodig. We hebben koolhydraten nodig, niet brood. Aminozuren, niet melk. Het is prima om die dingen te eten hoe je wilt, maar niet iedereen kan ze betalen of heeft er zin in. Voeding zou geoptimaliseerd en gepersonaliseerd moeten zijn. Als Soylent zo goedkoop en makkelijk te krijgen was als een kop koffie, denk ik dat mensen een stuk gezonder zouden zijn en de gezondheidszorg goedkoper. Ik denk echt dat dat mogelijk is.

En het klinkt alsof het een oplossing zou kunnen zijn voor hongersnood.

Ja, ik ben optimistisch over de mogelijkheden voor ontwikkelingslanden. Soylent kan gemaakt worden van de producten van de lokale landbouw, en is in grote hoeveelheden goedkoop genoeg om ook de allerarmsten te voeden. Mensen lachen als ik zeg dat ik minder poep, maar in ontwikkelingslanden waar de sanitaire voorzieningen vaak gebrekkig zijn en ziektes veroorzaken, is dat juist belangrijk. Daarbij heeft de landbouw een enorme impact op het milieu. Soylent vermindert die aanzienlijk.

Heb je veel kritiek gekregen nadat je over je experiment schreef op je blog?

Ik vind het heel erg begrijpelijk dat mensen op dit punt nog sceptisch zijn. Er is nog niet zo veel data, maar dat hoop ik te veranderen. Veel wetenschappers, voedingsdeskundigen, artsen en biologen hebben al contact met me opgenomen en zijn erg optimistisch. Het zijn vooral de veganisten en organisch-biologische eters die me van alles en nog wat toewensen. Goede kritiek is: “Je krijgt geen Boron binnen, en het is bewezen dat Boron een essentiële voedingsstof is.” Dat is nuttig, en ik raad ook zeker aan om Soylent aan te vullen met normale voeding. Slechte kritiek is: “Dit is dom. Je kunt niet leven op poeders en pillen; je hebt gezond, vers voedsel nodig!” Sommige mensen houden heel erg vast aan het idee van de heiligheid van de natuur, van natuurlijk voedsel en een idyllisch beeld van de landbouw, en vinden mijn ideeën dus beledigend. Ik denk niet dat hun denkbeelden gebaseerd zijn op rationele argumenten. Er is geen bewijs dat organisch voedsel gezonder is dan gewoon voedsel, en je kunt niet de hele wereld voeden zonder efficiënte landbouwtechnieken.

Denk je niet dat Soylent je zal gaan vervelen?

Soylent blijft sowieso een vast onderdeel van mijn voedingspatroon. Op dit moment eet ik maar één of twee gewone maaltijden per week, maar als ik meer geld of een vriendin had zou ik waarschijnlijk vaker uit eten gaan. Maar ik ben wel tevreden met wat ik nu eet—ik mis gewoon eten niet.

Je weet dat in de film Soylent Green, Soylent Green van mensen wordt gemaakt, toch?

In het boek waar de film op gebaseerd is, Make Room! Make Room! wordt Soylent gemaakt van soja en linzen, ‘soy’ en ‘lentils’ dus. De film heeft veel elementen van het boek veranderd, al is het wel één van m’n favoriete films. In mijn Soylent zit geen mens.

Gelukkig maar. Bedankt Rob!

Het volledige recept voor Soylent en een blog waarin Rob z’n experiment beschrijft, kun je hier vinden.

Het Higgs-boson-deeltje is nu echt gevonden en dat blijkt dus vet saai te zijn, yo

Alejandro Tauber — Fri, 08 Mar 2013 12:46:00 +0000

Hoi, ik ben Alejandro, ik hou van luxe broodjes en af en toe schrijf ik dingen voor VICE over dingen die met natuurkunde te maken hebben. Maar dan op een manier zodat jij het ook begrijpt. Eh... hoop ik.

Wat nog geen jaar geleden aangekondigd werd als een van de grootste ontdekkingen der mensheid ooit in het universum, blijkt nu één grote teleurstelling. Voor natuurkundigen dan. In juli vorig jaar werd in de miljarden kostende deeltjesversneller onder Zwitserland iets gevonden wat waarschijnlijk het Higgs-deeltje was. Nu lijkt het ding eindelijk echt gevonden te zijn en in plaats van het juichend en feestend van de daken te schreeuwen zijn natuurkundigen wereldwijd een beetje sipjes. WTF. Hoe kan de vondst van het motherfucking God-deeltje nou supersaai en teleurstellend zijn? Nou, dat bleek dus gisteren uit een tweet van een social media-lievende medewerker van de deeltjesversneller:

Duidelijk toch? Not. Wat daar dus eigenlijk staat is dat het deeltje in de laatste metingen compleet overeen lijkt te komen met de voorspellingen. Maar dat is toch awesome? Nou, zie het zo: het is een beetje alsof de wereld een jaar lang vol verwachting schrijft over het volgende James Blake-album, dat dit het beste wordt wat hij gemaakt heeft, progressief, kortom, een ijzersterke plaat. En dat het dan ook een ijzersterke plaat blijkt te zijn. Saai man. Het zou toch veel interessanter zijn als hij ineens een trap-album maakt waar hij zelf gekke lyrics op spit met Rick Ross? Wacht, ik beantwoord die vraag zelf wel even: fuck ja.

Ongeveer net zo is het dus met Higgs-deeltje (mocht je trouwens nog een begrijpelijke uitleg willen hebben over dat deeltje, ik schreef ooit een verhelderende uitleg voor mensen die van lifestyle houden). De voorspelling dat het deeltje bestaat komt voort uit het Standaardmodel, een superingewikkeld wiskundig model dat alle materie overal ooit moet beschrijven. Of beter gezegd, wat alle interactie tussen materie uitlegt. Het is als een enorme legpuzzel, waarin elk deeltje een puzzelstuk is dat precies in elkaar past.

Kijk, een lekker wijf, lees door.

Nu waren alle puzzelstukjes die beschreven worden in het Standaardmodel al gevonden in experimenten. Behalve ééntje: het Higgs-deeltje. Dit ontbrekende stukje moest passen in de puzzel om het plaatje compleet te maken. De eigenschappen van het Higgs-deeltje stonden dus theoretisch gezien vast. Het deeltje mocht geen lading hebben bijvoorbeeld, en geen spin (een kwantummechanische eigenschap die te ingewikkeld is om hier uit te leggen). En wat blijkt nu: het deeltje blijkt precies in het plaatje te passen. Het plaatje is compleet! Hoera!

Nee man. Dat is dus megasaai. Want hoewel het Standaardmodel dus blijkbaar heel goed is in het beschrijven van alle materie die er is, zijn er bepaalde cruciale dingen die het niet kan uitleggen. De onbalans van materie en antimaterie in het universum, bijvoorbeeld, of het bestaan van donkere materie.

Niet echt dingen waar jij je druk om maakt terwijl je nipt aan een wodka en quinoa klaarmaakt omdat het zo lekker voedzaam is en je ervan afvalt en het fucking hip is om quinoa klaar te maken, maar er zijn dus mensen die zich hier WEL druk om maken. Die dus stiekem hoopten dat het Higgs- deeltje ineens allemaal eigenschappen zou hebben die onverklaarbaar waren, zoals het ontstaan van onvoorspelde deeltjes, waardoor het hele Standaardmodel omgegooid moest worden en er weer eeuwige glorie en Nobelprijzen en hete wetenschapsseks verkregen kon worden. Maar het gevonden deeltje blijkt dus gewoon een doodnormale huis-tuin-en-keuken-Higgs te zijn.

Lang hoopten wetenschappers erop dat inconsistenties in metingen aan het Higgs-deeltje ze langs de onvolkomenheden van het Standaardmodel kon loodsen, maar helaas guys. Het enige wat nog enige hoop levert op een vreemde Higgs was de meting van een paar onverklaarde lichtdeeltjes (fotonen), die niet voorspeld waren door het Standaardmodel. Maar bij nieuwe metingen lijken die niet meer voor te komen.

Volgende week worden de resultaten officieel gepresenteerd, maar als we af mogen gaan op de verslagen tweet (die intussen verwijderd is) van de CERN-wetenschapper, is er niet veel hoop op verbetering. Gek wel, hoe het bewijzen van iets waar zo lang naar gezocht werd ineens één grote anticlimax blijkt te zijn. Wetenschap is raar man.

@alejandrotauber

Binnenkort komt er trouwens een fuckload aan wetenschap op je interwebz met de lancering van de Nederlandse Motherboard, onze site voor wetenschap en technologie voor mensen die van lifestyle houden. Cyborgs en shit.

Motherboard: Stelarc: de man met drie oren

VICE Redactie — Tue, 05 Mar 2013 08:00:00 +0000

De STRP BIËNNALE is een tien dagen durende mix van kunst, technologie en wetenschap. Tot en met 10 maart komen bij Strijp-S in Eindhoven kunstenaars uit de hele wereld hun werk tonen. Een van hen is Stelarc, de godfather van de cyborg-art. Zijn lichaam is zijn canvas. Al meer dan dertig jaar ontwikkelt Stelarc armprotheses en uitwendige skeletten. In 2007 liet deze kerel een derde oor op zijn arm zetten. Rond die tijd maakten onze collega’s van Motherboard een video over deze griezelig lachende Australiër, die met zijn lichaam rommelt om de kunst en technologie vooruit te helpen.

Kijk voor het volledige programma van de STRP BIËNNALE op strp.nl.

Noord-Korea maakte haar eerste racegame... en die is verschrikkelijk

Nadja Sayej — Mon, 25 Feb 2013 09:00:00 +0000

Noord-Korea komt vaak in het nieuws vanwege uiteenlopende angstaanjagende redenen, maar minder vanwege haar productiviteit op gamegebied. En wanneer het Aziatische kluizenaarshol toch besluit een racegame uit te brengen, kunnen we niet anders verwachten dan dat dit een suf simulatiespel is waarbij je over een kaarsrechte, amper gedecoreerde snelweg moet rijden.

Tetris was de Sovjetverrassing van 1984. Vandaag de dag heeft Koryo Tours, dat wordt gerund door Engelsen, de IT-onderneming van de Democratic Peoples Republic Korea, Nosotek, de opdracht gegeven om de eerste Noord-Koreaanse game te produceren: Pyongyang Racer. Dit door en door oninteressante spel biedt de speler de sensationele, unieke ervaring van het rondrijden in de hoofdstad zonder tour guide die je weghoudt van de shit die je niet mag zien. Het laat je net zo veel deprimerend Sovjetbeton bezichtigen als je joyrijdende en benzineminnende hartje begeert. En dat allemaal gezellig in je eentje.

Voordat je begint wordt er nog opgemerkt: “Dit spel was in 2012 ontwikkeld en probeert geen hoogstaand technologisch wonder te zijn, maar gewoon een leuk racespel waarbij je rond kunt rijden in Pyongyang om meer over de stad te leren.”

Met andere woorden: het is retro. Er is zo’n verkeersmeisje dat soms irritant doet, een minigame waarin je benzine moet verzamelen, en, mocht je in een dolle bui zijn, misschien zelfs de mogelijkheid om semiroekeloos te gaan rijden. Doelen van het spel: 1) Voor lange tijd in een rechte lijn rijden. 2) Zie 1.

Ik vroeg mijn game-geobsedeerde jongere broertje wat hij ervan vond. “Het is slecht geprogrammeerd en slecht ontworpen. Het zit vol fouten en is ontzettend saai.”

Het spel staat je erg weinig toe. Wat, kijkend naar het dictatoriale regime van de Grote Leider erg realistisch is. Je bent verplicht om het spel te spelen op de manier die zij willen, en de landschappen zijn voorzien van het visuele spektakel van een leeg weiland.

Jason Tochinsky van Jalopnik stelde dat “het precies is zoals het is om te rijden in Pyongyang: traag, enorm saai, leeg, beperkt, en het loopt er technologisch gezien op z’n minst tien jaar achter. Het is een perfecte parodie op zichzelf, zonder enig oog voor de ironie hiervan.”

De gepimpte auto waarmee je virtueel door de digitale straten glijdt is gemaakt door Pyeonghwa. Onlangs ging het gerucht dat de baas hiervan zijn bedrijf had verkocht. Dat is best treurig, gezien ze het enige Noord-Koreaanse bedrijf was dat adverteerde op billboards en op tv.

Een boze Noord-Koreaanse verkeersagente. Erotisch prikkelend op een vreemde manier.

Het meest opwindende uit het spel zijn de bevelen van verkeersagente Barbie-ho, die het maar niks vindt als je naar haar staart. Een van haar opmerkingen: “Rij rechtdoor. Kijk niet zo naar me. Ik heb dienst.”

Nick Bonner, een Engelse filmmaker die al sinds 1990 de baas is bij Koryo Tours, maakte het spel nadat hij had gepraat met Volker Eloesser van Nostek. Hij vond het idee van een “leuk, geweldloos en apolitiek” project wel leuk. Gamende studenten van de Kim Chaek University of Technology in Pyongyang hielpen mee bij de productie van het spel.

Bonner zegt dat het spel zo 'ultracool' is omdat het zo enorm retro is. “Ik was een klein jongetje in de jaren zeventig en kan me de beste arcadespellen nog goed herinneren. Vroege Nintendo, Space Invaders, vroege racespellen. Ik hou van hun eenvoud,” schreef hij in een email vanuit Brussel, waar hij werkt aan de romantische komedie die hij in Noord-Korea heeft opgenomen.

“Ik zou het leuk hebben gevonden om het spel spannender te maken door trolleybussen en trams de straten te laten oversteken,” schreef Bonner. “Maar dat is misschien iets voor een latere upgrade.”

Hou je stuur tot die tijd maar recht.

Twee dagen doorwerken zonder slaap? Is een pilletje voor

Jason Louv — Thu, 03 Jan 2013 09:00:00 +0000

Stel je eens voor: een nieuw doktersrecept zorgt voor totale concentratie, een geniaal denkvermogen en de mogelijkheid om minstens twee dagen lang wakker te blijven. Auditieve en optische implantaten zorgen voor een scherpe en optimale focus, tot ver in je pensioenjaren.

Stel je eens voor dat dit soort technologieën gebruikt zouden worden om werknemers te veranderen in superwerknemers, die dan als een soort van Übermenschen in staat zijn om de carrièreladder te beklimmen. Dat klinkt gaaf, maar stel je eens voor dat je wordt gedwongen om het middeltje te gaan gebruiken. Dat je een medisch experiment wordt van menselijke efficiëntie, alleen maar zodat je je baan kunt behouden.

Recent onderzoek suggereert dat we niet ver verwijderd zijn van dit soort arbeidsintensieve ecosystemen. Een rapport, samengesteld door de Royal Society (de Britse Nationale Academie voor Wetenschappen), bevat een samenvatting van de bevindingen van Britse academici, artsen en futuristen. Het suggereert, enigszins voorzichtig, dat we mogelijk al vrij snel massaal door kantoren zullen marcheren als werkmieren.

“Werkzaamheden zullen de komende tien jaar evolueren,” aldus het rapport, dat de titel Human Enhancement and the Future of Work draagt. “Technologieën voor de verbetering van het menselijk brein hebben daar een belangrijke bijdrage in. Het kan individuen leren om bepaalde taken uit te voeren of wellicht te helpen met het kiezen van het juiste beroep. Daarnaast beïnvloedt het de motivatie, stelt het mensen in staat te werken in extremere omstandigheden of tot hogere leeftijd, en kan het bedrijfsongevallen en ziektes reduceren.

Die zogenaamde technologieën zijn vooral chemische cocktails, zoals de slaapvernietigende drug Modafinil, of chirurgische ingrepen die gericht zijn op hersenstimulatie en bionische ledematen. Hoewel veel van dit soort technologieën al beschikbaar zijn, roept de toenemende profilering op de werkvloer de nodige vragen op. Zullen degenen die zich de ingrepen niet kunnen veroorloven zichzelf hopeloos voorbijgestreefd zien worden door hen die er wel geld voor hebben? Worden werknemers binnenkort onder druk gezet om gedwongen te veranderen in een supermens?

MODAFINIL: HET PERFECTE RECEPT?

Veel van de technologieën die het rapport beschrijft zijn nog steeds in een vroeg stadium van ontwikkeling. Anderen, zoals Modafinil, zijn al vergevorderd. Het is een medicijn ontwikkeld om narcolepsie te behandelen: het stelt de gebruikers in staat om wakker te blijven en voor maximaal twee dagen achtereenvolgens productief te zijn. Het is niet verrassend dat Modafinil populair is onder studenten, vrachtwagenchauffeurs, militairen en elk ander persoon dat voor een langere periode alert moet zijn.

Modafinil en andere cognitieve verbeteraars worden steeds vaker een gewoontegoed voor studenten, plus: ze gaan er ook gewoon mee door als ze eenmaal een carrière hebben. Dr. Barbara Sahakian, hoogleraar klinische neuropsychologie aan de Universiteit van Cambridge, wijst erop dat 16% van de Amerikaanse studenten aan de cognitieve boosters zit.

De drug—die door een select aantal onderzoekers wordt bestudeerd als potentiële verslavingsbehandeling voor dat andere powermiddel in poedervorm: cocaïne—is een favoriet onder artsen, wetenschappers en academici. De prestaties van de gebruikers zijn duidelijk beter dan de prestaties van mensen die het niet gebruiken. Het wordt zelfs gebruikt op het International Space Station om slaapstoornissen te voorkomen. (Dat lab wordt geteisterd door zestien zonsopgangen en -ondergangen per dag.)

“Een onderzoek uit 2011 wees uit dat Modafinil impulsief gedrag vermindert en de cognitieve flexibiliteit verbetert,” vervolgt het Royal Society rapport. “Er is bewijs dat cognitieve verbeterproducten zoals Modafinil de motivatie verhoogt en het plezier in het uitvoeren van routinematige taken vergroot.”

Gebruikers delen hun succesverhalen, bijvoorbeeld op Erowid, een website voor drugsonderzoek. “Ik heb nog nooit dit soort mentale helderheid in mijn leven gevoeld,” schreef Jay Bee, een 25-jarige gebruiker die zijn Modafinil-gebruik documenteerde op Erowid. “Ik voel de controle: irrationele gedachten worden weggedrukt.”

Terwijl Modafinil over het algemeen wordt aangeprezen als een drug met weinig bijwerkingen, wijst het rapport op het gebrek aan onderzoek naar gezondheidsrisico’s: “De bijwerkingen op lange termijn zijn onbekend; in feite geldt dat voor de meeste mensverbeterende technologieën.”

Erowid is ook de thuishaven voor mensen met verhalen over ongewenste bijwerkingen en verslavingen. Een 26-jarige gebruiker genaamd Mark meldde dat hij met behulp van zowel Modafinil als Piracetam “zijn leven heeft verpest”. Hij was zo gefixeerd op repetitieve taken (hij las tien uur per dag Wikipedia-pagina’s) dat hij zijn sociale leven en huwelijk verwoestte. Hij beweert dat hij zich er niet van bewust was dat zijn persoonlijkheid zo drastisch veranderde door de drug.

“Als ik een wens zou kunnen doen, zou ik teruggaan naar februari 2009, om nooit die eerste Modafinil-pil te nemen.”

Als dat de aard van de ‘productiviteit’ is die Modafinil-gebruikers kunnen verwachten op lange termijn, is het vooruitzicht van scheikundig verbeterd personeel extra spannend. Het versterkt het schrikbeeld van bedrijven in machtsposities, zeker met zo veel mensen die wanhopig op zoek zijn naar werk en de gebrekkige werkgelegenheid.

HERSENSTIMULATIE EN FYSIEKE VERBETERING

Van cognitieve training door middel van videogames tot bionica om gerichte delen van de hersenen te stimuleren: alles wordt gebruikt om de prestatie en focus van werknemers te verhogen. Alles om optimaal te functioneren, zelfs op gevorderde leeftijd.

Computerspellen worden gebruikt om meer te kunnen focussen en vaardigheden te vergroten. “Onderzoek met chirurgen geeft aan dat mensen die regelmatig videogames spelen bepaalde operatieve vaardigheden sneller oppakken en dat trainingen via computerspellen de prestaties verbeteren,” stelt het rapport. “Het blijkt ook dat games vaardigheidstrainingen kunnen verstrekken aan piloten.”

Dr. Roi Cohen Kadosh, van het Weillcome Career Development Fellow aan de Universiteit van Oxford, suggereert opties zoals transcraniële magnetische stimulaties, waarbij elektroden op de schedel worden geplaatst om gerichte gebieden van de hersenen direct te stimuleren. De technologie toont aan cognitie en leervermogen te versterken zonder negatieve bijwerkingen te hebben, tot nu toe dan. Daarnaast is het relatief goedkoop en hoeft er niet geopereerd te worden. Maar we zijn er nog niet.

“De potentie van non-operatieve cognitieve verbetering voor de ontwikkeling van intelligentie is niet bekend, en het wacht op onderzoek op dit gebied,” licht Dr. Kadosh toe via email. “Rekening houdend met de huidige vooruitgang, is het waarschijnlijk dat een aantal van deze apparaten op grote schaal beschikbaar is. Al zal het gekoppeld moeten worden aan goede cognitieve training en met een goede kennis van de relevante hersengebieden die betrokken zijn bij de vaardigheden die men wenst te verbeteren. We zijn nog lang niet in dit stadium, en het kan nog wel een paar jaar duren, misschien zelfs wel langer.”

Veel van de huidige technologische vernieuwingen worden ontwikkeld om natuurlijke lichamelijke zaken te modificeren of te herstellen—hoortoestellen, retinale implantaten, genoverdracht, bionische ledematen en cosmetische chirurgie. Allemaal zaken die de vergrijzende beroepsbevolking jonger moet laten lijken.

Maar al deze technologieën kunnen worden opgeschaald tot voorbij het punt van herstel. Zo kan bijvoorbeeld het gehoor worden opgevoerd naar een hoger niveau, zo vertelt Dr. Brian Moore, hoogleraar auditieve waarneming aan de Universiteit van Cambridge, via email.

“Er kunnen zeer gerichte microfoons worden gebruikt om beter te horen dan ‘normaal’,” schreef Moore. “Er zijn ook mogelijkheden voor het hoorbaar maken van geluid dat buiten het normale bereik van het oor valt, door frequenties te verschuiven. Ik denk niet dat er veel mogelijkheden komen om het basisgehoor te verbeteren, maar het is mogelijk om oren krachtiger te maken door het gebruik van intense geluiden en medicatie.”

Hoewel dergelijke ontwikkelingen dus nog niet op grote schaal voorkomt, kan het uiteindelijk dramatische veranderingen teweegbrengen in de personeelsbezetting.

DE ETHISCHE EN MORELE DIMENSIES VAN MENSELIJKE VERBETERING

Terwijl het personeel ouder wordt, zijn de werktaken steeds vaker gericht op informatiemanagement, en worden werknemers onderworpen aan volledig nieuwe inspanningen. Bovenstaande technologieën moeten naar verwachting deze spanningen verlichten. De grootste zorg van het Royal Society-rapport is dat bepaalde medicijnen of behandelingen een soort van patch worden om problemen op de werkvloer op te lossen, in plaats dat er bestuurlijke problemen of economische omstandigheden worden aangepakt.

Het is mogelijk dat het gebruik van cognitieve en fysieke verbetering een gewoontegoed wordt of zelfs dwangmatig wordt opgelegd. Het beeld van digitale slavenhokken waarin werknemers verbonden zijn aan hun computer en een Modafinil-infuus is niet prettig.

Een ander groot probleem zijn de kosten. De kosten van deze technologieën vormen een klassebarrière. Het betekent dat degenen met de juiste middelen sneller carrière zullen maken en de minder gefortuneerden ver achter zullen blijven. De versnelling van werknemersprestaties kunnen bovendien ten koste gaan van de arbeidsrechten.

Er wordt steeds vaker van werknemers verwacht dat ze lange dagen maken en in het weekend werken. Ze moeten constant vastgekit zijn aan hun werktelefoon en lijden daarnaast aan de verdwijnende voordelen, zoals een arbeidsverzekering en betaald verlof. Ze moeten dankbaar zijn dat ze een baan hebben in een krimpende economie. Rijke bedrijven zullen niet aarzelen om maatregelen te nemen als ze een paar jaar extra werk kunnen persen uit hun werknemers voordat ze vervangen worden. In deze arbeidsomstandigheden klinkt doping of fysieke modificatie helemaal niet als een sciencefictionverhaal.

Arbeidersverbetering is iets waar diep inzicht, ethische bedachtzaamheid en planning voor nodig zijn. Al is het maar om ervoor te zorgen dat het ons niet tegenwerkt in de toekomst.

Deze man stuurt in 2023 vier mensen voor de rest van hun leven naar Mars

Jamie Clifton — Mon, 26 Nov 2012 07:45:00 +0000

Een half uurtje carpoolen naar je werk is al erg genoeg, dus drie dagen reizen om bij een onbeduidend zwevend stuk steen te komen is zinloos en een enorme tijdverspilling. Maar als de reis een opwindend vooruitzicht belooft, dan zou ik het niet zo erg vinden. Een nieuw, kant-en-klaar huis waar ik de rest van mijn leven kan doorbrengen, bijvoorbeeld. Ondernemer Bas Lansdorp verwezenlijkt deze droom met zijn Mars One-project. Het doel van dit project is het creëren van een leefbare nederzetting op Mars, om er vervolgens in 2023 vier mensen naartoe te sturen, die daar de rest van hun leven zullen blijven. Na een aantal jaar zal er nog een stoet mensen volgen.

Zijn project valt nog eens extra op omdat hij het grootste mediaspektakel in de geschiedenis van de mensheid gaat organiseren om de plannen te financieren. Het is de bedoeling dat iedere stap van het proces wordt vastgelegd. De kijkers mogen bepalen wie de reis mag gaan maken. Zo vermijdt hij afhankelijkheid van de overheid en een mogelijk politiek ingrijpen. Ik ging wat drinken met Bas om te praten over zijn plannen.

Bas Lansdorp.

VICE: Kun je vertellen hoe je op het idee bent gekomen om mensen naar Mars te sturen?

Bas Lansdorp:Ik raakte vijftien jaar geleden geïnspireerd toen de eerste Rover op Mars landde. Ik dacht bij mezelf dat ik het veel toffer zou vinden als het mensen waren die op Mars zouden lopen, in plaats van machines. Ik wilde altijd al zelf gaan, maar ik wist dat ik nooit door de procedures van de NASA zou komen. Een paar jaar later vertelde iemand me dat de Amerikanen een enkeltje Mars aan het plannen waren—wat veel makkelijker uitvoerbaar is dan een retourmissie. Dus besloot ik alles waar ik mee bezig was te laten voor wat het was en er gewoon voor te gaan.

Wat was je in die periode aan het doen?

Ik werkte voor een bedrijf, maar ik verkocht de helft van mijn aandelen om het balletje te laten rollen. Toen vertelde John de Mol me dat ik het project kon financieren door middel van de media. Ik dacht bij mezelf, ik moet deze kans nu grijpen. Het is extreem complex maar ik moet het risico nemen en het gewoon doen.

Het is heel interessant dat je het project financiert met mediageld.

We hebben ook andere ideeën voor inkomsten, maar ja, we moeten een hoop financieren voordat we mensen naar Mars kunnen sturen. Het creëren van een mediaspektakel leent zich daar goed voor. Ik moet wel zeggen dat het organiseren van een groot media-evenement niet mijn voornaamste doel is, hoor. Dat kun je op veel makkelijkere manieren doen dan door mensen een enkeltje Mars te geven.

Ha, dat denk ik ook. Hoeveel gaat het kosten?

Het gaat ongeveer 4,7 miljard euro kosten om het te organiseren, en daar komt ongeveer 778 miljoen euro bovenop voor elk van de vier astronauten. Ik dacht aanvankelijk dat de cijfers onrealistisch hoog waren. Maar toen ik hoorde dat het Internationale Olympische Comité ongeveer 2,5 miljard euro aan de Olympische Spelen had uitgegeven, vond ik het wel meevallen. Letterlijk iedereen die een televisie bezit of kan internetten zal het zien, en in 2023 zijn dat 4 miljard mensen. Stel je voor dat jij het merk bent dat het evenement sponsort. Dan heb je gelijk de grootste naam op Aarde. Het is veel geld, maar ik ben heel ondernemend en heel nuchter, dus ik zou het niet doen als ik dacht dat het niet mogelijk was.

Hoe gaat het in zijn werk? Wat wordt er eerst naar boven gestuurd?

We hebben een missiedemonstratie in 2016, om alle aangekochte technologie te laten zien. We zullen dan ook een communicatiesatelliet naar Mars sturen. In 2018 sturen we een rover om de beste locatie voor de nederzetting te bepalen.

Welke factoren zijn bepalend voor een goede locatie voor de nederzetting?

De locatie moet noordelijk liggen, omdat er in het noorden een grote hoeveelheid waterkristallen in de grond zit. In het noorden moet de nederzetting dan op een zuidelijk punt worden gevestigd, zodat de zonnepanelen effectief kunnen zijn. Het wordt gebouwd op de noordelijke helft omdat de seizoenen daar minder extreem zijn. Het gebied moet bovendien laag zijn, omdat Mars een dunne atmosfeer heeft. Hoe lager, hoe meer tijd je hebt om veilig te landen.

En alles is klaar voor gebruik als de eerste vier mensen aankomen, toch?
Ja, alles zal door de rover vervoerd worden in voorgebouwde componenten. Er zijn twee capsules voor het levensondersteunende systeem, twee capsules voor de huizen en twee capsules met de benodigdheden voor de mensen.

Cool. Klopt het dat de astronauten willekeurig worden gekozen, door middel van een loterij?

Nee, dat is verzonnen door een nieuwsprogramma. Een aantal deskundigen zullen uit alle aanmeldingen geschikte kandidaten selecteren. Daarna vragen we het publiek wie zij naar Mars willen sturen. De mensen die worden uitgekozen, zijn ’s werelds eerste ambassadeurs op Mars. Het is dus belangrijk dat het publiek een stem heeft.

Wie zou een perfecte kandidaat zijn?

Toen we begonnen dacht ik dat we artsen en ingenieurs nodig hadden. Het belangrijkste is echter de persoonlijkheid. We hebben iemand nodig die zeven maanden lang in een klein voertuig kan zitten. Hij moet het bovendien mentaal aankunnen om de Aarde achter zich te laten. De medische en bouwkundige aspecten zijn natuurlijk ook belangrijk, maar de personen worden acht jaar lang getraind in die vaardigheden. De persoonlijkheid is dus het cruciaalst.

Rovers die de capsules bouwen, zoals weergegeven door een kunstenaar.

Wat gebeurt er als twee astronauten een baby verwekken, ofzoiets?

Dat is niet het doel, natuurlijk. We sturen mensen naar Mars. Wat ze daar doen, daar zijn ze zelf verantwoordelijk voor. Er is een enorm tijdsverschil tussen de Aarde en Mars. We kunnen daarom niet zeggen: “Pak die steen op.” We kunnen hen geen real time advies geven. Ze moeten dus verantwoordelijk zijn. En elk verantwoordelijk persoon weet dat kinderen krijgen op Mars niet echt een goed idee is. Uiteindelijk zullen er natuurlijk wel baby’s worden geboren. Het voornaamste doel is het creëren van een leefomgeving waar dat kan gebeuren. Misschien als er twintig of dertig mensen wonen.

Dus je wilt uiteindelijk een heel nieuwe maatschappij op Mars stichten?

Ja, dat is het doel. We willen een kleine, zelfvoorzienende maatschappij op Mars oprichten, die de Aarde niet meer nodig heeft. Dat is echter iets op de lange termijn, en niet iets waar je controle over hebt, dus we zullen zien.

Zou je zelf uiteindelijk op Mars willen leven?

Dat wilde ik ja, maar ik sprak met medisch directeur Norbert Craft en die vertelde me dat ik niet het geduld heb om het daar vol te houden. Ik ben een architect en een ondernemer. Ik ben dus niet geschikt om op missie te gaan. Ik zal wel extreem jaloers zijn wanneer de eerste vier mensen vertrekken.

De nederzetting in 2023, zoals weergegeven door een kunstenaar.

Een van mijn vrienden heeft zich ingeschreven. Hij wilde altijd in de Schotse wildernis wonen, maar ik denk dat Mars een beter alternatief is.

Oh, tof. We hebben kort geleden een bod gehad van een investeerder. We komen dus erg dicht bij het tekenen van een contract voor de voorzieningen. Als dat gebeurd is, kunnen we beginnen met het selecteren van astronauten.

Oké, ik zal het hem laten weten. Ten slotte: wat is jouw persoonlijke missie? Een wetenschappelijke ontdekking? Het hele menselijke ras verplaatsen? Of wil je gewoon een stempel op het universum drukken?

Ik denk dat ik ergens in het midden zit. Ik ben geïnteresseerd in wetenschap. Ik bedoel, stel je voor dat we leven zouden vinden op Mars. We weten niet of er ergens in het universum leven is, laat staan of er iets leeft op onze buurplaneet. Wie weet geeft het ons meer informatie over de geschiedenis van het zonnestelsel. Het vooruitzicht van mensen die naar een andere planeet worden verplaatst is adembenemend. Mijn grootste motivatie is om iets wat onmogelijk lijkt mogelijk te maken.

Volg Jamie op Twitter: @jamie_clifton en ontvang updates over Mars-One: @MarsOneProject.

Eén giftige tonijn met extra radioactiviteit alstublieft

Daniel Stuckey — Fri, 02 Nov 2012 09:41:00 +0000

Als je door Tokio wandelt ben je jezelf voortdurend bewust van de naschokken van de kernramp in Fukushima. Toen ik in april dik dertig uur moest wachten tijdens een tussenstop durfde ik bijvoorbeeld geen enkel stukje vis te eten. Ik overleefde op kip katsu, en heel veel Kirin-melkthee. (Sindsdien weet ik dat dit een goede bron voor melamine is). Met mijn basiskennis van de Japanse taal kon ik niet eens een ticket naar Shibuya kopen, laat staan dat ik mensen kon vragen naar de plaatselijk kwaliteit van de hamachi.

“Ga niet naar Fukushima! Het is een nucleaire bom!”, grapte een vriendelijke jongeman terwijl hij me hielp een kaartje naar Shibuya te kopen.

Maar hoe onveilig zijn Japanse schaal- en schelpdieren nu echt na al die tijd? Hoe erg kan een hapje van een vette tonijn zijn? En wat als de vis is gevangen aan de kust van Fukushima, waar ernstige hoeveelheden radioactief materiaal zijn gelekt?

Meer dan anderhalf jaar later is Ken Buesseler, een maritiem chemicus van het Woods Hole Oceanographic Institution, druk bezig om dergelijke vragen te beantwoorden. Uit 9.000 gepubliceerde bodemmonsters van het Japanse ministerie van Landbouw, Bosbouw en Visserij concludeerde Buesseler dat de vissen gewoon te eten zijn, zelfs als ze zijn blootgesteld aan diverse complexe reeksen van radioactiviteit.

Buesseler doet zijn research.

Terwijl MSNBC meldt dat de opslag van besmet water van Fukushima genoeg is om vijftig zwembaden van Olympische afmetingen te vullen, komt Buesseler met zijn eigen conclusie: een toekomstige voedselrel over besmette vis lijkt onvermijdelijk.

Buesselers rapport toont namelijk aan dat de vis niet schadelijk is voor consumptie, maar laat wel verschillende verspreidingsniveaus van radioactieve besmetting zien. Vissen die zich voeden met bodemplanten en -dieren dragen het hoogste niveau van besmetting met zich mee: de radioactieve elementen cesium-135 en -137. Cesium-137 heeft een halveringstijd van dertig jaar, maar diffundeert in oceaanwater. Daar is het veel minder een zorg dan in een droge omgeving.

Met het onderzoek van Buesseler in het achterhoofd is het moeilijk om niet te veronderstellen dat zogenaamde bodemeters erger worden aangetast door radioactiviteit, doordat het Cesium zich verzamelt op de bodem van de oceaan.

Als de verborgen hoeveelheid cesiumverontreiniging de Japanse ambtenaren van de gezondheidsdienst niet bang maakt (de regels zijn reeds aangescherpt, maar blijkbaar niet echt veel), wat dan wel?

Na het interviewen van Louie Psihoyos, maker van The Cove, bleef ik maar denken aan de met kwik beladen vis. Hij vertelde me over een experimenteel onderzoek dat had aangetoond dat de duurdere variant van tonijn (die ook gebruikt wordt voor kwaliteitssushi) ook een hoger kwikniveau bevatte.

Hoewel ik niet van plan ben om binnenkort te stoppen met het eten van vis, kan ik niet anders dan een toekomst overwegen waarin het daadwerkelijk zal moeten.

Lekker hard gaan op een Apple-presentatie

Steven Strijbosch — Wed, 12 Sep 2012 14:13:00 +0100

Joepie!!! De mobiele sensatie van het jaar wordt vandaag gepresenteerd: de iPhone 5. In ieder geval, dat zeggen de kenners. Vanaf vanavond zeven uur kan je wild worden van ruisreductietechnologie en een nieuwe batterij die 20 minuten langer mee gaat. Maar, mocht je zo’n conservatieveling zijn die heel geforceerd met een Nokia 3310 rond blijft lopen, dan zijn hier enkele drankspelletjes die het Apple Event van vandaag toch nog leuk maken.

HET iBACLE

SPELREGELS: Schenk wat shots van een licht alcoholisch biertje in – het is immers woensdag en eenvoud is de ultieme vorm van verfijning. Bekijk het Apple event op televisie of via internet. Zodra duidelijk wordt dat Apple GEEN nieuwe iPhone onthult, neemt iedereen een drankje. Doe extra shotjes als Apple een nieuwe iPad-lader introduceert of met een nachtlampje in de vorm van het nummer 5 komt. Ach, je moest donderdag toch al vroeg op.

DRONKENSCHAPSGRADATIE: * [1/5]

JARGON ROULETTE

SPELREGELS: Zorg voor bier of licht alcoholische cocktails. Geen appelcider want dat is flauw. Kijk het Apple event op televisie of via internet. Neem elke keer een slok als je woorden zoals "game-changing", "revolutionair", "visionair" of "energiezuinig" hoort. Pak twee slokken als de presentator arrogant lacht, Neil Armstrong noemt of als de camera wordt gericht op huilende mannen die doen alsof net een nieuw tijdperk van de menselijke beschaving is ingeluid. Leeg je glas bij elke sneer richting Samsung of Google.

DRONKENSCHAPSGRADATIE: ** [2/5]

ZELFREFLECTIE

SPELREGELS: Bekijk het Apple event op televisie of via internet. Begin het spel met het achterover gooien van een biertje en doe hetzelfde bij het zien van een zwarte coltrui. Houd vervolgens een halfslachtig groepsgesprek over hoe het kopen van een nieuwe mobiele telefoon altijd erg spannend lijkt in het begin, maar dat deze spanning snel verandert in een gevoel van leegte en eenzaamheid.

Pink je tranen weg, breek de ongemakkelijke stilte en vergelijk dan je aantal applicaties met die van je drinkpartners. De persoon met de meeste toepassingen leegt zijn of haar telefoon op chronologische volgorde. (Sorry 9292ov en Buienradar). Voor elke verwijderde applicatie is het leegdrinken van een biertje verplicht. Voor de anderen: neem stilletjes slokjes en geniet van het leedvermaak.

Additioneel feit: mocht de persoon de eindstreep niet halen dan wordt zijn of haar 3G-aansluiting voor een half jaar geblokkeerd. Dus.

DRONKENSCHAPSGRADATIE: *** [3/5]

DE PANIEKAANVAL

SPELREGELS: Mix twee delen absint en een deel remvloeistof. Vul voor elk persoon een halve liter glas en laat er dan een shotglas met wodka in vallen. Kijk de Apple-persconferentie. Neem iedere keer dat het Apple-logo in beeld komt een flinke slok en vul het glas bij. Drink elke keer als je aan Steve Jobs denkt een vol glas.

DRONKENSCHAPSGRADATIE: **** [4/5]

PS. Voor de echte fanboys:

ACHTER TRALIES

SPELREGELS: Stop een plastic zakje vol met gepureerd fruit, suiker en ketchup. Verhit het zakje om de andere dag. Wacht een week, doe een wasknijper op je neus, open het zakje en schep de vloeistof uit de pulp. (Her)verpak het sap in gecanneleerde champagneglazen. Bekijk de Apple-persconferentie op televisie of via internet terwijl je je vrienden een "echt ongewone Cabernet Sauvignon met een unieke, aardse tannine en een ondeugend neusje" serveert. Elke keer dat iemand met een zelfvoldane glimlach de kamer rondkijkt en "ik ga die iPhone denk ik wel kopen" zegt, sla je hem zo hard als je kunt in het gezicht. (De zogenaamde iPets). Herhaal dit totdat de politie arriveert.

DRONKENSCHAPSGRADATIE: ***** [5/5]

In de toekomst is je drugsdealer een 3D-printer

Kevin Holmes — Thu, 12 Jul 2012 15:00:00 +0100

De drugsdealer van de toekomst ziet er een stuk vriendelijker uit

Eerst het saaie nieuws: wetenschappers werken aan een chemicaliënprinter. Voor die printer kan je apps downloaden. Deze apps geven je toegang tot de blauwdrukken van de chemicaliën die je nodig hebt. De toepassingen van die 3D-geprinte drugs kan belangrijke gevolgen hebben voor de medische wereld. Medicijnen kunnen door de peoples zelf worden uitgeprint, en dan ook nog eens honderd procent toegespitst op hun fysieke gesteldheid. Kom je uit een familie waar een aantal vreselijke kwalen in de genen zitten? Dan neem je vanaf je geboorte medicijnen die dit bestrijden. Last van hooikoorts? Neem dan een custom-made chemisch goedje gebaseerd op lokale honing. Of zoiets.

Wat ik interessanter vond was de mogelijkheid om plezierdrugs uit te printen. Roesmiddelen. Pretpilletjes. Lolspul. Joepiepoeder. Het uitprinten zou prettig zijn, omdat drugs hosselen altijd en eeuwig gedoe blijft. Gezeik met vrienden die gasten kennen die in achterstandswijk wijken in bedompte flats wonen en die je scheel aanstaren tot je weer opzout. Of een willekeurig iemand in een club smeert je aspirine aan, die dan wel bitter smaakt, maar die verder niet veel doet.

Om deze verder wat saaie uitvinding op wat sensationele wijze te duiden, viel ik professor Lee Cronin lastig, een wetenschapper aan de Universiteit van Glasgow die zich bezighoudt met de technologie. Hier is het gesprek:

VICE: Hoi Lee, kun je kort uitleggen hoe het 3D printen van medicijnen werkt? Je print niet gewoon een pilletje uit, toch?

Lee Cronin: Ok, stel je voor:

1) je gaat naar een online apotheek.

2) je bepaalt wat je wil hebben.

3) je koopt de blauwdruk en de inkt om het medicijn te printen.

4) de inkt wordt voorverpakt in een veilig inktpatroon bij je thuis bezorgd.

5) je print het medicijn uit met de speciale inkt en de software.

6) je neemt het medicijn.

En wat zijn de belangrijkste voordelen hiervan?

Het is leuk, want je kunt het medicijn nu voor meer mensen beschikbaar maken. En het is de software die waardevol is, niet de chemicaliën. Het lost het probleem van nepmedicijnen op en het maakt de weg vrij voor persoonlijke medicijnen.

Lee Cronin in zijn lab.

Hoe werken persoonlijke medicijnen dan?

Ik ben bang dat ik dat niet kan vertellen. Maar ik zal je een kleine hint geven. Stel je voor dat ik apparatuur had om medicijnen te ontdekken en dat ik jouw genetische code had, etcetera. De 3D-printer zou eerst overal verkrijgbaar moeten zijn, zoals smartphones nu zijn. Als dat zo is kun je persoonlijke medicijnen maken. Dat gaat gebeuren, en dan komt er een revolutie.

Dus mensen kunnen medicijnen maken gebaseerd op hun DNA?

Nee, niet alleen dat. Het is meer een combinatie van nature en nurture.

Hoe bedoel je? Je kijkt naar iemands biologische samenstelling en iemands

opvoeding en dan beoordeel je de kans dat hij een bepaalde ziekte krijgt?

Zoiets, ja.

Denk je dat de mensheid voor altijd zal bestaan met dit soort ontwikkelingen?

Niet zonder enige grenzen, denk ik, maar daar houd ik me niet zo mee bezig. Mijn doel is om mensen zo lang mogelijk gezond te houden.

Ik neem aan dat dit ook positieve gevolgen kan hebben voor armere landen? Het goedkoper en makkelijker beschikbaar maken van medicijnen?

Ja, precies.

Voorzie je een soort van “doe-het-zelf-industrie”? Amateur chemici die experimenteren met het printen van medicijnen?

Ja, het is net als bij ARM-technologie. In de toekomst verkopen we geen medicijnen meer, maar blauwdrukken en apps. Die apps worden getest en goedgekeurd in een laboratorium voordat ze op de markt komen.

Maar hoe weerhoud je mensen ervan om de technologie te misbruiken, zoals drugsdealers die drugs gaan maken om op straat te verkopen? Of gewoon nieuwsgierige scheikundigen die recreatieve drugs gaan maken voor vrienden om te proberen.

Nou, dat zal beperkt worden denk ik. Hoe dat beperkt wordt, daar moet nog goed over vergaderd worden. Maar het kan bijvoorbeeld werken zoals Apple de iPhone beveiligd voor ongeautoriseerde apps.

Mensen kunnen een iPhone kraken, je hebt altijd mensen die technologie kunnen hacken.

Maar mensen kunnen ook inbreken in chemische laboratoria en hun eigen dingen maken.

Hoe lang denk je dat het duurt voordat we deze technologie in onze huiskamers krijgen? Een paar jaar? Decennia?

Misschien tien tot 15 jaar? Wie weet?

Fantastisch. Bedankt, Lee.

Het Higgs-boson uitgelegd voor mensen die van lifestyle houden

Alejandro Tauber — Thu, 05 Jul 2012 12:00:00 +0100

De gemiddelde mens, de casual-ademhaler, weet niet wat een Higgs-boson is, behalve dat het een deeltje is dat misschien, of waarschijnlijk, denken we, ontdekt is. En gepresenteerd in het elegante Comic Sans. The Guardian probeerde aan een zevenjarige uit te leggen wat het Higgs boson-deeltje is, maar wat hebben wij en onze peoples daaraan? De 21-jarige student die iets met media studeert en die eigenlijk creatief wil zijn? We vroegen onze huisnatuurkundige Alejandro Tauber om uit te leggen wat Higgs-boson is, maar dan voor mensen zoals jij en ik:

Yo, binnen de natuurkunde bestaat er een theorie die het Standaardmodel heet. Het bestaat uit een serie hele ingewikkelde vergelijkingen die vrijwel alle interactie tussen materie uit zouden moeten leggen. In simpeler woorden: hoe hele kleine dingen op elkaar reageren. Nog simpeler: hoe shit werkt. Op quantummechanisch niveau dan. Maar laten we het daar verder niet over hebben, tl;dr. Het enige wat belangrijk is om te weten, is dat het model een hele hoop theoretische voorspellingen heeft gedaan over het bestaan van quantumdeeltjes die later ook daadwerkelijk werden gevonden.

Het Standaardmodel is dus heel goed in het beschrijven van dingen, maar er missen nog enkele cruciale onderdelen uit. Een van die onderdelen is iets wat deeltjes massa (gewicht) zou moet geven. En dat kan natuurlijk niet! Hoe moet je anders weten hoeveel je bent aangekomen sinds je zomervakantie hebt? En hoe moet het heelal anders überhaubt bestaan? Daar biedt Higgs uitkomst. Er is blijkbaar een ding, iets wat echt zou moeten bestaan, wat ervoor zorgt dat alles behalve licht iets weegt. Het ding, het Higgs-boson, is een bijproduct van een energieveld wat overal aanwezig is en vertoont zich alleen bij de extreem hoge energieën die worden opgewekt in de deeltjesversnellers van CERN. Waarna het meteen weer uit elkaar valt in allemaal andere deeltjes die met ongelofelijke nauwkeurigheid worden gemeten door de enorme detectoren daar.

Foto door Macha Rousakov

Maar wat de fuck betekent dit alles? Hoe moet je nou begrijpen wat een 'energieveld' is als je HBO media en communicatie studeert? We belden voor opheldering met een superslimme vriend, natuurkundestudent Alex Kieft, die zijn scriptie over het Higgs-boson schreef. Hij legde de manier waarop het werkt ongeveer als volgt uit: 'Stel dat de Gashouder vol hipsters staat. De Gashouder stelt het universum voor en de hipsters zijn het Higgs-energieveld. Dan komt ineens Gaslamp Killer via de gewone ingang binnen. En Gaslamp Killer moet naar het podium om op te treden. De hele zaal is in rep en roer en iedereen dromt om de arme Gaslamp Killer heen om zijn wilde kroeshaar aan te raken en te vragen hoe hij altijd zulke energieke sets draait. Door al die grijpgrage hipsters kan Gaslamp Killer zich nu moeilijker richting het podium begeven. Die moeite die hij nu moet doen om zich voort te bewegen, is massa.' (Dit is trouwens een hele vrije vertaling van wat Alex vertelde. Sorry, Alex.)

Simpel, toch? Een Higgs-deeltje is in deze vergelijking één van de hipsters. En in de echte wereld kun je die alleen zien als je een paar Gaslamp Killers (oftewel materie) verschrikkelijk hard op elkaar laat botsen. En dan nog heb je een probleem: je kan het Higgs-deeltje niet letterlijk zien. Ook niet onder een microscoop ofzo. Maar daar hebben die wetenschappers in CERN iets op bedacht. Stel je dit even voor: het is Pasen. Jeej! Er bestaat een theorie dat er ergens in de achtertuin hele lekkere kleine paaseitjes verstopt zijn. Maar je weet het niet zeker. En je bent gehandicapt. Je hebt geen benen. Maar je hebt wel een handgranaat. Die flikker je de tuin in, en dan kijk je na de ontploffing heel goed naar de rondvliegende shit om te zien of je kleine stukjes zilverfolie of chocoladevulling ziet. Dat doe je honderdduizenden keren, net zo lang tot je helemaal zeker bent dat je echt die zilverfolie en chocoladevulling hebt gezien. Dus de paaseitjes bestaan! Nee hoor, paaseitjes bestaan waarschijnlijk. Want het zou ook een Kinder Bueno kunnen zijn. Of een bonbonnetje. Maar bij CERN hebben ze het experiment ondertussen zo vaak uitgevoerd dat ze er 99,99% procent zeker van zijn dat het bestaat. Best wel zeker dus.

Natuurlijk is het Higgs-deeltje niet echt als een paaseitje. Duh. Er zijn in het echt dus ook weinig handgranaten aan te pas gekomen. Maar het is wel ongeveer hoe het werkt in die detectoren. In plaats van een explosie laten ze bundels atomen op elkaar botsen en de zilverfolie en chocoladevulling zijn piepkleine restproducten van het uit elkaar vallende Higgs-deeltje. Ongeveer bijna precies dus. Serieus. Ik heb het gecheckt bij natuurkundebuddy's.

Het deeltje bestaat dus. En wat nu? Nu mag een Italiaanse fysicus bijvoorbeeld zijn linkerbal behouden, die hij had verwed omdat 'ie zo zeker was dat het deeltje gevonden zou worden. En verder? Verder gaan ze in CERN kijken of het Higgs-deeltje misschien wel uit meerdere deeltjes bestaat. Dus het is allemaal eigenlijk niet zo spectaculair? Jawel. Het is awesome dat 50 jaar onderzoek en een ondergrondse machine die voor een miljard euro gebouwd is een theorie hebben bevestigd die al die tijd slechts op papier bestond. Of het gevolgen heeft voor je dagelijkse leven? Nee. Je gaat er geen fuck van merken. Maar het is wel vet.

Meer dingen lezen om je kennis van wereldse zaken bij te spijkeren?

De leukste en koddigste vondsten uit het PVV-verkiezingsprogramma

Acht etenswaren waar je van houdt, die nu door robots gemaakt worden

Michelle Lhooq — Tue, 03 Jul 2012 11:00:00 +0100

Waarschijnlijk heb je ondertussen wel gehoord over de Burrit0bot - zo'n beetje de meest awesome 3D-printer op aarde. Met de printer kun je burrito's maken ... met je iPhone. Burrit0bot is echter helaas nog een prototype die ontworpen werd door een NYU-student als afstudeerproject. Wat betekent dat 'ie nog niet gemaakt is.

Om je teleurstelling ietwat tegemoet te komen maakten we deze lijst van mondkost dat wél al door robots gemaakt wordt. Zie hieronder voor die futuristische etensporno.

1.

De mondkost: Noodles en dumplings.

De robots: 18 super-schattige robots, waaronder Noodle-bot, Dumpling-bot en Kook-bot, runnen een restaurant in China.

Awesome omdat: Zing-bot en Hond-bot met je komen hangen.

2.

De mondkost: Ham-kaas omeletten.

De robot: Chief Cook Robot, ontworpen in Zwitserland, klopt je eitjes, raspt je kaas en snijdt je ham. Zonder ochtendhumeur.

Awesome omdat: Chief wordt bestuurd door een Nintendo Wii. En hij doet zijn koksmuts nooit af.

3.

De mondkost: Sushi.

De robot: Japanse Sushibot pompt er 60 stuks sushi per minuut uit.

Awesome omdat: Er eindelijk een robot is die je sushitempo bij kan houden.

4.

De mondkost: Bier.

De robot: Asahi's Beerbot houdt drie blikjes en twee glazen koud in zijn wondertonnetje. En schenkt die biertjes voor je wanneer je dat wil.

Awesome omdat: Je kan deze vriend gewoon online kopen.

5.

De mondkost: Döner kebab.

De robot: De Duitse FFDR-V1004 gebruikt een digitale camera om de perfecte dikte van elke plak döner te meten, af te snijden en deze vervolgens in een pita te vouwen.

Awesome omdat: Duitsers blijkbaar meer van kebab houden dan Turken.

6.

De mondkost: Softijs.

De robot: "Yasawa-Kun" chillt 'm in een hokje in het Japanse pretpark Tokyo Summerland. Nadat je je smaak selecteert van het schermpje, voegt deze boy er spikkeltjes en siroop aan toe en geeft je ijsje aan door een glazen poortje.

Awesome omdat: Kijk 'm nou zitten!

7.

De mondkost: Worstjes.

De robot: Chef Rosie en Sous-chef James van de universiteit van München. Rosie kookt de worsten terwijl James de broodjes opensnijdt met een elektrisch broodmes.

Awesome omdat: Rosie en James zijn "samenwonend".

8.

De mondkost: Pizza.

De robot: Let's pizzamachines stammen uit Italië en komen hopelijk binnenkort naar Nederland. De robot mixt alle ingrediënten, kneedt het deeg, sproeit de saus en bakt de pizza ... in 2,5 minuut.

Awesome omdat: 2.5 minuut.

Games: We speelden The Darkness II

Nils de Lange — Thu, 15 Mar 2012 00:00:00 +0000

Uitgever: 2K Games
Systeem: PC, PS3, Xbox 360

Er is eigenlijk maar één ding mis met The Darkness II: de naam van de hoofdpersoon. De man die zijn tegenstanders doormidden hakt en hun harten eet als ontbijt heet Jackie. Elke keer dat zijn naam genoemd wordt in tussenstukjes en tijdens het spelen moest ik denken aan het gelijknamige tijdschrift (die van de niggabitch) en de dikke nieuwe hoofdredacteur met z’n sjaaltjes. De persoon die ongeveer het slechtst in The Darkness past van alle mensen in de wereld. Ik snap heus wel dat het niet redelijk is om van de Amerikaanse makers van deze game te vragen of ze met dit soort dingen rekening houden, maar toch: hou er rekening mee!

Het plot van het spel is best wel ingewikkeld, maar wel goed bedacht. Omdat het karakter waarmee je speelt zowel maffiabaas is als bezeten door een duistere kracht (the Darkness) kun je in deze game iemands hoofd eraf blazen met een shotgun en tegelijk zijn hart eruit trekken met the Darkness.

Het is moeilijk uit te leggen wat deze Darkness precies is. Het is volgens mij het best te omschrijven als een combinatie van een terminator, een tweekoppige velociraptor en de ring uit The Lord of the Rings. Met zijn twee hoofden, die uit het personage lijken te groeien, kun je mensen en dingen vastpakken en kapot maken. Er is één maar: the Darkness kan niet tegen licht. Dat is leuk bedacht, want zo kunnen hardcore gamers zich goed met dit monster identificeren.

Natuurlijk is er een verhaal, een reden voor al het geweld (volgens mij moet je een meisje redden uit de hel ofzo), maar als je geïnteresseerd bent in een goed verhaal kun je beter een boek lezen. The Darkness is meer zo’n spel dat je moet spelen als dat ene leuke meisje vandaag weer niet reageerde toen je “hoi” zei, als je net je teen heel hard hebt gestoten of als je om een andere reden boos bent op de wereld.

Qua fysiek geweld is The Darkness best wel nasty, maar de cartoonachtige graphics zorgen ervoor dat de constante stroom gehalveerde mensen en uitgerukte harten op je beeldscherm ook wel iets gezelligs heeft. De opengewerkte lichamen die the Darkness achterlaat doen denken aan de tekeningen van de inwendige mens uit het biologieboek op de middelbare school, maar dan leuker en bloederiger. Mensen doodmaken was nog nooit zo leuk. Eigenlijk misschien toch wel jammer dat die nieuwe dikke van de Jackie niet in dit spel zit.

De lotgevallen van een illustrator van slakkengenitaliën

Briony Wright — Mon, 20 Feb 2012 23:00:00 +0000

Dit zijn de privédelen van de landslak. De schepsels bezitten zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtsorganen, die zich zo ongeveer in het midden van hun gezicht bevinden. Voor Martin is dat slechts het begin—de meerderheid van zijn werk spitst zich toe op de slijmerige massa binnenin de slakkenpenis.

Martin Püschel is een Duitse illustrator uit Australië wiens voornaamste bijdrage aan de schone kunsten bestaat uit een portfolio van uiterst gedetailleerde slakkenpiemels en—vagina’s. Volgens Martin, die in het Australische Museum in Sydney werkt, zijn gewone camera’s niet in staat om de anatomische details vast te leggen zoals hij die ziet onder zijn microscoop. Daarom is hij in naam van de wetenschap acht uur per dag, vijf dagen per week bezig met zijn meesterwerken op papier te zetten met hetzelfde enthousiasme dat anderen aan de dag leggen om menselijke voortplantingsorganen te bepotelen. De reden voor zijn obsessie, zegt Martin, is dat het in detail identificeren van de minuscule verschillen in de seksorganen van een slak de enige manier is voor wetenschappers om uit te maken tot welke soort die slak behoort. Om er meer over te weten, zochten we hem op in zijn labo van het museum, waar hij zich rustig en geduldig kweet van zijn vreemde taak.

Laten we zeggen dat je iemands lul in de lengte in twee snijdt. Bij een slak zou je dan dit krijgen. Door de blaasjes die je hier uiterst rechts aan de binnenkant van de peniskamer ziet, kan deze soort geïdentificeerd worden als Torresitrachia crawfordi. Deze pustula’s (bij andere slakkensoorten worden ze ribbetjes of pilasters genoemd) functioneren als een soort slot op de deur waardoor kruisbestuiving wordt vermeden—zoals een geweten dat bij mensen zou doen.

Vice: Hey Martin, hoe heb je ooit een job gekregen die erin bestond de pietluttige lulletjes van weekdieren te tekenen?
Martin Püschel: Ik maak deel uit van een team dat alle verschillende soorten slakken in Australië in kaart brengt.

Wacht even, er zijn genoeg ongeïdentificeerde slakkensoorten in Australië om een voltijds team mee bezig te houden?
We hebben in korte tijd meer dan 120 gloednieuwe soorten gevonden, en dan nog enkel in West-Australië. En zo zijn er zeker nog meer. Het is aan de wetenschappers om te beschrijven wat we vinden en daar spelen mijn diagrammen een grote rol in.

Illustreer je soms ook volledige slakken of draait het alleen om hun voortplantingsorganen?
Meestal teken ik alleen de voortplantingsorganen—de vagina, de baarmoeder en andere zaken. Soms teken ik de nieren en het hart. Slakken hebben geen hersenen maar ze hebben wel een hart.

Ik heb slakken altijd gezien als de vieze slijmsporen die ze achter zich laten.
Slakken zijn nuttige beestjes omdat ze de bladeren opeten die van de bomen vallen en omdat hun uitwerpselen kunnen dienen als mest. In feite vormen zij de kuisdienst van Moeder Natuur. Als je doet wat ik doe, besef je uiteindelijk hoe buitengewoon de natuur is.

Hoe buitengewoon kan een slak dan wel zijn?
Wel, het meest interessante is waarschijnlijk dat hun voortplantingsorganen zich net naast hun hoofd bevinden. De meeste slakken hebben zowel mannelijke als vrouwelijke voortplantingsorganen. Als ze elkaar tegenkomen, beslissen ze op dat moment wie de man en wie de vrouw is. Het is allemaal nogal ingewikkeld.

Nog een laatste vraag, die mij al een tijdje dwars zit. Wat zijn de gevolgen als je in de tuin per ongeluk op een slak trapt? Kan het huisje dan teruggroeien?
Nee. Als je de schelp verbrijzelt is het gedaan.

Slakken krijgen ook erecties, alleen glijden die terug in hun lichaam als ze niet worden gebruikt. Links staat een tekening van de innerlijke werking van een erectie van de Amplirhagada montalivetensis, zoals blijkt uit de dikke zwellingen (piasters) binnen in de peniskamer. De balzak van een slak, moest je het willen weten, ligt ingebed in het spijsverteringssysteem. De ribbetjes hierboven, van de Xanthomelon prudhoensis, zouden tijdens slakkenseks een stimulerend effect hebben. De meeste landslakken voeren een paringsritueel uit dat tussen twee en twaalf uur kan duren. De eitjes die hieruit voortkomen produceren niet minder dan honderd schattige babyslakjes!

Deze gast wil geraakt worden door bliksem

Wed, 25 Jan 2012 14:35:00 +0000

Bliksem is een van de meest fascinerende natuurfenomenen. Elk jaar worden er in de VS 272 mensen door geraakt. Daryn Kahn maakte deze korte documentaire over dit fenomeen in de bliksemhoofdstad van de wereld: Florida. Maar wat begon als documentaire, eindigt met een levensgevaarlijk experiment.

De sappigste details van de Megaupload-rechtszaak

Mon, 23 Jan 2012 16:00:00 +0000

In minder dan 24 uur tijd is Megaupload van 's werelds grootste aanbieder van illegale content veranderd in de interessantste Amerikaanse digitale strafzaak ooit. Onmiddellijk na het offline halen van Megaupload crashte hackerscollectief Anonymous als wraak de websites van de FBI, MPAA, RIAA en Universal. Veel mensen praten er nu over, maar niemand lijkt het 72 pagina’s tellende document over de aanklacht gelezen te hebben. Maar nu Megaupload toch uit de lucht is, hadden wij genoeg tijd om het hele ding te lezen. Dit zijn de sappigste details:

- De aanklacht wijst op 'populaire' sites die linken naar Megaupload. Ze noemen Ninjavideo, maar over Icefilms wordt niet gesproken. Hoe oud is dit ding?

- Hooggeplaatste medewerkers van Megaupload hadden een speciale zoekmachine waarmee ze ALLES op Megaupload konden vinden. Dat is fucking awesome.

- Toen Google eenmaal doorhad wat Megaupload aan het doen was, haalden ze alle advertenties van Megaupload van GoogleAds. Het antwoord van Megaupload was het ontwikkelen van een eigen advertentienetwerk, Megaclick.

- De tool waarmee Megaupload zogenaamd grote Amerikaanse instituties hielp om copyrightbestanden offline te halen sloeg natuurlijk nergens op. Als een gebruiker een film uploadde, zeg The Hangover, dan doorzocht Megaupload hun servers naar een overeenkomstig bestand. Die link werd dan verwijderd, ook al wisten ze maar al te goed dat er honderden tot duizenden andere links waren naar hetzelfde bestand. Het was eigenlijk gewoon een slimme middelvinger naar de copyrighthouder.

- De Amerikaanse overheid houdt zich vast aan het bewijs dat de eigenaar van Megaupload Kim Dotcom het nummer 'Nah' van 50 Cent en Mobb Deep in 2006 gedeeld had. Serieus. Dit is een van hun grootste aanklachten. "Op of rond 3 december 2006 verspreidde KIM DOTCOM een link op megaupload.com naar een muziekbestand getiteld "05-50_cent_feat._mobb_deep-nah-c4.mp3." Hij wordt niet beschuldigd van het hebben van een domme kutnaam.

- Kim is een inwoner van Hongkong en Nieuw-Zeeland. Hij is ook een Fins en Duits staatsburger.

- Volgens de Amerikaanse overheid verdiende Kim in 2010 $42 miljoen dollar aan Megaupload.

- Er heeft sinds 2006 zo’n $110 miljoen door de Paypal-account van Megaupload gestroomd.

- Megaupload was van plan om alle content van YouTube te downloaden en weer te uploaden op hun eigen site, om de illegale content te maskeren.

- Interne e-mails tussen werknemers van Megaupload bewijzen dat ze bewust een illegale operatie runden, maar dat het ze niets kon schelen. In een van de e-mails schrijft een werknemer, "We zijn een grappig bedrijf... moderne piraten :)" waarop een ander antwoordde, "We zijn geen piraten, we bieden alleen vervoer aan piraten :)".

- Dankzij hun beloningsprogramma voor trouwe uploaders verdiende één gebruiker $55.000 door 5.845 stuks Vietnamese content, 10 dvd-rips, wat porno en (iets wat leek op) een Italiaanse televisieserie te uploaden.

- Megaupload betaalde hun hostingbedrijf Carpathia rond de $700.000 en $1 miljoen per maand vanuit een bankrekening in Hongkong.

- Cogent Communications, een internet service provider uit Atlanta, verdiende $1 miljoen per maand aan Megaupload.

- Megaupload gaf in juni 2011 $2,4 miljoen dollar uit aan het huren van jachten.

- De Amerikaanse overheid zit achter een vermogen van $175 miljoen aan, waaronder 59 verschillende bankrekeningen.

- Ze zoeken ook minstens 14 BMW's, een standbeeld van Predator, twee 108 inch televisies, een Seadoo, een Cadillac uit 1957, een Maserati en een Mini Cooper.

- Kim bezat een Rolls Royce Phantom met een nummerbord waar ‘GOD’ op stond. Op zijn andere auto's stond onder andere: GUILTY, STONED, GOOD, CEO, MAFIA en HACKER.

Wat we hieruit op kunnen maken is dat Megaupload inderdaad een criminele organisatie was en dat ze zich daar bovendien volledig van bewust waren. Ze hebben absurd veel geld verdiend en ze zullen zeker de geschiedenisboeken ingaan als een van de meest gestoorde digitale operaties ooit. Jammer genoeg zal de timing hiervan in combinatie met het hele SOPA-gedoe waarschijnlijk leiden tot de beperking van de internetvrijheid, maar de tijd zal het leren. Voorlopig kunnen we ons alleen verwonderen over de man die miljoenen dollars verdiend heeft met geripte dvd's.

Neutrino's jagen op Antarctica

Juanjo Villalba — Mon, 09 Jan 2012 10:00:00 +0000

Carlos Pobes is een natuurkundige uit Aragon die een paar medische en psychologische testen moest doorstaan om te bewijzen dat hij maandenlang in complete duisternis, isolatie, extreme kou, droogte en hoogte kon leven. Niet omdat het in de natuurkunde fysiek zwaar werken is en er veel van je gevraagd wordt, maar omdat hij moest bewijzen dat hij bijna een jaar kon leven in Antarctica. Hij ging daarheen om mee te werken aan een neutrino-onderzoek: het IceCube-project bij de Admundsen-Scott-basis.

In november kwam hij aan op de Zuidpool en tot september van dit jaar zal hij daar blijven. Tijdens de zomer is het er gemiddeld -20ºC en leven er zo’n tweehonderdvijftig mensen op de basis. Maar in de winter blijven daarvan slechts vijftig mensen over om te genieten van de gemiddelde temperatuur van -70ºC. Het laatste vliegtuig vertrekt op 15 maart. Daarna wordt de basis geïsoleerd voor een gure winternacht die zes maanden duurt, tot midden september. Carlos is de eerste Spanjaard die een hele winter in Antarctica gaat doorbrengen.

VICE: Kun je ons op een simpele manier uitleggen wat je een jaar op Antarctica gaat doen?

Carlos Pobes:Nou, blijkbaar is het universum zo aardig geweest om natuurkundigen een baan te geven door een hele hoop onzichtbare, nutteloos lijkende deeltjes te laten rondzweven. Een van die deeltjes is de neutrino. Neutrino’s bevatten fundamentele informatie die ons kunnen uitleggen hoe het universum op kleine schaal werkt. Ze bevatten essentiële informatie die ons mysteries uitleggen zoals de oorsprong van hoog energetische kosmische straling of de aard van donkere materie. Het is misschien moeilijk te geloven, maar mensen produceren ook neutrino’s. Het probleem is dat deze deeltjes behoorlijk sluw zijn; ze kunnen recht door de aarde heenreizen zonder ergens tegenaan te botsen. De enige manier om ze te pakken is door een val te bouwen die groot genoeg is.

Neutrinotelescopen zoals de IceCube moeten een detector hebben van op zijn minst een kubieke kilometer. Dat moet je je voorstellen als een kilometer elke kant op: in de lengte, breedte en hoogte. Omdat zoiets onmogelijk is om te bouwen, profiteren we van het feit dat er op de Zuidpool een laag ijs ligt van ongeveer drie kilometer diepte. Er zijn zo’n vijfduizend sensoren aangebracht in het ijs, waarvoor ze zo’n honderd gaten van 2,5 kilometer diep moesten boren. Op deze manier is het ijs zelf een detector geworden. De laatste sensoren zijn in 2010 geïnstalleerd en nemen nu alle data op. Het probleem is dat er veel dingen mis kunnen gaan. Sommige kunnen via internet worden gefixt, maar lang niet alles. Terwijl het essentieel is dat er op elk moment data wordt opgeslagen, omdat een interessant astrofysisch fenomeen slechts minuten of seconden kan duren. Daarom hebben we een permanente bezetting op deze basis nodig. Dus ik moet ervoor zorgen dat alles blijft werken.

Hoe was de selectieprocedure voor deze baan?
Raar. Er is geen moment geweest dat ik dacht dat dit onderzoek een verloren zaak zou zijn, dus ik schreef een motivatiebrief zonder er nog een keer over na te denken. Ik denk dat dat ze wel aanstond. Ook weet je niet echt wat je te wachten staat, dus je hoopt dat degene die je selecteert je goed leert kennen. Dan weet je zeker dat je gekozen wordt omdat je het aankan. Dat was het beste deel. Normaal gesproken probeer je je zwakheden te maskeren. Maar ik was de eerste die echt geïnteresseerd was in het project. Je wilt niet naar Antarctica reizen om er vervolgens achter te komen dat het niet echt je ding is.

Moesten jullie een training volgen? Bijvoorbeeld de nacht doorbrengen in een grote diepvries?
Ha, mensen vroegen voordat ik aan de training in de Verenigde Staten begon of ze mij in een diepvries gingen stoppen. Maar raar genoeg gaven ze ons geen training om onszelf te beschermen tegen de kou. De enige specifieke training (buiten wat nodig was om het experiment te volbrengen) had te maken met brandveiligheid en eerste hulp. Zelf heb ik niet getraind ofzo, hoewel ik graag door de bergen ren.

Ik blijf toch denken dat je een soort van Superman moet zijn om mentaal en fysiek op de Zuidpool te kunnen leven.
Zeker niet. Waarschijnlijk wel als je ernaartoe moet lopen. Maar voor ons is het alleen een kwestie van durven vliegen. De meeste mensen hier rennen geen marathons, ze zijn normaal. De enige voorwaarde is dat je redelijk gezond bent. Daarnaast moet je ook gek genoeg zijn om te gaan, maar niet gek genoeg om de boel in het Overlook Hotel uit The Shining te veranderen. Hoe meer humor je hebt, hoe makkelijker het zal zijn.

Hoe ziet een normale dag op de basis eruit?
Ik denk dat ik nog geen normale dag heb gehad, maar beetje bij beetje begint iedereen een beetje routine te vinden. De maaltijden moeten we zelf bereiden volgens een bepaald schema en iedereen past zich aan, aan wat voor henzelf werkt. Tot nu toe zijn we de meeste dagen de ingewikkelde kanten van het onderzoek aan het leren begrijpen en hebben we andere types van training. Ik zit in het brandveiligheidsteam bijvoorbeeld, iedere week hebben we een trainingssessie. Na het eten kijken mensen films, spelen ze voetbal, basketbal of volleybal, nemen ze danslessen of oefenen ze in de muziekruimte. Als ik zelf wat vrije tijd heb ren ik op een loopband of buiten. Voor de hygiëne mogen we iedere week twee douches van twee minuten nemen. Maar omdat ik drie dagen per week ren, heb ik kunnen regelen dat ik deze vier minuten in drie douches kan opsplitsen. Maar tijdens normale activiteiten zweet je heel weinig, omdat het percentage vocht binnen het station minder is dan tien procent. Dit betekent dat we allemaal droge handen hebben. We moeten de hele dag een radio bij ons dragen. Dit is niet alleen om het algemene nieuws te volgen. Maar wanneer er zich een serieus probleem voordoet, wordt er een signaal naar je radio gestuurd. Het maakt niet uit wat voor tijd het is, je moet reageren. Het experiment is eigenlijk een grote Tamagotchi.

Ik zag op je Facebook-pagina en op je blog dat er bingoavonden en verkleedfeestjes zijn, en dat er korte zombiefilms worden gespeeld... Ik was erg verbaasd dat er mensen naar Antarctica reizen die een zombiemasker in hun koffer stoppen.
Er is hier een geweldige sfeer! Mensen sturen dozen met spullen, waarvan de meeste echt niet nodig zijn om hier te overleven. Er is een ruimte voor kunst, handenarbeid en een studio. Wat we niet hebben, maken we. We organiseren bijvoorbeeld een filmfestival. Mensen maken geweldige dingen. En op ‘Around the World’ tijdens kerst dragen mensen ook kostuums. Het is fantastisch.

Hoe zit het met de seks? Ik kan me voorstellen dat als je op de koudste plek op aarde geïsoleerd zit met anderen, het er behoorlijk heet wordt. Ik las laatst zoiets in het nieuws over een soortgelijke basis als die van jou. Daar werden duizenden condooms naartoe gestuurd.

Eerlijk gezegd, mijn liefdesleven is nog hetzelfde als dat het was in Spanje. Niet bestaand. Maar als mensen bij elkaar komen, dan komen ze bij elkaar. In iedere badkamer staat een mand met gratis condooms. Die moet regelmatig worden bijgevuld. Men zegt ook wel: “Wat er op de Zuidpool gebeurt, blijft op de Zuidpool.”

Kartelradio: drugs, ontvoeringen en bloed in de ether

Brian Anderson — Thu, 05 Jan 2012 00:00:00 +0000

Als 2011 een jaar was van door internet aangezwengelde wereldwijde protesten, was het ook een tijd van gehaaide Mexicaanse misdaadkartels die volledig gedigitaliseerd opereren op eigen, steeds beter ontwikkelde privénetwerken.

Drugskartels hebben een bestaand nationaal radiosysteem opgeknapt en uitgebreid. Dit lapjesnetwerk ondersteunt de schaduwcommunicaties die het voor bendes mogelijk maken om “drugsleveringen, ontvoeringen, uitbuiting en andere misdaden” met alle precisie van moderne legers en wetshandhavingsorganen ”te coördineren”, meldt de Associated Press. Met name Joaquin ‘El Chapo’ Guzmans westelijke bende Sinaloa, één van de grootste drugsbendes ter wereld, en de oostelijke bende Los Zetas, een genadeloze groep van overgelopen speciale eenheden van het Mexicaanse leger, maken handig gebruik van deze systemen.

Volgens sommige schattingen beslaat deze geëncodeerde radio-infrastructuur de meerderheid van de 31 Mexicaanse provincies. Onlangs namen de Mexicaanse autoriteiten een deel ervan in beslag; een netwerk van draagbare radio’s en geavanceerde, gecamoufleerde elektriciteitsmasten in elkaar gezet met huis-, tuin- en keukenonderdelen. De huidige en voormalige drugs- en wetshandhavers in de Verenigde Staten zijn van mening dat de apparatuur “onderdeel uitmaakt van één enkel netwerk”, dat operaties langs de hele Mexicaanse kust met elkaar verbindt, van de grens met de Verenigde Staten tot Guatemala.

De Zeta’s zijn niet de enige in de ether. Naast Sinaloa aan de westkust heeft ook de vanuit Ciudad Juarez opererende straatbende Barrios Azteca een eigen frequentie om zaken te doen, waarschuwingen door te geven en politie en journalisten te bedreigen.

De Zeta’s zijn echter veruit de beste, zelfs de pioniers, in de moderne kartelradio.

Mexicaanse militairen bewaken in beslag genomen communicatiemiddelen van de Zeta’s, tentoongesteld voor journalisten.

Tot voor kort onderhield hun communicatienet, het grootste en waarschijnlijk het meest geavanceerde van het nationale kartelradionetwerk, de bloederige en winstgevende vrijhandel van drugs, cash en mensen over de grens. Scouts en trafficers omzeilden het officiële mobiele netwerk van het land, een systeem dat makkelijk af te tappen is en dat vaak niet beschikbaar is op de compounds in de met bos bedekte uithoeken van de samenleving.

Dit is hoe het werkte.

Wanneer betaalde taxichauffeurs of straatverkopers – oren-op-de-grond uitkijkposten die bekend staan als ‘halcones’ of havikken – iets opvangen over een aanval of een ander stukje nuttige informatie hebben, zenden ze signalen uit via geavanceerde handradio’s. Deze signalen dringen door tot diep in het droge Mexicaanse platteland, op uren loopafstand van de dichtstbijzijnde weg, waar het vergeven is van bloeiende cistusrozen. Een onbekend aantal zendmasten, allemaal donkergroen geschilderd om niet ontdekt te worden te midden van de ruim twee meter lange takken van de cistusroos, ontvangt de tips. Vervolgens worden de berichten verder verzonden via onder zand verstopte kabels die energie onttrekken uit zonnepanelen. Vanaf hier worden ze via signaalversterkers doorgestuurd naar een aantal andere versterkers en antennes verspreid over het land.

Het goedkope, makkelijk te onderhouden systeem met groot bereik ging ergens rond 2006 live onder leiding van Jose Luis Del Toro Estrada, een cokedealer en communicatiegoeroe binnen het Gulf-kartel. In die tijd werden de Zeta’s door het Gulf-kartel ingehuurd als bewakers. Nadat de voormalige speciale eenheden van het leger zich afscheidden om zo hun eigen zaken te regelen, claimden ze in principe Estrada’s communicatienet om uiteindelijk het gehele netwerk zelf te beheren via computers.

Niet alleen betekende dit een verrassend goed ontwikkelde controle over elk radiosignaal dat naar een specifieke radio verzonden werd terwijl het andere radio’s niet bereikt. Dit was ook een zakelijke actie om meer te kunnen functioneren als een gehaaide, moderne militaire eenheid en zo alle mogelijkheden van geëncodeerde communicatie volledig te benutten. Natuurlijk werden ouderwetse militaire activiteiten als onthoofdingen, verhangingen en het aanleggen van massagraven waarmee het kartel bekendheid verwierf en waardoor het zo gevreesd werd, ook nog steeds uitgevoerd.

Op 4 december meldde het Mexicaanse leger de inbeslagneming van 1446 radio’s, 167 antenne’s, 166 energiebronnen, 155 versterkers en 71 computeronderdelen. Dit was de derde beslaglegging sinds september. De totale vangst beslaat nu een flink deel van het uitgestrekte communicatienetwerk van de Zeta’s, al is dat niet zeker.

Zoals gewoonlijk hield een peloton met bivakmutsen de wacht bij de voor de pers tentoongestelde buit. Zo weet iedereen dat de good guys eindelijk deze bloederige oorlog aan het winnen zijn.

144 ton gebonden cannabis wordt ceremonieel verbrand.

Natuurlijk was het allemaal een strategisch opgevoerd stukje theater.

Het geld en de moeite besteed aan het sluiten van internationale verdragen ter bestrijding van kartelcommunicatie lossen een probleem dat zich blijft verspreiden en verschrikkelijk uit de hand loopt echt niet op. Het zal niet één kartel ook maar enigszins lamleggen, laat staan het schimmige nationale radionetwerk of beter nog: de netwerken. Mexico claimt immers dat de radiostations van de kartels eerder lokaal uitzenden dan dat alle stations volledig geïntegreerd zijn in één groot netwerk.

De Zeta’s moeten zich op de korte termijn waarschijnlijk zien te herpakken, dat is waar, maar er is genoeg reden om te denken dat ze snel weer in de lucht zijn. In 2009 vertelde Miguel Angel Montoya, een voormalig drugskoerier voor het Cali-kartel, aan Motherboard hoe “elke innovatie in drugshandel tot stand komt nadat de huidige methode in staat van crisis verkeert.” (Montoya leidde één van de eerste onderzeese drugsprojecten. Kijk hier hoe hij ons hierover vertelt). Waarom zou iemand dan denken dat het gat in het radiosysteem van de Zeta’s niet snel opgelapt zou zijn? Of dat het niet al opgevuld is en nu nog sterker, sneller en discreter is dan ooit tevoren? Inderdaad, verklaart een soldaat aan het AP, zodra een antenne, of die nu ergens in de bossen staat, op een dak of op Zeta’s oudste stukje land Nueva Laredo, ontdekt is door de autoriteiten wordt het ding “snel vervangen”.

Daarnaast verloopt het geëncodeerde contact tussen Zeta’s topmannen toch al vooral via het internet. En we hebben allemaal gezien wat er gebeurt met hackers met goede bedoeling die dreigen een kartel te ruïneren.

Dus nu de Mexicaanse drugsoorlog zijn zesde jaar ingaat gaan de kartels nog harder de strijd met elkaar aan om elkaar af te troeven met technische ontwikkelingen. Het gaat niet alleen meer om drugs. Hoewel een groot deel van het geld nog steeds zal worden verdiend met het verschaffen van wiet, cocaïne en meth aan Amerikanen, zijn er ook de ontvoeringen, afpersingen en witwaspraktijken waarbij de kartels vaak onder een hoedje spelen met een aantal van de grootste banken in Mexico en Centraal Amerika.

Dit alles vereist geschikte tele- en digitale communicatie. Het kartel dat het meest betrouwbare, ondoordringbare, guerilla-naar-guerilla-netwerk beheert heeft de grootste kans belachelijk veel geld te verdienen. De sleutel naar zo’n robuust systeem is zeer gewild, waardoor er nog meer bloed wordt vergoten en er zelfs een radicale verandering kan plaatsvinden in de invloed die kartels hebben. Stel je voor dat het nieuws van de arrestatie van Felipe Cabrera Sarabia, één van de topmannen onder El Chapo, de leider van de Sinaloa’s, uitgezonden zou worden op de radio’s van de Zeta’s of de Barrios Azteca’s.

Volg de Silk Road (en deze stappen) om drugs op internet te scoren

Ryan Broderick — Wed, 04 Jan 2012 00:00:00 +0000

Ik wil liever niet al te veel optrekken met drugdealers. Want ze stinken (maar verkopen je ironisch genoeg wel waspoeder. Of paracetamol.). Dus ik was blij te horen dat je via internet drugs kunt kopen met bitcoins, de naar verluidt niet traceerbare internetvaluta.

En ik wist meteen wie ik moest hebben. Ik ken namelijk een jongen die bitcoins oogst in het computerlokaal op zijn school door scholieren wiskundige problemen op te laten lossen voor bedrijven. Met zijn hulp hoopte ik dieper in het digitale onderwereldje terecht te komen.

De anonieme, op bitcoins draaiende online winkel waar het om gaat heet Silk Road en is een website die de laatste tijd de wind flink van voren heeft gekregen nadat een Amerikaanse senator het een marktplaats voor illegale drugs noemde. Deze anonieme drugsmarkt vind je echter niet op Google, maar zodra je toegang hebt weten te krijgen gaat er een verrassend simpele wereld voor je open.

Zo werkt het:

Stap 1 - Download een TOR-programma

TOR is niet alleen het favoriete middel van rebellen met computerkennis of Wikileakers, het is ook jouw toegangsbewijs voor de donkere krochten van het internet. Het is een slimme applicatie die het mogelijk maakt om jouw IP-adres te verstoppen achter andere IP-adressen, zodat je altijd van adres kunt wisselen. Ook geeft het je toegang tot .onion-sites, waar ‘the deep web’ (ook bekend als ‘het onzichtbare web’, DarkNet, Undernet, of ‘het verborgen web’) voor een groot deel uit bestaat.

Het is onderdeel van het internet, maar onvindbaar voor zoekmachines. Het is dus een hele klus om op zo’n site terecht te komen. Wie maakt er gebruik van deze websites? Voornamelijk hackers, libertariërs en kinderpornografen. Sommige onderzoekers denken dat deze verborgen online wereld drie keer zo groot is als het normale web. Alsof het internet het topje van de ijsberg is, waaronder zich kwade Russische onderzeeërs bevinden die hun digitale torpedo’s gericht hebben op ‘s werelds regeringen.

Stap 2 - Vind een website die Silk Road kan vinden

Het vinden van Silk Road is eigenlijk hetzelfde als iemand op een feestje vragen of je via zijn vriend aan wat goede drugs kan komen. Je moet dus via verschillende websites bij een geschikte link terecht komen die je naar Silk Road brengt. Het spijt me dat ik hier niet wat duidelijker over kan zijn, maar dat is nu eenmaal zo.

Stap 3 - Welkom op de Marktplaats van drugs en wapens

Onze gids door het onzichtbare internet had voor ons al een account geopend, minuten voordat de site alle registraties weigerde vanwege een recent Gizmodo-artikel. Hij was ook nog eens zo aardig om ons 2.96 van zijn bitcoins te geven om wat mee aan te kunnen kloten.

Zodra je inlogt kom je in een simpel ogende maar onvoorstelbare wereld terecht. De drugs zijn onderverdeeld in verschillende categorieën, en daaronder worden de verkopers beoordeeld. Het is dus niet alleen een anonieme markt voor drugs en wapens. Je kunt ook de verkopers beoordelen, en commentaar achterlaten voor latere gebruikers. Het is net Yelp.

Silk Road biedt bijna alleen maar drugs aan, maar je hebt een paar andere categorieën zoals ‘Huis en Tuin’, die waarschijnlijk alsnog voor het fabriceren van drugs bedoeld zijn.

Vreemder, en niet aan drugs gerelateerd, waren de etenswaren:

Stap 4 - Laten we wat drugs scoren!

We besloten om wat lsd te kopen. Het is klein, makkelijk te vervoeren en de vraagprijs was niet overdreven hoog: één portie zou ons zo’n € 3,90 kosten. Een mooie prijs dus. (Niet dat wij daar verstand van hebben.) We vonden een verkoper met de naam Turtle Power. Hij kreeg een goede beoordeling en de aankoop was net zo makkelijk als iets in je winkelwagentje gooien op bol.com.

Tenminste, dat dachten we. Rond de tijd dat wij onze aankoop van ‘125u/g White on White 5x’ bevestigden, gebeurde er buiten ons om nog iets anders op de bitcoinmarkt. Aanvallen van hackers maakten het handelen vrij riskant. Uiteindelijk hoorden we van Silk Road dat onze betrouwbare dealer, Turtle Power, zich teruggetrokken had uit de deal. We kregen wel onze bitcoins terug. Nog meer bewijs dat Silk Road zeer netjes te werk gaat voor een illegaal bedrijf.

Gezien de toenemende instabiliteit van de bitcoinmarkt bleef het handelen riskant. Maar als onze deal niet was afgeketst, zouden onze drugs op discrete wijze verstuurd worden naar een adres van onze keuze.

Hoe staat de bitcoin-markt er nu voor?

Op het internet hebben veel mensen het over het uit elkaar vallen van de bitcoinmarkt. Tegelijkertijd meldt Mt Gox, het aangetaste, centrale bitcoinwisselkantoor, dat tien procent van de gebruikers weer gebruik maakt van hun account. We zitten nog in de begindagen van de virtuele betaalmiddelen, en het is nu de vraag hoe snel de bitcoingebruikers terugkomen en de gaten in de beveiliging dichten.

Een paar tips: begeef je niet in the deep web als je niet weet waar je mee bezig bent. We kwamen na luttele minuten surfen al kinderporno tegen. Daarnaast is het kopen en verzenden van drugs nog altijd illegaal. Hoewel Silk Road een aantrekkelijk alternatief is voor drugshandel op straat, is de economie waarop het gebaseerd is vrij zwak. Dus misschien is het voor nu beter om nog even bij de dealer op de hoek van de straat te blijven halen.

's Werelds sneuste sperma komt uit de naakte molrat

Michael Byrne — Thu, 08 Dec 2011 00:00:00 +0000

De evolutie heeft niet voor iedereen even voordelig uitgepakt. Bij de naakte molrat heeft Moeder Natuur een aantal stapjes over het hoofd gezien, zoals natuurlijke selectie en het wegfilteren van slechte eigenschappen. Dan eindig je dus met deze worst met slagtanden.

De arme stakkers hebben een gevoelloze huid, kunnen hun lichaamstemperatuur niet goed reguleren, zijn stekeblind en ook nog eens permanent naakt. Het enige wat ze wél kunnen is naar voren en naar achteren bewegen. Maar dat is dan ook heel handig als je in een donkere, stinkende tunnel woont. Volgens een recent artikel in het academische tijdschrift BMC Evolutionary Biology is deze droefheid te wijten aan het sperma van de naakte molrat. Dat is blijkbaar het slechtste sperma op aarde.

Dit zijn de conclusies van het onderzoek:

"Onze resultaten tonen aan dat de naakte molrat een spermastructuur heeft die totaal niet lijkt op dat van andere zoogdieren. Het zaad van de verschillende soorten mannetjes degenereert steeds verder en ontbeert bijna alle fylogenetische gelijkenis met dat van een zoogdier. De spermastructuur wordt gekenmerkt door extreem polymorfisme waarbij de meeste spermatozoïden worden geclassificeerd als abnormaal. De zaadkoppen kunnen rond zijn, maar ook ovaal, uitgerekt, asymmetrisch, gekarteld of amorf. Op het niveau van de ultrastructuur bevat de zaadkop gecondenseerde korrelige chromatine met grote open ruimtes tussen de chromatine. Nucleaire chromatine lijkt ongeorganiseerd omdat de condensatie van chromatine onregelmatig en extreem inconsistent is. De organel vormt een kapje (circa 35%) over het voorste gedeelte van de kop. Er is een goed gedefinieerde nucleaire fossa met vijf kleine sets van gebonden proteïnestructuren. Het middelste gedeelte is slecht georganiseerd en bevat slechts 5-7 ronde ovale mitochondria. Het flagellaire patroon is 9+9+2. Een kenmerkende recessieve eigenschap van het staartprincipe is de afwezigheid van de vezelachtige schacht."

Dat dus. Het komt erop neer dat het zaad van de naakte molrat vreemdere vormen aanneemt dan een origamivelletje. Bovendien zit het sperma vol met grondig geruïneerd DNA en kunnen de zaadcellen ongeveer evengoed zwemmen als een te water gelaten duif.

Maar waarom? Zou sperma evolutionair gezien niet juist steeds beter moeten worden om de competitie aan te kunnen gaan met het sperma van andere naakte molratten die ook graag de liefde willen bedrijven? Niet in de wereld van de naakte molrat. Naakte molratten en hun sperma hoeven nergens goed in te zijn.

“Als de koningin eenmaal haar mannetje(s) heeft gekozen, houdt ze de andere mannetjes en vrouwtjes onderdanig door fysiek geweld te gebruiken,” zegt Professor Gerhard van der Horst van de Universiteit van Wes-Kaapland in een persbericht. “Doordat de mannetjes niet met elkaar hoeven te strijden om de koningin is hun sperma steeds minder ‘fit’. Ondanks hun slechte wendbaarheid en de bedroevende eigenschappen van hun sperma, zijn de naakte molratmannetjes hartstikke vruchtbaar en brengen ze bij iedere bevalling een aantal gezonde nakomelingen op de wereld. We zijn heel enthousiast want dit is misschien wel het eerste voorbeeld van omgekeerde evolutie op celniveau.”

Dus ook al ben je de lelijkste naakte molrat in de kolonie met het allerslechtste sperma, dan maak je nog steeds een kans om van bil te gaan met de koningin. Haar kan het namelijk allemaal geen hol schelen. Wat een fraai stukje symboliek.

De sappigste schandalen gelekt door Chinese microblogs

Michelle Lhooq — Thu, 01 Dec 2011 00:00:00 +0000

Mediacensuur en China gaan samen als een zak snoepjes en buikpijn. Of de Telegraaf en hyperbolen. Of welke andere stomme vergelijking je hier ook wilt invullen. Het punt is dat censuur daar niets nieuws is. Wanneer China's interne harmonie in het geding komt, nemen de autoriteiten toevlucht tot de meest extreme maatregelen om verspreiding via de media tegen te houden - inclusief het gebruik van enorme geblokte paraplu's.

Maar de toenemende populariteit en wildgroei van Chinese microblogs zoals Sina Weibo maken het controleren van de stroom van dissidente meningen steeds lastiger. Als het eenmaal lekt, wordt informatie nu zo snel verspreid dat kleine geruchten - voordat de cyber-politie ze de kop in kan drukken - in een vloek en een zucht tot voorpaginaschandalen uit kunnen groeien.

Vorige maand besloot de Chinese overheid om bloggers een muilkorf op te leggen met een nieuwe ronde internetsancties. Volgens de New York Times declareerde het Centraal Comite van de Communistische Partij tijdens hun jaarlijkse bijeenkomst dat er een nieuw "Internet management systeem" van kracht zou komen om "diegenen te straffen die schadelijke informatie verspreiden." Een deel van dit plan verplicht bloggers zich te registreren met hun echte naam en identificatienummer. Ze hopen daarmee dat bloggers zonder anonimiteit minder snel laster zullen verspreiden.

De maatregel volgt in het kielzog van sappige politieke schandalen die de laatste jaren door oplettende klokkenluiders over microblogs verspreid werden. Als lofzang naar deze dappere (of gewoon verveelde) cyber-waakhonden, is hier een lijstje van de smerigste schandalen die door Chinese internetgebruikers aan het licht zijn gebracht.

De bureaucraat die zijn favoriete standjes de wereld in Tweette

Arme Xie Zhigiang. In een vergeefse poging om bij de hippe scène aan te sluiten, besloot deze gemeentelijke gezondheidsdirecteur een microblogje bij te gaan houden. Hij realiseerde zich echter niet dat zijn updates openbaar waren voor iedereen. Dus toen Xie zijn maîtresse, een getrouwde vrouw, tweette om tijd, hotelkamernummer en standjes af te spreken ("Baby, het voelt niet goed als je me aanraakt met mijn kleren aan. Ik wil dat je met je mond zuigt."), was dat zichtbaar voor miljoenen hitsige gebruikers. De naïeve Xie besefte zijn fout niet eens tot journalisten bij hem thuis aan kwamen kloppen. Als vette uitsmijter nog even: Xie was een ontzettende vrek, en herinnerde zijn minnares er zelfs aan om haar bonnetjes te bewaren om later te kunnen declareren.

Doofpotschandaal met treinongeluk lekt door mobiele telefoonkiekjes

Dankzij overheidsgeld van het economische stimulatieplan bezit China nu de langste netwerk hogesnelheidslijnen ter wereld, waarvan sommige lijnen aangedreven door futuristische 'magnetische levitatie'. De spoorwegen staan symbool voor nationale prestige en vooruitgang, dus toen bij een afschuwelijk ongeluk op 25 juli 38 passagiers om het leven kwamen en er meer dan 200 gewonden vielen, schoot de overheid snel toe om de schade te beperken - door de media te verbieden het verhaal te publiceren. "Er zal niet worden gezocht naar de oorzaak van het ongeluk," was er te lezen in de propaganda-richtlijnen die online gelekt waren.

Het ongeluk wordt letterlijk weggemoffeld met zand en bulldozers.

Het waren de overlevenden zelf die het verhaal lekten aan het volk, door de foto's die ze maakten met mobiele telefoons te posten terwijl ze gevangen in de verwoeste treinstellen op redding wachtten. Terwijl de afbeeldingen de Chinese blogosphere overspoelden, was er eentje bij waarop de reddingswerkers letterlijk met bulldozers de kapotte treinstellen proberen te begraven. Chinese internetgebruikers waren over de rooie door de miezerige reddingspoging en de opvolgende mediacensuur. "Als een land zo corrupt is…is niemand van ons veilig. Vandaag de dag is China een trein die door een storm reist, en wij zijn de passagiers," aldus een van de populairste bloggers op Sina Weibo.

Gelekt dagboek van topambtenaar beschrijft onbeschaamd seks en corruptie. En het weer.

Nauwgezette notities maken is een waardevolle vaardigheid, vooral voor hooggeplaatste bureaucraten. Behalve wanneer je ze - in je geheime dagboek - maakt over sexytime met je collega's, berekeningen met smeergeld en je eigen luxe leventje. Topambtenaar Han Feng werd ontslagen en er hing hem een gevangenisstraf van 13 jaar boven het hoofd, nadat zijn dagboek gestolen werd door de boze echtgenoot van een van zijn minnaressen. Die plaatste het dagboek als ijskoude wraak op Tianya, een andere populaire microblog.

Han's obsessieve aandacht voor details (of zichzelf) zie je in elke passage terug. Zo schrijft hij bijvoorbeeld op 5 oktober dat het 24 - 31 C was, bewolkt en dat hij thuis was gebleven om met zijn mobieltje te spelen. Dit soort onschuldige aantekeningen worden afgewisseld met sappige beschrijvingen van Han's losbandige sexcapades. Een van de grofste: "Tan gaat trouwen op de 29ste maar wil nog steeds met me spelen. We kletsten even en hadden rond middernacht seks, ze was weer aan het bloeden. We sliepen even en deden het weer in de ochtend, deze keer bloedde ze niet."

Behalve naar bed gaan met zijn vrouwelijke collega's, nam Han vaak smeergeld aan van lokale ambtenaren, politieagenten en bedrijven. Zijn "zakenreizen" bleken gewoon vakanties, en op internet werd berekend dat hij minstens vijf dagen in de week dronken was.

Toen populaire microblogger/autocoureur Han Han een poll deed onder zijn lezers of Han Feng de gevangenis in zou moeten, besloot een overgrote meerderheid dat hij gewoon zijn baan moest houden. Blijkbaar vonden de meeste mensen dat de ambtenaar tot de "goede corrupte politici" categorie behoorde, omdat de steekpenningen die hij aannam geen grote bedragen waren.

Vice Games

Thu, 24 Nov 2011 00:00:00 +0000

NBA 2K12
Uitgever: 2K Games
Consoles: PlayStation 3, PSP, Wii, Xbox 360

We hebben hier een hardnekkige stagiair zitten, die van afdeling naar afdeling gaat om maar zo lang mogelijk onbetaald bij ons in de buurt te kunnen zitten. De jongen heet Danny Delano en hij is een volhouder. Omdat hij hier al zo lang stage loopt weten we alles van hem, onder andere dat hij een groot fan is van sportspelletjes op de computer. Toen we hier het spel NBA 2K12 binnenkregen gilde Danny dan ook “OH SICK” vanaf de afdeling sales (de inmiddels tweede stop in zijn stagemaraton). Wij noemen dingen die je op je computer speelt “lekker patiencen” en zijn te dik om sportregels te begrijpen. Daarom hebben we Danny gevraagd dit spel voor ons te spelen en ons er iets over te vertellen.

Danny, jongen. Je doet vaak sportspelletjes. Waarom?
Danny Delano: Als je een sportsgame speelt is dat een van de weinige momenten om te bewijzen dat je een echte kerel bent en je maten kapot kunt maken. Een sportsgame is geen spelletje, het is oorlog, klaar.

Hoe is dat oorlog?
We spelen vaak om een titel, dat je een week aangesproken moet worden als ‘koning’ of ‘Allah’ bijvoorbeeld. Of om geld of kutklusjes—drank halen of wie de keuken schoon moet maken. Als iemand echt veel slechter is dan een ander doen we sidebets, waarbij je bijvoorbeeld de nul moet houden of minimaal vier goals moet maken. Soms wordt het redelijk hardcore: elke goal is een shot, een rode kaart is twee shotjes en als je de pot verliest moet je sowieso een shotje nemen in combinatie met al dat eerdere. Geloof me, je ziet op zo’n avond veel bloed, zweet, tranen, geschreeuw, ongeloof en oprechte woede langskomen. Maar dat doen we meestal met FIFA.

Speel je ook weleens basketbal?
Nee dus. Bijna alleen maar voetbal. En als je als basketbaln00b aan NBA 2K12 begint, ben je nog meer aan het buttonbashen dan bij de gemiddelde Tekken-game. Vooral het verdedigen is moeilijk onder de knie te krijgen.

Hm. Waar uit dat zich in, vooral?
Nou, dat je bij het aanvallen binnen twee à drie passes voor het board staat en zonder dat je het weet Lebron James kleineert en laat verbleken—een pikzwarte neger van twee meter tien—met een zieke dunk, ben je als de verdedigende partij een beetje moeilijk aan het springen in de lucht en continu aan het verwisselen van speler, wat meestal tevergeefs is.

Ik begrijp niet helemaal wat je probeert te zeggen.
Het is ook echt een must om eerst de tutorial zorgvuldig door te nemen. Michael Jordan leert je hoe het werkt.

Andere dingen die opvallen aan het spel?
Onderweg zul je zeker vaak helemaal gek worden van de CPU. De AI van de computer is echt heel realistisch, waardoor je echt je best moet doen wil je dit spel onder de knie krijgen. Maar de gameplay en de graphics zijn echt belachelijk goed, en de sfeer is alsof je letterlijk in het stadion bent.

Oké. Hoe verschilt het van de voetbalspelletjes die je vaak speelt?
Ik was dus eerlijk gezegd altijd meer een voetbalgamer, maar na het spelen van dit spel ben ik tot de conclusie gekomen dat voetbal echt gay is, wauw. Voetbalgames kunnen tenenkrommend saai zijn zodat je die weddenschapshit erbij moet bedenken. Bij basketbal spat de actie ervan af. Er bestaat geen gelijkspel, alleen winst en verlies.

En jij bent een winnaar, Danny?
Ja toch.

Nu hebben we samen een recensie geschreven. Hoe vind je dat?
Hard.

Slavoj Žižek bij Occupy Wall Street

Joshua Kopstein — Wed, 12 Oct 2011 00:00:00 +0100

De snel uitdijende Occupy Wall Street-beweging, die wereldwijd protesteert voor economische rechtvaardigheid, heeft er weer een nieuwe aanhanger bij. De nieuwste aanwinst in de lange reeks prominente supporters is Slavoj Žižek. De Sloveense politieke theoreticus kwam zijn steun betuigen tijdens de optocht van het hoofdkantoor in Lower Manhattan naar Washington Square. Žižek, bekend om zijn pikante en nuchtere politieke kritiek, sprak kort over de verdoemde relatie tussen het kapitalisme en de democratie, en de merkwaardige relatie tussen wetenschap en sociale rechtvaardigheid.

“Enerzijds lijkt op het gebied van technologie en seksualiteit alles mogelijk”, zei Žižek, herhaald en versterkt door de menselijke microfoon die de demonstranten samen vormen. Maar Žižek stelt dat als je kijkt naar de samenleving en de economie, alles ineens als onmogelijk gepresenteerd wordt. We kunnen de meest technologisch geavanceerde dildo's allertijden maken en langzaamaan komt ook de mogelijkheid van onsterfelijkheid in zicht. Toch stellen de hooggeplaatste machthebbers tegelijkertijd dat het onmogelijk zou zijn om een beetje belasting te heffen bij de rijken, of mensen te voorzien van een baan en gezondheidszorg. Dat zou communistisch zijn en het communisme is slecht. Gillende onzin, volgens Žižek.

Žižek stelt dat de meest meedogenloze communisten van onze tijd - de Chinezen - eigenlijk tegelijkertijd de meest meedogenloze kapitalisten zijn. Het enige verschil tussen ons en hen (al lijken wij dezelfde kant op te gaan) is dat China inmiddels heeft ingezien dat democratie en de daarbij behorende ideeën van gelijkheid en vrijheid niet te verenigen zijn met het kapitalisme. Het kapitalisme kan alleen echt succesvol worden als je de democratie helemaal wegsnijdt uit het politiek-economische model. “Het enige communistische aan ons is dat we opkomen voor het volk”, zegt Žižek, doelend op de massa die al een paar weken Wall Street bezet, en waarvan de sociale gelijkheidsidealen en vechtlust al naar tientallen andere steden over de hele wereld zijn uitgebreid. 'Het communisme heeft compleet gefaald, maar de problemen van het volk zijn nog hier.'

Dit stuk is afkomstig van Motherboard, een zustersite van VICE.com

Cryptozoölogen zijn hartstikke gestoord en harstikke leuk

Marten Mantel — Wed, 27 Jul 2011 16:38:00 +0100

Cryptozoölogen zijn mensen die zoeken naar leven waarvan het niet heel waarschijnlijk is dat het bestaat, zoals dieren die zijn uitgestorven of wier bestaan nooit is bewezen (zoals fabeldieren en Bigfoot). Het is een relatief kleine groep onderzoekers wiens werk niet wordt erkend door wetenschappers, ongeacht het feit dat cryptozoöloog zijn niet per definitie betekent dat je met een verrekijker in de struiken rond Loch Ness ligt.

Hoewel hij benadrukt zelf geen cryptozoöloog te zijn, is de man met de meeste kennis van zaken op het gebied van cryptozoölogie in Nederland de heer Dr. John de Vos, een paleontoloog verbonden aan het Nederlands Centrum voor Biodiversiteit Naturalis in Leiden. Hij houdt zich bezig met alles wat groot is, allang dood en een wervelkolom heeft: dus met dino’s, mammoeten en de fossiele mens. Omdat de cryptozoölogie altijd een constant interessegebied in mijn leven is geweest (het lijkt me bijvoorbeeld heel erg leuk om nog een keer te mogen meemaken dat er een torenhoge octopuskat uit de Rijn klimt om te gaan jongleren met streekbussen) sprak ik met hem af.

VICE: Cryptozoölogie dus. Het is officieel geen wetenschap.
Dr. John de Vos: Zeg dat maar eens tegen een cryptozoöloog.

Haha, ja, maar cryptozoölogen worden in elk geval niet echt serieus genomen door wetenschappers, toch?
Klopt.

Hoe staat u daarin?
Van mij mogen ze doen wat ze willen. Ik bedoel, het zijn spannende verhalen. Je weet maar nooit!

Dat klinkt een beetje alsof er een cryptozoöloog aan het woord is.
Nee, nee. Ik vind de verhalen mooi, maar ik ga er niet naar op zoek, zo gek ben ik niet. En ik ga er ook geen onderzoek naar doen. Maar de verhalen vind ik fantastisch.

Is er dan geen serieuzere kant aan de cryptozoölogie? Het zijn toch niet alleen de gestoorde mensen die op zoek gaan naar Bigfoot en Nessie?
Ze zijn eigenlijk allemaal gestoord. En ach, misschien ben ik dat ook wel. Kijk, op een gegeven moment hadden de wetenschappers het idee: alles is ontdekt. Alle grote beesten in elk geval. Maar pas aan het begin van de vorige eeuw ontdekten ze de komodovaraan, en de okapi. Dus waarom zouden we niet nog steeds nieuwe soorten kunnen ontdekken? Ik ben dus geen cryptozoöloog [hij buigt zich naar de geluidsrecorder] GEEN CRYPTOZOÖLOOG, maar ik vind ze wel leuk.

Maar nu wil ik verhalen horen. Hoe bent u in aanraking gekomen met het cryptozoölogie-wereldje?
In 1993 kreeg ik een uitnodiging van een paar Amerikanen om opgravingen te gaan doen in Vietnam. Ze hadden daar kiezen gevonden van een Gigantopithecus, een gigantische aap van een meter of drie hoog. Als ik zeg van, ik ga op zoek naar de Gigantopithecus, dan krijg ik als reactie, ja is goed hoor, doei. Maar als ik zeg, ik ga op zoek naar de voorouder van de Verschrikkelijke Sneeuwman, dan staat meteen de pers bij me op de stoep.

Daar willen ze wel meer over weten.
Ja. Wat was nu het geval? Die verhalen van de Verschrikkelijke Sneeuwman zijn er al sinds eind 19^e eeuw. En in 1935 was er een professor, Von Koenigswald, die Chinese apotheken afging om te kijken wat voor fossielen ze hadden. Chinezen gebruiken die namelijk als medicijn. Deze professor vond toen een paar gigantische kiezen van een aap, en die aap noemde hij Gigantopithecus. Hij ging ernaar op zoek en in de vijftiger jaren vond men een bijpassende kaak in de grotten van Zuid-China. Ik heb hier een afgietsel van die kaak:

Het idee was dat deze Gigantopithecus de voorouder is van de Verschrikkelijke Sneeuwman, want ze komen zo ongeveer uit hetzelfde gebied. En die Yeti zou dan via de Beringstraat overgestoken zijn naar de Rocky Mountains, waar hij als Bigfoot verder leeft. Maar er werden alleen tanden en kaken gevonden. Als we nou een klein stukje van het skelet hadden gevonden, dan wist ik in ieder geval hoe groot hij ongeveer in totaal geweest moet zijn. Want misschien heeft hij wel gewoon een hele grote kop gehad op een klein lichaampje.

En deze kaak is zeker weten van een aapachtige?
Oh, maar daar hoeven we geen ruzie over te maken.

U vertelt hier nogal enthousiast over.
Dat komt: die verhalen waren er al hè? En dan wordt er zoiets gevonden. Dat vind ik interessant.

Heeft u nog zo’n voorbeeld?
Ja. Ik was op Flores, een van de Kleine Soenda-eilanden van Indonesië, op zoek naar een uitgestorven dwergolifant. En die vonden we ook, samen met een aantal werktuigen, waarvan we vermoedden dat die gemaakt waren door een voorouder van ons, homo erectus. Dat van die werktuigen geloofde niemand, maar een Australische archeoloog kon het bevestigen. Hij is daar toen in grotten gaan graven en heeft in een van die grotten, Liambura, een heel klein mensje gevonden. Daar heb ik hier een schedel van.

Wacht, die heeft u hier zomaar liggen?
Nee, dit is ook een afgietsel. En dit was dan een nieuwe soort, homo floresiensis, waar een hele discussie over was, etcetera. Ze werden ongeveer een meter hoog. Maar de grap is dat deze is gevonden in 2004. En in 1998 was de cultureel antropoloog Gregory Forth op Flores, en hij hoorde daar van de Ebu Gogo. Dat waren kleine mensjes die in grotten woonden op een helling. Onderaan die helling lag een dorp met gewone mensen, en die kleine grotmensjes kwamen zo nu en dan de helling af om wat eten te stelen. De mensen uit dat dorp, de grote mensen—hoewel: die van Flores zijn sowieso niet zo groot—vonden dat prima, dat die grotmensjes een beetje eten stalen. Maar op een gegeven ogenblik namen ze een kind mee.

Ze hadden een baby gestolen?
Ja, en dat ging natuurlijk te ver, dus toen zijn de mensen uit het dorp de helling opgegaan om de grotten van die Ebu Gogo in de fik te steken. En dit verhaal was er dus al in 1998, voordat deze schedel werd gevonden in 2004. Hetzelfde geldt voor de Gigantopithecus: het verhaal van de Yeti was er al voordat die vondst werd gedaan. Dat is toch interessant? [hij buigt zich naar de geluidsrecorder] MAAR IK BEN GEEN CRYPTOZOÖLOOG.

Dr. De Vos nam ons vervolgens mee naar de toren van NCB Naturalis, waar de grootste collectiemammoetbotten ter wereld is verstopt (die niet publiek toegankelijk is). Hoe die collectie zo groot komt? “Er komen hier weleens mensen bij me langs die zo’n bot hebben gevonden, en die vragen me dan wat ze ervoor kunnen krijgen. Dan zeg ik, je krijgt er niks voor. Vaak mogen we het bot dan evengoed hebben, want anders moeten ze het mee naar huis nemen en zo’n bot is nogal zwaar.”

Cryptozoölogie is iets van alle tijden. Er is in het verleden bijvoorbeeld ook nog wel wat verwarring geweest omtrent mammoeten. Als men in de middeleeuwen mammoetbotten vond, zoals een dijbeen, dan hadden ze geen idee waar dat een bot van was, want het concept ‘uitgestorven’ kenden ze nog niet. En omdat zo’n bot dan bijvoorbeeld lijkt op het dijbeen van de mens, dachten ze dat mensen voor de zondvloed veel groter waren. Naar aanleiding van de grootte van zo’n bot berekenden ze dan hoe groot Adam en Eva geweest moeten zijn, en daar kwam dan uit dat ze 49,5 meter hoog geweest moeten zijn.

Haha!
Maar toen werden deze wetenschappelijke theorieën natuurlijk bloedserieus genomen, net zoals wij nu onze theorieën over de wereld serieus nemen. Het kan heel goed zijn dat men ons over honderd jaar net zo hard uitlacht als jij nu doet.

Waar zouden ze ons dan om kunnen uitlachen?
Misschien vanwege de Big Bang. Of vanwege onze theorie dat dinosauriërs zijn uitgestorven door een meteorietinslag.

Is dat niet zo dan?
Ik geloof er niet in. Als je kijkt naar de stratigrafie dan zie je dat het uitsterven van dieren eigenlijk altijd te maken heeft met ecologische veranderingen. De tijd dat dinosauriërs uitstierven was een periode waarin bloemplanten voor het eerst hun opkomst maakten in de natuurlijke ruimte. Het zou heel goed kunnen dat deze giftig waren voor de dinosauriërs. Ik vind het in elk geval vreemd dat wetenschappers voor de dinosauriërs per se een meteoriet nodig hebben om hun uitsterven te verklaren.

Terwijl de hele wereld dat gelooft.
Maar het feit dat iedereen het gelooft wil nog niet zeggen dat het waar is.

TEKST: MARTEN MANTEL
FOTO’S: GWEN POL

Mijn rare jaar bij NASA

Tyler Stoddard Smith — Thu, 14 Jul 2011 13:30:00 +0100

“Everything in space obeys the laws of physics. If you know these laws and obey them, space will treat you kindly. And don’t tell me man doesn’t belong out there. Man belongs wherever he wants to go.” —Wernher von Braun

A few years ago, I ventured into the bowels of NASA’s marvelous machinery, where I was privileged to tread in the boot-prints of mechanic-angels, men who knew their Newton, and aided by 36,000 feet per second of escape velocity, have “ . . . slipped the surly bonds of Earth . . . and touched the face of God.” Moonmen. Stone cold moonmen. I was not a stone cold moonman. I was just here to save the space program.

As I rode the elevator in NASA’s mobile launch structure 39A, the same elevator that took Armstrong, Aldrin and Collins up to the rocket that would carry them to the Moon, my guide pointed out a pulley system at the very top of the launch pad.

“That’s the astronaut’s escape mechanism,” he explained. The pulley looked just like the one my dad rigged up for me in our backyard when I was a kid. The idea was that I could ride it from one oak tree to another, but I was a rotund child, so I usually ended up stranded in the middle hanging on for dear life over an imaginary pool of molten lava that it was my charge to cross.

“Hey, you fat dickhead! Just give up and drop into the volcano! It’s my turn,” my friend Adam would suggest.

At NASA, the astronauts were supposed to hop into a basket attached to a long wire strung from the top of the launch pad, slide away from an impending catastrophe, and land “safely” on the ground barely fifty yards away. It was an ill-advised contingency from my perspective. An astronaut who elected to bail out before launch would have maybe a half-second longer to ponder death than he or she would have by just staying put—one extra glissando of consciousness.

I imagined the blazing foam in Apollo 11’s wake, and I saw the Saturn V rocket and attendant moonmen giving the finger to six billion trillion tons of Earth. I liked that idea, but at that particular moment, I felt the weight of the hold-down arms, mammoth clamps designed to pin down all seven-and-a-half-million pounds of thrust from Apollo-Saturn until the moment of lift-off. My own terrestrial slump vector approached zero. The elevator smelled like Play-Doh and darkroom stop bath. I retched. I put the blame on something I ate, but everyone could smell the twenty drinks I had with something I ate.

My colleague and another mortified VIP, who had something to do with oil, were encouraged to ride the escape pulley down, although “we don’t usually let people do this.” I opted to take the most important elevator in the history of humankind back to Earth. Moonmen don’t know what it’s like to go down the elevator. They just go up.

**
My journey “into” space began soon after I finished graduate school. I had recently broken up with my girlfriend of three years, and I was on the cusp of thirty, living with my parents and approximately $60,000 in the red from trying to pay my school debts with winnings from Internet gambling. A group of online Koreans let me win big early, then took my online barn and my very real money. Welcome home, son!

My parents, in desperation, suggested I become a millionaire wine sniffer. They read an article about a guy who was paid millions of dollars a year to travel around the world sniffing and (presumably) drinking fancy wines. Mom ran to the bathroom and emerged waving the article about “the nose” and all the money and all the wine. She began to read it out loud, but I interrupted:

“I got a job at NASA.”

My parents laughed. You tell your children they can do anything when they grow up. No, they can’t.

“NASA? Like as a bathroom attendant?” my father asked.

“As a writer. It’s through an ad agency.”

“God bless America. Well, if NASA doesn’t pan out, I’m telling you—there’s money,” he assured me, “in that nose.”

I have a big nose, which makes me sensitive. We read on about the nose guy and eventually everybody got grouchy and went to bed.

A major NASA subcontractor approached the Clark/Norton advertising agency in Houston. They wanted our agency to save the space program; to produce an internal magazine that showcased their Return to Flight (RTF) efforts after the Space Shuttle Columbia and her crew of seven astronauts burst apart over Texas. My job was to co-write and edit the magazine, which would showcase space travel’s “added-value” to the world, emphasize the necessity of space exploration, and provide a monthly update on the goings on in the RTF effort that Space Shuttle employees could pretend to read. Aiming High we would call it.

My collaborator, an unhappy 50-ish weasel named Dina, and I would bomb down I-45 to the Johnson Space Center near Clear Lake, a misnamed murky body of water 25 miles south of Houston. Dina was the agency’s other writer. She had short hair like a boy, bronzed leathery skin and nostrils you could see up into even when you were looking at her eye to eye. She was attractive, though, in her way. Imagine Raquel Welch hit with 50,000 volts. And, like many people who have taken themselves out of the pool, she had gone crazy and fallen in love with eight cats. She expected you to remember their names. One was called Buttcheeks. She would hurtle down the highway in her black Hummer, a vehicle that required she keep a small stool on hand so she could scramble up into the driver’s seat.

“Tyler, the first time I got married, do you want to know what I thought right before the priest said his spiel?” Dina asked. “That maybe getting married was a bad idea?” I wouldn’t have been so direct, but we stopped off at her house to feed her cats and pick up a bottle of Frangelico that we shared out of a Houston Astros gimme cup along the way.

“Tyler, I swear to Christ, I thought to myself that this was a stupid idea and that I hated this fucking guy. Every bullshit cell in my body was dinging on full alert. One time I killed a burglar, too. That doesn’t mean anything, except I thought it was him, Brian, my ex-husband coming in the door, but instead it was a fucking burglar. I even told that to the cops, who didn’t think it was funny or true, thank God. Are you married?”

“No.”

“Good. We’ll get along fine. What’s a drink you can make with Frangelico?”

“Pancakes,” I said, remembering a drink somebody gave me once that tasted just like pancakes. “Frangelico, Grand Marnier, sugar and lemons. It tastes exactly like pancakes.”

“Prove it,” she said, so I did.

At Johnson Space Center, we saw first-hand how stupid we were and how most astronauts drove Corvettes. We carried Dictaphones, and we interviewed every kind of administrator, technician, astronaut and engineer. We asked probing questions:

“Now, what’s going on with the External Tank modifications?”

“Well, do you mean the new requirements for the intertank flange bolting or the enhanced close-out procedure and liquid hydrogen feedline bellows?” an earnest rocket scientist would reply.

“The intertank fla…the intertank thing, is, I was…feedline bellows, did you say?”

“Groan,” the scientist’s face would say, at which point I’d nod, write down a few lines of gibberish and some numbers, nod sagely, shake his or her hand and trundle downstairs to the Hummer to sip from a plastic bottle of vodka. This was a steady routine. I was incorrigibly lost.

Dina, also lost, developed a crush on a NASA flight director and did her best to ruin his marriage by luring him to all-day interviews at the Hunan Buffet, which she hoped would turn into all-day interviews at the adjacent Embassy Suites. That never worked for her, and my routine wasn’t much better. I spent a lot of time with a can of Sprite and my plastic bottle of vodka under a large elm tree behind a drab, Soviet-style cement block building filled with geniuses, watching boats bob on the lake, red-tailed hawks chase after Inca doves, and once even encountered a snarling alligator, which spooked me so much I ran in zigzags toward the parking lot. I was drunk, but they tell you to run in zigzags when being chased by an alligator—the gators are fast on a line but have no turning radius—so all the more reason to stay drunk all the time.

I’d finish my half-pint, my pint or my stash of airline bottles and go back up for another “interview.”

“Now, what’s going on with the External Tank modifications,” I’d ask.

“Well, do you mean the new requirements for the intertank flange bolting or the enhanced close-out procedure and liquid hydrogen feedline bellows?” another rocket scientist would ask.

“Do all astronauts drive Corvettes?”

“Tyler, is it? Tyler, do you even know what the fuck you’re doing here?”

“No, not really.”

“Jesus, man. You look like I need a drink,” admitted the rocket scientist.

I walked away ashamed, hot cooties writhing in my gut, back to the Hummer.

**
It’s easy to catch space fever, however. Working at NASA, I got to know the men and women who still, truly, don’t believe in America. They believe beyond America. Yes, some people are passionate about space because they are worried “the Chinks” or “the Pinks” will get there first and set up shop, but those people don’t have badges. You can usually find those folks, wild with enthusiasm and hopped up on amphetamines, sitting on beer-coolers near Johnson or Kennedy Space Center, selling little American flags, NASA mission pins and pot.

I’ve always maintained that hanging around smart people is the key to getting a good education, and inside these boring toaster-shaped buildings were some of the most exciting minds I will ever encounter. Ask them why bad things happen to good people and they’ll get out a pencil and a pad and start the human arithmetic. They’ll try anything. NASA is great, because there they don’t care who you are, only that you are creative and the best in the world at doing something extraordinarily complicated. These people are also nothing if not directed, so when country & western star Conway Twitty single-handedly stalled Russia-US space relations for two decades, they were understandably frustrated.

“What?” I asked Beaux, a grizzled subsytems manager.

“It’s true. Ford and Brezhnev wanted some public gift exchange where the Apollo and Soyuz spacecrafts met up mid-orbit and shook hands and all that PR shit. It was summer 1975, and [astronaut] Tom Stafford got it in his head he wanted to present some fucking country music with a Soviet vibe to the Russians on the Soyuz. So what does he do? He sure as shit calls up Conway Twitty, asks him to record “Hello Darlin’” in Russian for the cosmonauts, and Twitty did it.”

“That’s fantastic,” I said.

“No, it really wasn’t,” said Beaux.

“Why’s that?”

“Well after that, the Russians wouldn’t have anything to do with us—not until ‘95 when STS-63 met up with Mir.”

“Ok, but why is that?”

“Have you ever heard, the song ‘Privet Radost’? It’s in the Twitty box set.”

“No.”

“Well, you want a rickety détente, you call Conway Twitty and have him sing to you in Russian. If you want peace, if you really want to raise an Iron Curtain, you play Charlie Pride.”

I saw his point. Beaux then explained the intricacies of the Hubble telescope’s optics and how it was bullshit that they started a fire using Piggy’s glasses in Lord of the Flies.

“The book is meaningless. Piggy is near-sighted, so he needs light-diverging lenses, and to start a fire, you need to concentrate your sunlight, OK. The whole structure falls to pieces, the metaphor sags and we’re left with a bunch of pale British boys, running around like dumb assholes.” This kind of frenetic free-association was common—NASA people will connect any two dots, geography be damned.

For me, NASA was a perpetual whirlwind of brilliant, intrepid neurons. I wanted to be of these people, but I knew that could never happen, so I was satisfied just to be among them. They didn’t give a damn about politics; they wanted to play with their toys, solve puzzles, feel passion and go their own special kind of crazy. The ones I met did that, and they did it in style, and some did it rowdy. I had many late nights with engineers and systems managers and astronauts and every thoroughbred spacehorse around. Early one morning, sloshed on Lone Star and with the refrain of “Honkey Tonk Woman” ringing in my ears, we staggered out of a squalid bar weeping as members of the flight ops team recalled the sounds of post-Challenger and post-Columbia silence.

Facts:
- A Russian cosmonaut, shortly after the overtly sexual docking procedure, once yelled, “Help! I’m being raped!”
- There is a javelin left on the moon, along with a tie tack, somewhere in the Descartes Highlands
- Space smells like shit.

I also learned about the intricacies of solid rocket boosters, the big, bulging miracle of thermodynamics, the external tank, the ongoing fight against gravity, the hot stinking teeth of solar winds, guidance systems, purge subsystems and other space arcana. I got to know the rocket and the ship and the people and the culture, and it inspired me. It’s not often I feel proud to be an Earthling—we’re still so shitty sometimes—but I remembered an image of the tender Moon plaque, its two sentences strung together so outrageously badly, but it’s meaning so transcendent and beautiful:

HERE MEN FROM THE PLANET EARTH FIRST SET FOOT UPON THE MOON JULY 1969, A.D. WE CAME IN PEACE FOR ALL MANKIND.

However, I had a distinct desire to slip those “surly bonds” myself. This is not meant to sound self-destructive or overly dramatic, though I realize that my next decision could be interpreted as a kind of “suicide by spaceship” scenario. My life was clearly not going well, so one hot Saturday morning, when I woke up wearing panties behind my parent’s garage, it hit me and brought me down to the Earth like a gnat snapped out of the sky by some amphibian tongue: I would become an astronaut. Launch pad. I am in a spacesuit, looking cool.

“You can’t smoke in here, Commander Smith.”

“I’m the Commander for a reason, rookie,” I say, extinguishing a Camel on my subordinate’s helmet shield, elbowing him in the ribs and buckling up for safety. Countdown. Liftoff. It’s slow, then fast. Next thing I know, the solid rocket boosters jettison and I’m pulling two Gs, my pancreas has conquered new land around my ankles and I’m watching Earth take shape, or lose it. We’re still pinned to our seats. I weigh 525 pounds now, pulling three Gs, the ghosts in the machine are no longer the cacophonous medley they were on the pad, and if I could move my arms I’d give Earth the finger myself. My vision tunnels, things go white and the aperture of consciousness struggles to keep ajar. Then, finally: Engine cutoff and zero-G! We all take a breath and it’s quiet and I see my cigarettes floating around the console. It’s time to read some coordinates to Mission Control:

“Roger, Houston. The view up here is spectacular, as promised. OK, I’m going to read off some information for y’all.”

“Roger, Discovery. You guys are looking good. Really smooth, except for that small twitch clearing the tower. Ready for those numbers.”

“OK. Houston, here goes:

- 2 flame-broiled beef patties
- 2 slices of cheese
- 1 Fries
- Diet Coke

“That’s a double Whopper combo, Commander Smith. How about your drift rate…some roll data…over?” “Negative, Houston. I want that to go.”

**
Back then, it was relatively easy to apply for the civilian astronaut corps (today one can do it online), although it took me another month or so before I actually sent off for my application from NASA. But I tempered my substance abuse and my night crawling. I even began to swim laps again. By this time Dina and I had wrapped up our “interviews” and were attempting to write the epic tome: a full-color NASA tribute “book” from an ad agency that wouldn’t recognize overstatement if it shat on its face.

“Make it shine, you motherfuckers! Give me the goose-nuts. Give me the butterflies. Give me the cock-sucking Moon, dudes! I want graphics that make me want to jack off into space; I want words that rip and sear and fly around like crazy fucking molecules on Mercury! This is The Right Stuff! This is the money shot, you bitch fly-ass-gangsters!” That’s Clark Norton, Owner/President of the Clark/Norton Advertising and Branding firm, who could always be counted on to teeter, then fall, over the leading-edge of sanity.

We finished the book. Aiming High was a huge success, and the NASA brass was rumored to want us there at Kennedy Space Center, wanted the whole agency to watch the upcoming launch of Shuttle Discovery from the VIP area. My civilian astronaut application was in the mail, and I was clean and sober and swimming and running and still living at home like a loser but working my way out. Dina never had any luck with “her” flight director, but she seemed to come out of her funk, too. She was thinking about getting married and divorced again.

“Tyler, it’s a fact of life. You have to prepare for divorce first, and if you think you can handle it, you go ahead and get married. If I never say anything else to you again, remember I said that to you. Also, marry a rich person if you can stand it—everybody says it’s bullshit, but money will, in fact, solve most of your problems. I’ve never been happier, though!” she snarled.

Eventually, the news came down that only Clark Norton and the senior account executives that worked on the Shuttle project would be invited to watch Discovery launch at Kennedy Space Center. We were, of course, encouraged by Mr. Norton to try and “come down and watch this baby pop and ghost ride the whip!” He said he would even buy the drinks (he knew Dina and I had gone cold-turkey, and we were usually “the drinks”).

This disinvitation struck a devastating blow, as we’d worked passionately on our project to save the space program. That sounds like a howling exaggeration—and it is—but at the time we had to believe it, in the same way a child believes his or her plate of milk and cookies have given Santa fuel for the rest of his journey. As a consolation prize, it was eventually agreed that our client would foot the bill to fly us out to Kennedy Space Center for the landing. Perhaps they remembered my performance in the elevator earlier in the year. You can’t be too careful during launch: that is where disaster struck Challenger in 1986.

With a descent disaster, you don’t get the same theatrics. When Challenger blew, the sky was a canvas, intricate curlicues of white smoke and pearled vapor forming ancient symbols in the clear blue sky. On descent, disaster has less artistry. The Shuttle rips up, noiselessly, metal and fire spitting through the atmosphere. Then debris rains and the top brass sends out a message NASA-wide that is grotesque in its terseness: “Lock the doors.” Nobody leaves until they out what went wrong. This is called the data impound.

“Don’t lock that door,” Dina slurred. Dina and I, along with a group of swamp things that followed us from a karaoke bar, climbed the stairwell of a building near the Kennedy Space Center. It was pre-dawn. We crossed a steel grating to the roof. Two beacon lights pointing south flooded one end of the Shuttle runway, which meant Discovery would return from the north. Two sonic booms will ooze out of the night, and there will be Discovery, her nose still throbbing with an angry orange glow from the heat of re-entry. She will emit a low-frequency groan as she carves the air, pulling up to sub-sonic. Wheels will touch down at 200 knots, the brake chutes will deploy, and the sniff-check crew will run out to scrutinize her steaming underbelly. That is what should happen. But, there is nothing in the sky. Dina and I have fallen off the wagon, we’ve gone hot turkey. We wait.

Dina’s cell phone rings.

“Uh-hic. Uh-huh. Well Clark, we’re in Florida, not California,” Dina says, then mouths the words, “We are in Florida, right?” to the swamp thing with the cocaine. His head bobbles suggesting a “yes.” Something is awry. Dina and I, full of booze and blow and horror stagger around the roof in our grief. Discovery has crashed and burned up during re-entry. People I have met, people who I care about are now atmospheric sprinkles. I can’t think about it, all the gory details—I hope it was fast.

“I guess they made it,” Dina finally said, hanging up the phone.

“To heaven? “I ask, one of the most embarrassing questions of my life.

“No, to California. To Edwards.”

It was, apparently, a beautiful landing, which had in fact taken place thousands of miles away, at Edwards Air Force base in the middle of the Mojave Desert. Discovery was diverted at the last minute, for some reason—maybe weather.

The mission was a total success, but we came home to Houston in tatters, wiped out and ashamed. I abandoned my astronaut training and returned to my experiments in depraved organic chemistry, full-on. Dina, too. As for Discovery, they found some damage to the carbon-tiles, but the men and women at NASA, using—literally—a million pieces of garbage glued together by the lowest bidder, still found a way. During my more lucid moments, I did still imagine myself high up in orbit, doing some experiment that sounded good at the time, something like “The effects of smoking cigarettes in space.”

**
I recently received the letter from NASA in response to my civilian astronaut application sent half a decade ago. My application has been under consideration for years, but now I have their answer: I won’t be going into space.

“Dear Mr. Smith,” it reads, “we thank you for your interest in the . . .” usual devastation you read in a rejection letter. No real explanation. Not that I really needed one. I’m not astronaut material, and that’s not just my eye’s cycloplegic refractive error bending lazily beyond the -4.00 diopter max in any meridian. It’s a 21st century rejection letter, though, long on grace and mercifully short. At least I had a chance. Did you know that if you’re 5.16 feet tall, you can be an astronaut; 5.15 feet tall and it’s tough shit? 6.25 feet you’re in; 6.26 you’re out. The coldness of space often runs to the congenital.

I opened the cavernous drawer to my old farm table, where I’ve shoved all my “papers,” over the years. There was a copy of Aiming High, stained an almost preposterous winepurple. I looked at all my “material” from the NASA days, and along with abstruse design specs and drunken doodles I made of space monsters eating Clark Norton, I am drawn to a slip of paper that reads:

Official Shuttle Launch Beans and Cornbread:
6 pounds dried Great Northern beans 10-lb smoked ham diced into walnut-sized chunks 1 ham bone 2-3 bunches of celery, chopped 3 lbs onion, chopped 2 oz. lemon pepper 1 oz. liquid smoke Preheat oven to 350 degrees. Place ingredients in 18-quart cooker and fill to one-inch of the top with water. Bring to slow boil, then reduce heat to a simmer for 5-6 hours. For cornbread, follow instructions on a box of Martha White self-rising corn muffin mix.

I remember how Dina and I decided to have a watch party for the Discovery launch after we learned we wouldn’t be going to Florida. We made the beans and cornbread, but the sloppy mess sat untouched as we watched the launch on NASA TV, drinking pancakes.

“Tyler, you can’t really think you’re going to make the astronaut corps, can you?” she asked scornfully. Discovery cleared the tower.

“Dina, I’ve never felt so really strongly about anything in my entire life.”

The Space Shuttle’s last mission is scheduled to launch today. I won’t be on it. I don’t want to be on it. I’m not good enough with the instruments, and physics is not one of my strong suits. I just don’t understand it, space and force and Newton and Einstein. I thought my ignorance might be an attribute, propelling me into low-Earth orbit, but that was not the case. There are people who should stay on the ground, pull it together and take care of things down here. We will probably never know the effects of smoking cigarettes in space, and I apologize for that.

I am not astronaut material. It’s a hard murder out there where no one can hear you scream. I have fractured the laws of physics and wandered aimlessly around the cosmic vault. I have escaped, leaned over the edge of the Earth and shrieked into a deaf firmament. Not the moonmen. Not the astronauts. They play their conquest cool. But, for the minds inside and behind the rocketry, space is not a conquest. You don’t go up there in a besotted, rebel-yell panic, barking orders into the void. You go up there carefully, quietly, say the engineers, the astronauts, the flight directors and the floor cleaners. “It’s not a damned 747. You can’t fuck in the bathroom,” an astronaut once warned. You “don’t embarrass yourself and you do the legwork. Then space will respect you. Nobody wants to wait for that, though. Everybody wants a payoff nownownow. We can’t tell space what the hell to do—or what to give us. Space can’t hear us, but when we shut up and listen to it, we always see it has something to say.” I’m listening.

Tyler Stoddard Smith has written for Esquire, UTNE Reader, The Texas Observer, and the Science Creative Quarterly, among others. He has a website.

We zijn vervloekt door een Japanse ruimtebasis

Alex Hoban — Thu, 09 Jun 2011 12:10:00 +0100

Japan heeft de toekomst op haar eigen excentrieke wijze geschapen. Van gebouwen als deze futuristische ruimtebasis keek niemand er lange tijd op. Vandaag de dag staat het gevaarte echter dreigend en treurig aan de horizon. Het is symbool geworden van de ineenstorting van het land in de jaren negentig, toen de Japanse technologische fantasieën plaatsmaakten voor de duurzamere aspiraties van de rest van de wereld.

Ik woonde vroeger in Kochi, één van Japans armste gehuchten gelegen in het geïsoleerde zuiden van een typisch plattelandseiland. In het verleden werd zelfs deze afgelegen en onbereikbare uitkijkpost door stedelijke projectontwikkelaars volgepompt met een eindeloze hoeveelheid yen, maar uiteindelijk was dit geld, net als in de rest van Japan, verdwenen. Grenzend aan de buitenwijken en de kust bevindt zich een groot berggebied. Dat is waar dit rare, glimlachende gebouw staat.

In eerste instantie dachten we dat de basis een verlaten hotel was voor pas getrouwde stelletjes, maar er waren geen slaapkamers.

De meeste gevels waren zo toegetakeld dat de voorkant volledig was ingestort. De receptie was gevuld met gehavende arcadespelletjes, groezelige lakens en natuurlijk het onmisbare Hello Kitty kussen.

De rug van het modernistische spookgebouw was volgepropt met vergaderkamers en de top werd gekroond door licht dreigende, buitenaardse schoorstenen. Een gaskamer is er niks bij.

De lounge bars op de onderste verdiepingen werden gedomineerd door overwoekerde keukens en de grote zaal stonk naar de verrotte gevlochten tatami-matten die verzakt waren in de fundering. Het waren viezige, grimmige plekken.

De gemiddelde ruimte tussen de trappen was ongeveer anderhalve meter, wat benadrukt dat dit gebouw alleen bedoeld was voor kleine Japanse mensen.

Dit enorme symbool geschilderd op de muur is het Japanse teken voor ‘vloek’.

Een geruststellende ontdekking in deze doodskist van de moderniteit.

Uiteindelijk waren we toch niet zo bang voor de ‘vloek’ dat we dit Kodak-moment lieten schieten. Al had ik achteraf wel gehoopt dat ik er die dag niet uitzag als een kruising tussen Ace Ventura en een vijftienjarige pauper die graag met messen zwaait – maar wat is wel een goede outfit om een aftandse, verweesde Japanse ruimtebasis in te verkennen?

TEKST EN FOTO’S: ALEX HOBAN

Motherboard: The Creature Shop

Mon, 02 May 2011 00:00:00 +0100

Motherboard has always been fascinated by the (black) arts, but combine our interest with gore and some awesome puppetry, then set the stage in South Africa and we’re really cooking with gas. We traveled to Johannesburg, South Africa to visit the dudes behind the country’s leading horror factory, The Creature Shop.

Graham Press, Creature Shop founder and animatronics specialist extraordinaire, was kind enough to give us a tour of the studio where we stumbled over elephants, tigers, cadavers, wounded arms, bloody eye sockets and of (naturally) a room of charred bodies (oh my!). Graham is assisted by Mr. Jaco Sydman, an artist with a certain infatuation with gore.

Some pretty wild (and Oscar-nominated) productions have included work from this brutal workshop; aside from untold ads, films like “Hotel Rwanda,” “Tsotsi,” “Machinegun Preacher,” “Mr. Bones 2,” a Die Antwoord music video and, most notably, “District 9,” have all benefited from their (monster hand) touch. From swimming seals to animatronic lionesses to arms that fly off in a shower of blood, these guys are masters of mechanized madness.

Watch more at Motherboard

Motherboard: Chris & Cosey

Mon, 11 Apr 2011 00:00:00 +0100

It’s not everyday you get to meet two of your favorite, honest to god heroes. But on a recent trip to Norfolk in the United Kindom, we got the chance to spend some time at the country house of the music making powerhouse – and long time couple – Chris Carter and Cosey Fanni Tutti.

Not only did Carter and Tutti change the entire electronic music game as founding members of the legendary avant-garde industrial group Throbbing Gristle: they continued their love affair with music, gear and each other over the next 30-odd years with their mind-blowing, ahead-of-the-curve approach to drum machines, sampling and all manner of electronic skullduggery.

Between the electro-pop of Chris & Cosey, the spooky ambience of Carter Tutti or their continuing aural experiments under their mysterious ‘CTI’ moniker, these two epitomize artistic overachievement and we salute and thank them for it.

They took us for a spin around the home studio they’ve been recording in for 25 years, demonstrated some of the bits and pieces they’re using in their current incarnation, performed a special improvised track for us, and taught us how to give an asthmatic cat his daily dosage of medicine.

Watch more at Motherboard.tv.

Motherboard: Electric Independence: John Foxx

Fri, 08 Apr 2011 00:00:00 +0100

We went to visit John Foxx deep in the darkest depths of Shoreditch, East London, at the studio of his latest collaborator, Benge. The studio isn’t far from where Foxx’s infamous “The Garden” studio once laid (on top of multiple Roman graves no less) and it’s also the location where the duo cut Interplay, the latest album by John Foxx and the Maths.

The notoriously quiet man sat down with Jordan to wax nostalgic about Foxx’s time in Ultravox, synths (obviously) dub techniques, drinking and eccentric sex. Finally, John was kind enough to demonstrate his infamous drum machine and play us some of the patches from his highly influential first album, Metamatic.

Motherboard: Sakawa Boys

Tue, 05 Apr 2011 00:00:00 +0100

Nigeriaanse 401-scammers mogen dan wel uitblinken in de wereld van West-Afrikaanse internetfraude, maar hun collega's in Ghana mogen er ook wezen. Ontevreden met het het succespercentage - op de duizenden e-mails die ze per dag verzenden, is er meestal maar een enkele arme ziel die erop reageert - nemen ze oude tradities mee in hun moderne oplichterij: de toverkunst.

Traditionele West-Afrikaanse Juju-priesters hebben hun diensten aangepast aan de behoeftes van het informatietijdperk en bieden nu onfortuinlijke e-mail-oplichters prijzige rituelen aan die hun mailtjes onweerstaanbaar moeten maken voor hebberige Amerikanen. En zo ontstond 'Sakawa'.

Sakawa is mateloos populair in Ghana. Er zijn Sakawa-liedjes, -films, en -kledingmerken. Toen we door Accra liepen was het onmogelijk om 10 stappen te zetten zonder het woord Sakawa in bloedrode Misfits-letters op een poster of krant te zien.

De overheid is bang dat Sakawa de zakenreputatie van Ghana zal schaden, de christenen zijn boos omdat Juju-priesters hun inkomen jatten en de pers schreeuwt moord en brand omdat ze daarmee meer kranten verkopen. En ondertussen leven de Sakawa-boys het goede leven.

Motherboard: Electric Independence: Ceephax Acid Crew

Mon, 28 Mar 2011 00:00:00 +0100

There’s no one quite like our mate Andy Jenkinson, aka Ceephax, aka Ceephax Acid Crew. He’s one of the last great D.I.Y masters working in electronic music and he’s a full-on modern day renaissance man, who still uses the same old school tools (remember Amigas? Me neither) to ply his many trades.

Primarily known for what he’s done for the “acid” genre, Ceephax also dips his toes into hip-hop, breakbeat Italo and even some ambient; always with his trusty Roland analog weapons by his side, creating an impressive and expansive output of material. It’s like a big psychedelic feast for your ears.

He got signed at his first-ever live show at the age of 17 and throws some of the most epic and outrageous parties/raves in the UK. We traveled to East London where he gave us a tour of his bedroom studio and shared some of the influences behind his 8-Bit sound, his curious predilection for ancient video games, arcade carpets and novelty knits.

- Jordan Redaelli

Motherboard: Electric Independence: Ulrich Schnauss

Fri, 18 Mar 2011 00:00:00 +0000

When post-shoegaze magician – the peerless electronic wunderkind – Ulrich Schnauss invited us to his apartment in London, he specified it would have to be at night due to his predilection for ‘nocturnal’ activities.

We thought that seemed mostly normal for a musician until he came to the door (clad in leather jeans) and dragged us up to his pitch-black attic.

Thankfully all of our Warhol-period Udo Kier fantasy/nightmares were unwarranted the moment we walked into his studio: an impressive collection of synthesizers and effects units used to layer hundreds of manipulated sounds and craft some of the most breathtaking, bombastic records released in recent years.

Ulrich was kind enough to show us some of his favorite instruments and demo the tasty tones from his forthcoming album.

Motherboard: CMD & CTRL: Tim Wu

Tue, 15 Mar 2011 00:00:00 +0000

We know that technology carries with it all manner of problems, but one of our biggest pickles tends to slip right by us.

We’re already un-free.

So argues Tim Wu, law professor, author of The Master Switch and recent appointee to the Federal Trade Commission. In the face of corporate control of the Internet, Wu’s concept of “network neutrality” – the notion that networks should be equally accessible by the people using them, and that the people who own the pipes can’t place restrictions on access to it or on the content that passes through it – has sparked a brewing war over the future of communication.

It’s tempting to think of the Internet as an open marketplace of ideas, a place where any link has as much a chance of success as any other. But the Web is only a modern update on the information conduits before it. Be it the signal networks of the telegraph or the radio, the telephone or the television, or the physical networks of skyways or railways or shipping routes or roads, or the linguistic networks of words and grammar, no medium arrives ex nihilo¬, unstructured or unbiased. When the variants of the modern Internet were born, they were more like public utlitities, established by funding from the military (ARPANET) or the academy (CERN’s World Wide Web). It’s tempting to wonder about where we might be today if Mark Zuckerberg had invented the Web.

But increasingly it doesn’t take much imagination: Facebook is already the primary layer of the internet for millions of young and persuadable web users. Chances are they’re accessing it through a smartphone outfitted with a proprietary operating system, like the iPhone: another layer. In the supposedly free marketplace of ideas of the Internet, the invisible hand has been replaced by an upper hand. Whose is it, and what does it want?

It would be foolish to assume that anything is unbiased, that anyone can operate without some conflict of interest. The problem now, as our tools become ever more essential to everyday life, ever more pervasive, and ever more complex, is being able to even detect those biases.

But here’s another conundrum to punch into your question-answering sites: do we even care about this? As long as we’re able to make our cheap phone calls, send our free emails, watch our free videos, and get our free content, why should we bother? Why regulate for “network neutrality” if the system works fine the way it is?

The question is hard to answer because we don’t have a way of calculating how much “free” really costs. And, as Wu argues, as much as we like to talk about freedom, we also really like other things like convenience, speed, and comfort. Our technologies and the companies that make them are really good at providing the latter. It’s not so clear, he says, where the former fits in.

Watch more at Motherboard

Motherboard: Electric Independence: Emeralds

Mon, 07 Mar 2011 00:00:00 +0000

It’s not everyday we get to (or want to) go to Cleveland, but when the opportunity came along to hang with one of the most exciting young synthesizer-based acts in the world, we put our snow boots on and headed (mid)west.

Emeralds, made up of Steve Hauschildt, Mark McGuire and John Elliot have only been sculpting their impossibly beautiful and impeccably crafted cosmic drift since 2006, yet have left a bevy of mind expanding, bone shaking cassettes, CD-R’s and LP’s in their wake.

With a rich history of rock’n roll and punk Cleveland might seem a curious place for these three cosmic crusaders to be busting out the synthesizers, but their surroundings are as important to their sound as the electronics themselves.

The guys took us around their studio, showed us the magic of the ‘Emerald Necklace’ and tried to out bowl us at down at the local lanes.

Motherboard: Luisteren naar het heelal

Tue, 22 Feb 2011 00:00:00 +0000

LOFAR is in feite een enorme schotel die vanuit het middelpunt in Dwingeloo strekt tot Engeland, en luistert naar de verste delen van het universum.

Motherboard: Sid Meier en 'The 48 Hour Game'