VICE Reizen RSS Feed http://www.vice.com/ nl Thu, 23 May 2013 05:38:56 +0100 Battle of the Beasts: Kamelenworstelen in Turkije http://www.vice.com/nl/read/camel-wrastlin-in-turkey Fri, 10 May 2013 08:00:00 +0100 Kamelenworstelen is een Turkse traditie van al meer dan 2.500 jaar oud. Twee mannelijke kamelen worden opgegeild door een vrouwtje dat een rondje door de arena loopt. Het gevecht is afgelopen als een van de kamelen neergaat, wegrent of gilt. Het is dan ook eigenlijk een klunzigere vorm van het hanengevecht, en ook een stuk minder dodelijk. Naast het kijken naar het spektakel vermaakt het publiek zich ook prima met raki en barbecues.

Meer van Piero’s foto’s vind je hier.
]]> http://www.vice.com/187138 Piero Castellano travel, kamelen, Worstelen, kamelenworstelen, kwijl, kamelenkebab In Cuba verdienen tatoeëerders meer dan bijvoorbeeld artsen en advocaten http://www.vice.com/nl/read/in-cuba-tattoo-artists-make-more-than-doctors-and-lawyers Mon, 06 May 2013 08:00:00 +0100
Foto’s door Stacey Rupolo.
 
Sinds het begin van dit jaar is de 52-jarige Miguel Diaz-Canel de vice-voorzitter van de Raad van State van Cuba, en daarmee een waarschijnlijke kandidaat voor de positie van toekomstige leider van het land. Sommige Cubanen hopen dat hij in die functie een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van Cuba zal inluiden. Een van de redenen waarom Diaz-Canel gezien wordt als vernieuwend, is dat hij  toen hij nog de gouverneur van de Villa Clara-provincie was, een tatoeagefestival sponsorde.
 
Als Cubaanse Amerikanen terugkeren naar Cuba om hun familie en vrienden te bezoeken, nemen ze vaak cadeautjes mee, die uiteenlopen van zonnebrillen tot sneakers tot plasmatelevisies. Che Alejandro vraagt z’n bezoekers om iets anders: tattoo-magazines, inkt en naalden. “Er zijn op dit moment maar een paar mensen die ons tatoeagespullen brengen,” zegt Che Alejandro, die gezien wordt als de grondlegger van de Cubaanse tattooscene. “Je kunt geen vergunning krijgen om ze te importeren, dus moeten ze kleine dingen meenemen in hun bagage en die aan je verkopen. Je krijgt meestal niet de beste kwaliteit.”
 
 
Alle spullen die tatoeëerders nodig hebben om hun werk te doen zijn of illegaal, of niet te krijgen in Cuba. Autoclaven, die gebruikt worden om tatoeagenaalden te steriliseren, zijn verboden. Dit dwingt de tatoeëerders om te improviseren. Ze maken ontsmettingsmachines van plastic mandjes, medische spullen en snelkookpannen. Het is zwaar om een tatoeëerder in Cuba te zijn. Maar Che heeft het gevoel dat hij ruimte maakt voor persoonlijke expressie in een land waar lange tijd werd neergekeken op individualiteit. 
 
Tatoeagespullen zijn moeilijk te vinden, dus moet Che inventief zijn. Hij tekent ontwerpen op basis van z’n skateboard en stripboeken. Hij maakt z’n eigen naalden, en als hij werkt aan een grotere, ingewikkeldere tatoeage, geeft hij z’n klanten hoge kortingen.
 
“Het gaat te langzaam,” zegt hij over het tempo waarin Cuba verandert. “We moeten opschieten. Mensen sterven terwijl ze wachten op vrijheid.”
 
 
De Cubanen omarmen culturele trends uit het buitenland sneller dan vroeger. Overal op de zonovergoten straten van Havana zie je tatoeages onder mouwen en boven sokken en kragen uitkomen.
 
In Cuba hadden tatoeages in de tweede helft van de twintigste eeuw een slechte reputatie. Dat stigma geldt nog steeds. Tot een paar jaar geleden mochten getatoeëerde Cubanen niet op het strand komen. Door de staat gesponsorde boekwinkels weigeren nog steeds om tattoo-magazines te verkopen. Er gelden ongesproken regels tegen het inhuren van getatoeëerde werknemers. Volgens sommige Cubanen mogen mensen met tatoeages niet op het vliegveld werken.
 
Alberto Carmona, een oudere Cubaan, herinnert zich dat toen hij nog jong was de enige mensen die tatoeages hadden prostituees en criminelen waren. Hij zegt dat de obsessie van jongeren met tatoeages kenmerkend is voor een generatie die zich niet verbonden voelt met de revolutionaire geest van hun ouders.
 
 
“Als er een protest was, dan waren de demonstranten altijd mensen met tattoos,” zegt hij. “Als deze jongeren lid werden van de Unie van Jonge Communisten, dan zou het land sterker zijn.”
De meeste jonge Cubanen die naar Che Alejandro gaan voor tatoeages weten dat deze stigmatiserend kunnen werken, en het moeilijk voor ze kunnen maken om naar de universiteit te gaan of werk te vinden.
 
Sosa Santa, een tatoeëerder die in een smoezelig appartement in Oud-Havana werkt, zegt: “Ik heb m’n eerste tatoeagemachine zelf gemaakt. Nu tatoeëer ik verschillende soorten mensen. Ik heb zelfs tatoeages gezet op politieagenten.”
 
 
Hoewel er neergekeken wordt op het werk dat de tatoeëerders doen, verdienen ze er goed aan. De meeste Cubanen hebben officiële overheidsbanen waarmee ze ongeveer €23,- per maand verdienen. “Als tatoeëerder kan ik meer geld verdienen dan als ik voor de overheid zou werken,” zegt Sosa. “Artsen en leraren zouden eigenlijk meer moeten verdienen dan ik, maar dat doen ze niet.”
 
Een tatoeëerder kan met één tatoeage meer verdienen dan de meeste mensen in een maand. Klanten vinden hun tattoo-artiest via mond-op-mond reclame, en vragen vaak hun getatoeëerde vrienden om advies. Door recente economische vernieuwingen zijn veel soorten kleine bedrijven nu gelegaliseerd, zoals restaurants en fitnessstudio’s, maar tattooshops vallen daar niet onder. 
 
 
De tatoeages die in Cuba populair zijn lijken erg op de ontwerpen die je veel in Miami en New York ziet. Mannen hebben pin-ups of tribals; vrouwen kiezen voor bloemen en panterpootjes. Draken zijn ook populair, net als plaatjes van Jezus. Oudere Cubanen gaan voor de Cubaanse vlag of portretten van revolutionaire leiders zoals Ché Guevara.
 
Alberto Veldez, die in de buurt van het Plaza de Armas stond te bedelen om kleingeld, zegt dat hij z´n eerste tatoeage bij zichzelf zette toen hij veertien was. Hij heeft er nu meer dan twintig. Zijn favoriete tatoeage is één woord, Libertad, op z´n rechterschouder. Hij zegt dat Cuba meer vrijheid nodig heeft. Hij zegt dat z´n tatoeages ervoor hebben gezorgd dat hij meerdere malen door de politie in elkaar is geslagen. 
]]> http://www.vice.com/186503 Jasper Craven travel, tatoeages, Havana, Cuba, pin-ups, tribals, Autoclaaf, Libertad Ik was heel even verliefd op een Vietnamese serveerster (zij niet op mij) http://www.vice.com/nl/read/how-to-date-in-vietnam Thu, 02 May 2013 08:00:00 +0100
 
Ik ben een stand-up comedian in Los Angeles, en het ergste aan constant naar comedyshows gaan is dat je een groot deel van je leven doorbrengt met het luisteren naar blanke mensen die klagen over hoe moeilijk daten wel niet is. Het liefdesleven van de meeste mensen interesseert me echt geen reet. Mijn eigen liefdesperikelen vind ik wel interessant, vooral de rommelige affaires die ik in het buitenland heb gehad. Ik reisde veel voor mijn vorige baan, soms maanden achter elkaar, en over de hele wereld. Daar word je eenzaam van. Het is ergens wel leuk om in hotelkamers, vliegveldlounges en huurauto’s te leven, maar op een bepaald punt ga je menselijk contact wel missen.
 
Laten we even teruggaan naar de herfst van 2009. Ik was al meer dan een maand in Vietnam. Ik had een appartement geregeld in Ho Chi Minhstad, en stond op het punt om mijn eerste Thanksgiving in het buitenland te vieren. In mijn straat was toevallig ook een Texas BBQ gevestigd. Het restaurant werd gerund door een doorgewinterde expat die (in ieder geval in mijn herinnering) Coy McColt heette. Coy was de grootste kalkoenimporteur in Vietnam. Voor twintig dollar mocht je op Thanksgiving in zijn restaurant de hele dag en de hele nacht onbeperkt eten en drinken. 
 
 
Terwijl ik borden vol kalkoenvulling, cranberrysaus en bonen at, zag ik dat een leuke Vietnamese serveerster de hele tijd naar me keek. Ze kwam telkens naar onze tafel om me een nieuw biertje te geven, nog voordat m’n vorige flesje leeg was—wat m’n tafelgenoten niet echt konden waarderen, omdat zij lang niet zo vlot geholpen werden. Twee uur later ging ze er echt voor, en begon ze te giechelen om alles wat ik zei. Het restaurant liep langzaam leeg. Uiteindelijk vertrokken m’n twee vrienden ook, en bleef ik alleen achter aan de tafel. Het enige Vietnamees dat ik kende was “thanh toán tiê’n” (de rekening, alstublieft!), wat ik alleen maar had geleerd zodat ik het te pas en te onpas in een Jerry Lewis-stem kon zeggen.
 
Ze sprak maar een heel klein beetje Engels, dus probeerde ik het simpel te houden.
 
“What you do, fun? Fun thing you like?”
 
We waren allebei een beetje dronken. Ze keek naar me, en een trage glimlach kroop over haar porseleinen gezicht.
 
“I like… driiiink.” Ze maakte een gebaar alsof ze uit een fles dronk.
 
“I like… smoooooke.” Ze deed alsof ze een trekje van een joint nam.
 
“And I like… you.”
 
Ze lachte zachtjes en schuifelde weg. Ik sneed haar af bij de bar, schreef m’n telefoonnummer op en stopte het in d’r zak. Op de één of andere manier kwamen we over de taalbarrière heen en planden we een date. We spraken af elkaar de volgende dag te ontmoeten bij het operagebouw.
 
Ik huppelde bijna van m’n huis naar het operagebouw. Toen ik daar aankwam, zag ik haar praten met een gast op een motor. Ze informeerde me dat dit haar broer was, en dat hij haar op de motor had gebracht. Ik stak m’n hand uit, in het internationale gebaar voor “Bedankt gast, en leuk je te ontmoeten,” maar hij keek me alleen maar boos aan. Blijkbaar had hij het niet zo op die lange blanke man met snor en geblokte broek die z’n zusje mee uit zou nemen. Mijn uiterlijk was trouwens zo uniek in de stad dat taxichauffeurs altijd precies wisten wie ik was, en me vaak naar m’n huis konden brengen zonder dat ik ze het adres hoefde te geven. Ik zwaaide halfslachtig naar de broer en bedankte hem. De serveerster en ik sprongen in een taxi en reden naar een klein lunchcafeetje.
 
Toen we daar aankwamen stond broerlief naast de ingang, tegen z’n motor aangeleund. Hij keek niet bepaald blij. Hij ging met ons mee naar binnen en ging één tafeltje achter ons zitten. Hij bestelde een pakje sigaretten en begon te kettingroken. Ik probeerde met de serveerster te praten zonder me door hem te laten afleiden. Dat was onmogelijk. Ze kwam naast me zitten, sloeg haar armen om me heen, maar ik voelde de blik van haar broer in m’n achterhoofd priemen. Ze probeerde me te zoenen; ik deinsde achteruit. Ze probeerde het nog een keer, en ik hield het niet meer uit.
 
“Dit… raar? Je weet raar? Gek.”
 
Ze keek gelijk nogal boos en vroeg: “Wat? Jij mij niet leuk vinden?!”
 
“Nee, dat is het niet….” Ze snapte niet wat ik bedoelde. “Ik vind jou wel leuk. Maar dit is raar. Je broer, raar. Is niet goed je broer hier te hebben.”
 
 
Ze keek naar hem, hij keek naar haar en ze begon te schreeuwen. Al snel stonden ze keihard tegen elkaar te krijsen, maar niemand in het café keek ook maar op of om. Dat moet ik de Vietnamezen wel nageven: ze weten wanneer ze zich ergens niet mee moeten bemoeien.
 
Na een paar minuten vielen ze allebei stil. Zij trok een pruillipje. Hij maakte langzaam oogcontact met me, en zei voor het eerst iets direct tegen mij:
 
“Ik….kan…kung…fu.”
 
“Thanh toán tiê’n!”
 
De rekening kwam. Hij moest ongeveer drie dollar afrekenen voor z’n sigaretten en drie koffie. Ik zei dit tegen het meisje. Ik zei dat ik wel voor haar wilde betalen, maar niet voor haar broer. Ze keek naar me alsof ik d’r net had gevraagd om vier miljoen dollar.
 
“Wij niet hebben geld.”
 
Opeens realiseerde ik me wat er aan de hand was. Ik ga ervan uit dat je je nog wel die tekenfilmpjes kunt herinneren waarin een hongerig iemand hallucineert dat z’n vriend een hotdog is geworden, en de ander naar hem kijkt en een hamburger ziet. Het was wel duidelijk wat ze in mij zagen: een Amerikaans paspoort. Ze hadden weinig geld en woonden waarschijnlijk in een hutje in de buurt van het moeras, waar de armste mensen woonden. Ik ben haar uitweg uit een moeilijk bestaan, dacht ik. 
 
Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat de date voorbij was. Ik liet het idee dat ik die avond nog zou neuken varen, en besloot in plaats daarvan een feestje te bouwen. Ik hield een taxi aan, en we reden naar de dichtstbijzijnde karaoketent.
 
Een uur later was iedereen stomdronken. In Vietnam, net als in andere Aziatische landen, doe je karaoke in een privéhokje. Dus zaten wij met z’n drieën in een enorme karaokebooth, omringd door eten en drank. De broer had z’n arm om me heen geslagen, en schreeuwde Engels-klinkende klanken over een midi-versie van Let It Be. Hij proostte elke vijf seconden met me. De serveerster zat op de bank, duidelijk niet blij dat ik meer lol had met haar broer dan met haar. Na een tijdje tikte ze hem op de schouder, en trokken ze zich terug in een hoekje waar ze zachtjes overlegden. Ik verstond er geen woord van, maar vond het lief dat ze me genoeg respecteerden om niet voor m’n neus over me te praten terwijl ik dom in de verte staarde.
 
De broer kwam naar me toegelopen, boog, en gaf me een paar schouderklopjes.
 
“Jij goede man!”
 
Hij boog nog een keer en verliet de kamer. Ik ging op de bank zitten en opende nog een biertje, dat de serveerster uit m’n hand sloeg toen ze op me sprong. We zoenden wild. Het was een gepassioneerde wirwar van handen en tongen. Ze bracht het tempo weer wat naar beneden voordat ik haar shirt uitkreeg. Ze kuste me teder, hield haar hoofd een beetje schuin en keek me in de ogen.
 
“Ik… nooit… stop… van jou houden.”
 
Ik lachte. Ik kon er niets aan doen.
 
“Waar heb je het over?!”
 
“Wat jij niet van mij houden?”
 
“Natuurlijk niet. Ik ken je niet eens.”
 
Ik stond op en ze begon te huilen. Ik stopte drie biertjes in m’n broekzak.
 
“Ik moet gaan.”
 
“Wat?”
 
“Ik nu gaan. Thanh toán tiê’n!”
 
De weken daarna vermeed ik de Texas BBQ. Ik bedoel, fuck, ik was haar uitweg uit een armzalig leven—ze was waarschijnlijk ontroostbaar. Misschien was ze zelfs zo overstuur dat ze ontslag had genomen, en zo haar familie nog verder in geldnood had gebracht. Ik voelde me schuldig. Ik moest naar binnengaan en m’n excuses aanbieden. Gewoon naar binnen lopen, en zeggen dat het me spijt dat ze niet met me mee kan naar Amerika.
 
Ik opende de deur en onze ogen ontmoetten elkaar. Ze trok zich onmiddellijk terug in de keuken. Shit, dit zou moeilijker worden dan ik dacht. Ik ging alleen aan een tafeltje zitten, en zij kwam aanlopen met een koud biertje en legde haar hand op m’n schouder.
 
“Oh hoi! Hallo! Jij nog steeds hier!”
 
Zo vrolijk. Wat een doorzetter.
 
“Oké, luister. Ik moet m’n excuses aanbieden. Ik heb je schande gebracht. Als je van me houdt, dat oké. Ik spijt ik jouw pijn doen zo veel.”
 
Ze lachte me in m’n gezicht uit.
 
“Dom! Mijn vriendin vertel me Amerikaanse man moet horen liefde voor seks! Zij zeg jij denk jij Shakespeare, romantiek nodig!”
 
“WACHT. Jij niet van mij houden?”
 
Ze lachte weer.
 
“Nee. Ik neuk eigenaar. Hij oud, jij leuk. Jammer.”
 
En ze liep weg.
 
“En je broer? Waarom hij komen?”
 
“Oh, hij ouderwets. Ik zeg jij wil met mij trouwen, zodat hij mij brengt met motor. Hij niet moest blijven. Hij gek. Hij kennen kung fu.”
 
“Ja, dat zei hij al. Dus…”
 
“Wil je eten?”
 
“Nee, ik ben oké.”
 
En ze liep weg.
 
Ik heb mezelf altijd gezien als meer dan de typische Amerikaanse toerist. Ik dacht dat ik de stereotypes wist te vermijden en een echte wereldburger was. Maar hier was het duidelijke bewijs dat ik een vooringenomen idioot ben. Was ik echt zo egoïstisch dat ik geloofde dat ik haar hele leven in één dag kon veranderen? Dat mijn overtuigingskracht, m’n blauwe paspoort en geld ervoor konden zorgen dat ze in één dag smoorverliefd op me was geworden? Ik zei dat ik haar “schande had gebracht”. Dat is niet eens een Vietnamees stereotype. Ze had een leven voordat ik dat restaurant inliep, en zou er nog steeds één hebben wanneer ik weer terug ging naar de VS. Ik zette Gimme Shelter aan op m’n iPod en liep terug naar m’n appartement. Ik was een beetje geschokt, maar ook opgelucht. En ik heb me nog nooit zo belachelijk blank gevoeld. 
 
]]> http://www.vice.com/186185 Josh Androsky travel, Vietnam, daten, serveerster, broer, karaoke, mannen met snorren, thanh toán tiê’n, Shakespeare Ik zocht uit wie Joaquín Guzmán is en nu kan ik nooit meer slapen http://www.vice.com/nl/read/ik-zocht-uit-wie-joaqun-guzmn-is-en-nu-kan-ik-nooit-meer-slapen Thu, 25 Apr 2013 09:26:00 +0100

Joaquín "El Chapo" Guzmán is de grootste drugsdealer uit de geschiedenis en de meest gezochte man op de planeet, zo zegt de Amerikaanse overheid. Kranten schrijven over meerdere aanslagen die hij overleefd heeft, en zijn Sinaloa-kartel, staat bekend om gruweldaden. En Guzmán zelf zou zich verschuilen in de Sierra Madre-bergen in Mexico. Hij heeft een leven nog ongrijpbaarder dan Bin Laden en schijnt voor de Mexicanen een soort mythische volksheld te zijn. Ik had nog nooit van hem gehoord en besloot op onderzoek uit te gaan.
 
De laatste bewegende beelden die ik van Guzmán vind, zijn uit 1993. Hij is net gearresteerd door de politie, die hem als een trofee toont aan de media. De drugdealer ziet er dan nog uit als Wesley Sneijder die net een wedstrijd heeft verloren. Zijn bijnaam is El Chapo (De Kleine), vanwege z’n 1.68 meter. Hij heeft ook iets ondeugends. Als een belhamel die gesnapt is bij het fikkie stoken en denkt: wacht maar.
 
 
Want wat je op YouTube niet ziet, is dat Guzmán de hele gevangenis omkoopt nadat de camera uitgaat. Hij leeft een luizenleven en na acht jaar helpen de cipiers hem ontsnappen. Vervolgens bouwt El Chapo het grootste drugsimperium dat de wereld ooit gezien heeft. Het Sinaloa-kartel heeft volgens de Amerikanen nu zo’n 100.000 werknemers en zou een jaaromzet draaien van drie tot zes miljard dollar, ongeveer zo veel als Facebook vorig jaar.
 
Het lukt me ook maar nauwelijks om een goede recente foto van hem te vinden. Soms lekt er eentje uit. Met geweer en snor ziet hij er meteen uit als Ron Jeremy on a rampage. De meningen over hem zijn verdeeld, zie ik. Genoeg mensen die zijn moeder een varkenshoer noemen, maar ook hommages: “¡Viva el Chapo Guzmán!” in talloze ballades. De drugsbaron is stinkend rijk en dat betekent een stapel aan dagelijkse boterhammen voor zijn omgeving.
 
Ik maak de fout om ook buiten het kindvriendelijke YouTube te zoeken naar informatie over Guzmán. Google stuurt me naar een of andere website met ‘kettingzaag’ in de kop. Nog een paar seconden en ik krijg een introductie in de wereld van de kartels.
 
Een video: twee mannen worden geïnterviewd, neef en oom. Mijn Spaans is niet briljant maar ik begrijp dat hij voor Guzmáns kartel werkte en drugs naar de VS smokkelde. Dan het geratel van een kettingzaag.Ik wil niet kijken maar doe het toch.
 
Het hoofd van de oom gaat eraf in een fontein van bloed. De neef naast hem houdt zijn ogen gesloten terwijl hij wacht op zijn eigen dood. Het meest tragische moment is nog wel als hij het onthoofde lichaam van zijn oom tegen zich aan voelt vallen en het toch niet kan laten even te spieken. Alsof hij eigenlijk nog niet gelooft dat ook hij er binnen een paar seconden aangaat. Dat is helaas toch echt het geval: ook zijn hoofd gaat eraf. Traag, met een kapmes.
 
Ik besluit te zoeken naar de daden van Guzmán zelf. Het resultaat: onthoofde mannen, lichamen die zijn kapotgeslagen met een honkbalknuppel en rompen waar geen armen meer aan zitten. El Chapo probeert mensen de stuipen op het lijf te jagen. Het enige wat hij daarbij lijkt te vergeten is de kracht van een videocamera.
 
Want het blijft bij foto's. Zoals die ene met maar liefst zeven hoofden op een rij, afgehakt door Guzmáns onderdanen. Daarboven een berichtje aan de vijand: "Als je leider wilt zijn van een kartel, moet je je hoofd gebruiken." - El Chapo
 
In Europa hebben we niet zo'n zin in dat gestrooi met hoofden. Toch is Europol bang dat Madrid nu het Tijuana van Europa gaat worden: “Ook al is een recente poging van Sinaloa om zich hier te vestigen mislukt, we verwachten dat Mexicaanse kartels proberen hun rol in Europa uit te breiden,” schrijven ze. Erg raar is dat niet. De coke in Europa is relatief slecht en duur, dus er ligt hier een markt voor ze open.
 
Maar ik kan er maar niet achterkomen waarom zo'n bruut als Guzmán nog steeds niet gepakt is. Journalist Javier Valdez gaf uitleg aan RTL Nieuws: “Ik moet lachen als mensen hem de meest gezochte man noemen,” zegt hij. “Ik vraag me af wie er dan precies naar Guzmán aan het zoeken is.” Volgens de locals weet iedereen precies waar El Chapo woont, maar is iedereen te bang om hem op te pakken.

Ik ga ervan uit dat jullie vier alinea’s geleden al aan het googlen zijn geslagen naar die kettingzaag. Ik kan je aan het einde van mijn zoektocht wel vertellen: de gezichten van die mannen waren het laatste waar ik gisteren aan dacht voordat ik in slaap viel. Ik realiseerde me dat ik Guzmán leuker vond toen hij nog een mysterie voor me was.
]]> http://www.vice.com/185463 Thijs Roes travel, The Cute Show: Het Capibara Badhuis http://www.vice.com/nl/the-cute-show/capybara-the-cute-show Thu, 25 Apr 2013 08:31:00 +0100  

De capibara in het Nagasaki Bio Park in Japan vinden het heerlijk om pootje te baden in de warme bronnen van het park. De bezoekers van het park mogen dicht bij de dieren komen, dus we deden ons best om vriendjes te worden met deze schuwe beestjes. We interviewden Masao, de assistent-manager, en filmden deze knaagdieren, die hier helemaal in hun nopjes waren.
 
]]> http://www.vice.com/185450 VICE Japan travel, Cute!, The Cute Show, japan Helemaal kapot in Laos http://www.vice.com/nl/read/how-a-remote-laotian-village-became-asias-cancun-000999-v20n3 Fri, 19 Apr 2013 10:50:00 +0100
Foto door Florence Earle
 
Het stadje Vang Vieng ligt middenin de jungle, in het noordwesten van Laos aan de oevers van de Nam Song. De 25.000 inwoners worden omringd door grotten, meertjes en glooiende groene heuvels. Misschien komt het door het landschap dat ik Laos, het vaderland van mijn moeder, tot voor kort niet echt in verband bracht met een westers concept als feestend kapot gaan.
 
Toch is dit landelijke oord al zo'n tien jaar een bestemming voor Europese backpackers die dronken door Oost-Azië reizen. Vang Vieng is tegenwoordig één van de populairste bestemmingen in Laos. Dat is goed nieuws voor de toeristische sector in het land, al heeft het stadje zich wel behoorlijk moeten aanpassen om aan de eisen van buitenlandse bezoekers te kunnen voldoen.
 
Neem bijvoorbeeld de hoofdstraat, waarin alle bars herhalingen van Friends of Family Guy vertonen en cocktails met whiskey en energy drink serveren in emmers. Opium, paddestoelen, MDMA en andere drugs zijn makkelijk te verkrijgen, al kun je voor drugsbezit wel in de cel gegooid worden. Ook zijn er een paar underground clubs, gerund door criminele Vietnamese bendes.
 
Gek genoeg hoorde ik van mijn zus Florence, die in 2005 voor het eerst naar Vang Vieng ging, dat er in de hele stad geen politieagent te bekennen was: “Toeristen kunnen op ieder gewenst moment aan hard drugs komen, al wordt ze wel aangeraden om heroïne en cocaïne te vermijden.” Restaurants verkopen wiet en opium voor 80.000 kip (€ 7,50) per gram en op hun menu's staan gerechten die toeristen graag eten, zoals pasta en pannenkoeken, ook al weten de koks meestal niet hoe ze die dingen klaar moeten maken.
 
Ik durf te wedden dat sommige inwoners zich ergeren aan de invasie van jonge mensen die dronken en high op opblaasbare bootjes de rivier onveilig maken. Toch klagen de meesten niet, omdat de backpackers een goede aanvulling op hun inkomen zijn. Sommige mensen verhuren zwembanden (75 cent voor twee uur) en laten toeristen eerst een verklaring onderteken waarin staat dat de verhuurder niet verantwoordelijk is voor ernstige verwondingen of sterfgevallen. Daar is een reden voor: in 2011 kostte verdrinking en duiken in ondiep water aan 27 mensen het leven. Ook vertelde een dokter laatst aan The Guardian dat er dagelijks tussen de vijf en tien toeristen naar het plaatselijke ziekenhuis worden gebracht, de meesten vanwege diepe snijwonden, gebroken botten en ziektes die worden veroorzaakt door overmatig gebruik van drank en drugs.
 
Vientiane Times, de grootste Engelstalige krant in Laos, schreef in 2012 over het instellen van een avondklok en de sluiting van een groot aantal illegale kroegen, na een aantal ernstige ongelukken en klachten van bewoners. Erg verrassend is dit niet te noemen; internationaal toerisme is een gevoelig onderwerp in Laos, aangezien het land jarenlang door de Fransen bezet was. Mijn moeder groeide in de jaren vijftig op in Luang Prabang en zag daar nooit toeristen. “In die tijd kende iedereen elkaar,” zegt ze. “Afgezien van hoge ambtenaren en diplomaten ging niemand ooit naar het buitenland.”
 
De Verenigde Naties hebben de autoriteiten opgeroepen om historische en culturele plekken in Laos te beschermen, maar in Vang Vieng zijn die nauwelijks te bekennen en het stadje lijkt voorgoed te zijn veranderd in een toeristische attractie. Al worden de bewoners zich steeds meer bewust van de keerzijde: als je eenmaal begint met toeristen aantrekken, is het bijna onmogelijk om ze weer weg te krijgen en af en toe een beetje rust te krijgen.
 
 
]]> http://www.vice.com/184837 Julie Le Baron travel, laos, drugs, cancun, meth, Opium, family guy Far Out: Agafia's Taiga Life - Part 1 http://www.vice.com/nl/far-out/agafias-taiga-life-part-1 Thu, 18 Apr 2013 08:30:00 +0100  

In 1936 reisde een familie van Russische Oude Gelovigen af naar de enorme Siberische taiga’s om te vluchten voor de vervolging van Stalin, en zo hun manier van leven te beschermen. De Lykovs vestigden zich uiteindelijk in de Sayan-bergen, zo’n 250 kilometer verwijderd van andere beschavingen. Agafia Lykov werd in 1944 in deze wildernis geboren. Vandaag de dag is ze de laatste van de familie die nog in leven is, en leeft ze nog altijd vastberaden in isolement. In deze aflevering van Far Out reist de VICE-crew af naar de taiga om meer te weten te komen over Agafia’s manier van leven en de oprukkende invloed van de buitenwereld.
 
In deel 1 verlaat de VICE-crew New York voor hun lange reis naar Siberië. Na alle onverwachte vertragingen zijn ze uiteindelijk toch per helikopter over de enorme taiga heengevlogen en ontmoeten ze Agafia. 
]]> http://www.vice.com/184661 VICE Redactie travel, Far out, travel, taiga, Agafia's Taiga Life, rusland, Koud Pakistanen bouwen stiekem feestjes in Chitral http://www.vice.com/nl/read/facedown-in-chitral-000273-v20n3 Tue, 16 Apr 2013 09:40:00 +0100
Het uitzicht vanaf de top van Bumboret, de grootste van de drie Kalash-valleien.
 
Rudyard Kiplings The Man Who Would Be King is een negentiende eeuws verhaal over macht, waanzin en afgoderij. Het speelt zich af rondom twee olijke Britse soldaten die een hachelijke trip naar Kafiristan maken. In dit vijandige berggebied wonen heidenen, die iedereen die dwaas genoeg is om hun domein te betreden vermoorden en beroven. Kafiristan dankt zijn naam aan het Arabische woord kafir, wat zo veel betekent als ongelovige.De regio strekt zich uit over delen van wat nu Afghanistan en Pakistan is. Het is geen leuke plek om te wonen, maar, zoals ik ontdekte, wel een geweldige plek om te feesten.
 
Voor bijna zeventig jaar, tot 1896, betaalde de emir van Afghanistan de inwoners van Kafiristan steekpenningen, in de veronderstelling hen zo te ontmoedigen van het beroven en koelbloedig vermoorden van buitenstaanders. De Kafirs namen het geld aan maar weigerden hun plunderende bestaan op te geven. Abdur Rahman Khan, bijnaam De IJzeren Emir, was zo verontwaardigd door dit onmiskenbare gebrek aan respect voor zijn macht, dat hij troepen stuurde naar het door Afghanistan gecontroleerde deel van Kafiristan om de lokale bevolking wat discipline bij te brengen. De Kafirs werden opgepakt en kregen een grimmige keuze: de islam of de dood. Uiteraard kozen de meesten voor de islam, en de Afghaanse kant van Kafiristan werd al snel bekend onder het eufemisme Nuristan, ofwel Land van het Licht. Deze gedwongen verandering van geloof en naam bracht echter vrij weinig teweeg in het gedrag van de mensen.
 
In zijn boek A Short Walk in the Hindu Kush uit 1958, haalt Eric Newby een aantal alledaagse zinnen uit de Nuristani-taal van die tijd aan: “Ik zag een lijk in het veld vanmorgen”, “Ik heb negen vingers, jij hebt er tien” en “Ik heb de intentie om je te vermoorden.”
 
Uiteindelijk slaagde De IJzeren Emir alleen in het bekeren van de bevolking in het Afghaanse gedeelte; aan de andere kant van het Hindu Kush-gebergte, in Pakistan, bleef de bevolking trouw aan haar rauwe, heidense natuurgodsdienst.
 
De afstammelingen van deze bevolking leven vandaag de dag in de Kalash-valleien: Bumboret, Birir en Rumbur. Zij zijn de laatste animistische stam van Centraal-Azië: een natuuraanbiddend eiland omringd door een islamitische zee.
 
De crew van de auteur, hun security en hun Kalashgastheer Wali Khan (in nonmilitaire kleding en traditionele Chitralihoed)— het hoofd van de plaatselijke basisschool en de zelfverklaarde “knapste man” in de Kalasha Desh.
 
De Kalash-bevolking tart de islamitische wetten door het nuttigen van alcohol, drugsgebruik en door te feesten tot ze erbij neervallen. Al decennialang wagen moslims die op zoek zijn naar een pleziertje zich in deze valleien om dronken te worden van de Kalash-wijn (die als sherry smaakt) en de lokale moonshine genaamd tara (die als schnaps smaakt). De drug die er gebruikt wordt is opium, meegenomen uit Afghanistan, of het meer gebruikelijke nazar, een op opiaat gebaseerde pruimtabak die de gebruiker vaak misselijk en duizelig maakt.
 
Net zoals Amerikaanse tieners af en toe stoom afblazen in Florida of Vegas, trekken vrome Pakistanen geregeld de bergen in voor een voorproefje van het liederlijke heidense leven. Maar in tegenstelling tot deze spring break en andere losjes georganiseerde excuses om wekenlang te feesten in westerse landen, maken voornamelijk islamitische mannen de trip naar de valleien. Naast de wens om compleet van de wereld te raken zonder dat Allah over hun schouder meekijkt, hopen de jonge Pakistaanse mannen op een ontmoeting met een van de Kalash-vrouwen, die niet gesluierd zijn en bekendstaan om hun schoonheid.
 
Er bestaat een hardnekkig (en tevens ongeloofwaardig) gerucht dat de Kalash eigenlijk afstammen van een afvallige compagnie van het leger van Alexander de Grote. Deze mannen zouden hun koning hebben verlaten om te nestelen met de prachtige vrouwen uit deze valleien.
 
Een Kalashmeisje bij haar huis in traditionele opsmuk. Kalash-families eten en slapen in dezelfde kamer.
 
In de winter van 2011 verliet ik Londen om een documentaire te schieten over de Kalash-lifestyle. Iemand uit ons team vertelde dat hun sport chikik gal—een bergstamversie van extreme golf—nooit eerder op film was vastgelegd. Er werd ons ook verteld dat de Kalash-bevolking moeite heeft met het behouden van hun unieke etnische identiteit. Er zijn nog maar zo’n drieduizend Kalash-animisten in de valleien, en ze zijn sterk in de minderheid ten opzichte van de moslims. Al tientallen jaren houden de lokale imams kruistochten om de zieltjes te redden van de ongelovige heidenen. Ondanks de pogingen van de overheid om hun geloof veilig te stellen, vrezen velen dat de Kalash-religie binnenkort niet meer zal bestaan.
 
Onze trip per jeep vanuit Islamabad naar Chitral, de grootste stad in de buurt van Kalash-valleien, duurde zo’n 22 uur. De reis eindigde met een steile weg omhoog door de Lowari Tunnel, die in feite niet meer was dan een lange, opgehemelde grot langs de rand van de berg, en onverlicht bovendien, op een enkele lantaarnpaal na. De straten van Chitral waren bedekt met vuile, gesmolten sneeuw en met marktkramen waar van alles verkocht werd; van televisies en lokale, fijn gesponnen wol tot Kalashnikovs.
 
Jarenlang werden Chitral en de Kalash-valleien beschouwd als een vredige haven. Tot de Taliban in 2009 een Griekse filantroop en hulpverlener kidnapten en zeven maanden gevangen hield in Nuristan. Deze ontvoering, samen met andere Taliban-activiteiten in het gebied, hebben ervoor gezorgd dat buitenlanders die een bezoek brengen aan Chitral, een veiligheidsteam, bestaande uit lokale soldaten en politieagenten, krijgen toegewezen. Zij dienen erop toe te zien dat de reputatie van de stad als veilige en mooie plek weer in ere wordt hersteld.
 
In de jaren negentig werd Chitral jaarlijks door duizenden buitenlanders bezocht, maar sindsdien daalde het toerisme aanzienlijk. Wij waren de eerste toeristen in bijna een jaar. Dit bleek uit de handgeschreven kaarten op de muur van het bureau voor toerisme. Wij vier Goras (blanken) werden de Kalash-valleien in begeleid door veertien bewakers, die niet van onze zijde weken tijdens ons verblijf van een maand. Zelfs als een van ons midden in de nacht opstond om te plassen, waren daar altijd weer de bewakers, gehuld in een dekentje, om te voorkomen dat Taliban-strijders vanuit de bergen naar beneden kwamen stormen om ons te grijpen.
 
Een van de westerse reizigers danst met Taj, de korpschef van de plaatselijke politie.
 
Onze dagen brachten we door met filmen en onze nachten met onze gastheren. Elke avond kwamen er weer nieuwe Kalash-vrienden langs en we aten borden vol rijst, daal, tomaten en naan voordat we begonnen met het uitwisselen van muziek. Zij zongen prachtige, beklijvende aria’s die door generaties bergbewoners waren doorgegeven; wij zongen nummers van The Replacements.
 
Op een avond, na ongeveer een week bij de Kalash, nodigden onze oppassers ons bij hen uit om te komen drinken en dansen. Twintig mannen propten zich in een van de kleine, oververhitte kamers van de bewakers. Er was een fluitist, een drummer en een kleine ruimte om te dansen. Moonshine ging rond in oude plastic Coca Cola-flessen, samen met wat nazar om de moed erin te houden. Aan het begin van elk nummer kwam er een bewaker naar ons toe om met mij of een van mijn vrienden te dansen. We stapten trots rond, klapten in onze handen en klikten met onze vingers op het schrille geluid van de fluit op een manier die op geen enkele wijze werd geïnterpreteerd als homo-erotisch, tenminste, niet door de lokale bevolking. De Pashtun-cultuur schrijft een nette variant van het beroemde aforisme van Gore Vidal voor: er zijn geen homoseksuele mensen, alleen homoseksuele handelingen; voor de Noord-Pakistaanse bevolking bestaan er net zo min homo’s als homoseksuele handelingen. Als er iets erotisch tussen twee mannen gebeurt, dan is dat gewoon iets wat gebeurde.
 
Dit soort feestjes kwamen nog een aantal keer voor in die maand. Daar waren weer oude plastic Coca Cola-flessen, de fluitist, de drummer. De moslimjongens werden straalbezopen van een paar flinke slokken moonshine en tolden de kamer rond voor ze instortten op de vloer.
 
Een keer, toen we op een bijzonder intense klaagzang aan het dansen waren, vertelde Taj, de plaatselijke politiechef, dat hij zeventien Taliban-strijders had gedood tijdens de twee jaar die hij had doorgebracht in de Swat-vallei. Zijn ogen glinsterden van de moonshine toen hij vertelde over de nachtelijke invallen op safehouses van de Taliban—hoe bang hij was, en dat hij nooit zeker wist of de informatie die hij had gekregen wel correct was. Soms openden ze deuren en bleken er alleen maar vrouwen en kinderen te zitten. Dan wisten ze dat hun prooi ontsnapt was of dat de informatie niet klopte, opzettelijk of niet. Soms smeekten en pleitten hun doelwitten en verzekerden ze hen dat ze niets te maken hadden met de Taliban. Maar vaker braken er vuurgevechten uit, en doodden Tajs mannen hen, of werden ze zelf gedood. De angst voor wat er komen ging is hem altijd bijgebleven en hij verloor vele vrienden. Het is een manier van leven die ook westerse soldaten naar de fles en drugs doet grijpen, maar voor Taj was het niet zo makkelijk om aan die middelen te komen. Daarom waagde hij zich aan de trip naar de Kalash-valleien, voor een paar bedwelmende weken van verlichting.
 
Op een avond zong ik een nummer van the Rolling Stones voor hem, terwijl mijn vriend Matan op de harmonica speelde. Taj stond in het midden van de kamer, terwijl hij “Perfect, perfect!” schreeuwde. Dat was wel een doorbraakmoment in onze relatie.
 
Niet alle mannen die we ontmoetten waren zo intrigerend als Taj. Er waren een aantal momenten die mijn vriend Tom “dronken moslimtijd” noemde (Tom is zelf moslim, dus hij mag dat), die ik geduldig moest uitzitten.
 
Op die momenten kwam een gastheer struikelend overeind, greep hij me vast en brabbelde hij dingen als “Britain… Pakistan… same thing… number one” voor hij verderging op “Girls, pretty girls, you like?” of “You, me, good friends.”
 
We hadden dezelfde domme, dronken gesprekken die over de hele wereld in bars en clubs plaatsvinden, alleen zaten wij opgepropt in een kleine, oververhitte kamer in de bergen, de lucht gevuld met de geur van jeneverbes, moonshine en opium. Thuis hadden deze mannen verantwoordelijkheden; hier konden ze het op een zuipen zetten zonder zich ergens zorgen over te maken.
 
Hun vluchtgedrag heeft uiteraard een donker randje. In de afgelopen twee decennia zijn de Kalash-valleien op een dierentuin gaan lijken, zoals een lokale advocaat aangeeft. Dat komt vooral door de vrome Pakistanen die naar de Hindu Kush komen om daar naar de lokale heidenen in hun felgekleurde kleding te kijken. Er waren geruchten over Kalash-meisjes die als prostituee werkten, en sommige mannen organiseerden toeristische events waarbij Kalash-meisjes een traditionele vierseizoenendans deden.
 
Abdul Sattar, een local die zich, zoals veel van zijn buurtbewoners, bekeerde tot de islam, legt het probleem uit. “Vroeger, toen ik nog een Kalash was, was ik heel gelukkig. Maar er waren al wel een hele hoop problemen. De overheid en mensen uit de rest van Pakistan kwamen hierheen om ons te laten dansen en optreden. We vertelden hen dat we geen showpieces waren. Ik werd moslim omdat ik niet meer voor buitenstaanders wilde optreden.”
 
Dit voyeurisme creëerde een diep antigevoel tegenover Pakistan bij de inwoners van alle drie de valleien. “Dus je bent naar de mooie meisjes zonder sluier gaan kijken?” vroeg een regeringsfunctionaris in Islamabad me, met een stem druipend van insinuatie. Een aantal recente etnografieën vermelden dat jonge moslimmannen wanhopig contact met Kalash-vrouwen proberen te maken.
 
Maar de Kalash laten de situatie ook in hun voordeel werken. Zo transporteren een aantal van de Kalash-mannen illegale drank en drugs de valleien in en uit, om hun smokkelwaar in naburige steden aan te bieden. Wanneer ze worden aangehouden door de politie, ontlopen ze doorgaans de straffen die daarop staan omdat zij in tegenstelling tot hun buren de islamitische wet niet hoeven na te leven. Nabaig, “’s werelds eerste Kalash-advocaat”, lichtte toe: “Onze wet verbiedt ons nergens het drinken van alcohol, dus waarom zouden we er dan voor gestraft moeten worden?”
 
Een sterk argument, dat hij regelmatig gebruikt aangezien het overgrote deel van zijn rechtszaken gaat over conflicten tussen de Pakistaanse islamitische wet en de rechten van de Kalash.
In vergelijking met de losbandige, westerse trips, zoals spring break, die dienen als een ontsnapping aan het normale leven en als viering van het hedonisme, zijn de feesten in de Kalash-valleien een behoorlijk vreemde variatie hierop. In een steeds onstabieler wordend deel van de wereld kan feesten met vreemden een transformerende en soms pijnlijke ervaring zijn die mensen dichter bij elkaar brengt.
 
De manier waarop de Kalash leven is uniek in Pakistan, maar hoe aanlokkelijk ook, het heeft ook zeker zijn valkuilen. Tot nu toe heeft tenslotte nog niemand die stiekem met hen heeft gefeest zijn nek uitgestoken om de Kalash te beschermen.
 
 
]]> http://www.vice.com/184301 Oscar Rickett travel, Pakistan, rudyard kipling, eric newby, Taliban, Afghanistan We gingen een nachtje op geestenjacht met Maleisische ghostbusters http://www.vice.com/nl/read/we-gingen-een-nachtje-op-geestenjacht-met-maleisische-ghostbusters Mon, 25 Mar 2013 08:49:00 +0000  
In het holst van de nacht verzamelt Team 666 zich op verlaten plekken in Kuala Lumpur. De klokken hebben middernacht geslagen: het moment voor de ghostbusters omhet duister in te sluipen. “Muisstil zijn en opschieten,” sist iemand in het pikkedonker. “Zaklampen uit en wees voorzichtig!”

Ze zien er uit als G.I. Joe’s: uitgedost met duizenden euro’s aan apparatuur, van infraroodcamera’s met bewegingscensoren tot hypergevoelige geluidsdetectoren, en allen in hun zwarte shirt met daarop het teamlogo: 666. Dat getal heeft niets met duivelspraktijken te maken, maar het is een verwijzing naar het Maleisische alarmnummer, 999. Ze hebben allesbehalve kwaadaardige bedoelingen.
 
Toch mag de familie van Jet (35) absoluut niet weten hoe ze haar zaterdagavonden doorbrengt. Jet is de enige vrouw in de groep geestenjagers. Een islamitische dame die middenin de nacht op verlaten plekken rondstruint, en dan ook nog in gezelschap van een hele groep mannen? Dat is foute boel in islamitisch Maleisië, legt ze uit wanneer de groep het teken heeft gekregen weer hardop te mogen praten. “Maar we zijn gewoon een groep goede vrienden geworden.”
 
Dat is ook niet vreemd, gezien de hoeveelheid tijd die de geestenjagers samen doorbrengen. “We doen dit, als het even kan, iedere zaterdagnacht.” Daarnaast verkennen een aantal leden elke week de spookachtige locaties bij daglicht, om zo de veiligheidsrisico’s in te schatten. Zo weet Jet nu in het donker precies welke kant ze ons op moet sturen om de voormalige toiletruimte van het leegstaande flatgebouw te vinden, waar de groep zich inmiddels heeft verzameld. Vanuit de lege, betonnen ruimte is er open zicht op het braakliggende terrein, waar twintig jaar geleden een flatgebouw instortte.
 
 
Door heftige regenval is de plek, een heuvel in een dure wijk van Kuala Lumpur, in 1993 verzakt. Doordat dat overdag gebeurde en veel bewoners op school of op het werk waren, vielen er ‘maar’ 48 doden. Het aangrenzende flatgebouw, waar de groep nu hun infraroodcamera’s aan het installeren is, werd uit voorzorg onbewoonbaar verklaard en staat sindsdien leeg.
 
Hoe onbewoond de verlaten plek echt is, kun je je afvragen. “Er wordt hier nog regelmatig activiteit waargenomen,” legt expeditieleider Razarro uit. “Buurtbewoners horen gehuil van kinderen en zien verschijningen van een oude vrouw en een baby.” De groep was al eerder op deze locatie en legde toen een lichtgevend mensfiguur vast. Nu zijn ze terug met grover geschut.
 
Wanneer de groep door het betonnen karkas van het gigantische gebouw naar de derde verdieping loopt, komt Jet met haar digitale camera aangesneld. Trots laat ze de anderen een net-gefotografeerde lichtbol zien. Zulke lichtbollen zijn volgens Adam, voorman van de groep, een van de manieren om ‘verschijningen’ wetenschappelijk aan te tonen. Doordat ze objectief worden vastgelegd, staat het bewijs ook vast. En dat is waar het Team 666 allemaal om gaat.
 
“We willen geen sensatie creëren. Niemand van ons doet dit voor geld. We krijgen niet betaald en steken onze eigen tijd, energie, ons geld en ons hart hierin. Door moderne technologie is liegen en bedriegen zo gemakkelijk geworden, maar wij zullen nooit doen alsof. Als er een avond niets gebeurt, dan is er simpelweg niets gebeurd,” legt Mazidul uit. Mazidul is, na Adam, de tweede grote naam binnen de groep. “Ik ben een bekende Maleisiër. Ik heb veel voor televisie gewerkt en ik schrijf een blog met heel veel volgers; ik hoef dit dus niet te doen voor de bekendheid.”
 
 
Opeens ontstaat er commotie en wordt iedereen aangespoord om de zaklampen uit te doen. Er staan auto’s aan de voet van de heuvel, en in het schijnsel van de koplampen doemt een handvol menselijke schimmen op. “Waarschijnlijk jongeren die een spannende avond willen,” fluistert Mazidul. “Stoer met je meisje door een spookhuis lopen om indruk te maken. Werkt altijd,” gniffelt hij erachteraan.
 
Muisstil wacht het team in het donker af. Ze willen de interesse van de groep jongeren niet aanwakkeren. Met hun aanwezigheid zou de geestenjacht moeten worden afgeblazen en bovendien staat alle dure apparatuur nog onbewaakt beneden in het gebouw. We halen allemaal opgelucht adem wanneer de groep na een paar minuten afdruipt. “Anders hadden we ze weggejaagd. Ze zijn vast banger voor ons dan andersom.”
 
Want bang zijn de leden van Team 666 niet. Elk teamlid heeft tijdens een periode van drie maanden verschillende tests doorstaan om te bewijzen dat ze dit aankunnen. Niet uit stoerdoenerij, maar uit veiligheidsoverwegingen. “Als mensen schrikken doen ze gekke dingen. We werken met een buddysysteem, waardoor we bij elkaar blijven wanneer we op pad gaan. Als iemand uit paniek iets doms doet, heeft dat effect op de hele groep.”
 
Bovendien is er volgens de groep weinig om bang voor te zijn, behalve de fouten die ze zelf kunnen maken wanneer de adrenaline te hoog oploopt. Geesten hoef je namelijk niet te vrezen. “Er is nog nooit een geest in de rechtszaal veroordeeld,” zegt Mazidul. “Geesten moorden, verkrachten en stelen niet. Dat doen alleen mensen.”
 
En daar weet Mazidul alles van af, aangezien hij jarenlang een televisieprogramma presenteerde waarin hij met de politie criminelen opspoorde. “We hoeven nu dan ook nooit bang te zijn dat de politie ons dwarszit als we op nachtelijke expeditie gaan. Ze kennen mij, en anders ken ik hun chef wel.”
 
De groep last een pauze in om van de stilte van de plek en het immense uitzicht vanaf de heuvel over de stad te genieten. Aangezien de muren bij de ontruiming van het gebouw ook weggebroken zijn, biedt het spookachtige karkas van de lege toren een werkelijk adembenemend uitzicht over de knipperende Petronas-torens in de verte, tot niet zo lang geleden de hoogste torens ter wereld.
 
Het team vervolgt hun weg naar boven. Op de zevende verdieping doen ze een bijzondere ontdekking. Een van de leden vindt tussen een paar losse stukken achtergebleven hout op de lege betonnen vloer een stapel schriften. Bij nadere inspectie blijken het schoolschriften uit 1991 te zijn; twee jaar voordat de naastgelegen toren instortte.
 
Jet bladert de schriften door. In eentje staat een liefdesbrief van de schrijfster aan een klasgenootje. “De gebouwen zijn werkelijk tot op de vloerbedekkingen leeggeruimd, en de laatste jaren vaak genoeg bezocht door avontuurzoekende tieners en drugsverslaafden. Bizar dat dit hier nog ligt.”
 
 
]]> http://www.vice.com/181700 Zoe Huitema en Marleen Hoftijzer travel, We vroegen Turken in Istanbul wat ze van lesbische pleegouders vinden http://www.vice.com/nl/read/we-vroegen-turken-in-istanbul-wat-ze-van-lesbische-pleegouders-vinden Thu, 21 Mar 2013 08:53:00 +0000 De Turkse regering vindt het niet oké dat Turks-Nederlandse kinderen bij homoseksuele pleegouders kunnen worden ondergebracht. Iets met incompetentie en assimilatie enzo. De Turkse premier Erdogan heeft vandaag tijdens zijn staatsbezoek aan Nederland dus het een en ander uit te leggen. Zelf wil ik als homo misschien ook ooit pleegvader worden van een Yunus. Ik woon nu tijdelijk in Istanbul en liep door de straten om te peilen wat mijn Turkse buurtbewoners daarvan zouden vinden.
 
De ballonnenman.

VICE: Uw ballonnen zijn heel mooi. Mag ik u wat vragen als ik er een koop?
Ballonnenman: Ja hoor.    
 
Zou u liever zijn opgevoed door een homostel, of door ouders die u stiekem niet wilden?
Door een homostel. Dat zou geen probleem moeten zijn, zolang ze zorg kunnen dragen voor het kind en vertrouwen hebben in de opvoeding die ze geven.
 
Hüseyīn (niet zijn echte naam) met zijn vrouw. Ze zijn vandaag veertig jaar getrouwd.

Zouden jullie liever zijn opgevoed door een lesbisch stel, of door ouders die jullie mishandelden? 
Hüseyīn: Geen van beide.
 
Maar u moet kiezen.
Dat is alsof je me vraagt om te kiezen tussen twee soorten hondenpoep.
 
Ah, ik begrijp het. Dan vraag ik u iets anders: hoe komt het dat lesbiennes lesbisch zijn?
Het is een ziekte en het zou behandeld moeten worden. Net als het continent Europa, dat heeft ook een behandeling nodig. Mensen leven daar in een schijndemocratie en hebben zieke geesten: ze proberen anderen de homoseksualiteit in te leiden. Net als jij dat nu doet, met deze vragen. Je bent een hoer van Europa.

Bedankt voor uw antwoord, doei.
 
Efe.
 
Weet je wat een lesbienne is?
Efe: Ja, dat is niet goed.

Zou je liever twee moeders hebben, of iedere nacht in een hondenhokje moeten slapen?
Ik hou heel veel van dieren, maar ik zou liever twee moeders hebben.
 

Selma.
 
Denkt u dat homostellen in staat zijn om kinderen op te voeden?
Selma: Nee. Een kind heeft een echt gezin nodig. 
 
Waarom kunnen homo’s geen gezin vormen?
Dat is anders, het zal de opvoeding van kinderen beïnvloeden. Ik ben wel voor adoptie, maar alleen door een vader en een moeder. In Turkije is dat heilig, onze cultuur is anders dan die van jou.
 
Heeft dat te maken met religie? Kunnen praktiserende moslims ook homo zijn?
Luister eens, ik ben 82 jaar en heb de Koran al 22 keer gelezen. Ik vind dat het geloof mee moet gaan met de tijd. Homo’s kunnen ook moslim zijn, maar ze hoeven geen kinderen te hebben.
 
Fatih.

Heb je Harry Potter en de Steen der Wijzen gelezen?
Fatih: Ja, volgens mij wel. Hoezo?
 
In dat deel moet Harry slapen in een gangkast. Zou je liever worden opgevoed door een lesbisch stel, of gedwongen worden om je jeugd door te brengen in een gangkast?
Opgevoed worden door een lesbisch stel natuurlijk, waarom niet? Je kunt mensen niet categoriseren op die manier. Ik zie geen verschil tussen hetero- en homo-ouders. 
 

Seyidali, de simitverkoper.

Wat vindt u ervan dat uit huis geplaatste kinderen in Nederland door homostellen kunnen worden opgevangen?
Seyidali: Als de wetgeving dat toelaat in het land waar je woont, dan is dat goed. Zolang je ouders je maar netjes opvoeden en over voldoende financiële middelen beschikken. Een kind heeft liefde, eten en aandacht nodig.

Dat heeft u mooi gezegd. Mag ik een simit?
 
Nalan en Yeşim.
 
Jullie moeten kiezen: opgevoed worden door een lesbisch stel, of tot je zestiende zonder eten naar bed?
Nalan: Zonder eten naar bed. Er zijn in Istanbul duizend nachtwinkels.
Yeşim: Haha, goeie. En ik zou mezelf eerder hebben leren koken.

Hoe ontstaat homoseksualiteit?
Yeşim: Wij studeren verpleegkunde, dus dat weten we wel. Het is een hormonenkwestie. We vinden het heel zielig wanneer iemand homo of lesbisch is, want je kunt er niks aan doen.
 
Fuat (niet zijn echte naam), de dolmus-chauffeur.
 
Heb je gehoord over Yunus, het Turks-Nederlandse jongetje?
Fuat: Als een jongen wordt weggenomen van zijn gezin, dan kan hij beter worden ondergebracht bij een normaal stel. Homostellen zijn heel anders, ik zou zelf ook niet in zo’n familie willen opgroeien. Er zijn heel veel voorbeelden die aantonen waarom dat slecht is.

Noem er eens een paar.
Ze kunnen hun kind bijvoorbeeld mishandelen, en dingen doen met seks. De kans dat homo’s hun kinderen misbruiken is groter. Ze zijn ziek, in hun hoofd. Gehandicapt, zeg maar. Daardoor zijn ze hun gevoel verloren.

Zou je liever zijn opgevoed door een homostel of door Koerdische vrijheidsstrijders?
Je maakt het me echt moeilijk hè? Dat is beide net zo erg. Dan ga ik toch voor de Koerden, zolang het maar geen terroristen van de PKK zijn. Zullen we nu samen op de foto gaan?
 
Oké, gezellig!
 
 
]]> http://www.vice.com/181359 Lars Dellemann travel, Istanbul, lesbiennes, pleegouders, Erdogan, Homoseksualiteit, zieke geesten, Europa, Turkije Hoe word je een Al Qaida-strijder? http://www.vice.com/nl/read/hoe-word-je-een-al-qaida-strijder Tue, 19 Mar 2013 08:30:00 +0000 Foto door Andreas Stahl
 
Het is begin januari als ik voor de derde keer afreis naar Syrië. Samen met een Zweed en een Amerikaan verblijf ik bij een vriendin in Atma, een klein dorpje in bevrijd Syrisch gebied.
 
Het stikt er van de jihadi, de naam die Bin Laden gaf aan moslims die uit geloofsovertuiging de wapens oppakken. Afghanen en Pakistanen met volle baarden, Russen uit de Kaukasus die met gesluierde vrouwen over straat slenteren en zelfs Engelse jongens die met klem ontkennen dat ze uit Engeland komen.
 
In provisorisch opgezette tentjes bij een rotonde drinken ze thee en eten ze lamsvlees, hun Kalasjnikovs losjes om hun schouder hangend of rustend tegen een plastic tafeltje. Af en toe vertrekken er een paar in pick-up trucks naar het front. Ik vraag me af hoe ze er op zijn gekomen om hun leven te wagen voor een revolutie in een land dat niet het hunne is.
 
“Wat we ook zeggen, jullie schrijven toch alleen maar dat wij terroristen zijn,” zegt de enige jihadi die we een paar vragen mogen stellen. De broer van onze vriendin, een wapenhandelaar die iedereen in het dorp kent, lacht als we hem vragen om een interview te regelen. Dan maakt hij het gebaar van een hoofd dat wordt afgesneden en vervolgens wegrolt.
 
Dan vraagt hij of we samen met hem een paar Kalasjnikovs naar zijn oom willen brengen. Zwaar bewapend lopen we door het dorp. Telkens als we jihadi's passeren, zwaaien ze. We maken een praatje met een overgelopen piloot en strijders uit Aleppo.
 
Wanneer mijn Amerikaanse vriend een Soedanees in een jeep om een interview vraagt slaat de sfeer om. Hij laadt zijn Kalasjnikov door en vraagt of we Russische spionnen zijn. Pas na tussenkomst van de wapenhandelaar vertrekt hij.
 
De volgende dag belt het lokale ziekenhuis op. Er is een Soedanese jihadi langs geweest die naar ‘de Amerikaan’ heeft gevraagd. Ze raden ons aan om binnen te blijven. Als we toch even naar buiten sneaken om sigaretten te kopen, stopt er een pick-up truck met een Brits sprekende Somaliër naast ons. “Waarom droegen jullie gisteren wapens?” vraagt hij luid. “Als jullie journalisten zijn, waarom droegen jullie dan wapens?” Dan rijdt hij woest weg.
 
Er zijn nu twee weken voorbij. Nu de nood hoog wordt, wil de wapenhandelaar ons ineens wel helpen. Diezelfde avond regelt hij een ontmoeting met een paar jihadi's. “Om de lucht te klaren,” zegt hij lachend.
 
We ontmoeten een Syriër met een lange dunne baard, die zich heeft bekeerd tot de streng islamitische Moslimbroederschap. Met zijn vinger in de lucht roept hij: “Wij zijn de zonen van Bin Laden.” Drie jongens om hem heen kijken schaapachtig toe. “Jullie zijn, net als wij, zonen van Abraham”, vervolgt hij. “We delen in de kern hetzelfde geloof. Wees niet bang voor ons.” Daarna vertrekt hij, zonder vragen te beantwoorden.
 
Het voelt als een gemiste kans. En ook de lucht met de jihadi’s blijkt nog niet geklaard. De volgende dag staat er een bebaarde Engelsman met een accent uit Manchester naast de auto. Zonder te vragen neemt hij een foto van ons en vraagt hij wat we in Syrië doen. Als we zeggen dat we voor fotoagentschap Scanpix werken, verstaat hij scampix. “You fool!”, reageert hij dreigend.
 
Onze Syrische vriendin, die ook in de auto zit, zegt dat de Brit haar land moet verlaten en dat hij beter Arabisch moet leren spreken. Hij antwoordt dat dit ook zijn revolutie is, maar in zijn ogen is een lichte teleurstelling te zien. Ook hij vertrekt weer snel.
 
Opnieuw moet de lucht worden geklaard, vindt de wapenhandelaar. Deze keer nodigt hij een 25-jarige Rus met vlassig baardje uit, die in Afghanistan, Libië en Syrië heeft gevochten. Terwijl hij zijn Kalasjnikov uit elkaar haalt, drinkt hij thee. “Jij komt uit Nederland? Dat is niet goed. Daar trouwen mensen met dieren.” Daarna merkt hij achteloos op dat hij niet met niet-moslims spreekt.
 
Toch deelt hij ongemerkt flarden van anekdotes en lessen: “Ik vecht omdat de heilige strijd een onderdeel van mijn geloof is. Niemand helpt mijn Syrische geloofsgenoten in hun strijd tegen een brute dictator. Moslims worden hier afgeslacht. Wanneer dit gebeurt is het gerechtvaardigd om te vechten. Ik hoop dat we succesvol zullen zijn en van dit land een islamitische staat zullen maken.''
 
Maar hoe veranderde de jonge Rus in een militante strijder voor de islam? “Op een dag kocht ik van mijn laatste geld een Kalasjnikov. Ik reisde naar Afghanistan en vroeg aan een Talibanstrijder waar ik Al Qaida kon vinden. “Al Qaida? Dat ben je zelf,” antwoordde hij. “Al Qaida, dat zijn mensen als jij. Buitenlanders. Zo werd ik een Al Qaida-strijder.”
 
Hier lees je een eerder avontuur van Lennart Hofman:
 
Kalasjnikovs, oud brood en kindertekeningen van schietende helikopters
 
Andere verhalen uit exotische oorden:
 
 
 
 
 
]]> http://www.vice.com/180995 Lennart Hofman travel, Al Qaida, Kalasjnikov, Strijd, Oorlog, Jihad De lachwekkende onzinargumenten achter het alcoholverbod in Egypte http://www.vice.com/nl/read/de-lachwekkende-onzinargumenten-achter-het-alcoholverbod-in-egypte Fri, 15 Mar 2013 09:20:00 +0000  
De regering van Egypte wil de verkoop van alcohol aan banden gaan leggen. Nabil Abbas, de vice-president van het overheidsorgaan dat over de licenties gaat (de NUCA), voert als belangrijkste oorzaken voor de nieuwe maatregel aan dat vrouwen op straat lastig gevallen worden door dronkenlappen, en dat het belletjetrekken door personen in beschonken staat de spuigaten uitloopt. Dat zijn, als je het mij vraagt, nogal onzinnige argumenten.
 
Belaagd
Dat vrouwen op straat door mannen worden lastiggevallen is zeker waar. Ik woon in Cairo en krijg hier iedere dag ranzige taal naar mijn hoofd en word regelmatig ook fysiek belaagd, maar ik kan me niet herinneren dat dat ooit door een dronken man was. Ik werd laatst met twee vriendinnen bij het verlaten van een kroeg lastiggevallen door een groepje jongens die uit hetzelfde café kwamen, maar die hadden juist de hele avond aan de thee en cola gezeten.
 
De recente, schrikbarende stijging van bruut seksueel geweld op het Tahrirplein heeft ook niks te maken met alcohol. Het is een sociaal probleem dat tegenwoordig als verknipt politiek pressiemiddel ingezet wordt: als je vrouwen verkracht, blijven ze wel weg bij demonstraties. Tijdens grote protesten zijn bars en slijterijen in de buurt (net zoals veel andere winkels) overigens altijd dicht.
 
Bawab
Het belletjetrek-argument werkt bij iedereen die ik ernaar vraag op de lachspieren en bij velen moet ik het concept zelfs eerst uitleggen. In grote Egyptische steden worden gebouwen veelal 24 uur per dag bewaakt door beveiligers of een zogeheten ‘bawab’: een manusje van alles dat doorgaans in een hokje onder de trap woont en de hele dag op een stoel voor de ingang alles en iedereen in de gaten zit te houden.
 
Belletjetrekkers glippen daar echt niet zomaar ongezien langs. Als er bij mij thuis vrienden langskomen worden ze eerst het hemd van het lijf gevraagd door mijn bawab voordat ze ook maar in de buurt van het trappenhuis of de lift mogen komen, zeker als het laat op de avond is. En als mensen mijn huis verlaten en ze blijven iets te lang naar zijn zin op de gang rondhangen, dan komt hij zich er binnen een mum van tijd tegenaan bemoeien. En dat is eerder regel dan uitzondering in de wereld der bawabs.
 
Drinkies
Abbas geeft ook nog een derde reden: slijterijen zijn altijd de eerste winkels die geplunderd worden als er rellen zijn. De eigenaar van mijn lokale slijterij moet hartelijk lachen als ik hem vraag hoe vaak zijn winkel de afgelopen jaren is overvallen. “Nog nooit,” zegt hij. “Wie gaat er nou bier en sterke drank stelen als er even verderop twee banken zitten? Dat levert toch veel meer op?” Een belrondje langs slijterijen in de betreffende buitenwijken levert soortgelijke reacties op.
 
Van nationale slijterijketen Drinkies werden net na het begin van de revolutie talloze filialen geplunderd, maar het is algemeen bekend dat dat grotendeels door ‘mannen met baarden’ gedaan werd. Er zijn genoeg ooggetuigen die gezien hebben hoe hele voorraden bier en sterke drank destijds in de Nijl gegooid werden. De laatste keer dat in Cairo een bar werd aangevallen was ook door moslimfundamentalisten, en die waren niet onder invloed van alcohol, lijkt me.
 
Fastfood
Wat het echte probleem is? Er is in veel wijken al maanden (zo niet jaren) geen politieagent te vinden op straat, waardoor de veiligheid in het geding is gekomen. Het geweld op straat neemt merkbaar toe en plunderingen van winkels komen steeds vaker voor. Een paar dagen geleden werden bij mij om de hoek nog filialen van twee verschillende Egyptische fastfoodketens overhoop gehaald en deels in brand gestoken. En daar verkopen ze geen druppel alcohol.
 
Misschien moet de Moslimbroederschap zich eerst eens richten op zaken die er echt toe doen, zoals de kelderende munteenheid, het wegblijven van toeristen (die overigens ook graag een biertje drinken) en de aanhoudende politieke chaos.
 
Bovendien levert de belasting op alcohol de Egyptische staat ieder jaar zo’n 8 miljard Egyptische pond op (ruim 906 miljoen euro). Dat is in het huidige economische klimaat in Egypte toch geen bedrag om al te lichtzinnig mee om te springen.
 
]]> http://www.vice.com/180663 Ester Meerman travel, Erik vond dertien lijken in de Afrikaanse jungle en werd toen beschuldigd van massamoord http://www.vice.com/nl/read/erik-vond-dertien-lijken-in-de-afrikaanse-jungle-en-werd-toen-beschuldigd-van-massamoord Mon, 11 Mar 2013 08:44:00 +0000 Erik Mararv (28) is Zweeds, maar geboren in de Centraal-Afrikaanse Republiek als kind van Zweedse missionarissen die daar werkten. Hij groeide op in dit door de media vergeten land in het midden van Afrika, dat officieel één van de grootste shitholes ter wereld is, amper verharde wegen heeft en waar je ambtenaren kunt omkopen voor een doos eieren. Volgens de VN is de levensverwachting nergens lager dan daar.
 
Toch koos Erik ervoor om na zijn studie in Zweden terug te gaan naar de Centraal-Afrikaanse Republiek en er in 2006 een bedrijf te beginnen dat jachtsafari’s organiseert voor het handjevol toeristen dat het land bezoekt. Vorig jaar vonden hij, zijn Britse collega David en elf Afrikaanse collega’s die voor hem werkten dertien lijken in de jungle. Erik meldde de vondst aan de autoriteiten, die hem vervolgens beschuldigden van massamoord en hem en zijn collega’s de cel ingooiden. Inmiddels is hij vrijgesproken. We belden Erik thuis op in de hoofdstad Bangui en spraken hem over zijn half jaar in een Afrikaanse cel.
 
Erik.
 
Hoe ontdekte je de lijken in de jungle?
Mijn collega´s en ik waren in een afgelegen gebied voor ons werk, we hebben daar een kamp. Mijn collega´s waren de jungle ingegaan om een nieuw pad te maken voor toekomstige safari´s. Toen een van hen water ging halen bij een bron zag hij de lijken liggen. Zelf was ik die dag in het kamp gebleven, op zes uur afstand van de vindplaats. De groep kwam nadat ze de lijken hadden gevonden meteen terug naar het kamp en ze vertelden me wat ze gezien hadden. Toen ben ik van het kamp weggegaan om de autoriteiten in te lichten en vervolgens met een groep militairen teruggekeerd naar de plek waar de lijken lagen.
 
Wat trof je daar aan?
De lichamen lagen dicht bij elkaar, waren in stukken gehakt en verbrand met kokend water. Het waren allemaal jonge mannen. Ze lagen er al minstens 24 uur dus ze waren al aan het rotten. De militairen waren zo bang dat ze maar een half uur op de plek wilden blijven. “Dit is niet onze taak,” zeiden ze, “laat ze maar wegrotten”. En dat is uiteindelijk ook gebeurd.
 
Waarom waren ze bang?
Het leger hier heeft amper training gehad, is niet gemotiveerd, heeft geen wapens en zijn vooral heel erg lui. Ze houden zich liever de hele dag bezig met bier en vrouwen dan dat ze echt iets uitvoeren. Als ze op een plek komen waar dertien lijken liggen, weten ze dat er blijkbaar iemand in de buurt is die mensen vermoordt. Daar zitten ze niet op te wachten, dus wilden ze zo snel mogelijk weg.
 
Beschuldigen die militairen jullie van de moorden?
Nee, toen nog niet. Mijn collega’s gingen naar het dichtstbijzijnde dorp Bakuma. Ik ging terug naar de hoofdstad Bangui. De groep in Bakuma werd daar in elkaar geslagen door een bende die hen beschuldigde van de moorden. Toen keerden zij ook terug naar Bangui. Daar deed het nieuws van onze beschuldiging inmiddels ook al de ronde. Ik had geen idee waarom we beschuldigd werden, dus ik heb toen naar de minister van Binnenlandse Zaken gebeld, die ik via via kende, om met hem af te spreken en om opheldering te vragen.
 
En kreeg je die?
Nee, zeker niet. Hij zei dat alles goed zou komen, maar deed niks tegen de beschuldigingen. Je zou kunnen zeggen dat hij me verraden heeft. En nog steeds kon niemand ons vertellen waarom we van de moorden beschuldigd werden. 
 
Maar jullie belandden wel in de cel.
Ja. Ze zeiden dat we twintig miljoen Centraal-Afrikaanse franc moesten betalen, ongeveer 30.000 euro, om onszelf vrij te kopen, maar dat weigerde ik. Ik dacht: “Wat kunnen ze doen zonder bewijs?” Maar juist omdat er niet genoeg bewijs was om ons meteen aan te klagen is de zaak voorgelegd aan een speciale rechter. Hij moest al het bewijs dat er was beoordelen en dan bepalen of het genoeg was om ons aan te klagen. Dit zou een jaar kunnen duren en tot die tijd zaten we vast.
 
Voelde je je niet ontzettend klote toen je dat hoorde?
Ja. Maar ik heb nooit geloofd dat we daadwerkelijk veroordeeld zouden worden. Iedereen wist inmiddels dat we onschuldig waren en de zaak had ook al redelijk wat internationale media-aandacht gekregen. Als we veroordeeld zouden worden zou dat voor veel problemen zorgen. De enige reden dat ze ons opsloten was omdat ze geld wilden, maar dat gaven we niet. Het was een kwestie van wachten en ons geduld niet verliezen.
 
Heb je er ooit over nagedacht om het geld gewoon te geven en je zo vrij te kopen?
Nee, nooit. Ik wil op een eerlijke manier in dit land kunnen blijven werken en niet meegaan in dit soort dingen. Het is niet hoe ik ben en hoe ik wil zijn.  
 
Van Erik zelf zijn weinig foto's van zijn tijd in de gevangenis, maar dit is zijn collega David Simpson met wie hij in de cel zat. 
 
Hoe zag de cel eruit?
Ik heb in drie verschillende cellen gezeten in de gevangenis in Bangui. In de eerste zat ik met mijn Britse collega David en met vier ex-ministers. We noemden het de VIP-lounge. Er zat een gat in de grond als wc, en er was een soort douche. Verder stond er niks in die ruimte. We hebben er 1,5 maand gezeten. Daarna werden we een week lang overgeplaatst naar een cel van 5 bij 6 waar we met z’n dertigen zaten. Dat was nogal een ervaring moet ik zeggen. Onze elf Afrikaanse collega’s zaten hier ook. We mochten er bijna nooit uit, maar iedereen was er vrij rustig omdat ze veel wiet rookten. Ik heb vooral veel tijd gedood met schaken.
 
En de maanden daarna?
De laatste 3,5 maand zaten we met vijf mensen in een cel van 6 bij 6. Veel ruimte dus, en iedereen had een eigen matras. We konden ook rondjes rennen op de binnenplaats en voetballen.
 
Eriks collega David in de cel van 5 bij 6, waar hij en Erik met 28 anderen zaten.  
 
Hoe is de sfeer in de gevangenis?
Normaal gesproken worden mensen die binnenkomen meteen in elkaar geslagen om ze te laten zien wie de baas is. Maar mijn collega’s en ik vormden een groep van dertien, dus dat maakte ons behoorlijk sterk. Als we werden aangevallen konden we ons verdedigen. Ondanks alles vond ik het het ergst dat mensen me vertelden wat ik moest doen. Wanneer ik moest eten, wanneer ik moest douchen, alles werd voor me bepaald. Daar kan ik heel slecht tegen.
 
Hoe waren de andere gevangenen?
Veel van hen zitten vast zonder dat ze een proces hebben gehad, en dat zullen ze ook nooit krijgen. Ze zijn eigenlijk vergeten door het systeem. Vaak klimmen ze na een paar maanden over de muur en ontsnappen ze.
 
En dan gaat iemand ze zoeken?
Veel succes met het vinden van een zwarte man in Afrika, haha. Nee dus, ze worden nooit teruggevonden. 
 
Heb jij er ooit over gedacht om over de muur te klimmen?
Nee, ik ben blank en Bangui is een kleine stad, ze zouden me zo vinden. Het is natuurlijk altijd mogelijk om iemand om te kopen en zo vrij te komen, maar ik wilde dat dus niet. Na een half jaar stelde die speciale rechter eindelijk vast dat we echt onschuldig waren en zijn we vrijgelaten.
 
Heb je een idee wie de moorden wel gepleegd kan hebben?
Het zou Kony’s Lord Resistance Army kunnen zijn, die zijn hier wel actief. Maar de vermoorde mannen zouden ook iets gestolen kunnen hebben van iemand. Niemand kan beschuldigd worden, want er zijn helemaal geen bewijzen.
 
Waarom heb je na dit alles besloten om in de Centraal-Afrikaanse Republiek te blijven en niet in Zweden te gaan wonen?
Ik heb hier het grootste deel van mijn leven gewoond en het is hier altijd zo geweest. Het is Afrika. Voordat ik de gevangenis inging wilde ik vooral gewoon mijn bedrijf runnen, maar na dat half jaar cel ben ik meer vastbesloten geworden dat ik ook iets voor het land kan betekenen. Ik kan mensen een stabiel inkomen bieden waarmee ze gezinnen kunnen onderhouden en ik kan toeristen laten zien wat de Centraal-Afrikaanse Republiek te bieden heeft. Dit land heeft altijd geleden onder burgeroorlog, rebellen en corruptie, maar het heeft veel potentie. De mensen hier verdienen beter dan dit en ik denk dat ik daar iets aan bij kan dragen. Ik was die dag op de verkeerde plek op de verkeerde tijd, maar dat is nog geen reden om voorgoed weg te rennen.
 
]]> http://www.vice.com/179748 Sander Roks travel, Centraal-Afrikaanse Republiek, Afrika, cel, Erik Mararv Kanker? Laat gewoon een aderlating doen joh http://www.vice.com/nl/read/indian-open-surgery Fri, 01 Mar 2013 09:20:00 +0000 De ervaren aderlater Mohammed Gyas kijkt toe hoe zijn zoon met een wegwerpscheermesje de handen en voeten van zieken opensnijdt in de tuinen van Jama Masjid, een moskee in Oud-Delhi. Een paar meter verderop springt een artritispatiënt energiek van een stenen platform. Hij springt er weer bovenop, grijnst en legt uit dat zijn herstel het resultaat is van de traditionele behandeling waarvoor hij geduldig in de rij heeft staan wachten. Het bloed dat door de goten stroomt langs de zijkanten van het platform is het zijne.

De traditionele aderlating, in combinatie met een streng dieet, schijnt alles te genezen, van hartklachten tot artritis, kanker en diabetes. “Hoe donkerder het bloed, hoe langer je moet bloeden,” vertelt Gyas. Een standaard behandeling duurt zes weken. Gyas’ zoon werkt samen met zes assistenten die de tourniquets aanbrengen, water over de snijwonden gieten om het bloed weg te spoelen en de wonden behandelen met een mengsel van kruiden. Er is ook een arts aanwezig die tetanusprikken geeft. 
 
Gyas werd door zijn grootvader opgeleid tot aderlater, en heeft op zijn beurt z’n kennis doorgegeven aan z’n zoon. Sinds 1980 voert hij elke dag op dezelfde plek zijn behandelingen uit. Gedurende die tijd heeft hij elk scheermesje bewaard. Zijn verzameling stelt hij tentoon in twintig plastic tonnen. “Zo veel jaar, zo veel mensen, zo veel mesjes,” zegt hij terwijl hij trots naar de tonnen wijst. “Hoe kun je eraan twijfelen dat mijn behandeling werkt?”
 
Gyas heeft parkinson, waardoor hij zelf sinds 2008 geen behandelingen meer heeft kunnen uitvoeren. Hij en zijn zoon hebben allebei geen littekens of sneetjes op hun ledematen. Maar het feit dat de artsen niet hun eigen behandelingen ondergaan, maakt hun patiënten niets uit. Zij komen uit alle hoeken van India, en soms zelfs uit andere landen (waaronder Japan en de VS) om door Gyas en zijn zoon te worden 'genezen'. Velen van hen zweren bij de behandelingen. Misschien werken ze, of misschien werkt het alcoholvrije, rookvrije, peulvruchtrijke dieet.
 
Hoe dan ook, er hangt een enorm positieve sfeer in de lucht. “Kijk nu eens naar me,” roept de artritispatiënt terwijl hij rondspringt als een onbeholpen ballerina. “Ik kan alles bewegen. Er is geen pijn.”
]]> http://www.vice.com/178587 Rajan Zaveri travel, bloed, India, genezen, Parkinson, aderlaten, foto's, au Is Timboektoe nog te redden? http://www.vice.com/nl/read/is-timboektoe-nog-te-redden Thu, 24 Jan 2013 09:21:00 +0000

De afgelopen dagen suizen er weer straaljagers door het luchtruim van de voormalige Franse kolonie Mali. De globale oorlog tegen terreur heeft er volgens Frankrijk een nieuw front bij, en wel in de grootste zandbak ter wereld: de Sahara.
 
Tot voor kort roemde de wereld het straatarme maar politiek stabiele Mali als een baken van democratie. In 2010 is er nog geen vuiltje aan de lucht, als ik na een urenlange dodenrit vanuit de hoofdstad Bamako over de enige snelweg die het land rijk is, het groene gammele busje uitstap.
 
Ik duw een zwarte jongen met een brommer wat geld in zijn handen en laat me naar het centrum van het stadje Ségou rijden. Ik ben hier om verslag te doen van een muziekfestival dat verschillende etnische groepen bijeenbrengt, die normaal gezien niet zoveel contact met elkaar hebben.
 
Al snel wordt mijn aandacht getrokken door een in blauwe doeken gewikkelde, Arabisch uitziende jongeman. Terwijl hij zittend op een kleedje kleine theeglaasjes volschenkt, belt hij met zijn vriendin. Moussa is een Toeareg afkomstig uit een nomadenenclave ten noorden van de aan de rand van de Sahara gelegen stad Timboektoe. Hij is een paar dagen in de stad om geld te verdienen voor zijn bruidsschat. Zijn schoonvader wil geiten hebben in ruil voor zijn dochter.
 

Moussa drinkt thee op zijn kleedje.

Azawad
De Toeareg zijn nomaden die in de allesverzengende hitte van de Sahara wonen. Al eeuwenlang beheersen ze de karavaanroutes die de woestijn doorkruisen. Azawad, noemen ze hun thuisland. Het is een enorm gebied dat zich uitstrekt over een landen als Mauritanië, Mali, Algerije en Libië. Het is het drama van postkoloniaal Afrika in een notendop.
 
De natiestaat Mali ontstond toen voormalig kolonisator Frankrijk willekeurige lijnen in het zand trok. Verschillende bevolkingsgroepen zijn nu tegen wil en dank onder de Malinese vlag samengebracht, maar Azawad wordt tot op de dag van vandaag door niemand erkend, behalve door de Toeareg zelf. “Ik ben net terug van een trektocht,” vertelt Moussa(27). “Ik ben liever in de woestijn dan in de stad. Steden zijn me te druk. Als ik mijn kamelen meeneem de stad in worden ze gek. Daarnaast kijkt de zwarte bevolking raar op als ze een Toeareg zo zuidelijk zien rondlopen.”
 
Drugs en wapens
Er loopt ook een onzichtbare grens dwars door Mali heen. In het zuiden bewoont een overwegend zwarte bevolking de steppen rond rivier de Niger. In het noorden wonen lichter gekleurde nomadenstammen in de woestijn. De populatie in de Sahara wordt aangevuld met allerlei dubieuze allianties van moslimextremisten, drugssmokkelaars en wapenhandelaars, die de uitgestrekte anonimiteit van de Sahara goed kunnen gebruiken.


De Toeareg voelen zich al jaren gediscrimineerd door de zwarte regering in de hoofdstad Bamako. Sinds de onafhankelijkheid van Frankrijk in de jaren zestig vinden er met regelmaat kleine opstanden plaats. De rebellie die begin2012 onder aanvoering van de Mouvement National de Libération de l’Azawad (MNLA) begint, is andere koek. Versterkt met zwaar bewapende stamleden die in Libië als huurling werkten voor de gevallen dictator Kadhafi, lanceren de Toeareg een offensief.
 
De MNLA heeft op dat moment een nogal onverstandige alliantie gesloten met enkele jihadistische groeperingen. Gezamenlijk verjagen ze het Malinese leger uit het noorden van Mali. Dat zet vervolgens uit onvrede de president af. In de chaos die volgt verklaart de MNLA Azawad eindelijk onafhankelijk. Maar het plan om een eigen staat te creëren faalt grandioos.
 
Terwijl de MNLA druk bezig is om het Malinese leger de grens over te jagen, voeren de jihadisten de sharia in. Lijfstraffen en steniging behoren opeens tot de orde van de dag. De jihadistenmaken het culturele erfgoed rondom Timboektoe met de grond gelijk. Ondanks felle protesten van de lokale bevolking blijft de sharia van kracht. Bamako klopt aan bij Parijs voor hulp, en aangezien Europa doodsbenauwd is voor Afghanistanachtige toestanden, zeggen de Fransen luchtsteun toe om het noorden terug te winnen van de rebellen.
 
Normaal gedrag verboden
Veel Toeareg zijn inmiddels het land uit gevlucht. Eén van die vluchtelingen is de uit Timboektoe afkomstige Zakiyatou. Als ze me via een krakerige telefoonverbinding belt is ze net aangekomen in een kamp in buurland Niger: “Timboektoe is ooit gebouwd door de Toeareg. Sindsdien is het een heel multiculturele stad geworden. Maar de stad is nooit helemaal van ons geweest. We werden veroverd door de Marokkanen, gekoloniseerd door Frankrijk en nu lopen er allemaal extreme moslimgroeperingen rond. Opeens moeten wij vrouwen gesluierd over straat en muziek mag niet meer. Al het normale gedrag is verboden. Kijk, het is altijd moeilijk geweest om in Timboektoe te wonen. Iedereen is er arm. Maar mensen waren er gelukkig. Nu is er alleen angst en onzekerheid.”


Human Rights Watch waarschuwt inmiddels voor het humanitaire drijfzand dat in het gebied ontstaan is. De moslimextremisten willen uit financiële en religieuze overwegingen geen millimeter toegeven. Een aanzienlijk deel van de in Europa opgesnoven cocaïne wordtdoor dit gebied gesmokkeld.
 
Daarbij is de hoeveelheid wapens sterk gegroeid, dankzij gestolen waar uit Libische wapenpakhuizen en de internationale terreurnetwerken die nauwe banden hebben met lokale jihadisten in Noord-Mali. Een mierennest, en volgens de internationale politiek reden genoeg om het zwakke Malinese leger te ondersteunen met bombardementen op door jihadisten bezette steden.
 
Slachtoffers
De Toeareg lijken de controle over hun eigen opstand ondertussen verloren te hebben. Een woordvoerder van de MNLA meldt dat de Toeareg zullen hergroeperen en waarschuwt voor represailles. Maar dat de huidige situatie niets minder is dan een kruitvat begrijpt Zakiyatou ook wel: “Ik hoop alleen dat de internationale gemeenschap het verschil tussen moslimextremisten en Toeareg inziet. Wij zijn op dit moment ook slachtoffers. Maar dat zal de Toeareg niet fundamenteel veranderen of kleinkrijgen. Wij hebben altijd moeten knokken voor onze vrijheid, en dat zullen we blijven doen.” 
 
]]> http://www.vice.com/174558 Hans Wetzels travel, mali, Timboektoe, sahara, zandbak, toeareg Wapensmokkel op z'n Syrisch http://www.vice.com/nl/read/gunrunning-with-the-free-syrian-army-0000356-v19n11 Tue, 08 Jan 2013 10:10:00 +0000
Leden van een brigade van het Vrije Syrische Leger stoppen even met vechten om te poseren voor een groepsfoto. 

Geblinddoekt en zenuwachtig zat ik achterin een auto zonder kenteken, samengeperst tussen een wapensmokkelaar en een jonge soldaat van het Vrije Syrische Leger. Het was al zeker een uur geleden dat we het Turkse grensstadje Kilis hadden verlaten en we gingen nu van de weg af, de Syrisch-Turkse grens over. Een van de topkolonels van de FSA zat voorin, de achterbak zat stampvol munitie en kleine wapens. De mannen zongen anti-Assad-liedjes en maakten grapjes over dat ik hun ‘gijzelaar’ was.

Toen we eindelijk op onze bestemming aankwamen deden ze mijn blinddoek af. De kolonel (die me uiteraard verzocht om zijn naam niet te noemen), een aardige, oude man, lachte en verwelkomde me in ‘Vrij Syrië’. We waren aangekomen in het bevrijde grensstadje Azaz, eigenlijk recht tegenover Kilis. De bevrijding van Azaz was niet zonder slag of stoot gegaan: huizen, scholen, moskeeën en ziekenhuizen lagen in puin en de wegen zaten vol diepe gaten. Kinderen speelden tussen het puin en gebruikten oude tanks als speeltoestellen.

De laatste maanden had Assads leger tientallen verwoestende bombardementen uitgevoerd op door het Vrije Syrische Leger bezette stadjes, met de bedoeling hun democratische experimenten plat te gooien. Scholen, postbedrijven, allerlei werkverschaffingsprojecten: alles was gebombardeerd. De laatste weken was de munitievoorraad van het Vrije Syrische Leger opgeraakt. Oppositieleiders waren naar Turkije gegaan, en naar soennitische leveranciers in de Perzische Golf, in de hoop anti-vliegtuigraketten te scoren om Assads straaljagers neer te kunnen knallen, maar ze kwamen met lege handen terug. Geruchten dat er ladingen zware wapens vanuit Libië en Frankrijk werden verscheept bleken bovendien ook niet waar te zijn.

Ondertussen beweerden de VS bang te zijn voor een steeds groter wordende groep jihadisten binnen het Vrije Syrische Leger en riepen Golfstaten op om de rebellen te steunen door wapens te sturen. Saoedi-Arabië haalde z’n schouders op, net als Qatar, en beide landen verklaarden officieel dat allerlei privéleveranciers geld en wapens doorsluisden naar Salafisten en buitenlandse legers. Ze waarschuwden dat als er niet snel en hard zou worden ingegrepen, dit alles zou kunnen resulteren in een gevaarlijke ‘populaire jihad’.

Sinds de opstand, die vorig jaar begon, is het Turkse stadje Kilis getransformeerd tot een stoffig grensplaatsje voor hoeren, spionnen en wapenhandelaren. In een verscholen barretje in Kilis ontmoette ik Hassan, voormalig handelaar in gebruikte auto’s, nu een wapensmokkelaar voor het Vrije Syrische Leger. Hij bood me aan om met hem mee te gaan naar Syrië. “Ik verkoop liever auto’s dan gesmokkelde wapens, maar het regime heeft mijn garage platgebombardeerd,” zei hij. “Wat moet ik anders?” Een jaar geleden verwoestte het regime het dorpje waar zijn vrouw woonde, en dus had Hassan, vader van acht kinderen, besloten om een lokale militie te organiseren.

Veel van Hassans buren hebben hun land verkocht om wapens te kunnen kopen van legerofficieren van een nabijgelegen vliegbasis. Naarmate de gevechten in Aleppo heviger werden stroomden er via soennieten in de Golf steeds meer wapens en centen binnen. Als ongelovige Syriër wilde Hassan het duidelijke Syrische karakter van zijn militie behouden; hij weigerde om met buitenlandse jihadisten samen te werken. “Ze zijn niet zoals wij,” vertelde hij me. “Zij halen hun genoegdoening uit sterven voor de jihad. Ik kan daar met mijn hoofd echt niet bij. Een vriend van me probeerde laatst in hun bijzijn een sigaret aan te steken en toen zeiden ze hem dat dat haram [verboden] was. De fuck?! Het is oorlog!”

Hassan was bang dat er rijke gasten waren die buitenlandse soldaten zo veel geld gaven dat ze veel te veel invloed konden uitoefenen. Het feit dat er onder hun medestrijders mogelijk jihadisten zaten, zorgde bij sommige leden van het Vrije Syrische Leger voor angst, en tegelijkertijd voor diep respect. De jihadisten staan bekend als felle, onvermoeibare machines die in de frontlinies vaak alle aandacht opeisen, ten koste van de jongens van het Vrije Syrische Leger. Hassan moet niks hebben van dit soort religieuze extremisten, maar erkent hun expertise als het gaat om strijd leveren.

Veel van de leden van het Vrije Syrische Leger die ik heb geïnterviewd zeiden dat ze liever hulp van westerlingen krijgen dan van jihadisten, maar dat ze op dit moment blij moeten zijn met alle hulp die ze krijgen. Spanningen tussen het Vrije Syrische Leger en de jihadisten worden ook steeds minder—naar het schijnt is er één jonge Salafist geëxecuteerd omdat hij een kolonel van het Vrije Syrische Leger niet had gehoorzaamd. Terwijl hij een slok nam van zijn haram biertje zei Hassan: “Ik ben bang dat we in Syrië twee revoluties nodig gaan hebben. De eerste tegen Assad, de tweede tegen de jihadisten.”




Jongens op 
een tank van 
het Syrische leger, naast
 een verwoeste
 moskee
 in Azaz.

We lieten Hassan en de andere strijders achter in het kleine stadje al-Bab, en de kolonel en ik gingen verder naar Aleppo, waar hij wapens moest afleveren en brigades moest inspecteren. Zoals zo veel officieren van het Vrije Syrische Leger was de kolonel overgelopen van Assads leger. Hij kwam uit een militaire familie, en hoewel hij een man van middelbare leeftijd was had hij een doorleefde gezichtsuitdrukking. Zijn vader was kolonel van al-Bab geweest onder het regime van Assad. Voordat de oorlog uitbrak hadden ze een goed leven: officieren in het noorden waren relatief autonoom ten opzichte van hoofdstad Damascus, met als gevolg een comfortabel leven buiten het apparaat van de staatsbeveiliging. Toen de oproer begon kregen de officieren plotseling het bevel om naar Aleppo te gaan, hun eigen gemeenschap. “Dat was het punt waarop alles veranderde,” zei hij.

De kolonel volgde zijn bevelen op, terwijl hij in het geheim de rebellen ondersteunde door ze wapens van luchtmachtbasis al-Mashaab te verkopen. “Mijn familie was woedend op me dat ik niet overliep, maar ik kon ze niet de waarheid vertellen.” Hij zuchtte. Toen het goede moment daar was hielp hij samen met een paar contacten om zijn familie naar een nieuwe plek te verhuizen en voegde hij zichzelf bij de gewapende oppositie. “Het overlopen verliep soepel, maar anderen, een hele hoop anderen, hadden minder geluk.”

Toen de kolonel ontdekte dat ik mee zou gaan op een van Hassans wekelijkse smokkeltripjes, stond hij erop dat hij mee zou gaan. Hij gaf me de bijnaam ‘Ayoosh’ en zei dat als ik eenmaal had gezien hoe barbaars het regime was, ik binnen 24 uur met een hidjab aan in de frontlinies “Allahoe akbar!” zou staan te schreeuwen.

Er cirkelden vliegtuigen over onze hoofden terwijl de kolonel en ik over de verwoeste snelweg naar Aleppo reden. Het gezoem van hun motors werd steeds harder, tot er opeens één vliegtuig recht boven ons verscheen en boven ons bleef vliegen. Onze chauffeur gaf plankgas en trapte daarna ineens keihard op de rem, waardoor de auto in de schaduw van een verlaten landhuisje slipte. Ik greep mijn kogelvrije vest en trok trillend mijn helm over mijn hoofd. “Ben je bang?”, vroeg de kolonel kalm. Hij droeg niks qua beschermende kleding, alleen een plaatje om zijn nek dat hij van zijn vader had geërfd, met daarop een gebedje. Deze gebedsplaatjes, die soms voor wel honderden Syrische ponden worden gekocht en verkocht, zouden hun eigenaar tegen ieder fysiek gevaar beschermen. De kolonel noemde het zijn ‘speciale kogelvrije vest’ en stond erop dat ik hem neerschoot om het te testen, terwijl een cameraman die we eerder hadden ontmoet het filmde voor CNN.

We wachtten in de schaduw van het landhuisje, totdat het gebrul van het vliegtuig zachter werd. Toen reden we via een omweg over slingerweggetjes het wijdse, antieke stadje Aleppo in. Aleppo is ongeveer het oudste stadje in de wereld, dat altijd bewoond is geweest en bovendien de plek waar het geld Syrië binnenstroomde. Althans, voordat het eerder dit jaar aan puin werd geschoten door het regime.

De kolonel nam ons mee naar Tariq al-Bab, een buurt in het centrum van Aleppo, om zijn zoon Ahmad te ontmoeten. Ahmad was de leider van een lokale militie. Hij was een jong, opgewonden mannetje dat meteen begon te vertellen over zijn laatste bijna-doodervaring, nadat Assads scherpschutters hem bijna door zijn hoofd hadden geschoten. Terwijl hij praatte staarde de kolonel bezorgd in de verte. Die avond, tijdens een diner van mezze (een soort tapas) en hoemoes, stelden Ahmeds mannen aan één stuk door vragen aan de kolonel over zijn trip naar Turkije, over hun familieleden die in vluchtelingenkampen zaten en over het laatste nieuws uit Istanbul. De conversatie leidde onvermijdelijk naar de status van de luchtafweerraketten, waar iedereen erg op hoopte. “Ik zou willen dat de verslagen over buitenlandse wapens waar waren,” zuchtte de kolonel. “Maar we gebruiken hier nog steeds wapens uit Rusland.”

Een van Ahmads medesoldaten leunde naar me toe en zei: “Je hebt vast gehoord dat we vorige week een vliegbasis hebben ingenomen?” Ik had erover gehoord, alleen had ik vernomen dat het Jabhat al-Nusra was geweest die de basis had veroverd: een fundamentalistische sekte met banden met terroristische organisaties, die meevocht aan de kant van het Vrije Syrische Leger. De jihadistische paramilitaire groep, die vrij vertaald het Front voor de Bescherming van een Groter Syrië heet, heeft de verantwoordelijkheid opgeëist voor zowel alle grote bombarde- menten op officieren en generaals van het regime in Damascus, Al-Miden en Aleppo, als voor een aanval op een van Assads televisiestations in het stadje Drousha, afgelopen zomer.

Volgens recente verslagen zijn strijders van Hamas en van Al Qaida-groeperingen uit Irak naar Syrië gekomen om zich bij deze groep aan te sluiten. Hoewel strijders van het Vrije Syrische Leger zichzelf als conservatieve moslims beschouwen, distantiëren ze zichzelf over het algemeen van Jabhat al-Nusra’s bloederige droom het soennitische islamitische kalifaat weer te herstellen. Toen ik tijdens het diner over deze groep begon zei een strijder tegen me: “Jabhat al-Nusra is ontzettend goed in wat ze doen en ze hebben zowel wapens als ervaring, die onze mannen niet hebben.” Een andere strijder bemoeide zich ermee: “We hebben zeker drie jaren van strijd nodig voordat we een beetje in de buurt komen van wat zij doen.”
 
 

Een soldaat van het Vrije Syrische
Leger laat
zijn tatoeage zien. “Waarom is liefde zo rampzalig?”, staat er.

De meeste soldaten van het Vrije Syrische Leger vechten voor een pluralistisch Syrië, waarin politieke en religieuze vrijheid beschermd is. De strijders van Jabhat al-Nusra vechten voor islamitische overheersing en soennitische wetgeving. De kolonel legde uit dat het gebrek aan westerse hulp de originele, pluralistische leiders van het Vrije Syrische Leger heeft ondermijnd. “We kunnen gewoon lang niet zo veel doen als wat Jabhat al-Nusra doet, zolang we geen zinvolle ondersteuning krijgen,” zei hij.

Met iedere lege belofte en mislukte wapensmokkel kwamen de kolonel en andere leiders van het Vrije Syrische Leger in een kwetsbaardere positie terecht. “Jabhat al-Nusra is nu nog klein, maar als er mannen komen die mee willen vechten en wij heb- ben geen wapens voor ze, gaan ze al snel naar die groep toe,” zei hij. “Ik ben bang dat er ooit een punt gaat komen waarop ze me vragen of ik misschien iets voor ze kan doen, en dat ik dan geen nee kan zeggen.”

De volgende ochtend reden Hassan en ik Aleppo uit richting het platteland, om munitie te leveren aan de strijders daar. De hele weg zat hij met zijn telefoon aan zijn oor om zijn distributie te organiseren. “Ik heb een fantastische baan, want iedereen is altijd blij om me te zien,” grapte hij. Toen we op het platteland waren bracht Hassan ons naar plekken die hij ‘snoepfabrieken’ noemde: geheime werkplaatsen waar Syrische rebellen geïmproviseerde explosieven en primitieve wapens maken. Hassan chillde met ijzersmeden, boeren en ingenieurs.

Even later gingen we naar een snoepfabriek die gebouwd was in een grot. Terwijl we naar binnen liepen en mijn ogen aan het donker begonnen te wennen, zag ik vier mannen om een generator heen staan, ijverig aan het werk met allerlei elektrisch gereedschap. “Zie je nou hoe ver het is gekomen?”, klaagde Hassan. “We lopen hier bommen in grotten te maken om tegen helikopters te vechten. Wat is dit, Afghanistan?” Hij vervolgde door te beschrijven hoe ongeorganiseerd het Vrije Syrische Leger is. “De generaals waren laatst even in Turkije en het enige waar ze mee terugkwamen waren kogels! Ondertussen is Jabhat al-Nusra onze revolutie aan het kapen.”


Foto's door Andrew Stanbridge
 

]]> http://www.vice.com/172467 Anna Therese Day travel, Syrië Kalasjnikovs, oud brood en kindertekeningen van schietende helikopters http://www.vice.com/nl/read/kalasnikovs-oud-brood-en-kindertekeningen-van-schietende-helikopters Wed, 02 Jan 2013 09:00:00 +0000 Mannen met zwarte vlaggen en Kalasjnikovs hangen verveeld rond gammele checkpoints. Pick-ups met enorme wapens erop halen ons zigzaggend in. We zijn op weg naar een door het Vrije Syrische Leger opgezet vluchtelingenkamp in de buurt van Atima, een dorpje ten westen van brandhaard Aleppo. Door het raam zie ik de eerste bomkraters en kapotgeschoten grenskantoortjes. 

Een maand eerder had ik aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam mijn diploma journalistiek behaald. Vanaf dat moment wilde ik nog maar één ding: naar Syrië. Via een kennis kreeg ik een telefoonnummer van iemand in Turkije die me de Turks-Syrische grens over kon smok- kelen. Daarna zou hij me naar een vluchtelingenkamp in bevrijd Syrisch gebied brengen. Ik strikte een vriend die fotograaf was om mee te gaan en kocht een goedkoop ticket naar de Turkse badplaats Antalya. Van daaruit namen we de bus naar Antakya, waar we in een hotel ons contact zouden ontmoeten. 

In de lobby van het hotel zat een jong meisje met een hoofddoek om met haar iPhone te spelen. Toen ze me zag stak ze haar hand uit en zei ze: “Ik ben Noma.” Ze keek me met twinkelende ogen aan. “Ga jij ons naar Syrië brengen?”, vroeg ik ongelovig. Ze lachte, en zei zo zelfverzekerd mogelijk: “Ja, wie anders?” Het bleef even stil. Daarna begon ze weer te praten. Voor de oorlog was ze lerares Engels op een basisschool in Syrië, nu loodste ze dagelijks journalisten de oorlog in. Ik hoefde niet bang te zijn, want de grens was sinds kort weer gewoon open. 

De volgende dag stonden we voor een gesloten grenspost en vroeg Noma lachend: “You want to go the illegal way?” We hadden geen andere keus, dus reden we honderd meter terug en stapten we uit bij een olijfboomgaard. Vanaf daar zouden we over de berg rennen die ons nu nog scheidde van onze eerste oorlog. Een jongetje van een jaar of twaalf liep voor ons uit en riep na honderd meter: “Now you run sir! Run!” Als de grenswachten ons zouden zien zouden ze ons neerschieten. Misschien lagen er landmijnen. Ik rende sneller dan ooit. Als ik boven op de berg stond, zou ik Syrië zien. 

We werden opgewacht door een groepje strijders van het Vrije Syrische Leger, die ons lachend op onze bezwete schouders sloegen. Ze duwden ons een oude ziekenwagen in en we reden vol gas naar het kamp, waar we nu zijn aangekomen. 

Het eerste wat ik zie is een enorme berg oud brood, omgeven door honderden vliegen. Daarachter rennen tientallen kinderen rond een oude tent. Onder een olijf- boom zit een oude man op een plastic tapijt. Hij kijkt ons verbaasd aan. Het is stoffig en heet. 

De tenten in het kamp worden bewoond door een kleine vijfduizend vluchtelingen uit kapotgeschoten steden als Homs, Hama en Idlib, legt Noma uit. Internationale hulp is afwezig en er is een constante angst voor luchtaanvallen door het Syrische leger. Met uitzondering van een paar jongens met Kalasjnikovs is er niets te zien van enige organisatie. Overal rennen kinderen die constant peacetekens maken met hun vingers en roepen: “Hello mister, how arrrrr you?” 

Ik ga naast de oude man op het tapijt zitten. In het Arabisch somt hij zijn zorgen op. Er is een gebrek aan voed- sel en water. De tenten zijn niet bestand tegen regen en kou. Brandstof en winterkleding zijn er niet. Een groep vrouwen in gekleurde gewaden maakt gebaren en geluiden die op ontploffingen lijken. Hun huizen zijn vernietigd en enkele familieleden zijn dood. Er wordt een ziek kind binnenge- bracht, net als een baby in een klein bedje. We knikken, filmen en fotograferen, en ik schrijf zo veel mogelijk op. 

Na een half uur lopen we verder het kamp in. Ik ga met Noma op zoek naar jongeren. De fotograaf gaat zijn eigen weg. Omringd door kinderen verdwijnt hij tussen de olijfbomen. De jongeren die ik spreek missen allemaal hun vrienden. Een enkeling heeft een familielid verloren. Onder een olijfboom staat een jonge vrouw, omringd door een groep kinderen. Ze laat hen tekenen wat ze hebben meegemaakt. Op iedere kindertekening staat wel een tank, een brandend huis of een schietende helikopter. De kinderen die opkijken van hun werk heb- ben een doffe blik in hun ogen. Voor het eerst voel ik een vreemd gevoel van angst door mijn lichaam gaan. 

Niet veel later trekt de fotograaf aan mijn arm en zegt hij hijgend: “We moeten weg.” Twee jongens met een Kalasjnikov dwongen hem een auto in. Hij denkt dat ze hem wilden gijzelen. De twee daders kijken me schaapachtig aan. Ze zijn amper zestien jaar oud. Ik wil ze interviewen, maar zij willen niet. Onze chauffeur stelt voor dat we hem gaan interviewen in zijn huis. Hij is immers ook een strijder. We doen alsof dit ons een goed idee lijkt en stappen de ziekenwagen weer in. 

Er worden talloze peacetekenvingertjes tegen de ramen gedrukt. De kinderen vragen nog steeds in hun gebrekkige Engels hoe het met me gaat. Een paar minuten later rijden we een asfaltweg op en zijn zij en het kamp uit het zicht verdwenen. De jongeren lopen waarschijnlijk weer doelloos door het stoffige kamp, net als de rest van de dag. Maar het kladblok met hun verhalen zit veilig in mijn broekzak. 

KHALED MOHAMMAD HALAF (23)

Khaled ontvluchtte in september zijn dorp Kafr Zita, een half uur rijden van de zwaar getroffen stad Hama. De bombarde- menten en beschietingen in zijn dorp maakten het te gevaarlijk om te blijven. Nu woont hij in het kamp en droomt hij over zijn vermoorde vriend.

“In de herfst van 2011 werd het huis van mijn vriend getroffen door een vat met explosieven die de Syrische luchtmacht op zijn huis had gegooid. We droegen de lichamen van de slachtoffers naar buiten, maar ik zag niet goed wie het waren. Mijn vriend had lang haar, de lichamen die we droegen hadden dat niet.

Toen ik goed keek herkende ik hem ineens. Het was mijn vriend, maar zijn lichaam was zo zwaar verminkt dat ik hem eerst niet herkende. Ik heb daar nog steeds nachtmerries van.

Het liefst zou ik willen dat deze ellende nooit was begonnen. Ik studeerde hard om netwerkbeheerder te worden en was bijna klaar, maar door de oorlog moest ik een jaar geleden gedwongen stoppen. Mijn grote hobby was koken. Ik mis mijn huis, mijn vrienden en mijn studie. Ik wil terug naar die tijd, maar ik weet dat die nooit meer terugkomt. Het leven dat ik had is voor altijd over.

Nu woon ik in een tent. Overdag ben ik alleen maar bezig met het zeker stellen van dagelijkse noodzakelijkheden voor mijn familie, zoals brandhout en water. Dat ben ik helemaal zat. Ik wil hier zo snel mogelijk weg om mee te vechten tegen het leger van Assad. Ik heb me al aangemeld bij het Vrije Syrische Leger, maar ik heb nog niet gevochten. Mijn naam staat wel al op de lijst.” 

AHMED AL SHAIK (19)

Ahmed en zijn familie vluchtten weg uit de stad Idlib toen het huis waar ze woonden werd aangevallen door de Syrische luchtmacht. Nu woont hij in het kamp en wacht hij tot hij oud genoeg is om mee te mogen vechten met het Vrije Syrische Leger.

“Precies 55 dagen geleden verliet ik mijn geboortestad Idlib. Het huis waar ik woonde werd gebombardeerd door vliegtui- gen van het leger. Veel mensen uit mijn stad stierven. Het was simpelweg te gevaarlijk om te blijven. Daarom leef ik nu in dit kamp, maar ik verveel me. Ik kan hier niets doen, dus hang ik maar wat rond. Om de tijd te doden luister ik naar muziek van Qashoush. Dat is revolutionaire muziek.

Het is saai hier, maar het is tenminste veilig. Mijn vrienden leven gelukkig nog, maar ze zijn allemaal vertrokken uit Idlib. De ene helft woont in Turkije, de andere helft is nog in Syrië. Toen ik nog in Idlib woonde, voetbalden we vaak samen en deden we kaartspelletjes. Dat leven mis ik iedere dag. Ik wil naar huis, maar kan nog niet terug. Dat wil ik eigenlijk ook niet. Waar ik vandaan kom is het nu dus echt absoluut niet veilig meer.

Over een paar maanden zal ik meevechten met het Vrije Syrische Leger. Ik ben al bij ze langsgegaan om me aan te bieden, maar ze vertelden me dat ik moet wachten tot ik twintig ben. Dat duurt nog een klein half jaar. Maar ik weet zeker dat ik een goede strijder zal zijn.Bang om te vechten ben ik niet en ik weet hoe een geweer werkt. Op een dag hoop ik martelaar te worden.” 

SAFA FAKI (23)

Safa komt uit Aleppo, waar ze aan de kleinkunstacademie studeerde. In juli vluchtte ze met haar familie naar hun zomerhuisje in het dorp naast het kamp. Ze bezoekt het kamp om de dag, om de vijfhonderd kinderen die daar leven te laten tekenen en schilderen. Van haar eigen geld kocht ze verf, stiften en papier.

“Het is belangrijk dat de kinderen hun emoties uiten en hun gevoel voor kunst niet kwijtraken. Daarom laat ik ze tekenen wat ze meegemaakt hebben. Mijn vrienden lachen om mij omdat ze denken dat ik er niets mee uithaal en omdat ik er geen geld voor krijg. Maar ik geloof in de taal van zelfexpressie. Ik wil niets liever dan de kinderen op deze manier helpen. Daarom blijf ik in Syrië, ook al ben ik altijd bang om hier te sterven. Door de winter hebben de mensen in het kamp het nog moeilijker dan het al was. Daar maak ik me zorgen om. Er zijn te weinig dekens, er is een gebrek aan voedsel en brandstof en de tenten zijn koud. Ik geef niets om politieke ideeën, en over wat er nu aan de hand is in Syrië weet ik ook niet alles, maar wat ik wel weet is dat Syrië hulp nodig heeft. De wereld moet helpen, zo snel mogelijk. Anders wordt het nog erger.

De meesten van mijn vrienden en familieleden hebben hun huizen in Aleppo verlaten. Ook ik kan niet terug naar huis. Dat doet me pijn. Ik mis mijn kamer, mijn herinneringen, mijn schilderijen en mijn studie. Thuis tekende ik altijd en genoot ik van kunst. Het liefst sprak ik af met mijn vrienden en ontmoette ik nieuwe mensen. Nu vechten mijn vrienden in het Vrije Syrische Leger. Ik mis ze en ben bang dat ze iets overkomt.” 

AHMED HOSHAN (15)

Ahmed komt uit Kafr Zita, een dorpje in de buurt van de stad Hama. De Syrische luchtmacht bombardeerde het dorp met vaten explosieven en dwong hem en zijn familie te vluchten naar het kamp. Daar verveelt hij zich, en doet hij klusjes om nog een beetje van nut te kunnen zijn. Hij is bang dat hij zijn toekomst verliest. Hij wil dat de oorlog stopt, zodat alles weer wordt als vroeger.

“Ik zat op school toen ik nog in Kafr Zita woonde. Overdag voetbalde ik met vrienden of hing ik met hen rond op straat. Toen de oorlog begon werd ons dorp al geregeld onder vuur genomen door het leger, maar in september werd dit erger. Er kwamen steeds vliegtuigen overvliegen die vaten explosieven op de huizen gooiden en alles vernietigden. Veel mensen gingen dood, ook kleine kinderen.

Mijn familie besloot te vluchten. Het was te gevaarlijk om te blijven, zeiden ze. We reden vijf uur met de auto tot we bij het kamp waren. Nu leven we met z’n twaalven in een tent. ’s Nachts is het heel erg koud. Een week geleden regende het zelfs zo hard dat veel mensen weggingen. Ik ben bang voor de modder en de kou, en wil weer naar huis.

Het leven in het kamp is niet leuk. Ik kan er niets doen en verveel me. De hele dag zoek ik brandhout voor mijn familie, zodat ze kunnen koken. Vechten wil ik niet. Mijn familie wil dat ook niet. Het enige wat ik wil is dat de oorlog over is zodat ik kan terugkeren naar mijn dorp en mijn vrienden. Ik ben bang dat ik hier mijn toekomst verlies.” 

]]> http://www.vice.com/171763 Lennart Hofman travel, Syrië, vluchtelingenkamp, kalasjnikovs, rennen Ik was erbij toen de Maya’s vorige week de wereld niet zagen vergaan http://www.vice.com/nl/read/ik-was-erbij-toen-de-mayas-vorige-week-de-wereld-niet-zagen-vergaan Mon, 24 Dec 2012 13:21:00 +0000  


Foto's door Patrick Stastra

Zo’n tweeduizend mensen hebben zich verzameld bij de Maya-ruïnes van Tazumal in Chalchuapa, El Salvador. Tazumal is de belangrijkste plaats voor de Maya’s in El Salvador, waarvan er nog een paar duizend over zijn na een flinke genocide in de vorige eeuw. Een groot gedeelte van de overgebleven Maya’s viert bij Tazumal het einde van 13 baktun en daarmee van de Mayakalender. Een baktun is een periode van 20 katun, of 400 tun. Een tun is 360 dagen. Een baktun telt dus 400 x 360 = 144.000 dagen, iets minder dan 4 eeuwen. Dus 13 baktun is ongeveer 5.128 jaar. En vandaag is de laatste dag.

In een cirkel om een vuur staan ongeveer tien Maya’s: mannen en vrouwen van verschillende leeftijden. Ze dragen witte pakken met kleurige borduursels. Sommigen hebben een gekleurde doek om hun hoofd. De ca’zique’, de leider, is een kleine, goedlachse man met een rond gezicht en een grote microfoon in zijn hand. Hij zegt gebeden in het Nahuatl en gooit wierook in het vuur.

“Vuur is heel belangrijk voor ons,” legt mijn buurvrouw uit. Ze is van Maya-afkomst en komt nauwelijks tot mijn schouders. “Het representeert de kracht van de aarde en die hebben we nodig om verandering in gang te zetten.” Hoe die verandering er precies uit gaat zien, weet ze niet. “Maar we gaan van een periode van creatie naar een periode van evenwicht. Ik hoop op meer sociaal evenwicht.” Geen einde van de wereld dus, vraag ik. Ze zucht. Iedere keer dat ik het waag om iets op te merken over het einde van de wereld, krijg ik veel gezucht en minachtend gegrinnik te verduren. Domme, domme Westerling met je apocalyptische gebazel. “Het is het einde van een tijdperk, niet van de wereld. Dat laatste is de Hollywood-versie van het verhaal. Wij geloven in spirituele verandering, niet in grote vloedgolven of wat het Westen dan ook heeft bedacht.”

Op een grijs stel in tie-dyehemden en een jongetje in een T-shirt met de tekst ‘I Love Bacon’ na, zijn er vooral Salvadoranen. Het terrein is voor de gelegenheid voorzien van een podium, een aantal eettentjes en een rij ecotoiletten. Twee mannen tillen een volledig varken uit een koelbox en gooien het op de barbecue. Buiten de hekken is een soort braderie aan de gang, met kraampjes vol Tazumal-sleutelhangers, T-shirts waar ‘13 Baktun’ op staat, henna tattoo’s en hotdogs.

Om 18.00 uur is het tijd voor de eerste ceremonie, maar de Maya’s moeten nog beginnen met voorbereiden. Ze leggen wierook, kruiden en kaarsen klaar en zetten het geraamte van een tipi op. Het is best interessant om te zien, maar er zit wel een limiet aan hoe lang je geboeid blijft door een oude man die rondjes loopt en de omgeving bewierookt. En ik heb honger, maar ik durf niet van mijn plaats, want het krioelt van de piepkleine vrouwtjes die op een beter plekje azen. Ondertussen doet de minister van Toerisme, Jose Napoleon Duarte, een rondje langs het publiek en laat hij zich uitgebreid fotograferen met Piche Ulysses, een native met verentooi, een staf in zijn hand en een kleurige doek om zijn middel. Op het podium speelt een band het James Bond-muziekje.

Iets over achten begint het dan toch. Een vrouw met een verentooi, een panterprintjurk en allemaal belletjes om haar kuiten doet een traditionele dans (die eerlijk gezegd een beetje op jumpstyle lijkt), en verschillende Maya’s blazen op instrumenten gemaakt van grote schelpen.

Dan gaat het woord naar de minister. Hij staat op de ruïnes en houdt een uitgebreid verhaal over wat een belangrijke historische plek dit is, en wat een unieke gebeurtenis, en hoe belangrijk vandaag is voor zowel de Maya’s als voor El Salvador. “Tazumal zit in het hart van Chalchuapa!”, roept hij uit, maar hij is de aandacht van het publiek al kwijt.

De Maya’s komen er bij de ceremonie nauwelijks aan te pas. Ik vraag een jongen van een jaar of twintig of dat niet een beetje raar is. “Het is een schande,” zegt hij. Hij woont hier in Chalchuapa en heeft gedeeltelijk Maya-bloed. Hij is zeker 1.80 meter en doorspekt zijn Engels met likes. “Het zou vandaag moeten gaan om de Maya’s, maar dit is gewoon een PR-stunt van het ministerie.”

Als ze zijn uitgepraat vlucht ik het terrein af voor een biertje in een bar vol stomdronken Salvadoranen. Iedereen viert het nieuwe tijdperk zo op zijn eigen manier. Om 00.00 ga ik terug voor de volgende ceremonie, die dit keer zonder PR-dame en dus een stuk authentieker is. De ca’zique’ staat met het groepje Maya’s in traditionele kleding om een vuur en voert indrukwekkende rituelen uit. “Hij bidt tot de zon en de maan en de vier windstreken om te danken voor alles wat we hebben gekregen,” legt een man naast me uit. “En hij offert wierook en koffie en cacao voor gezondheid, vruchtbaarheid en zegens.” Ook hier geen doemscenario’s en Apocalypsen, maar slechts boodschappen van liefde en dankbaarheid. “Deze nacht vieren wij de gelijkheid,” roept de ca’zique’. “Leve de verschillende culturen en verschillende levenswijzen. Leve de broederschap.” Ik betrap mezelf zowaar op kippenvel.

Een stuk verderop kun je zelf deelnemen aan de ceremonie door een kaarsje in het vuur te gooien. Terwijl ik er naar sta te kijken komt er een oud mannetje naast me staan. “Kijk,” zegt hij terwijl hij zijn ketting omhoog houdt. “Een originele Maya-ketting.” Ik bewonder de hanger. Dan zegt hij: “Cuanta dolares?” 

]]> http://www.vice.com/171765 Elise Fikse travel, maya, apocalyps, salvador, pr-stunt, Vuur, ceremonie, grapje, varken Transmutatie in Tijuana http://www.vice.com/nl/read/transmutations-in-tijuana-003679-v19n10 Mon, 10 Dec 2012 09:00:00 +0000  

Gelovigen hopen dat zingen, dansen en boetedoening tijdens de zondagdienst hun zonden ongedaan zal maken.
 
De pastoor is klaar met haar preek, doet haar ogen dicht en wacht op haar volgelingen bij het altaar. Daar heeft de huisband een rustig nummer ingezet, ter begeleiding van de psalmen die door de gemeenschap worden voorgelezen. De enige ventilator in de propvolle, bloedhete kerk staat naast de drummer.
 
“Open je hart, zodat Jezus Christus je kan reinigen en genezen,” zegt ze tegen zo’n twaalf mannen die haar kant op komen. Eén van de mannen zweet zich een ongeluk— of hij huilt, dat kan ook—terwijl hij zijn armen naar de pastoor uitsteekt. Zijn gezicht ziet er vrouwelijk uit en hij heeft naast geverfd haar ook geëpileerde wenkbrauwen. De pastoor neemt hem bij de mouw. “Je zult uit de dood herrijzen, net als Jezus,” verzekert ze hem.
 
De overige hondervijftig gelovigen in de kerk beginnen heen en weer te schudden. Sommigen schreeuwen en happen naar adem, anderen springen en draaien rondjes. Het tempo van de muziek wordt opgevoerd. Dit is de grote finale van de kerkdienst, die inmiddels al zo’n drie uur bezig is in de verstikkende hitte.
 
“Ik ben gered in de naam van Jezus! Ik ben gered in de naam van Jezus!”, schreeuwt de man, waarop de pastoor zijn haar vastgrijpt en zijn voorhoofd tegen het hare drukt. Terwijl zijn zweet over haar gezicht stroomt, halen ze samen diep adem. Dan valt hij op zijn knieën en begint hij in stilte te bidden.
 
De man in kwestie heet Eduardo Herrera Gómez. Hij is dertig jaar oud en één van de homoseksuelen die ‘genezen’ zijn door Alma Leticia Rosas, een pinksterpastoor die beweert dat ze duivelse geesten kan verdrijven, die volgens haar homoseksualiteit en “andere duivelse afwijkingen” veroorzaken. De groep komt iedere zondag bij elkaar in de Templo y Centro de Rehabilitación La Esperanza (Tempel en Rehabilitatiecentrum van de Hoop) in Tijuana. Daar vieren ze samen met Zuster Lety, zoals haar volgelingen haar noemen, hun afscheid van wat zij omschrijft als het slechte pad. De tempel is één van de vier rehabilitatiecentra in de buurt, maar het is de enige plek die zich naast het behandelen van drugsverslaafden ook bezighoudt met homoseksuele mannen die graag op vrouwen willen vallen.
 

Pastoor Alma Leticia Rosas (oftewel Zuster Lety) staat aan het hoofd van een kerk in Tijuana, waar ze met behulp van goddelijke krachten probeert om homoseksuele mannen te genezen.
 
De omgeving van de tempel is identiek aan de rest van het stadsdeel Sánchez Taboada, één van de meest gewelddadige buurten in Tijuana. Het is een doolhof van modderige straatjes, met huisjes die gemaakt zijn van blik en karton. Piepkleine winkeltjes genaamd narcontienditas verkopen drugs en sommige krakkemikkige pandjes dienen als tijdelijke gevangenis voor ontvoerde mensen. ‘s Avonds rijden glimmende, luxe SUV’s met geblindeerde ramen op hoge snelheid door de smalle straten.

In Sánchez Taboada wonen ook veel transseksuelen, wiens aanwezigheid ervoor heeft gezorgd dat de stad tegenwoordig een belangrijke bestemming is voor Amerikaanse sekstoeristen. Homoseksuelen en transseksuelen uit heel Mexico verruilen al jaren hun conservatieve geboorteplaats voor een hedonistisch leven in Tijuana.

“Zolang als ik me kan herinneren, voel ik me al aangetrokken tot dingen waar jongetjes normaal gesproken niet van houden, zoals poppen, jurken en make-up,” vertelt Eduardo, die zichzelf tegenwoordig omschrijft als een voormalige homo. Op zijn vijftiende ontvluchtte hij zijn ouderlijk huis in Guadalajara, zodat hij zijn identiteit niet langer hoefde te verbergen. Hij wilde niet dat zijn broers zich zouden schamen voor het feit dat hij vriendjes had in plaats van vriendinnetjes, en had ook liever niet dat zijn moeder hem in vrouwenkleding zou zien.

Dus ging hij op een avond naar een feest met zijn tien jaar oudere geliefde, om daarna nooit meer naar huis terug te keren. De twee verhuisden naar de staat Colima, waar de stad Manzanillo bekend stond om de homoscene, en Eduardo’s leven veranderde volledig. “Toen begon ik met het leven van la vida loca,” zegt hij. “Ik gebruikte drugs en kwam in de prostitutie terecht.” Hij slikte ook vrouwelijke hormonen en zette een deel van zijn inkomen opzij om zijn borsten, billen, heupen en kuiten te laten inspuiten met siliconen. Volgens Eduardo deed hij alles om zijn kont en tieten te vergroten.
 
Gebrek aan werk dwong het stel in 2002 om naar Tijuana te verhuizen, waar het op dat moment nog wel meeviel met het drugsgerelateerde geweld. Het wemelde er nog steeds van de toeristen, ondanks de aangescherpte veiligheidsmaatregelen na de aanslagen op 11 september, die het moeilijker maakten om de grens over te steken. Eduardo huurde een kamer in het centrum van de stad en had seks voor geld in Coahuila Alley, een straat in de hoerenbuurt.

Binnen de kortste keren was Eduardo aan allerlei dingen verslaafd. “Sinds ik hier ben aangekomen, is het net alsof ik door de duivel bezeten ben,” zegt hij. “Ik gleed af: drugs, prostitutie, ik deed mezelf van alles aan.” Ik kreeg het idee dat hij op een bizarre manier pronkte met zijn verleden, maar misschien was hij alleen trots dat hij nu genezen is, na zeven jaar in zonde te hebben geleefd. “Mijn werk als hoer gaf me een comfortabel en welvarend leven, maar ik raakte er ook van aan de drugs en daardoor verloor ik uiteindelijk mijn appartement, mijn vrienden en mijn familie,” vertelt hij. “Uiteindelijk at ik uit een vuilnisbak.”
 

Mannen die hun drugsgebruik en homoseksualiteit achter zich hebben gelaten, bidden tijdens een dienst in de kerk van Zuster Lety.
 
Toen Eduardo nog steeds compleet verdwaald was in zijn manier van leven, hoorde hij op een dag van iemand dat Jezus Christus de leegte in zijn hart kon opvullen. Hij kwam terecht in de tempel van Zuster Lety, waar hij zijn oude leven achter zich liet en naar eigen zeggen tot de conclusie kwam dat hij graag met een vrouw wil trouwen en kinderen wil krijgen. “Ik zou mijn levenservaring met mijn kinderen delen,” beweert hij, “en ze verzorgen en beschermen, zodat ze geen homo worden.”

De 46-jarige Zuster Lety is Eduardo’s grootste inspiratiebron. Zij houdt zich al bijna de helft van haar leven bezig met de genezing van homoseksuelen en transseksuelen, mensen die zij omschrijft als slachtoffers van de boze geesten. Toen ik haar interviewde in het rehabilitatiecentrum, vroeg ze me of ik alle homoseksuelen ter wereld wilde laten weten dat hun manier van leven niet klopt: “Als ze geloven dat ze zo geboren zijn, hebben ze het mis. Als ze denken dat ze zo moeten leven, hebben ze het mis. Je homoseksualiteit is in werkelijkheid de duivel die probeert je te misleiden. Je brandende verlangen wordt opgestookt door kwade geesten.”

Zuster Lety’s mening mag dan extreem homofobisch klinken, toch zorgt ze op haar eigen manier voor haar volgelingen. Toen ze een paar jaar geleden een preek gaf in een gevangenis in Baja California, kwam ze een zeer vrouwelijke homo tegen, die van de andere gevangenen niet mocht bidden. Ze wist zijn vertrouwen te winnen en vertelde hem dat de Bijbel hem zou kunnen genezen. Nadat de man zijn tijd in de gevangenis had uitgezeten, nam Zuster Lety hem in huis. “Daarna kwam er nog één, en nog één, maar ik kon ze niet allemaal bij me in huis nemen,” zegt ze. “Toen huurde ik de plek waar we nu zitten van mijn broer.”

Volgens Zuster Lety is homoseksualiteit geen ziekte of psychische aandoening: zij denkt dat het een vorm van spirituele bezetenheid is. Ze heeft nog nooit met een psycholoog overlegd over de ‘behandeling’ van iemands seksuele voorkeur en negeert de huidige wetenschappelijke consensus, die voorschrijft dat seksuele oriëntatie en geslacht nu eenmaal niet veranderd kunnen worden. Zuster Lety gelooft dat drugsverslaafden en homosek- suelen als kind seksueel misbruikt zijn. Misbruik veroorzaakt pijn en haat die als een soort magneet kwade geesten naar de ziel van het slachtoffer trekt. Homoseksuelen en verslaafden hebben altijd dat soort geesten om zich heen, beweert ze.
 
“Dit los ik op door ze het Woord te leren. Ik laat ze drie keer per dag naar het Woord van God luisteren en bidden. Ook vieren we de aanwezigheid van God op zondag,” zegt Zuster Lety. Ze benadrukt wel dat ze niemand dwingt tot een behandeling. “De verloren ziel geeft ons de mogelijkheid om de Heilige Geest bij hem of haar binnen te laten, zodat hij kan worden geleid, gereinigd en genezen.”

Zuster Lety weet uit eigen ervaring wat misbruik met een mens doet. Ze groeide op in een katholiek gezin in Tijuana en werd op haar vijfde door haar oom aangerand. In plaats van dit aan haar moeder te vertellen, ging ze het klooster in, waar ze tot haar veertiende woonde. Ze ontvluchtte het klooster met een man die haar zwanger had gemaakt, maar werd door hem verlaten. Toen ze 23 was, besloot ze om samen met haar dochter naar Los Angeles te verhuizen. Daar raakte ze bevriend met een voormalige heroïneverslaafde, die haar vertelde over het Christelijke geloof. “Hij liet me zien dat het niet uitmaakt wie er fout zit, omdat we allemaal zondaars zijn. In de ogen van Jezus is de man die mij heeft misbruikt niet de enige zondaar; ik heb zelf ook gezondigd.”
 

Rafael is al jarenlang transsekssueel, maar hoopt dat hij in de toekomst genoeg geld zal hebben voor een operatie die zijn penis in oorspronkelijke staat herstelt, zodat hij weer als man door het leven kan.

Homofobie komt veel voor in Tijuana en andere steden in Mexico. Víctor Clark Alfaro, directeur van het Binational Center for Human Rights (Binationale Centrum voor Mensenrechten) in Tijuana, zegt dat sommige homo’s, lesbiennes en transseksuelen er door de haatcultuur toe gedwongen worden om naar de Verenigde Staten te vluchten. In 2006 verhuisde een groep van ongeveer dertig transseksuelen naar Californië om daar een ongebruikelijk plan uit te voeren: ze vroegen politiek asiel aan vanwege de wijze waarop ze door de politie in Tuijana werden behandeld. Ze werden volgens Víctor niet alleen fysiek en verbaal mishandeld: zijn organisatie heeft ook getuigenissen van transseksuelen die door de politie zijn verkracht.

Vanuit een logisch en wetenschappelijk oogpunt maken religieuze instellingen dingen die met seks te maken hebben vaak erger dan ze al zijn, zeker als het om mensen gaat die niet heteroseksueel zijn. Neem bijvoorbeeld de voormalige aartsbisschop van Guadalajara, Juan Sandoval Íñiguez, die bekend staat als een enorme homofoob. In een interview dat in februari in het blad Gatapardo werd gepubliceerd, zei hij dat homoseksualiteit een strategisch wapen van de ontwikkelde wereld is, dat wordt ingezet om de wereldbevolking terug te dringen, zodat de natuurlijke bronnen op Aarde niet worden uitgeput. Geen wonder dat de homoseksuele mannen in Tijuana liever hetero willen zijn.

In de betonnen achtertuin van de tempel is geen boom te bekennen. Ik heb er een afspraak met Gustavo Silva, die ook bij de 25 hervormde homo’s uit Zuster Lety’s kerk hoort. Zijn verhaal is in grote lijnen hetzelfde als dat van vele andere mannen. “Op mijn vijftiende begon ik de weg naar de hel te bewandelen. Ik hield van drank en drugs en trok graag vrouwenkleren aan. Maar ik verlangde het meest naar een vrouwelijk en voloptueus uiterlijk, dus ging ik onder het mes. Hoe groot mijn borsten ook waren, ik wilde ze altijd groter hebben. Mijn borsten kwamen van pas omdat ik graag mannen wilde bevredigen, maar ook bij mijn werk als hoer, zodat ik mijn huur kon betalen en mooie jurkjes kon kopen.”

Een paar jaar later had Gustavo’s manier van leven hem uitgewoond. Hij was zo dun, dat hij bijna zeker wist dat hij aids had opgelopen. Op zijn 23ste verjaardag liep hij over straat nadat hij ergens wat speed had gekocht en werd hij ineens misselijk van alle viezigheid om hem heen. Hij keek naar de hemel en schreeuwde: “God, geef me de kracht om mijn leven te beteren, ik kan het niet meer aan!” Hij herinnerde zich toen een paar zieke homo’s, die hem eens hadden verteld over La Esperanza. “Ik zei tegen mezelf: ‘Oh, de verslavingskliniek. Dat is denk ik wat ik nodig heb.’ Zo ben ik hier terechtgekomen.” Gustavo zit hier nu een jaar. Hij loopt nog steeds rond met zijn borstimplantaten, maar hij is aan het sparen zodat hij ze kan laten verwijderen.

Nadat ik wat tijd met haar had doorgebracht, kwam ik tot de conclusie dat Zuster Lety een zorgzame vrouw is met toegewijde volgelingen. Zij is op haar beurt ook toegewijd aan hen, of althans, aan die mannen waarvan ze gelooft dat ze kunnen veranderen. “Ik vertel iedereen die met dit probleem worstelt dat ze het kunnen overwinnen, dat Jezus bestaat en dat hij hun manier van denken kan veranderen en nieuwe mensen van ze zal maken,” vertelt ze. “Ik ben er heilig van overtuigd dat geen enkele homoseksueel ervoor kiest om homo te zijn. Daarom is er hoop.”

Haar toon is oprecht. Ze gelooft werkelijk dat homoseksualiteit een vreselijke vloek is en wil de wereld van dat kwaad verlossen. Maar toen ik bij wijze van afscheid haar hand schudde, en haar tegen beter weten in bijna had omhelsd, kon ik de gedachte aan een oud gezegde niet uit mijn hoofd zetten: “De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.”
 
FOTO’S DOOR ALEJANDRO COSSÍO
]]> http://www.vice.com/169802 Juan Carlos Reyna travel, Hoe ik cocaïne leerde maken in Colombia http://www.vice.com/nl/read/i-learned-how-to-make-blow-in-colombia Tue, 04 Dec 2012 09:15:00 +0000
 
 
Het zal je niet verrassen: Colombia is ’s werelds grootste cocaïneproducent. Het land heeft een ware ondernemersgeest en bevoorraadt ongeveer 80% van de planeet. De cocaïnekeukens op het platteland van Colombia kookten alleen al vorig jaar 345 ton van het witte spul. Ik ben ook commercieel van geest en begrijp het belang van cocaïneproductie, dus ik besloot een dag door te brengen als leerling van een kok in het Colombiaanse dorp San Agustín.
 
Hoewel San Agustín op slechts 200 mijl ligt van mijn woonplaats in Ecuador, kostte het me twee volle dagen om er te komen. Zoals gebruikelijk in Zuid-Amerika was de reis een aaneenschakeling van verwarring, ongelukken, regen, modderstromen, rommelige immigratiewetten, onverharde wegen en kippenbussen zonder vering die er bijna voor zorgden dat ik mijn stuitje scheurde.
Maar toen ik aankwam op mijn bestemming leken al die ongemakken onbelangrijk. Ik stond op het punt om ambachtelijke cocaïne te maken.
 
 
Enkele dieren op het terrein van Pedro.
 
De eigenaar van de cocaïnefabriek was Pedro. Hij begroette me hartelijk op een deel van zijn landgoed dat diende als een koffieboerderij, en vertelde me dat onze workshop ongeveer twee uur zou duren. Na een blik op Pedro’s koffieveld mocht ik zijn ‘cocina’ betreden.
 
 
 
Er lag een hoopje verse groene bladeren op tafel. Pedro verspilde geen enkel moment. Hij drukte een vlijmscherpe machete in mijn hand en vertelde me om te beginnen met hakken.
Tijdens het hakken vertelde Pedro zijn verhaal. Hij had acht jaar geleden het vak geleerd in de cocaïnekeuken: dezelfde keuken die ooit werd bezocht door Pablo Escobar tijdens een informele deal van zeventig kilo pure cocaïne.
 
Nadat de bladeren voldoende waren fijngehakt kreeg ik te horen dat het tijd was om het bindmiddel toe te voegen. Pedro haalde een zak cement en strooide dat over onze prachtig gehakte bladeren heen. Hij kneedde het deeg vervolgens met zijn handen.
 
 
Het volgende ingrediënt: ammoniak. Pedro vond het bijzonder grappig om de kom in mijn gezicht te duwen. Het inademen van de damp voelde alsof iemand een enorme fles reukzout morste in mijn hersenen.
Nadat ik was bijgekomen legde Pedro uit dat er vroeger gewoon water werd gebruikt tijdens het hele proces. Die organische manier sloeg helaas nooit aan: de bladeren moesten vijftien dagen weken in het water en dat was veel te lang. De producenten keken hoe ze het proces konden versnellen. Ze ontdekten dat benzine de wachttijd aanzienlijk korter maakte. Met een zwierig gebaar dumpte Pedro een hele fles super loodvrij door het mengsel.
 
 
Nadat de benzine zijn magische werk had gedaan, voegden we een heleboel zoutzuur en natriumbicarbonaat toe aan de kom. Het zuur dient als extract, waardoor de cocaïne een vaste stof aanneemt; het natriumbicarbonaat verhoogt de pH-waarde. Na een korte pauze peuterden we de kitscherige kussensloop los die Pedro had gebruikt om de mengkom te bedekken. In de stinkende vloeistof hadden zich ondertussen witte rotsjes gevormd.
 
 
 
Pedro viste de witte klompjes uit de kom, spoelde ze snel af, gooide ze in wat folie en hield ze voor een lamp van 60 watt om de laatste giftige sappen te laten verdampen.
 
 
Tot slot haalde Pedro zijn Zwitserse zakmes uit zijn broekzak en begon hij zijn schepping vakkundig in puur, parelwit poeder te hakken. 
 
 
Ik nam de sombere houding aan van een Parijse parfumeur en snoof mijn creatie op. De uitspraak van Bobcat Goldthwait in Blow verwoordde het moment perfect: “I can't feel my face. I mean I can touch it. But I can't feel it inside."
]]> http://www.vice.com/169130 Adam Guzman travel, blow, drugs, cocaine, Colombia, rocks, DIY, artisinal cocaine Stenen, glas en traangas ontwijken bij de rellen in Caïro http://www.vice.com/nl/read/stenen-glas-en-traangas-ontwijken-bij-de-rellen-in-caro- Fri, 30 Nov 2012 09:55:00 +0000  

 
De Egyptische hoofdstad Caïro was deze week wederom het decor van grote demonstraties en hevige rellen. Aanleiding was in eerste instantie de herdenking van de rellen in de straat Mohammed Mahmoud van november 2011, waarbij 46 doden vielen en waarvoor tot op de dag van vandaag nog niemand is veroordeeld. Later richtte de woede van de demonstranten zich ook op de verregaande uitbreiding van de macht van president Morsi. Onder de demonstranten zijn veel jongeren, voor wie het niet gaat om politiek, maar om het wreken van hun gesneuvelde vrienden.
 
Ik woon in de straat waar de rellen in eerste instantie plaatsvinden: Mohammed Mahmoud, op steenworp afstand van het Tahrirplein. Ideaal voor een journalist, want als er wat in Caïro loos is, dan is dat bijna altijd daar. Ik woon nu ruim anderhalf jaar in Caïro en dit is met afstand de beste locatie waar ik tot nu toe gewoond heb. En stiekem ook wel lekker dat de boel weer in de fik staat, want om rond te komen moet ik tegenwoordig weer Engelse les geven en muziekrecensies schrijven, en dat is niet bepaald waarvoor ik hier ben komen wonen.
 
Er zijn twee brandhaarden op Mohammed Mahmoud: één aan het begin van de straat, bij het gebouw van de American University, en één bij een middelbare school een stukje verderop. Ik woon op nog geen vijftig meter van de school.
 
 
Computers
 
Aan het einde van de middag, op de eerste dag van de herdenkingen (vorige week maandag) escaleert het. De politie heeft zich verscholen in het Lycée Français. De demonstranten gooien met stenen en vuurwerk, en daarna ook met molotovcocktails.
 
De politie gooit met zo’n beetje alles wat ze kunnen vinden. Het is een belachelijk gezicht. Werkelijk alles komt uit het raam gevlogen: stoelen, computers, zelfs hele schoolbanken. Toch lijkt de politie niet erg hun best te doen om de demonstranten ook daadwerkelijk te raken. Veel stenen worden bijvoorbeeld met een flauw boogje uit het raam gegooid. Niet prettig als je geraakt wordt, maar je houdt er ook geen ernstige verwondingen aan over. Als het de politie te heet onder de voeten wordt schieten ze traangas de straat op, zodat het weer even rustig is.
 
Qua intensiteit hebben deze rellen weinig te maken met die van vorig jaar in Mohammed Mahmoud. Toen werd er met scherp geschoten en was niet alleen de oproerpolitie, maar ook het leger aanwezig. Het leger heeft zich nu nog niet laten zien en qua ammunitie gaat het niet verder dan hagel en traangas. En bergen stenen. Vorig jaar stonden leger en politie op straat in plaats van zich te verschuilen in gebouwen. Om de rellen te stoppen werd uiteindelijk een betonnen muur opgetrokken. Dankzij die muur is mijn straat nu verkeersluw en heerlijk rustig.
 
Al de eerste dag valt het me op dat de demonstranten overwegend jong zijn. Sommigen lijken de basisschool nog niet eens ontgroeid. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat ze demonstreren tegen de aangekondigde maatregelen van Morsi, dus iedere keer wanneer er eentje nieuwsgierig tegen me aan begint te praten (“Waar kom je vandaan? Hoe heet je?”) vraag ik wat ze hier doen. Veel halen op die vraag hun schouders op, of komen met een vaag antwoord als “De politie is kut.” Waarom de politie dan kut is weten ze niet onder woorden te brengen.
 
 
Lachen
 
Op de derde dag, woensdag, vind ik er eindelijk een paar die wat mondiger zijn. “Waarom ben je hier nog steeds? Het is hier gevaarlijk, moet je niet naar huis?”, vragen ze. “Ik woon daar,” zeg ik, een stukje verderop wijzend, terwijl de tranen me over de wangen lopen van de restanten traangas die nog in de lucht hangen. Ze liggen dubbel van het lachen.
 
Ze schudden me de hand en stellen zich allemaal voor. Khaled, Mohammed, Ali en Hussein. Ze zijn tussen de twaalf en vijftien jaar. Zonder uitzondering komen ze uit de armere wijken van Caïro. Mohammed loopt rond op blote voeten. “Waarom heb je geen schoenen?”, vraag ik hem. “Geen geld voor,” klinkt het kortaf. “Hij woont op straat,” vertelt Khaled me. Mohammed loopt beschaamd weg.
 
Ik vraag aan Khaled waarom ze hier zijn. “Fuck de politie,” antwoordt hij in het Engels. Maar Khaled kan als eerste wel uitleggen waarom. Een van zijn vrienden is omgekomen tijdens de vorige rellen op Mohammed Mahmoud, een ander bij het drama in het voetbalstadion in Port Said. “Ik ben hier om ze te wreken.” Het is een scenario dat voor veel van de jonge relschoppers geldt. “Hij verloor zijn beste vriend. Zijn broer werd in elkaar geslagen door de politie en gearresteerd, en zijn familie wist maandenlang niet waar hij was,” legt Khaled uit terwijl hij om zich heen wijst. “Wat wil je dat er politiek gezien gebeurt?”, vraag ik hem. Hij haalt zijn schouders op. “Of Mubarak er nou zit of Morsi, onze vrienden zijn nog steeds dood.”
 
 
Glas
 
Later die avond ga ik terug naar de school. De vete is weer opgelaaid en massa’s stenen en stukken glas vliegen over en weer. Ik verschuil me achter een boom aan de overkant van de straat. Om me heen vallen stenen, maar dankzij de boom kan ik zelf niet geraakt worden. Althans, dat denk ik.
 
Net als de regen van stenen wat minder lijkt te worden en ik er weer vandoor wil gaan, slaat er een groot stuk glas achter me tegen de muur in stukken. Het regent scherven op mijn hoofd. Een paar jongens rennen op me af om de stukjes glas uit mijn haar te komen plukken. Khaled komt boos op me afgesneld. “Kijk nou uit, gek!”, roept hij in het Arabisch naar me. “Straks ga je stuk!”, komt er in gebroken Engels achteraan. “Hoppa, wegwezen hier!”, zegt hij terwijl hij me aan mijn arm in de richting van mijn huis sleurt.
 
“Zie je nou wat ik bedoel?”, zegt hij tegen me als we voor de ingang staan van het gebouw waar ik woon. “De politie is tuig. Ze willen ons allemaal kapotmaken. Jou nu ook.”
 
 
Vuurtje
 
Donderdag zoek ik de jongens opnieuw op. Het loopt tegen het einde van de middag en tegen de tijd dat ik bij de school aankom is het net even rustig. Een paar jongens stoken midden op straat een vuurtje en even verderop proberen anderen het kleine brandje tegen de voorgevel van de school groter te maken. Khaled zit verschuild achter een soort ijzeren golfplaat een broodje te eten.  
 
Ik loop rond om wat foto’s te maken. Na een paar minuten landt er een stuk baksteen ter grootte van een tennisbal vlak naast mijn voet. Er staat in een straal van vijftien meter niemand anders, dus die moet haast wel voor mij bedoeld zijn geweest. Geschrokken sprint ik ervandoor.
 
Achter me gaan de jongens helemaal los. “Hé! Zij is fotograaf, man! Doe eens normaal! Je gooit toch geen stenen naar een buitenlander!”, klinkt het woedend. Als ik me een stukje verderop in de straat weer omdraai om te kijken hoe het ervoor staat, zie ik een ware regen van stenen richting het gebouw gaan. Als mijn blik die van Mohammed kruist, steekt hij lachend zijn duim naar me op. De aanval op mij is gewraakt.
 
 
Brandend karton
 
Die avond is er een kleine menigte op het Tahrirplein. Een groep mensen heeft zich verzameld rond een man die op de schouders van een andere man slogans tegen de Moslimbroederschap schreeuwt. Er ontstaat lichte paniek wanneer er opeens een brandend stuk karton in de menigte opduikt. Ik ren er met mijn camera op af, maar ben net te laat om een goede foto te maken.
 
“Is het een mooie foto geworden?”, vraagt een jongen een paar minuten later aan me. Ik schat hem twaalf jaar oud. “Nee, ik was net te laat,” zeg ik. “Voor 1 Egyptische pond doe ik het nog een keer,” lacht hij, terwijl hij triomfantelijk met een half afgebrand stuk karton in mijn gezicht zwaait.
 
Ik vraag hem wat hij hier doet. “Ik woon hier,” zegt hij. “In de buurt van het plein?”, vraag ik. “Ik slaap soms in het metrostation, en soms in die steeg daar,” zegt hij, vaag gebarend. Ik vraag hem wat hij van de situatie vindt. “Pfff, politiek,” schampert hij. “Allemaal gelul.” Al schouderophalend loopt hij weg. “Kom maar terug als je nog wat foto’s van vuur wilt,” roept hij nog na. “Dan regel ik dat voor je.”
]]> http://www.vice.com/168561 Ester Meerman travel, Egypte, rellen, Traangas, Cairo, Glas, Stenen, Mohammed Mahmoud, Politie, Morsi, Mubarak Rio zit in de lift http://www.vice.com/nl/read/rio-zit-in-de-lift Thu, 29 Nov 2012 12:14:00 +0000  


De favela Cantagalo (links) en de rijke wijk Ipanema (rechts).

Vanaf Diego Baronio’s balkon heb ik een prachtig uitzicht op Cantagalo, een sloppenwijk in Rio de Janeiro. Het is een wirwar van onafgewerkte rode bakstenen huisjes. Op de daken staan blauwe watertonnen; elektriciteitskabels en waslijnen domineren het beeld. Daarnaast ligt de rijke wijk Ipanema, met één van de populairste stranden van Rio de Janeiro. Je vindt er ook een Best Western-hotel, een Starbucks, Havaianas en opgepompte lijven.

Terwijl men hier doorgaans een berg beklimt of zich met een kabelbaan naar een bergtop laat vervoeren, stapte ik in een lift om Cantagalo te bereiken. Deze lift is in 2010 opgeleverd. Het is een ambitieus project om de favela (sloppenwijk) te verbinden met de rest van de stad.


De lift.

Veel favela’s zijn tegen de heuvels gebouwd. De rijke burgers wonen veelal rond de witte stranden. De overheid probeert de favela’s met het oog op het WK in 2014 en de Olympische Spelen in 2016 te pacificeren, en ze tot veilige gebieden te ontwikkelen. De keuze voor Cantagalo is strategisch geweest, omdat het vlakbij de populaire stranden ligt. Stranden die tijdens het WK voetbal van 2014 en de Olympische Spelen van 2016 druk bezocht zullen worden door sportfans en zonaanbidders.

Het voelt onwennig om in deze voorheen gevaarlijke omgeving te zijn. Tussen de twee favela’s op deze heuvel, Cantagalo en Paváo-Paváozinho, woedde een oorlog. Twee drugsbendes waren er aan de macht. Er waren geregeld schietpartijen en er vielen talloze doden. De inwoners van Ipanema timmerden planken voor hun ramen als beschutting tegen kogels.

In 2009 is de favela gepacificeerd door de vredespolitie (UPP), wat inhoudt dat de UPP aan de macht is in plaats van de drugsbendes. De criminele bazen zijn dood of zitten in de gevangenis. Het imago van Cantagalo is opgevijzeld. “Het is hier veiliger dan in Copacabana en Ipanema,” zegt Diego. “Aan de stranden zijn bijvoorbeeld veel berovingen, en dat komt hier nauwelijks voor.”


Diego op zijn balkon.

De lift is voornamelijk gebouwd voor de inwoners van Cantagalo. Het was voorheen een flinke klim, zo’n zevenhonderd traptreden. “Dat was een probleem als je veel boodschappen mee moest nemen, of ziek of slecht ter been was. Bovendien was de route slecht verlicht en daarmee vooral ’s avonds onveilig.”

Je kunt zien dat de inwoners tevreden zijn, want de liften zien er nog netjes uit. Er is niets vernield en er is geen graffiti gespoten. De liftbediendes worden gerespecteerd. “Ze krijgen soms taart van buurtbewoners als blijk van dank.” De lift is ook bedoeld om toeristen te trekken. Zij houden van mooie uitzichten en de meeste favela’s hebben dat.

Diego geeft af en toe een rondleiding door Cantagalo en zorgt dan dat toeristen respectvol blijven. “Ik begin altijd door te zeggen dat dit geen dierentuin is. Toeristen mogen foto’s maken van mensen, maar ze moeten dat eerst vragen.” Sommige inwoners zijn sceptisch over dit nieuwe bezoek. “Nu komen ze, nu het steeds beter gaat met onze buurt. Toen we in de problemen zaten, deed niemand iets aan de gevaarlijke situatie in Cantagalo.”

Diego wil inwoners juist laten profiteren van de toeristen. Hij is niet van plan om een groot hotel te bouwen. Wel studeert hij toerisme, op kosten van de overheid. “De bus erheen is gratis en de studenten krijgen een maaltijd. Voor sommigen is het de enige goede maaltijd per dag.”

Diego zet daarnaast een bed and breakfast-project op. Veel huisjes in Cantagalo hebben twee kamers en een keuken. Hij wil bewoners voorstellen om één kamer te verhuren als bed and breakfast. Hij laat me een kamer zien met een stapelbed. “Het is een begin. Toeristen zien zo meer dan alleen het beroemde Copacabana. Het is goedkoper dan een hotel en ze hebben een prachtig uitzicht. En de inwoners van Cantagalo verdienen zo op een leuke manier aan hun huis.”

Ik loop steile kronkelweggetjes op. Er zijn veel bouwwerkzaamheden in Cantagalo. Omdat de lift een succes is, wordt er op dit moment een weg aangelegd om de favela nog beter te verbinden met de stad. Net als de lift, zal de weg veel betekenen voor zowel de bewoners als het toerisme. Taxi’s kunnen de wijk dan eindelijk bereiken. Winkels en restaurants hebben nu nog moeite met hun bevoorrading, maar met een auto of bestelbus zal dit sneller gaan. Er kan zo ook nog beter worden ingespeeld op het toerisme. Nu komen toeristen bijvoorbeeld rondkijken en gaan ze vervolgens een hapje eten op de boulevard van Ipanema. Ze zouden dit geld ook in Cantagalo kunnen besteden. Diego en ik eten samen een pastel—een populaire Braziliaanse snack—bij Diego’s favoriete barretje.

Het is opmerkelijk hoe Cantagalo in korte tijd van een gevaarlijke drugswijk is getransformeerd tot een relatief veilige omgeving. De lift heeft een sneeuwbaleffect gehad op ontwikkelingen in de buurt. Bewoners die ik spreek zijn positief over hun toekomst en zijn blij met de kansen die de overheid biedt. Eén probleem: Cantagalo is slechts één van de zevenhonderd favela’s in Rio.

Het kan nog even duren voordat alle probleembuurten van een verbeterde infrastructuur zijn voorzien, en veiligere plekken zullen zijn, maar het begin is er. Het is echter de vraag of de aandacht voor het pacificeren van de favela’s standhoudt als de grote stroom van toeristen na 2016 weer naar huis is.
 

]]> http://www.vice.com/168428 Suzan Derksen travel, Rio, favela, Lift, cantagalo, Schieten, drugsbendes, olympische, spelen, wk, Brazilie Fringes: War Gin http://www.vice.com/nl/Fringes/war-gin Tue, 27 Nov 2012 12:00:00 +0000 Oegandezen zijn de zwaarste drinkers van Afrika, zowel in alcoholgebruik per hoofd als in de percentages van de alcohol die ze drinken. Waragi, of 'War Gin' is de plaatselijk gestookte drank, en het laat de zwaarste vodka smaken als Bailey's.

 
]]> http://www.vice.com/168039 Thomas Morton travel, The VICE Guide to Travel, uganda, Africa, hooch, Booze, war, moonshine, Weird News, Alcoholism Hoe een decadent Caribisch paradijs werd bedolven onder een laag lava en as http://www.vice.com/nl/read/pompeii-in-the-carribean Mon, 12 Nov 2012 13:32:00 +0000
 
De micronatie Montserrat is een eiland in een stoffig hoekje van het Caribisch gebied. Tot op heden kan de Britse koningin het eiland niet loslaten. De hoofdstad, Plymouth, is gebouwd voor de decadente Britse adel. Het land was ooit gevuld met slaven, die werkten om de schatkist van het rijk te vullen.
 
 
De 17de eeuwse Britse kolonisten hadden alleen één klein feit over het hoofd gezien toen ze zich vestigden op het eiland: ze bouwden het paradijs op een enorme vulkaan. De vulkaan van Montserrat sluimerde eeuwenlang, maar explodeerde uiteindelijk in 1995. Het eiland werd verwoest. Latere erupties maakten twee derde deel van het land onbewoonbaar. De getroffen gebieden vormen nu een door de overheid afgesloten zone; de rest van de bevolking heeft het land verlaten of is verhuisd naar het onaangetaste noordelijke punt. Maar door de meest recente uitbarsting in 2010 lijkt de vulkaan vastbesloten om langzaam maar zeker alles te bedekken met haar gesmolten magma.
 
 
Ik huurde een helikopter om de spookachtige puinhopen van Montserrat van dichtbij te zien. Ik vloog vanaf Antigua, een bruisend toeristisch eiland en belastingparadijs voor rijke beroemdheden. De eens net zo bruisende kust van Montserrat is nu een vulkanische vlakte vol kraters. Riviertjes van lava meanderden door het maanlandschap. De piloot vertelde me dat Montserrat nog steeds gloeiend heet is onder haar dunne laag aarde. Helaas zou ik geen wandeling kunnen maken over deze uitgestrekte asvelden.
 
 
De rookpluimen die uit de mond van de vulkaan kwamen werden groter naarmate we dichterbij vlogen. Op het laatste moment draaide de piloot de helikopter richting een aantal verlaten, overwoekerde hutjes. Ze stonden op een heuvel vol asresten en verschroeide bomen.
 
 
Dit is Plymouth; we zien de verzonken toren van een kathedraal, de voormalige woning van de gouverneur en het belangrijkste filiaal van de Barclays-bank.
 
 
Toen we over de middelbare school van Plymouth vlogen, zag ik de rijen met blauwe stoelen nog in de klaslokalen staan. De piloot vertelde me dat de leerlingen een paar dagen na de uitbarsting alweer naar school moesten. Ze dachten dat de schade snel hersteld zou zijn. De volgende dag barstte de vulkaan opnieuw uit.
 
 
Na de ramp van 2010 verkregen de meeste inwoners van Montserrat het volledige Britse burgerschap en vlogen ze naar het Verenigd Koninkrijk om een nieuw leven te beginnen. De paar duizend inwoners die er nog wonen, verblijven op het noordelijke gedeelte van het eiland. Een groot deel van de economie daar is gebaseerd op de winning van zeldzame mineralen uit de vulkanische as. Af en toe mogen de bewoners naar de verboden zone, begeleid door mensen van de beveiliging. Ze bezoeken de overblijfselen van hun huizen, speuren naar achtergelaten bezittingen of geven een eerbetoon aan de mensen die zijn omgekomen tijdens de vulkaanuitbarsting.
 
 
Toen we over de ruïnes vlogen vertelde de piloot hoe het er acht jaar geleden uitzag, wijzend op de internationale luchthaven en alle industriële complexen. Alles was verzwolgen door de inmiddels afgekoelde lava. 
 
 
De lokale bevolking lijkt zich verrassend goed te hebben aangepast aan de huidige situatie. Het leven op het ooit groene eiland gaat door; de lokale kranten rapporteren nog steeds de laatste nieuwtjes. Na mijn snelle bezoek aan de verboden zone gingen we de Caribische Zee weer over, terug naar de perfecte saaiheid van Antigua.
@alex_hoban
]]> http://www.vice.com/166480 Alex Hoban travel, Montserrat, volcano, alex hoban, Pompeii, Caribbean Een paar vrienden van me zijn een busbedrijf begonnen in Congo http://www.vice.com/nl/read/bus-company-congo-amani-express Thu, 01 Nov 2012 09:15:00 +0000
De eerste twee bussen van Amani Express.
 
In augustus 2010 reisde ik met drie vrienden naar Rwanda om verslag te doen van de presidentsverkiezingen. We zijn daar een maand gebleven, waarna ik weer terugging naar Europa. Maar mijn vrienden Yassin, Arthur en Louis-Guillaume gingen de grens over naar de Democratische Republiek Congo, waar ze besloten hun eigen busbedrijf te beginnen. Dat werd Amani Express (‘Vrede Express’).
 
Congo is supercorrupt en de wegen zijn nauwelijks verhard; niet echt ingrediënten voor het opzetten van een succesvol vervoersbedrijf. Maar dat weerhield mijn vrienden er niet van om een bedrijf op te zetten in Butembo, Noord-Kivu, en het nog winst te laten maken ook.
 
Ik vond het erg indrukwekkend, dus toen mijn vrienden weer even in Parijs waren stelde ik ze wat vragen over hun zaken.
 
De eerste passagiers van Amani Express.
 
VICE: Wat heeft jullie op het idee gebracht om een eigen bedrijf te beginnen in Congo?Yassin: Onwetendheid, vooral. We hadden geen besef van alle factoren waar andere buitenlandse investeerders op afknapten. Sommige onderzoeken zeggen dat Congo het op zes na corruptste land in Afrika is, om ons ervan te weerhouden om hier geld in te investeren. We waren een beetje naïef, maar dat is uiteindelijk wel waarom we het zo ver hebben geschopt.
LG: We waren erg onder de indruk van het land toen we de grens overgingen. We wilden graag in een vijandig gebied settelen en een buitengewoon avontuur beleven.
 
Hebben jullie huidskleuren weleens problemen opgeleverd?
Yassin: Mijn vader is Somalisch, dus ik dacht dat er daarom wel een link zou zijn tussen de Congolezen en wij, maar ik realiseerde me al snel dat wij voor hen gewoon alledrie blank zijn. Mensen noemden ons muzungu, dat ‘witte man’ of ‘rijke man’ betekent. We dachten dat de autoriteiten in de regio ons uiteindelijk wel serieus zouden nemen omdat we een eigen bedrijf hadden, maar dat was ook niet zo. Het bedrijf heeft nog steeds last van corruptie vanwege onze huidskleur, maar onze relatie met het lokale volk is veranderd; ze zien ons nu wel als leden van hun gemeenschap.
LG: Het is moeilijk om je persoonlijkheid in het begin te laten zien en meteen verder te gaan dan huidskleur. Ook al maken overheden er soms misbruik van, sommige mensen willen ons nog weleens op een voetstuk plaatsen. Ze zijn heel respectvol, heel bewonderend. Het is erg raar.
 
Yassin, Arthur en het team van Amani Express.
 
Heb je veel problemen gehad met de lokale autoriteit?
LG: [lacht] Ze zijn denk ik de grootste oorzaak van onze problemen.
Yassin: Ze vinden het gedoe. En bedenk wel: dat kan een pistool tegen je hoofd betekenen. Dat is zeker gedoe. Al meerdere keren verschenen er ’s ochtends soldaten op ons erf, die door de lokale immigratiechef naar ons waren gestuurd. Die chef kennen we onderhand erg goed. Waarschijnlijk dacht hij, dit was een slechte maand, ik heb geld nodig, waarom stuur ik niet wat gewapende mannen naar de emigranten om wat geld van ze af te troggelen?
 
Wauw, dat is kut.
LG:Het is ongelofelijk. De politievertegenwoordiger komt altijd naar ons toe om ons ervan te overtuigen dat hij ons in de gevangenis kan gooien of ons het land uit kan zetten.
Yassin: We hebben vaak te maken met dat soort situaties, maar om ze niet met onze zaken te laten knoeien hebben we geen andere keuze dan om een stabiele ‘vriendschap’ met de immigratiechef te onderhouden. Dat wil zeggen dat we een maandelijks corruptiebudget hebben van $ 40 tot $ 2.000.
 
Yassin, LG en een vriend van de lokale politie.
 
Heeft de politieke situatie in het land gevolgen voor jullie bedrijf?
Yassin: We proberen nog steeds te bepalen in hoeverre de oorlog een effect heeft op onze zaken. We hebben bijvoorbeeld veel problemen bij de grenzen, vanwege alle verschillende gewapende milities die daar vechten om territorium en hun eigen belastingen opleggen. Dat heeft natuurlijk wel invloed op ons bedrijf, omdat de belastingen aan de grens blijven veranderen en we geen stabiele boekhouding kunnen krijgen.
 
Butembo, de straat waar het agentschap is gevestigd.
 
Heeft het ooit op persoonlijk vlak invloed gehad?
LG: Op een ochtend werden we wakker gemaakt door het geluid van geweerschoten. We kregen een sms van een Congolese vriend: “Blijf thuis. Er wordt overal geschoten.” Er was een botsing tussen de Mai-Mai—rebellen uit de jungle die bijna nooit nuchter zijn—en troepen van de AFDRC (het Congolese leger) vlakbij het vliegveld, een paar kilometer van ons huis vandaan. Diezelfde dag moesten Yassin en ik naar Kampala in Oeganda, via de weg waar de gevechten hadden plaatsgevonden. We zagen veel dode lichamen op de grond naast ons liggen: vier Mai-Mai-lichamen, waarvan twee met hun ingewanden eruitgesneden.
Yassin: Het was verschrikkelijk. En het was bizar om te zien hoe onverschillig iedereen erover leek te zijn, vooral de kinderen. Het leek alsof ze een alledaagse gebeurtenis zagen.
 
Lichamen van de dode Mai-Mai-rebellen.
 
En hoe zit het met jullie werknemers? Zijn daar weleens problemen mee?
De eerste manager die we aannamen voor ons bedrijf was een vriend die we hier hadden ontmoet. Hij hielp ons inburgeren en handelde als een echte link tussen ons en de lokale bevolking. Maar na acht maanden probeerde hij ons het land uit te schoppen zodat hij alle bezittingen van het bedrijf kon overnemen. Maar ons bedrijf is nu in goede handen. Onze huidige manager is een briljante man en we weten dat we hem kunnen vertrouwen.
 
.
Een paar van de werknemers in Butembo
 
Zou je zeggen dat jullie goed zijn aangepast aan de Congolese levensstijl?
LG: Het was een ingrijpende verandering. We hebben geen stromend water of elektriciteit. Overbodig om te zeggen misschien, maar we hebben hier niet dezelfde mate van comfort als in Europa. Toch: op een bepaalde manier is het leven hier niet zo verschillend. Onze gewoontes zijn hetzelfde. De Congolese levensstijl is wel wat langzamer; de gehele structuur van de maatschappij is gebaseerd op het idee dat je niets kunt voorspellen. Maar daar raak je na een tijdje ook wel aan gewend.
]]> http://www.vice.com/165242 Thomas Bertrand, Photos: Arthur Draber, Yassin Ciyow and L.G. Roldan travel, Congo, Amani Express, rebels, war, Democratic Republic of Congo, DRC, bus Ik ging naar Thailand voor de seks, ik bleef voor de anabolen http://www.vice.com/nl/read/pattaya-come-for-the-sex-stay-for-the-steroids Mon, 22 Oct 2012 13:15:00 +0100

VICE: Toen ik je net belde zei je dat je bezig was. Wat was je aan het doen?

Tim ‘Sharky’ Ward: Ik had net een chick gesloopt en ging naar buiten om iets te eten te halen.
 
Gesloopt? Hoe was dat?

Ik vond het geweldig. Ik hou van kutjes. Ik heb er altijd al van gehouden. Mensen denken dat ik niet met meisjes neukte voordat ik naar Thailand kwam, maar ik bezat negen nachtclubs. Ik heb meer kutjes in Australië gehad dan ik hier in Thailand krijg.
 
Wow. Dat is erg indrukwekkend. Kun je een schatting maken van het aantal vrouwen waarmee je seks hebt gehad? 

Nou, het zijn er meer dan duizend in Australië en het zijn er meer dan duizend hier in Thailand. Om eerlijk te zijn duurde het een stuk langer om de duizend te halen in Australië. Ik had relaties.
 
Dus ik neem aan dat je tegenwoordig niet alleen met één vrouw bezig bent?

Nee, laat ze doodvallen. Het zijn allemaal kutwijven. Ik heb genoeg meegemaakt om te weten dat relaties altijd eindigen met verdriet.
 
Maar er kan maar een beperkt aantal meisjes in Thailand zijn, toch? Wat gebeurt er als je ze allemaal hebt gehad?

Oh, ze komen uit de dorpen, zoals Isan in het Noorden. Elke dag komen er nieuwe meiden aan. Het is de circle of life, weet je? Soms doe ik ze dubbel, maar de afgelopen twee dagen heb ik alleen maar nieuwe chicks gehad. Ze verwachten allemaal gouden bergen in Pattaya. Ze willen in een droom leven. Ze zijn allemaal op zoek naar een Westerse gast die ze meeneemt naar huis en voor altijd voor ze zorgt.
 
Wil jij ooit die rijke Westerse gast zijn die voor een Thaise prostituee zorgt?

Fuck no. Ik ben hier om te trainen, niets anders telt.
 
Hou je contact met die meisjes?
Ja, soms knipogen ze naar me. Ze zijn een soort van vrienden. Daarom heb ik ook een kerel neergestoken. Hij had een van de meisjes het ziekenhuis ingeslagen, dus ik stak hem neer met een mes. Of ik het nog een keer zou doen? Natuurlijk. Sterker nog: ik zou hem meteen weer neersteken als ik hem tegenkwam.
 
Wacht even, hoezo loop je nog vrij rond als je iemand hebt neergestoken?
Hij sloeg een meisje het ziekenhuis in. Ze zouden me een medaille moeten geven! Na dat incident kreeg ik zelfs een baan bij de kinderbescherming.
 
Kun daar meer over vertellen?
Nee, sorry. Dat is ook de reden waarom ik mijn Facebook-pagina offline heb gehaald.
 
Wat doe je allemaal als kinderbeschermer?
Mijn werk heeft in ieder geval niks te maken met handen schudden. Laat ik het zo zeggen: ik zou het je niet aanraden om hierheen te komen en vervolgens met kinderen te klooien.


Tim doet z’n ding.

Dat lijkt me sowieso wel goed advies. Je doet ook iets met dierenrechten, toch?
Soms voer ik verdwaalde dieren als ik naar de sportschool ga. En soms neem ik dan een meisje mee. Het is goed om ook een keer wat terug te doen. Je kunt niet alleen maar nemen-nemen-nemen.
 
Wat wil je zeggen tegen alle jongemannen die naar Thailand komen voor een zogenaamde steroïdenvakantie?
De steroïden zijn nep hier. Alles is hier nep. De Louis Vuitton-tassen zijn nep, de Rolexen zijn nep—waarom geloven ze dat de steroïden echt zijn?
 
Heb je ze ooit genomen?
Nou, een ding is zeker: ik zou die shit in ieder geval nooit in de apotheek kopen. Een Thaise gast die ik ken bezit de gehele groeihormonenmarkt hier. Maar als iemand ‘testosteron’ op een fles heeft gezet betekent het nog niet dat er ook daadwerkelijk testosteron inzit.
 
Zijn de hoeren ook nep?
Het is eigenlijk hetzelfde als met testosteron. Als iemand grote tieten en lang haar heeft, betekent het nog niet dat het een vrouw is.
 
Heb je ooit seks gehad met een travestiet?
Ik zal je vertellen: de laatste die eenmaal thuisgekomen een pik bleek te hebben, heb ik knockout geslagen. Als ik erachter kom dat je een leugenaar bent, sla ik je in elkaar. BAM! Zo simpel is het. Ik zie het tegenwoordig wel sneller; gewoon omdat ik hier al langer ben en ik weet waar ik op moet letten. Zij kennen mij ook. Zij weten dat ik ze in elkaar stomp. Het is hier het Wilde Westen man.

Het Wilde Westen… Heb je ooit iemand vermoord dan?
Alsof ik je dat zou vertellen.
 
Tja, het was te proberen. Vind je jezelf een feminist?
Ik? Een feminist? Nee man, ik hou niet echt van vrouwen. Eigenlijk breng ik veel liever tijd door met dieren.
 
Aha.
Ik mag vrouwen gewoon niet. Als levende wezens zijnde. Als ik ze heb geneukt ben ik er klaar mee. Hier, pak een handdoek, stap onder de douche en opgerot. Ik geef ze nog wel de optie om met me mee te gaan om dieren te voeren, maar dat is hun keuze natuurlijk.

Ik zag foto’s van jou met je Thaise meisjes. Zitten er ook nog meisjes tussen die een normale lengte hebben? Ze zien er allemaal uit als Thaise poppen.
Het fijne aan Aziatische meisjes is dat ze lekker nauw zijn. Ja, echt. Als ik met een Australisch meisje ging wilde ik haar gewoon altijd in d’r reet naaien. Die kutten zijn gewoon enorm man. Maar ik ben ook gewoon een fucking grote gast hè. Als je nu voor me zou staan, zou je bang zijn, serieus.
 
Ja.
Je klinkt een beetje arrogant aan de telefoon. Als ik je in het echt zou zien, zou je wel anders praten.


Tims amateurfotografie.

Ik heb het gevoel dat je me zou opeten.
Iedereen is een dier van binnen. Het doet me denken aan de gevangenis hier in Thailand. Honderd Thaise mannen zeiden dat ik naast de plee moest pitten. Niet dus. Ik pakte ze aan, alle honderd. Stel mietjes. Ik vond het eigenlijk wel leuk daar. Niet dat ik nog een keer wil zitten hoor, maar ik heb er veel mensenkennis opgedaan.
 
 
]]> http://www.vice.com/163981 Matt Shea travel, Pattaya, prostitutes, tim, Shark, Sharky, steroids Eendagsexposities op touw zetten en kutgrappen maken over DJ Jean http://www.vice.com/nl/read/eendagsexposities-op-touw-zetten-en-kutgrappen-maken-over-dj-jean Mon, 22 Oct 2012 13:00:00 +0100

Joost Stokhof en Yuri Veerman (samen bekend onder de naam SDL) zijn twee jonge kunstenaars die elkaar kennen van de kunstacademie in Utrecht, waar ze nu allebei lesgeven. Ze doen wel meer dingen samen, zoals iedere zomer door Europa liften. In iedere stad waar ze stoppen organiseren ze binnen één dag een expositie, van werk dat ze ter plekke maken, in steden waar niemand ze kent. Dat vonden we best knap, dus we vroegen hoe ze dat voor elkaar krijgen.

VICE: Jongens, hoe krijgen jullie dat voor elkaar?
Yuri Veerman: We hebben een strakke routine ontwikkeld. We komen aan in een stad en gaan dan direct langs platenzaken, kledingwinkels, bioscopen en cafés, en vragen of we daar mogen exposeren. We geven onszelf één dag om een expositieruimte te vinden. Er ligt ook een standaardtekst klaar die de eigenaar op Facebook kan zetten en rond kan mailen.
Joost Stokhof: Het hangt heel erg van hem af hoe het wordt, want wij kennen niemand. Als hij vrienden uitnodigt, drank in huis haalt en een fotograaf regelt, is dat geweldig. Zo komt er publiek op af.
 
Het klinkt allemaal hartstikke logisch, maar hoe kom je op zo’n idee?
Joost: We liften al zeven jaar iedere zomervakantie samen door Europa en nemen altijd ons tekenmateriaal mee. De eerste jaren waren dat spuitbussen en poscastiften, nu zijn dat potloden en pennen.
Yuri: In het begin tekenden we op kartonnetjes. Die verkochten we dan op straat voor tien of twintig euro per stuk om aan geld te komen voor de rest van de reis. Of we kregen een gratis maaltijd.
 
 
Maar dat is nog geen expositie.
Joost: Nee, dat doen we pas vanaf 2010. We wilden in Hamburg exposeren, maar dat lukte niet bij galeries; die zaten al vol. Toen zijn we een kledingwinkel binnengelopen en vroegen we of het daar mocht. Toen hebben we de hele dag in de etalage gezeten en getekend. Aan het eind van de dag hebben we daar geëxposeerd.
Yuri: De eigenaar had mensen uitgenodigd en bier gehaald. Hij maakte er echt wat van. We hebben die avond negen tekeningen verkocht voor zo’n dertig euro per stuk. Toen hadden we de smaak te pakken en besloten we het in iedere stad zo te doen. Nu doen we iedere vakantie vijf exposities.
 
Willen jullie iedere keer een bepaald bedrag binnenharken?
Yuri: Daar doen we niet aan, dat zou zonde zijn. Als we dan niet genoeg verkopen, zou het betekenen dat het niet geslaagd is. We willen gewoon in iedere stad wat van ons werk achterlaten, dan zijn we tevreden.
 
 
Wie of wat tekenen jullie?
Yuri: Eerst tekenden we plaatjes uit magazines na, maar tegenwoordig maken we polaroids tijdens onze reis, waar we dan weer onze tekeningen op baseren.
Joost: Elke tekening maken we samen, ik begin altijd en werk rechtstreeks van de polaroid. Yuri reageert daar weer op.
 
Vervelen jullie je ook weleens tijdens het liften? Tankstations lijken me nou niet de meest inspirerende plekken.
Joost: Ja, sowieso. Soms sta je wel zes uur te wachten op een tankstation, dan doden we de tijd door kutgrappen te maken over DJ Jean.
 
DJ Jean?
Yuri: Ja, dat Respect The Skills-filmpje waarin ‘ie helemaal strak van de coke een interview geeft. Daar hebben we ons heel lang mee vermaakt.
 
 
Dat kan ik goed begrijpen. Met wat voor mensen mogen jullie zoal meeliften?
Joost: Heel verschillend. CDA-stellen die nog nooit lifters hebben meegenomen totdat wij voorbijkwamen, maar ook een vrachtwagenchauffeur met wie we van Nederland tot Stockholm Ab Normaal hebben gekeken.
Yuri: Mensen vertellen binnen no time hun levensverhaal. We zaten ooit bij een Poolse ingenieur in de auto. Hij had in de tijd van het communistische regime gevangenissen ontworpen en was uiteindelijk in zijn zelf ontworpen gevangenis beland. Heel bizar.
 
En waarom doen jullie het precies?
Yuri: Het is allemaal redelijk vrijblijvend begonnen, gewoon als een vakantie waarin we op een andere manier reizen. Maar door de jaren heen is het uitgegroeid tot een project waarin we elk jaar nieuwe dingen ontdekken, van het tekenen op kartonnetjes naar het opzetten van eendagsexposities door heel Europa.
 
 
Wat gaan jullie volgend jaar dan doen?
Yuri: We willen een beetje uitgedaagd worden, dus volgende keer liften we van Istanbul terug naar Nederland. Eens kijken of het ons daar ook lukt. En het jaar daarna beginnen we in Casablanca.
Joost: En daarna in Moskou.
Yuri: Ook al wil ik daar eigenlijk helemaal niet langs de kant van de weg staan.
 
Wil je de avonturen van Joost en Yuri volgen? Klik dan hier.  
]]> http://www.vice.com/163994 Sander Roks travel, hitchhikers galaxy, liften, expositie, kunst, dj jean Spoken in de rimboe http://www.vice.com/nl/read/ghosts-of-the-jungle-0000315-v19n8 Thu, 11 Oct 2012 07:10:00 +0100 De laatste 63 jaar is Myanmar (voorheen Birma) bezig geweest met een stevige etni- sche zuivering, waarbij vreselijke tactieken worden gebruikt. Denk aan massaslachting en door de staat gesponsorde verkrachtingen. Maar in het oostelijke deel van het land, langs de grens met Thailand, wonen de Karen, een etnische groep die hard terugvecht. Het gevolg is dat de oorspronkelijke genocide is veranderd in een vreselijke strijd tussen de regering en de Karen.

Na tientallen jaren van hard vechten wordt het Karen National Liberation Army (KNLA) inmiddels als de meest gevreesde vijand van het Myanmarese leger gezien; volgens sommigen zelfs als de effectiefste guerrillabeweging ter wereld. Ook is het een van de weinige gewelddadige bewegingen die door de VS niet als terroristische organisatie wordt gezien. Waarschijnlijk omdat het KNLA 100% antidrugs is en ook nog eens bijzonder getalenteerd blijkt te zijn in het op- blazen van door de overheid gerunde meth labs, midden in de jungle. Je weet wel, die dingen die zo ongeveer heel Azië van methamfetamine voorzien.

Normaal gesproken zijn ze niet al te hartelijk tegen buitenstaanders, zeker niet als je ook nog eens een camera om je nek hebt hangen, maar op de een of andere manier lukte het mij, een nieuwsgierige Canadese fotograaf, om me te men- gen in de Special Forces-divisie van het KNLA.

Met een hoop moeite (en de hulp van een of andere dubieuze huursoldaat) lukte het om een ontmoeting te organiseren met een van de topofficieren van het KNLA, kolonel Ner Dah Mya. Na een nogal gespannen ontmoeting gaf de kolonel me toegang tot het gebied dat in het bezit is van de rebellen, Kawthoolei genaamd.
Dat gebied betreden is de meest zenuwslo- pende gebeurtenis ooit, omdat het een actief oorlogsgebied is, midden in de jungle en gelar- deerd met mijnen. Volgens het Thaise Royal Army is meer dan 70% van de 2.041 kilometer lange grens bezaaid met explosieven. Als je je realiseert dat elke stap je laatste kan zijn word je kotsmisselijk in je hoofd, maar als je tussen twee mannen loopt wiens baan het is om te schieten op alles wat beweegt, en die bekend staan als ‘jungle ghosts’, doe je al gauw wat zij doen en loop je stoïcijns door.

De culturele onderdrukking van de Karen (hun taal wordt bijvoorbeeld compleet gene- geerd op de door de overheid gerunde scholen) maakt de KNLA zo immens kwaad dat ze bereid zijn tot drastische maatregelen, als dat nodig is om hun manier van leven te bescher- men. Ze leven al jaren in malariajungles, ver weg van hun families, en zien elke dag de dood onder ogen. Toch waren het ondanks hun extreme en toegewijde levensstijl eigenlijk best wel aardige jongens om mee te hangen, als ze even niet bezig waren met het wurgen van Myanmarese moordpatrouilles. In de veertien dagen van drankfestijnen, jungle-offensieven en epische wandeltochten die ik met het KNLA doorbracht, realiseerde ik me dat ze eigenlijk niet het stereotype barbaarse, dorpjes plat- brandende guerrillaleger zijn. Ze zijn iets menselijker dan dat. Zo was er een man die See Tu heette en naast explosievenexpert ook muzikant, entertainer en historicus was. Hij kakte bijna in zijn broek van enthousiasme en opwinding toen hij zich realiseerde dat ik uit hetzelfde land kom als zijn favoriete popster aller tijden, Shania Twain.
]]> http://www.vice.com/162617 Bryan Dickie travel, Karen, Burma, guerrilla, fighting, Tactical, Arsenal, war, ethnic cleansing Luister niet naar burgerlijke dreadlocks: backpacken verbreedt je horizon helemaal niet
 http://www.vice.com/nl/read/luister-niet-naar-burgerlijke-dreadlocks-backpacken-verbreedt-je-horizon-helemaal-niet Fri, 05 Oct 2012 08:36:00 +0100  

 
Een echte olifant! Spiritueel.
 
Je huiskamer of Facebook-profiel is niet compleet zonder een foto van je hurkende zelf bij een derdewereldkind met ongewassen haar en gaten in zijn T-shirt. Je moet je horizon verbreden en jezelf tegenkomen om tot een betere versie van jezelf te komen—dat willen lifestylemagazines en Montessorischolen ons tenminste door de strot duwen. Ik heb ook dat rondje Afrika/Zuidoost Azië gedaan, en het enige dat ik ervan heb geleerd is dat backpackers vooral doen alsof ze wat leren. Wie haalt het in godsnaam in zijn hoofd om te denken dat je een beter mens wordt van het bezoeken van arme landen alsof het toeristische attracties zijn, behalve dan een over het paard getrokken Westerling? En waarom blijven deze mensen ons vertellen dat we moeten reizen voor onze eigen ontwikkeling?
 
Een van de soorten backpackers die zichzelf een beter mens vindt dan jij, is de bekrompen, diepzinnige hippie, die van hostel naar hostel gaat om bier te drinken op de binnenplaatsjes. Daar vuurt hij of zij vaste vragenlijstjes op andere reizigers af. Waar kom je-, hoe lang ben je-, waar ga je-, waar was je-, -vandaan, -hier, -naartoe, -als laatst? Terwijl je bezig bent met het voor de negentiende keer beantwoorden van dit riedeltje persen ze hun eigen avonturen tussen je verhalen door. Avonturen die ze buiten de reisgidsen om hebben beleefd, want ze haten de reisgidsen, want reisgidsen zijn een vorm van onderdrukking, kijk maar naar de film Zeitgeist. Je knikt maar gewoon met je hoofd terwijl je je wegdromend afvraagt of de dreadlock en de Indiase pofbroek misschien het anti-onderdrukkingstenue vormen, want ze dragen het allemaal. Ondertussen kijk je om je heen, op zoek naar een Duitse exchange student, die je in bed hoopt te lullen met verhalen over je beroving.
 
De tweede soort is de Maaike, de burgertrut of het door liefdesverdriet gepijnigde meisje, dat naar Tibet gaat om drie weken haar mond te houden in een klooster. Dat doet haar spirituele dingen realiseren, maar dat boeit verder niet: zolang ze achteraf maar vaak genoeg kan vertellen dat ze drie weken lang niets heeft gezegd. Ook geeft de Maaike zo’n 1.400 euro aan ouderlijk geld aan een vrijwilligerswerkorganisatie, en maakt zij daar mensen blij met haar moederlijke aanwezigheid. Vervolgens wordt de Maaike tot haar vijfendertigste nooit meer echt verliefd omdat de mannen aan een uitgebreid eisenpakket moeten voldoen, en zowel avontuurlijk, grappig, knap, ambitieus als reislustig moeten zijn. Ambitieus zijn en maanden niets anders doen dan je laten 'inspireren' door tuktukchauffeurs, vastgeketende tijgers aaien en de Lonely Planet niet lezen gaat niet samen, Maaike.
 
Een echte sloppenwijk! Nu snap ik wie ik ben.
 
De derde soort backpacker is de rusteloze nomade en verslaafd aan het nieuwe. Deze is al zo lang weg, soms wel jaren, dat hij geen plek meer heeft om thuis te noemen. Ze komen bijvoorbeeld uit Georgië en presteren het om in een supermarkt in Kudelstaart nieuwigheid op te snuiven omdat ze na tien jaar rondtrekken geen benul meer hebben van wat de moeite waard is. Erg veel last heb je niet van deze mensen, want hun EQ is door de oppervlakkige gesprekken van de afgelopen jaren zo afgestompt dat ze niet veel meer kunnen dan “Yeah” en “Amazing” mompelen, met het enthousiasme van iemand die een leverworst bestelt bij De Over-Datum Slager. Ze hebben geen ziel, want ze hebben geen innerlijke of letterlijke plek om hun herinneringen te bewaren.
 
De clichématige diepzinnigheid die de backpackers rondstrooien kan ik onderhand ook uit mijn sok rollen. Je moet binnen drie vragen een bruggetje hebben geslagen naar de zin van het leven, wat voor backpackers bijna een geïnstitutionaliseerde religie is. Als je hun vrijheidsregels breekt dan ben je meteen een kapitalist die een hekel heeft aan gezelligheid rondom een kampvuur met zielvolle douchebagzangers, die naast hun backpack een gitaar meezeulen, omdat ze de kans om erop te spelen niet willen laten schieten. Geen ukelele: een gitaar. Dan doe je niet eens alsof je wilt leren van je reis—dan ben je je reis aan het leren hoe vet jij bent.
 
Echte neushoorns! Weer een stapje dichter bij de zin van het leven.
 
Hou op met zeggen dat we wijzer worden van reizen. Reizen is niets anders dan met een groepje toevallige gemaksvrienden een toeristische rails afgaan die ons van attractie naar attractie brengt. We nemen foto’s van uitzichten, tempels, neushoorns, oude schakende mannetjes en zielige kindertjes omdat we die thuis niet hebben. Op zich niks mis mee. Maar volgens de backpackersbijbel staan deze kiekjes gelijk aan experience points voor onze spirituele groei. En dat is onzin. Het zijn nepervaringen. We misbruiken het land als onze persoonlijke, niet bestaande spirituele safari. We reizen door het land en kieken minderjarige armbandverkopers en neushoorns omdat zij ons op de een of andere manier tot betere personen maken. Moeten maken. En we vertellen anderen ook dat ze weg moeten, want als maar genoeg mensen geloven dat een reiziger meer is dan een toerist, dan geloven wij er zelf ook in.
 
 
 
]]> http://www.vice.com/161817 Emil Pabon travel, reizen, backpacken, horizon, dreadlock, spirituele verbetering, de zin van het leven, persoonlijke groei, onzin Mijn avonturen in de Noord-Koreaanse filmindustrie - Trailer http://www.vice.com/nl/read/lying-about-the-past-at-the-north-korea-film-studios Mon, 17 Sep 2012 19:18:00 +0100

Kim Jong-il hield wel van films—zowel van traditionele film als van de pornografische variant. Hij zette bijvoorbeeld aanzienlijke hoeveelheden humanitaire hulp in bij het maken van films vol grote enge monsters. Grotendeels werden ze gemaakt om de Koreaanse mensen te laten zien dat sterven van de honger helemaal zo slecht nog niet is.

Kim Jong-il hield ook van blanke jongens in films. Niet op een foute manier, maar eigenlijk ook niet echt op een goede manier. Veel westerse jongemannen kregen een sterrenrol toebedeeld in Noord-Koreaanse producties, al moesten ze dan wel de rol van de duivel spelen. Alex Hoban, de jongen op de foto hierboven, was dusdanig roemlustig dat hij naar het hermetisch afgesloten aarsgat van de aarde afreisde om daar een ster te worden. Dit is zijn verhaal.



Ik stapte op het vliegtuig naar Pyongyang met een paar eenvoudige dromen. Ik wilde gescout worden, beroemd worden, een mooie Koreaanse vrouw vinden en een onbeperkt aanbod van rauwe octopus binnen handbereik hebben. Ik moest en zou van onschatbare waarde worden in het Noord-Koreaanse Hollywood.


 

Aan boord van het vliegtuig serveerde het cabinepersoneel een ‘maaltijd’ die leek op een halfgaar gestoofd babyhandje. Geen idee wat precies de garnering was, maar het rook naar verbrand rubber.


Kim Jong-un, de zoon van wijlen Kim Jong-il, heeft zijn eerste negen maanden als Opperste Leider uitermate nuttig gebruikt. Hij verzond bijvoorbeeld persberichten waarin hij zijn plannen toelichtte om nieuwe aquaria vol backflippende dolfijnen te bouwen. Ook besteedde hij extra aandacht aan de toegankelijkheid van enkele Noord-Koreaanse pretparken, waar meer mensen doodgaan dan dat ze er daadwerkelijk pret hebben. 

Dit is de productiefaciliteit voor Noord-Koreaanse filmische hoogstandjes. In deze grijze doos worden—sinds het land werd gesticht in 1948—de saaiste en meest humorloze heldenverhalen gemaakt om het Koreaanse partijprogramma te rugsteunen. Kim Jong-il bezocht de filmstudio ongeveer 600 keer in zijn leven. Dat is 580 keer meer dan zijn vader Kim Il-sung deed. Laatstgenoemde was wat vaker bezig met het daadwerkelijk runnen van een land.

 

Dit is een replica van een oud Koreaans dorp. Er was hier absoluut niets te beleven, maar je kon wel een kleine tocht langs enkele permanente filmsets maken die ze gebruiken voor enorme historische blockbusters.

Deze set moet op het Seoul van de jaren ’20 lijken, toen Korea nog bezet was door het fascistische Japan. Dit was veruit de meest vernederende periode in zowel de Noord- als Zuid-Koreaanse geschiedenis. Maar in vergelijking met hoe Noord-Korea er vandaag de dag uitziet (zie de foto’s hieronder) leek het erg keurig en mooi:

Terwijl ik mezelf even verloor in mijn eigen fantasie, werd ik me langzaam bewust van iets dat er achter me gebeurde:

Een bruiloft! Ik keek net snel genoeg om, zodat ik een vrolijke bende feestvierders met mooie videocamera's steigerend door het park zag huppelen. Iedereen was oprecht blij en leek helemaal niet onderdrukt door een totalitaire bureaucratie. 



Na een wandeling door de nostalgische straattaferelen van Seoul, ging ik terug naar het gewone Noord-Korea. Op mijn weg terug passeerde ik een filmset—deze vier witte duivels renden achter een spook met een skateboard aan.



Terwijl ik de atmosfeer in me opnam, miste ik bijna een historisch epos dat vlakbij werd gefilmd. Een schreeuwerige regisseur zwaaide met zijn armen en instrueerde de acteurs op te treden met “de passie van een man die met zijn nieuwe dure auto op een muur inrijdt, maar weet dat hij zonder kleerscheuren weg kan lopen”.

Ik vroeg mijn gids wat er allemaal aan de hand was. "Je wilt ook in de film?", grijnsde hij. "Geen probleem. Tien euro."



Waarom kost het elke keer geld als je een communist om een gunst vraagt? Ik gaf met een beetje tegenzin het geld en kreeg een rok en een hoed.



De cameraman richtte de camera op mij, de nieuwe ster van het Noord-Koreaanse Hollywood. Ik werd overvallen door mijn aanbiddende publiek en verstijfde enkele seconden. Voordat er een onvermijdelijke pijnlijke stilte viel riep de regisseur: “Ja! Zeer goed, zeer goed! Haha! Je zou een prachtige koning zijn!” Ik zuchtte. Ik kan maar beter blijven schrijven voor de kost.



Later probeerden ze me nog eens veertig euro te laten betalen voor een kopie van het beeldmateriaal dat ze zojuist hadden geschoten. Ze hadden mijn video geplakt in enkele flitsende Noord-Koreaanse beelden met foute popmuziek. Ik ontdekte dat dit soort incidentele beelden van buitenlanders uiteindelijk worden gebruikt als antibuitenlanderpropaganda op de staatstelevisie. Stiekem hoop ik dat mijn beelden ooit worden gebruikt bij een geënsceneerde CIA-moord op de Opperste Leider.

 

]]> http://www.vice.com/162073 Alex Hoban travel, North Korea, film industry, Kim Jong-il, Kim Jong-un De vechtende boerinnen van Mexico http://www.vice.com/nl/read/mexican-female-farmer-fight-club Fri, 31 Aug 2012 07:45:00 +0100 Elk jaar in mei bereiden de boeren van La Esperanza – een Nahua-dorp in de staat Guerrero van Mexico – hun land voor om te zaaien. De weiden worden geploegd en de zaden worden ontkiemd, maar zonder stevige regenbuien is al die moeite voor niets. En terwijl de mannen op het land werken bereidt de rest van het dorp een ceremonie voor in de hoop op regen.
 
 
Het verloop van die ceremonie is vrij rechttoe rechtaan. Alle vrouwen uit de streek komen samen met maar één doel: elkaar de hersens inslaan met hun blote vuisten en zoveel mogelijk bloed verspillen. Het uit neuzen en schrammen afkomstige bloed wordt dan verzameld in emmers voor de mannen om het land mee te bewerken.
 
Voor het gevecht maken de Nahua vrouwen een banket klaar voor het huis van de Gemeentelijke Commissaris.
 
In voorbereiding op de ceremonie hadden de vrouwen enorme hoeveelheden voedsel klaargemaakt - kalkoen, zwarte bonen, eitjes, rijst, kip en tortilla’s - om te delen met iedereen die iets bij zich had om uit te eten.
 
 
Later die dag ging ik met alle dorpelingen naar Cruzco, de heilige waterbron waar ze elk jaar bloemetjes, tortilla’s, hars of wax offreren. Nadat iedereen zijn offer had gemaakt en hun gebedslied had gezongen bereidde de vrouwen zich voor op het gevecht.
 
 
 
 
De rest van de opgewonden dorpelingen verzamelde zich als een menselijke boksring om de vrouwen heen, terwijl de uitdaagsters uit de omringende dorpen langzaam binnendruppelden. Ze begonnen elkaar meteen uit te dagen. En de moeders en grootmoeders aan de zijlijn, die vroeger zelf in de ring hadden gestaan, moedigden de jongere vrouwen aan elkaar de schedel in te slaan en zoveel mogelijk bloed te vergieten.
 
 
Ze deden hun haren strak naar achter en de ringen gingen uit. Al lang klaar voor de strijd moesten ze wachten totdat alle vrouwen een opponent gevonden had. En dan, vaak met de ogen dicht, deelden ze de eerst klap uit. Af en toe grepen ze een handjevol modder om het zweet van hun handen te vegen of vroegen ze om een time-out om hun bloedende neuzen schoon te maken. Maar telkens weer werd het gevecht opgepakt en ramden ze roekeloos op elkaar in, aangevuurd door het gejuich en geschreeuw van hun zoontjes, dochters, moeders en oma’s.
 
Maar hoe bloederig het ook was, niemand vocht om te winnen, en niemand werd rancuneus.
 
Na een aantal gevechten begon de geur van bloed op te vallen, maar niemand trok zich er iets van aan. De kinderen schoten hun mobieltjes vol met foto’s en filmpjes van hun vechtende zussen. Zelfs toen de zon onder ging bleven de vrouwen op elkaar inslaan. Ze stopten gewoon niet met vechten. Pas heel laat in de nacht ging ik terug naar het dorp; geëscorteerd door een colonne trotse vrouwelijke krijgers, die met hun bloedvergieten het dorp weer een jaar verzekerd hadden van een goede oogst.
 
]]> http://www.vice.com/156113 Rodrigo Cruz travel, Nahua, fight club, Mexico, women warriors De allergrootste Marsfanaat ter wereld heet Artemis http://www.vice.com/nl/read/Bijbronzen-op-Mars-voor-2030-een-feit- Thu, 09 Aug 2012 08:44:00 +0100  
Zonnen op de rode planeet. Binnenkort een mogelijkheid. 
 
De rode planeet. De enige keer dat ik hem heb gezien was op Lowlands 2003, warrig van mijn eerste noot - die overigens hartstikke blauw was met een hartje d’r in. Mars zoefde toen rakelings langs het festivalterrein – op nog geen 55.758.006 kilometer – en was met het blote notennoog makkelijk te zien. Dat was mijn eerste ontmoeting met Mars. Verder hing in het planetarium in Artis altijd een poster bij de ingang. Mijn vreugde was dus groot toen de Curiosity dinsdag op Mars landde.
 
Curiosity schiet met laser op steen.
 
Ik ging opzoek naar een mede-marsfanaat om het te vieren, en kwam uit bij Artemis Westenberg, een soort Catherine Keyl met een Marstrui aan. Ze is sympathisant van ExploreMars.nl, een club die zo snel mogelijk de kolonisatie van Mars op gang wil brengen en 3D-brillen verkoopt. Maar schijn bedriegt: Artemis 3000 bleek een real-life kennisrobot te zijn op marsgebied verbonden aan NASA.  Het was dan ook vooral een luistergesprek, van mijn kant.
 
 
Artemis 3000. 
 
VICE: Hallo?
Artemis: Even wachten, ik heb opa Jan op de andere lijn. Er was een enorme wolkbreuk in Nederland en mijn dak is ingestort. Ja, ik heb wel buienradar, dat hou ik altijd bij, maar dit kon je niet voorspellen. Tropisch was het.
 
Waar ben je nu dan?
In Pasadena; interviews geven, gesprekken met Jim Green en Charles Bolden van NASA aan het voeren en het gevolg van de campagne Getcurious aan het plannen. Wij willen een bemande missie naar Mars realiseren voor het jaar 2030. We hebben al meer dan 200.000 pageviews in twee weken.
 
Charles Bolden, is dat niet de directeur van NASA?
Ja, in mijn hoedanigheid als president van exploremars.org doe ik de PR voor NASA’s marsprogramma’s. De Curiosity is geland, dat is fantastisch, maar als geoloog zou ik niet willen rondklooien met een wagentje. Ik bedoel, zijn officiële topspeed ligt op 144 meter per uur, maar dat is totaal overdreven; dat begrijp jij ook. Het is eerder 72 meter per uur. Mijn Ford haalt de 200 km/u, maar ja, wanneer rijdt ‘ie dat nou? Daarom moeten er mensen naar Mars. Dat gaat veel sneller. Let maar op, over twintig jaar lopen er mensen op Mars.
 
O sorry, ik dacht dat je in Capelle aan den IJssel woonde en 3D brillen verkocht..?
Luister: wij in Nederland zijn niet zo zielig als we denken. Onze robots uit Eindhoven en Twente, en de planetaire geologen uit Utrecht zijn van wereldniveau. Maar ja, bij ons is het glas altijd half leeg. Bij de Duitsers is het halfvol, dat zie je terug in de cijfers.
 
U bent van de boude stellingen. Wat hebben we daar eigenlijk te zoeken?
Toen ik een kind was ging niemand op vakantie naar Thailand. Dat was voor de rijken. Zo is het ook met Mars. Mensen betalen ervoor. Virgin Galactic van Richard Branson wil ruimtevakanties gaan organiseren. Een andere particulier: Elon Musk de ex-CEO van Pay-Pal heeft SpaceX opgericht. Hij maakt de raketten die ons naar Mars gaan brengen en heeft net André naar het ruimte station gebracht. Ik heb wel eens met hem samengewerkt. Ruimtevaart is iets voor de liefhebbers en de rijken. Jij en ik kunnen alleen maar toekijken. En dat ben ik ook van plan. 
 
Artemis met André Kuipers.
 
Naar Mars voor de lol, dat geloof ik niet.
De hartklep is eigenlijk de brandstoftoevoerklep van de spaceshuttle. De magnetron hebben ze ook uitgevonden voor in de ruimte; dat weet je. Als je een groepje wetenschappers een doel geeft, dan vinden ze dingen uit. Naar Mars vliegen levert problemen op, dus ook oplossingen. En die zijn vaak nuttig.
 
Wat zou je doen als jij naar Mars zou kunnen?
Nou ja, over het algemeen lijkt het er veel op de aarde. Het is er goed te doen. Je hebt een dag- en nachtritme zoals hier. Als eerst zou ik beginnen met bamboe verbouwen. Bamboe kun je eten en je kunt er kleren mee maken. Het is verschrikkelijk sterk, dus je kunt er ook mee bouwen. Het enige dat je nodig hebt is een kas of een tent en wat water. En dat is geen probleem. Er is daar ijs genoeg; dat weet je.  
 
Dat wist ik wel ja.
Luister: iedereen kan dromen, maar je moet ook realistisch blijven. Ik blijf doorwerken tot 2030, of nog langer. Nederlanders gaan altijd met pensioen, maar ik ga niet met pensioen. Als ik met pensioen ga, begint pas mijn zevendaagse werkweek. 
 
Ik hoop dat het lukt Artemis!
 
 
]]> http://www.vice.com/153258 Wester van Gaal travel, Mars, NASA, 3D-brillen, Fanatici, Marsfanaat, Planeten, Ruimtereizen Iedereen haat kunstenaars, en in Berlijn haten kunstenaars zelfs kunstenaars http://www.vice.com/nl/read/artists-no-longer-welcome-in-berlin Wed, 01 Aug 2012 09:00:00 +0100 Ik hing laatst in Bar 3 in Berlijn en raakte in gesprek met een elegant geklede vrouw. "Wat doe je?" vroeg ze, om er vervolgens sarcastisch aan toe te voegen: "Nee, wacht. Laat me raden. Je bent kunstenaar?"

Berlijn heeft lange tijd een reputatie gehad als een veilige haven voor allerlei soorten kunstenaars, maar die tijd is voorbij. Kunstenaar is in 2012 het minst coole wat je kunt zijn. Geloof je me niet? Ga naar Bar 3, de ultieme hangout voor de artscene in Berlijn, en introduceer jezelf als kunstenaar. Zelfs op een drukke avond zullen mensen met een wijde boog om je heen lopen, proberen je uit te sluiten van conversaties en je met 'n beetje geluk verbannen. Zulke vijandigheid tussen broeders vind je normaal gesproken alleen bij natuurrampen of extreme voedselschaarste.

Ik heb een geheim wapen als het aankomt op dit soort gesprekken. Ik geef één keer per week tekenles op een basisschool, en ook al zou ik mezelf technisch gezien een kunstenaar kunnen noemen, kan ik ook legitiem beweren dat ik leraar op een basisschool ben.
 
"Ik ben leraar op een basisschool," zei ik.
 
Haar ogen waren ineens opengesperd en haar zure uitdrukking was verdwenen.
 
"Echt waar?", stamelde ze. "Ik bedoel, je doet iets echts? Oh mij god, dat is zo… verfrissend."
 
"Hoezo, wat doe jij dan?", vroeg ik.
 
"Ik ben een kunstenaar," gaf ze nors toe.
 
In het begin schreef ik deze vreemde zelfhaat toe aan het in-dezelfde-vijver-vissen-effect. Er is gewoon niet genoeg ruimte voor iedereen. De honderden galerieën, musea, lofts en performanceplekken in deze stad kunnen nooit allemaal de tsunami aan creatievelingen een plek geven. Maar ik bemerkte een andere verklaring toen er iets vreemds gebeurde: een week later, op de basisschool, kwam er een collega naar me toe die ik nog niet eerder had ontmoet. "Jij bent hier nieuw," was haar observatie. "Werk je hier fulltime? Welke klas geef je les?"
 
"Oh, ik ben geen leraar," legde ik uit, "Ik geef alleen tekenles."
 
Een donkere wolk leek over haar gezicht te vallen, en haargezichtsuitdrukking deed vermoeden dat ze net een hap had genomen van iets dat erg zuur smaakte en een beetje aan het rotten was.
 
"Oh," gromde ze. "Meneer is kunstenaar. Je woont ongetwijfeld in Kreuzberg."
 
"Prenzlauer Berg, eigenlijk," corrigeerde ik haar.
 
"Ach, ik wist dat het één van de twee was," zei ze spottend, terwijl ze wegslenterde. Het deed pijn om gezien te worden als een burgerlijke hipster, puur vanwege de buurt waar ik in woon, maar veel erger was dat er op me neer werd gekeken, simpelweg omdat ik mijn talent voor het tekenen van cartoondieren heb ingezet om een baan te krijgen. Is dat echt zo
verwerpelijk? Die vrouw leek te denken van wel. De publieke opinie is blijkbaar unaniem: niet alleen haten kunstenaars elkaar, de doorsnee mens haat haat ze ook.
 
Dit is een lastige situatie. Veel jonge schilders of kinetische performancebeeldhouwers brengen hun jeugd door in een of ander dorp, waar ze lastig gevallen worden door stoere jongens en onsympathieke schoolhoofden. Ze worden geacht het vleesverwerkingsbedrijf van hun vader over te nemen, terwijl ze dromen over ontsnappen naar een levendige, cultureel dynamische stad als Berlijn. Hoe gaan deze arme zielen zich voelen als ze daar aankomen en er achterkomen dat er daar nog meer sociale dwang is dan in de vleesverwerking?
 
Ik heb lang over dit probleem nagedacht, en ik geloof dat waar het op neerkomt een economische issue is. In een stad als New York - en sorry als ik het fout heb - is er nog een soort van semi-functionerende economie. Je kunt daar niet zomaar rondlopen en claimen dat je een kunstenaar bent zonder dat je het kunt bewijzen. Je bewering impliceert dat je een werkende kunstenaar bent; met andere woorden: dat je succesvol bent en geld verdient met wat je doet. Iedereen heeft hobby's, en ik kan je uit persoonlijke ervaring vertellen dat alle kinderen het leuk vinden om te tekenen, maar uiteindelijk, als je het merendeel van je tijd in een café werkt of dagelijks op kantoor zit, dan is dat 'wat je doet'. In het slecht functionerende Berlijn heeft zoiets geen zin. Niemand krijgt geld voor het daadwerkelijk produceren van iets. Europese en Canadese kunstenaars leven van stipendia van hun thuislanden en Amerikaanse artiesten leven van geld van papa.
 
Wat de stad wel heeft is een goede sfeer. Het is gewoon heel erg leuk om daar een beetje rond te hangen. De druk wordt dus intens, met iedereen die worstelt om het uiterste minimum te doen om nog steeds te kwalificeren als creatief, en zo de tijd die ze hebben om naar openingen te gaan voor gratis snacks en drank te maximaliseren. De bewering "Ik ben een kunstenaar", in de huidige betekenis, heeft niets te maken met talent, kennis of productiviteit. In plaats daarvan is het een gecodeerde boodschap, bedoeld om te zeggen dat je deel uitmaakt van de club, een beetje zoals van die geheime handdrukken die je krijgt in een vrijmetselaarsloge. Het is niet van belang wat er gebeurt in de loge. Wat wel belangrijk is, is dat iedereen die niet uitgenodigd is, jaloers wordt.
 
Ik probeer niet te zeggen dat er geen goede kunstenaars zijn in Berlijn. Wellicht zitten ze verstopt, beschaamd door het idee dat hun ooit zo nobele roeping gekaapt is door iedereen die het aandurft om een snor te laten staan en een opvallende neongele outfit te dragen.
 
Elke kleine bijdrage van enig niveau wordt verzwolgen door een zee van valse, overmoedige claims. Het hele ding doet me erg veel denken aan het oude verhaal van de nieuwe kleren van de keizer - behalve dan dat het niet alleen om de keizer gaat, maar wij allemaal, naakt en opscheppend over onze prachtige outfits. Dat is, als je het zo stelt, nog niet eens zo erg. Als de artiesten in Berlijn mee willen werken aan dit scenario, wil ik Bar 3 nog wel een laatste kans geven.
 
]]> http://www.vice.com/152317 VICE Redactie travel, berlijn, Kunstenaars, Hipsters, kunst, Leven De regenwouden van Suriname gaan kapot aan goudkoorts http://www.vice.com/nl/read/inside-surinames-rainforest-destroying-gold-rush Wed, 25 Jul 2012 14:35:00 +0100

Het goudkamp Krikie Nigi vertegenwoordigt het Platonische ideaal van verwoesting van de natuur. Vanuit ons autoraam zien we modderpoelen, kraters gevuld met besmet water van buitenboordmotoren en enkele afgebrande bomen. Ploegen met de hand werkende mijnlieden zwermen over de wrakstukken, op zoek naar goudstof. Elke spatje modder aan de oppervlakte is opgegraven en doorgezift. Tieners nemen met verroeste graafmachines happen uit de aarde, als geflipte landschapsarchitecten die de hel op aarde proberen te creëren. 

Dit was ooit een ongerept regenwoud, maar nu is het het laatste slachtoffer van de goudkoorts die Suriname verandert in een magneet voor gelukszoekers vanuit de hele wereld. Naar schatting zijn er 20.000 kleinschalige mijnwerkers in Suriname. Deze goudzoekers worden ondersteund door een legioen aan winkeleigenaren, koks en chauffeurs. De goudindustrie van het land produceert grofweg 16,5 ton aan goud per jaar, terwijl het water vergiftigd wordt en er ontelbare hectaren regenwoud worden vernietigd. We zijn naar Suriname gegaan om deze plundering met onze eigen ogen te bekijken, en erachter te komen of er iemand echt rijk wordt van deze explosieve groei.
 

Als we het kamp inrijden zien we een mokkakleurige vrouw de landweg afslenteren. Ze draagt een blauwe parasol in een hand en een sigaartje in de andere. Gilbert, onze gids en zelf ook mijnwerker, groet haar in het Portugees vanuit de auto. Ook dat is Suriname. Ze hebben binnenkort misschien geen natuur meer, maar daar krijgen ze dan wel mooi Braziliaanse prostituees voor terug.

Eerst wat geschiedenis. Nederland heeft na een halve eeuw strijd met de Britten in de 17e eeuw de controle over Suriname gewonnen. Onder Nederland werd Suriname een plantagestaat voor koffie, cacao en andere goederen die de Europeanen toentertijd belangrijker achtten dan een bagatel als menselijke waardigheid. De plantagebazen hebben de kolonie in die tijd bemand met arbeiders vanuit de hele wereld. Vandaar dat de bevolking van Suriname (560.000) zo divers is: de meeste volkeren zijn afstammelingen van een combinatie van slaven uit het westen van Afrika, Noord-Indiase arbeiders en Javaanse en Chinese koelies.

Onder Nederland is de goudindustrie in Suriname altijd klein gebleven. De sector kreeg een dipje toen het land naar onafhankelijkheid vorste in de jaren ’60 en ’70, tot Suriname deze kreeg in 1975. In de jaren ’80 en ’90 bloeide de goudhandel weer op, wat te danken was aan de armoede op het platteland. Die werd veroorzaakt door een achtjarige burgeroorlog en een toestroom van Braziliaanse goudmijnwerkers die lak hadden aan landsgrenzen. Na 9/11 zorgde de paniek in de wereld voor een enorme toename van de vraag naar goud. Prijzen schoten omhoog en een nieuwe lichting van kleinschalige mijnwerkers ging de bossen in om zich een weg naar een betere toekomst te graven.

We stappen de auto uit en zien dit aapje, dat zijn dagen vastgeketend aan een mini-afdakje slijt. Vergeleken met de hutten waar de mijnwerkers in wonen is het onderdak van het aapje stevig gebouwd, wat toch bewijst dat iemand van het kleine mannetje houdt. Wanneer we dichterbij komen maakt het aapje een knuffelgebaar.

“Aai hem,” zegt een langslopende mijnwerker. “Dat vindt hij leuk!”  
We weigeren.
 
Krikie Nigi’s ‘Chinese Store’, die alles van ontbijtgranen tot benzine verkoopt, is nog steviger gebouwd dan het apekooitje. De muren zijn gemaakt van rood aluminium. Tralies bedekken de ramen en er hangt een industrieel slot aan de deur van traliewerk.
 

Zo’n beetje elk goudkamp in Suriname heeft een Chinese winkel, en alle winkels zijn op dezelfde manier versterkt. Als alles misgaat sluiten ze zich in. De eigenaars van de winkels zijn recente immigranten, die bekend staan als ‘echte Chinezen’. Echte Chinezen zijn anders dan de Chinese Surinamers, wier voorouders zich hier in de 19e eeuw hebben gevestigd. 

Echte Chinezen wekken vijandigheid omdat ze de ondernemers zijn die verantwoordelijk zijn voor de winstgevende bevoorradingsketen die de Surinaamse mijnwerkers voedt en aan het werk houdt. We hebben deze Chinezen overal gezien, zelfs in de meest afgelegen goudkampen. Eén nacht zagen we in het maanlicht een plofboot uit de jaren ’50 aanmeren op het enige punt waar de mijnwerkers toegang hebben tot het Gunsi-goudkamp. Zonder een woord te wisselen overhandigde de Chinese kapitein drie vaten brandstof aan een Amerindiaanse concessiemanager, om daarna weer weg te varen (om waarschijnlijk zijn volgende lading af te leveren). 

Krikie Nigi’s Chinese winkel accepteert geld, en daarmee is-ie anders dan veel andere winkels, die alleen maar goud accepteren. Afhankelijk van hoe ver je van de beschaving bent verwijderd kan een blikje cola tussen de 1 tot 5 decigram aan goud kosten (tussen de 5 en 25 dollar), en in een land waar slechts een paar asfaltwegen zijn ben je nogal snel verwijderd van de beschaving. Maar Krikie Nigi is twee uurtjes rijden naar Paramaribo, wat het een aantrekkelijke locatie maakt voor parttime werkers die hun frisdrank liever met Surinaamse dollars betalen.

Aan de rand van het kamp komen we de veertigplusser Jos en zijn vijftien jaar oude stiefzoon Cedric tegen. Cedric en Jos zijn van Marronse komaf, wat betekent dat hun voorvaderen weggelopen slaven waren die een nieuwe gemeenschap in het regenwoud zijn begonnen. Veel mijnwerk wordt op land gedaan dat informeel eigendom is van de Marrons (de waarheid van deze beweringen is discutabel) en er wordt van de mijnwerkers verwacht dat ze 10% van hun goud afstaan aan de Marronse families die hun mijntjes hebben goedgekeurd. Cedric en Jos krijgen een gratis ritje omdat dit gedeelte van Krigie Nigi eigendom is van Jos’ familie.

Cedric en Jos wonen in Paramaribo maar runnen in hun vakantie een kleinschalige mijn. Het is bijna schattig om ze samen te zien werken: terwijl Jos zijn blote handen gebruikt om kwik op de goudzeef te smeren, duikt Cedric in de besmette waterput om de zuigpomp bij te stellen. Geen van beiden is ervan overtuigd dat ze er dit keer rijk uit komen, maar ze zijn optimistisch genoeg om in ieder geval genoeg goud te vinden, zodat ze de reiskosten en apparatuur kunnen betalen. Ze zouden natuurlijk wel mazzel kunnen hebben, want Jos hoorde dat iemand vorige week 100 gram had gevonden, hier, in Krikie Nigi.

Het zakenmodel van de mijnwerker (graaf een gat, hoop op het beste) is misschien niet zo goed uitgedacht als het Chinese equivalent (bedenk wat mensen nodig hebben, vraag er veel voor), maar het heeft wel een bepaalde alles-of-niets-charme. En in een land als Suriname, waar grofweg 60% van de bevolking onder de armoedegrens leeft, is elke kans om rijk te worden—hoe klein ook—te aantrekkelijk om af te wijzen.

Op de weg terug naar de beschaving stoppen we bij een Chinees restaurant. Wanneer we onze te dure rijst eten bekijken de eigenaren ons bezorgd aan vanuit hun metalen kooi. Een paar goed gevulde Braziliaanse prostituees zit aan een tafeltje naast ons. Een van hen knuffelt een gigantische roze knuffelbeer, een cadeau van een klant. Ze vragen iedereen die binnenkomt of ze een ritje naar het volgende kamp mogen meeliften. Ze horen dat ze daar geld kunnen verdienen.
 
Tekst en foto’s door Eline Jongsma en Kel O’Neill.
 
Eline Jongsma en Kel O’Neill zijn de regisseurs van Empire, een documentaireserie over de onbedoelde consequenties van het Nederlandse kolonialisme. Volg hun trip over de wereld op sinisterhumanists.tumblr.com en bekijk hier de trailer voor hun film over Suriname.
 
]]> http://www.vice.com/151468 Kel O'Neill and Eline Jongsma travel, Goud, slaven, Stof, Graven, Mijnen, Zuid-Amerika, Suriname, Goudzoekers Ik was niet welkom op een neonazifestival in Oost-Duitsland http://www.vice.com/nl/read/nazi-rock-festivals-germany Mon, 23 Jul 2012 14:10:00 +0100

Op 7 juli verzamelden 750 nationalisten zich in de Duitse stad Gera voor een gezellig dagje haat en woede, op het grootste neonazifestival van Duitsland: Rock für Deutschland. Ik ging er ook heen.

Terwijl de regendruppels zachtjes op de pas geschoren schedels om mij heen trommelen, legt Gordon Richter, het raadslid van de Nationaal Democratische Partij (NPD) voor de stad Gera, de huisregels van het festival uit. "Racistische, xenofobische leuzen en leuzen die iets met het Derde Rijk te maken hebben, worden niet getolereerd. Symbolen die in strijd zijn met artikel 130 en 186a ook niet. Oh, en alcohol is verboden." Veel bezoekers hebben duct tape over hun dubieuze tatoeages geplakt, omdat ze de artikelen waar Richter het over had niet willen schenden.


 

Buiten de hekken kamperen zo’n tweeduizend mensen om tegen het festival te protesteren. Ze schreeuwen zo hard dat de tweede spreker, hoofd van de NPD-tak in Thüringen, Patrick Wieschke, nauwelijks verstaanbaar is. "Wij zijn de verlossers!", blaft hij boven het lawaai uit. Achter hem hangt een vlag van de Thüringen Homeland Security, de organisatie waaruit de NSU-terrorist en de Turkenslachtende 'Kebabmoordenaars' Beate Zschäpfe, Uwe Mundlos en Uwe Böhnhardt voortkwamen.
 
De nazi's voelen zich hier thuis, dat is wel duidelijk. Ik niet. Als er iets is waar fascisten niet van houden, dan zijn dat pottenkijkers. "Er zijn vandaag mensen van de pers aanwezig. Het is belangrijk voor iedere nationalist deze mensen met respect te behandelen. Interviews worden alleen gehouden met het management en de organisatoren," spreekt een stem uit een luidspreker. Kort daarna schalt de nazirockklassieker ‘The Press Lies’ door de speakers. Duidelijk.

 

Voordat de eerste band begint, heb ik tijd om even over het festivalterrein te lopen. Er worden cakejes verkocht, net als alcoholvrij bier en natuurlijk worst. Verder zie ik veel zwaar uitgeruste politie-agenten, beveiligers met camera's en natuurlijk een hoop bezoekers die hun gedachtegoed uitdragen via slogans op hun shirts. Op één las ik: "Zwart is de nacht waarin wij strijden. Wit zijn de mannen die heersen in Duitsland. Rood is het bloed op het asfalt." Of simpeler: "Freedom for Wolle," wat bedoeld is voor de voormalige vice-voorzitter van NPD-Thüringen, Ralf Wohlleben, een vermeende aanhanger van de terroristengroep Zwickaue, die beschuldigd wordt van betrokkenheid bij tien moorden.

 

De eerste band, Words of Anger—wiens debuutalbum op een lijst van de overheid staat met muziek die ‘schadelijk is voor jonge mensen’—klimt het podium op en vraagt het publiek om samen met hen te grunten. De demonstranten aan de andere kant van het hek reageren hierop met een flinke draai aan de volumeknop van hun geluidswagen. Stampende techno klinkt over de binnenplaats, terwijl kinderen en bejaarden hun middelvingers opsteken naar de nazi's. Niet dat dat de pret drukt op het terrein: integendeel, ze brullen gewoon door en marcheren heen en weer naar het hek. Dat was ook
het moment dat ik me realiseerde dat ik een nieuwe vriend had. Een NPD-gast had zijn camera op een tripod gezet en was me openlijk aan het filmen. Ergens is nu iemand uren aan beeldmateriaal van mij aan het bekijken.
 
Naast me mompelde iemand "Die Untermenschen! Als het aan mij lag, had ik ze allemaal het land uitgezet." Ik wist niet helemaal zeker over welk Untermensch het precies ging, maar ik ging wel iets dichter bij de politie staan. Ik zag ook dat het aantal demonstranten aanzienlijk was toegenomen.

Ik sprak Melanie Siebelist, een van de organisatoren van de lokale antifascistische beweging van de Sociaal Democratische Partij van Duitsland (SPD). "Gera was altijd al doordrenkt met het nationalistische gedachtegoed. Hier is het volledig geaccepteerd," zei ze. "Democratie is nooit echt van de grond gekomen in het oosten van Duitsland. De betekenis van vrijheid wordt volledig vervormd. Als er niks verandert, is het Oosten verloren.

Max, een lokale antifascist, vertelt me ongeveer hetzelfde verhaal. "De stad is vervuild met rechtse radicalen. We hebben niks bereikt. De zwaarste terugval voor de stad was drie jaar geleden, toen er zo’n vijfduizend nazi's waren en ongeveer duizend antifascisten." Dat is ook de reden waarom Max, die zwart is, verder wil gaan dan voorheen. "Ik wil iets doen dat veel radicaler is. Ik ben bereid misdaden te plegen om dit soort festivals tegen te houden."

Het festival voert openlijk het motto ‘Democratie? Niet bij ons.’ En als ik naar de sprekers luister wordt het, terwijl ik constant met mijn ogen rol, duidelijk wat voor beeld de nazi's van zichzelf hebben. Ze zien zichzelf als onderdrukt en vervolgd in Duitsland. Dat wordt superduidelijk in de speech van Udo Voigt, de voormalige leider van de ultrarechtse partij NPD.

"Amnesty International vecht voor de rechten van politieke gevangenen over de hele wereld. Niemand praat over de nationale gevangenen, hier in Duitsland. Wij eisen vrijheid voor Horst Mahler, Erich Priebke en Wolle!"
 



De sfeer wordt steeds grimmiger. Mensen liepen expres tegen me aan. Er werd naar me gespuugd. Uiteindelijk, toen de zanger van hoofdact Tätervolk zijn lied ‘I Am Happy To Be White’ inzette, heb ik het zwarte hart van Gera maar verlaten, met een misselijk gevoel in mijn maag.

Meer over Nazi's en hun leefstijl:

Een modeblad speciaal voor nazivrouwen 

Nazi's zijn slecht in bordspellen maken

Porno en Nazi's in onschuldig kindervertier

]]> http://www.vice.com/151107 Felix Nicklas, Foto's door Grey Hutton travel, Nazis, festivals, rock festivals, duitsland, Fascisme, Rock, festival The Vice Guide to Travel: The VICE Guide to Karachi - Part 1 http://www.vice.com/nl/the-vice-guide-to-travel/the-vice-guide-to-karachi-part-1 Fri, 22 Jun 2012 11:00:00 +0100 In deze nieuwe serie van The VICE Guide to Travel, bezoekt VICE de Pakistaanse stad Karachi. Karachi kent een rijke geschiedenis van geweld, die teruggaat tot 1947. De laatste paar jaren zijn vooral zelfmoordaanslagen met bommen in de mode.

VICE-oprichter Suroosh Alvi bezoekt Pakistan voor de tweede keer om een van de bizarste steden van het land in beeld te brengen. Een stad waar huurmoordenaars op klaarlichte dag aan de lopende band liquideren en oorlogvoerende bendes elkaar bestrijden tot de dood.

 

 

]]> http://www.vice.com/147342 Suroosh Alvi travel, karachi, the vice guide to karachi, Suroosh, Pakistan Djoek jezelf http://www.vice.com/nl/read/take-a-stab-0000197-v19n5 Tue, 19 Jun 2012 07:20:00 +0100

 

De mystieke dansende derwisjen van Zuid-Irak vormen een vredelievende en over het algemeen hoogopgeleide moslimminderheid. Ze leven bewust in armoede, in de hoop nederigheid te leren. Zoals de meeste islamitische sektes worden ze niet gewaardeerd door hun religieuze broeders (vooral niet door extremistische groeperingen zoals Al Qaida). Vaak worden ze gemeden, lastiggevallen of zelfs vermoord. Deze voortdurende aanvallen hebben hun rotte vruchten afgeworpen: veel derwisjen zijn de laatste jaren naar hun land van herkomst gevlucht. 

De weinige derwisjen die zijn achtergebleven gaan door met het beoefenen van een nogal intense variant op de islam. Ze doen bijvoorbeeld aan een speciale vorm van ‘dhikr’ (een godsdienstige ceremonie gewijd aan het herdenken van Allah en het opzeggen van gebeden), waarbij de mannen zich continu in hun eigen hoofd en buik steken met messen en speren. Dit ritueel gaat terug naar de begindagen van het soefisme en wordt door de beoefenaars opgevoerd als het bewijs van hun spirituele superioriteit. Ook dient het ritueel om nieuwe leden te ronselen, door Gods bestaan te bewijzen aan de hand van Zijn Helende Krachten. Niet zo gek lang geleden bezocht ik de Zuid-Iraakse olieplaats Basra. Ik had toen het geluk om uitgenodigd te worden bij een van deze stekelige ceremonieën. 

De rite vond plaats in een derwisjtempel in Al-Zubair, een van Basra’s armzaligste gebieden. Het is een verlaten buurt met modderwegen en afzichtelijke, strenge flatgebouwen. Toen ik de tempel binnenkwam werd ik warm ontvangen met een sobere maar heerlijke maaltijd, die bestond uit linzensoep, plaatselijk brood en sinaasappels. Hierna begonnen vijf jonge jongens op pauken te spelen terwijl ze zongen: “Er is geen god behalve Allah.” Ondertussen zwaaide een bijeengekomen cirkel van mannen hun hoofden ritmisch op en neer, hun ogen gesloten. Ik zou er snel achterkomen dat dit hun manier was om zich voor te bereiden op een staaltje serieuze lichaamsperforatie.

 

Ongeveer dertig mannen van verschillende leeftijden zaten bij elkaar. Zes van hen waren uit zichzelf bereid om gestoken te worden. De jongste van hen zag er niet ouder uit dan zestien, maar zijn kalmte en vertrouwen duidden erop dat hij vaker onder het mes was gegaan. De kalief (de leider van de ceremonie) pakte de bruine lederen bundel uit, gevuld met speren en messen van verschillende omvang. Alí, een jonge oliewerker, pakte een hamer en sloeg zich hiermee op zijn hoofd, waarna hij een mes in zijn voorhoofd joeg. Hij liep naar me toe en vroeg of ik een foto van hem wilde maken. (Ik mocht foto’s maken, maar filmen is verboden, omdat volgens Alí een vorige gast een video op YouTube had geplaatst voorzien van een tekst in de trant van: “Hoe Al Qaida-extremisten zich voorbereiden op de jihad.”) Hierna vroeg hij me om het mes uit zijn schedel te trekken. Uit beleefdheid deed ik mijn best, maar het mes leek vast te zitten. De kalief kwam in actie en verwijderde het mes zonder enige moeite. Kort hierna zei een man genaamd Aqil (die zojuist twee messen in zijn hoofd had geschoven): “Het mirakel zit hem in het helingsproces. Ik heb geen serieuze verwondingen; je zult zien dat andere mensen zelfs vitale organen doorboren zonder gevolgen voor hun gezondheid.”

 

Het verbaasde me niet eens dat een paar minuten later een man genaamd Hassan een speer door zijn onderbuik had gestoken. Met een pijnlijke grimas vertelde Hassan me: “Vandaag deed het wel degelijk een beetje pijn, omdat de speerpunt mijn heupbeen raakte voordat hij bij mijn rug weer naar buiten kwam.” Ik vroeg of hij niet bang was dat de speer door zijn nier was gegaan. “Dat is mogelijk,” antwoordde hij en voegde daaraan toe dat het niet de eerste keer zou zijn dat zijn nier werd doorboord. “Een keer, na een perforatie zoals deze, raakte een vriend in de problemen en werd hij naar de spoedeisende hulp gebracht. Na de operatie vertelde de dokter hem dat hij nog nooit zoiets had gezien—hij had meer dan vijftien gaten in zijn nier.”

De ceremonie duurde drie uur, waarvan slechts een half uur was gewijd aan het snijden en steken. Er was zelfs een cooldown, waarbij iedereen op zijn knieën ging en begon te bidden. De enige die leek te bloeden was Aqil, die een doek om zijn hoofd had gewikkeld om het bloed te absorberen. Er waren geen dokters of ander medisch personeel aanwezig en niemand scheen zich druk te maken. Toen de ceremonie tegen het einde liep, schudde iedereen me de hand en bedankten ze me. Uiteraard werd ik ook gevraagd om me bij deze godsdienst aan te sluiten. Ik was voorzichtig en wilde niet onbeleefd overkomen, dus verzekerde ik hen dat ik uiterst dankbaar was voor hun genereuze aanbieding maar er eerst over wilde nadenken. 

De derwisjen vertelden me ook dat afgelopen jaar een Japanse journaliste hun uitnodiging had geaccepteerd. Ik moest lachen bij de gedachte aan het arme meisje, wier aangeboren culturele beleefdheidsnormen haar natuurlijk niet toestonden om zo’n aanbod af te slaan. Wie weet ondergaat ze nu allerlei mesceremonieën, in haar eentje in een of ander duister appartementje in Tokio. Al snel voelde ik me schuldig over hoe deze mannen zich misschien wel ernstig hadden verwond, waarin ik op zijn minst een klein aandeel had. Hassan, die zojuist een speer door zijn zij had gestoken, verzekerde me dat ik geen reden tot zorgen had. Hij stelde voor dat we de volgende dag zouden afspreken, zodat ik Gods helende krachten met mijn eigen ogen zou aanschouwen. 

De volgende dag reed een blakend gezonde Hassan naar me toe op zijn mountainbike. Hij was precies op tijd. Hij stopte vlak voor me, deed de knoopjes van zijn shirt open en toonde trots een lachwekkend klein littekentje op zijn buik.

]]> http://www.vice.com/146763 Karlos Zurutuza travel, Muslim, Sufi, Irak, steken Een bezoekje aan de best wel rare pretparken van Argentinië http://www.vice.com/nl/read/hebben-we-het-al-een-beetje-leuk-jongens- Mon, 11 Jun 2012 14:00:00 +0100 FOTO’S DOOR SARA RAFSKY EN PAULO MARTINEZ


Zowel kinderen als hun ouders poseren graag bij een van de enorme Jezusbeelden in het pretpark Tierra Santa.

In Argentinië bevinden zich twee pretparken en een dierentuin waarvoor het woord ‘normaal’ de slechtst denkbare omschrijving is. Ik heb dat aan levende lijve ondervonden. Nadat ik ze alledrie had bezocht was ik fysiek en mentaal volledig opgebrand. Ik slenterende door een park dat je het christendom doet ervaren, zag kinderen regerinkje spelen en aaide volwassen leeuwen. Als dit je goed in de oren klinkt dan is Argentinië zonder twijfel jouw persoonlijke wonderland. En dan vooral Buenos Aires en omgeving, waar deze parken op nog geen uur rijden van elkaar verwijderd zijn. Ik ben doodmoe geworden, maar moet toegeven dat ik me geen seconde heb verveeld. Het spannendste moment was een bloederige bijna-doodervaring, maar daarover later meer. Laat ik bij het voor de hand liggende begin beginnen: God.

Tierra Santa  
Wat zou Jezus doen als hij acht dollar moest betalen voor een pretpark dat zijn levensverhaal vertelt alsof het een uittreksel is van scholieren.com, rijkelijk verbeeld door amateuristische theaterstukjes en plastic beelden? Aan deze gedachte kon ik me bij het betreden van Tierra Santa niet ontrekken. Maar voordat ik een antwoord op mijn vraag had gevonden, werd ik afgeleid door een groep vrouwen in kaftans. Ze renden voorbij alsof ze te laat waren voor een afspraak. Toen ik een foto wilde maken, probeerde een van de vrouwen snel haar mobiele telefoon onder haar hoofddoek te verstoppen. Waarom ze de moeite nam snap ik nog steeds niet, God ziet immers alles. Vooral hier in Tierra Santa. 

Het park stond op een stuk land dat niet veel groter was dan een halve vierkante kilometer. In advertenties wordt Tierra Santa (Spaans voor ‘Heilig Land’) ’s werelds eerste religieuze pretpark genoemd. Het oorspronkelijke plan was om een traditioneel pretpark te bouwen, met achtbanen en andere adrenaline opwekkende attracties, maar dat werd afgeblazen omdat het te gevaarlijk zou zijn vanwege het vliegveld dat naast het park ligt. Landende en opstijgende vliegtuigen voegen een extra laagje absurditeit toe aan de zogenaamde pelgrimstocht in Tierra Santa. Probeer maar eens geestelijke verlichting te vinden met het geluid van straalmotoren boven je hoofd. 


Ieder uur verrijst de zoon van God uit deze berg als een soort heilig Raket-ijsje.

Na het afkeuren van de plannen voor een pretpark bedacht Ermando Cavalieri, eigenaar van het stuk land en tevens baas van een grote Argentijnse vakbond, een concept dat volledig om religie draaide. Het park moest zowel een vermakend als godvrezend effect hebben. Vervolgens werkten de vakbonden, de kerk en commerciële partijen samen om het plan te realiseren, op een manier die alleen in een land als Argentinië werkelijk resultaat oplevert. Tierra Santa was geboren, in navolging van Jezus Christus, Gods favoriete zoon.

Publiekstrekkers zijn een vertelling over de geboorte van Jezus, een opvoering van het laatste avondmaal met klassieke muziek op de achtergrond, een beeld van Jezus die een overspelige vrouw van publieke steniging redt en een impressie van de straten van Jeruzalem die eruit ziet als de set van een B-film.


Tierra Santa’s versie van het onstaan van de aarde gaat gepaard met een overdaad aan licht en muziek, alsof je in de discotheek van een christelijk cruiseschip staat.

Je kunt het park echter niet verlaten zonder de hoofdattractie te hebben gezien: een achttien meter hoge, door elektriciteit aangedreven Jezusfiguur dat ieder uur opnieuw herrijst boven een neppe bergtop, hierbij begeleid door het hallelujah-koor uit Messiah van Händel. Bezoekers zijn ruim van tevoren aanwezig voor dit spektakel, vechten om een plekje en kijken vervolgens met ontzag toe hoe Gods zoon ten hemel vaart.

Ik voegde me bij de menigte en zag wat het best omschreven kan worden als een Droomshow-versie van Jezus’ terugkeer op aarde. De zoon van God had een groot hart op zijn borst gelijmd en kwam vanaf de rots naar beneden gedaald met een kalme, zo niet levenloze uitdrukking op zijn gezicht. Toen opende en sloot hij zijn ogen, draaide hij een rondje om het noorden, oosten, zuiden en westen te zegenen, en begon weer aan zijn tocht naar boven, tot alleen zijn kroon en alwetende ogen nog zichtbaar waren boven de rand van de berg. Daarna was hij echt weg, precies op het moment dat een laatste bezielde “Hallelujah” uit de speakers knalde. De toeschouwers applaudisseerden gepassioneerd. Sommige mensen zouden het gebeuren ongetwijfeld pure blasfemie vinden, maar de meeste bezoekers die ik sprak benadrukten vooral de spirituele aspecten van Tierra Santa.


Een bezoeker kijkt verdrietig toe terwijl een kunststof beeld dat een Romeinse bruut moet voorstellen zonder genade Jezus martelt. Op de achtergrond is een weinig geloofwaardige replica van de Klaagmuur te zien.

Het feit dat er zowel een moskee als een synagoog in het christelijke pretpark staan vond ik wat vreemd. Ook zag ik standbeelden van Martin Luther, Paus Johannes Paulus de Tweede, Moeder Theresa en Ghandi verspreid over het park. Tijdens een interview met María Antonia Ferro, directeur van Tierra Santa, had ik de kans om te vragen waarom men die elementen had toegevoegd. In tegenstelling tot haar in historische kostuums uitgedoste werknemers droeg de directeur hoge hakken, een leren jasje en een dikke laag make-up. Om haar hals bungelde een duur ogend kruis aan een kettinkje.

Toen ik haar vroeg naar de niet-christelijke elementen in Tierra Santa, vertelde María Antonia me dat die zijn toegevoegd om trouw te blijven aan de geschiedenis. Tierra Santa wil laten zien hoe Jeruzalem was tijdens het leven van J275ezus. Ze benadrukte ook dat het park een multi-religieuze instelling heeft en dat een deel van de bezoekers helemaal niet christelijk is, maar andere geloven aanhangt. Op mijn vraag wat de bizarre standbeelden van belangrijke mensen uit de twintigste eeuw in het park doen, antwoordde María Antonia dat ze leidersfiguren waren die vochten voor vrede. “Die wilden we ook eren.” Dat verklaarde helaas niet de aanwezigheid van een historisch beeld van een inwoner van Jeruzalem die een pizzapunt verorbert. 


Een Romeinse soldaat houdt de wacht in Tierra Santa.

María Antonia had me alles verteld wat ik wilde horen over Tierra Santa’s aparte visie op het christendom en de geschiedenis ervan.

Ik was klaar voor mijn volgende pretpark, een magische plek waar politieke bewustwording bovenaan de agenda staat en kinderen genieten van een kijkje in de keuken van de Argentijnse democratie en haar allesbehalve vlekkeloze geschiedenis.


Het hoofdgebouw van La República is een kleurrijk kasteel dat erg doet denken aan dat van Doornroosje in Disneyland. Misschien dat mensen meer aandacht zouden besteden aan internationale betrekkingen als policiti echt in zulke gebouwen werkten.

La República de los Niños
Veel Argentijnen zijn ervan overtuigd dat Disneyland een slap aftreksel is van hun La República de los Niños, een pretpark in de stad La Plata dat kinderen de principes van een van de meest theatrale ideologiën ter wereld bijbrengt. Het verhaal gaat dat Walt Disney aan het begin van de jaren vijftig een bezoekje bracht aan La República de los Niños (‘De Kinderrepubliek’) en het concept later naar eigen inzicht aanpaste, met als resultaat Disneyland in Anaheim, Californië. Er bestaat uiteraard geen bewijs voor deze theorie, maar het is wel zo dat Disneyland zijn deuren zo’n drie jaar ná die van La República opende. Beide parken draaien om een fictief land met sprookjeskastelen en zijn gevuld met hysterische kinderen en ouders die als zombies achter hun kroost aanschuifelen.

La República zag vlak voor de Tweede Wereldoorlog het levenslicht, toen president Juan Domingo Perón en zijn vrouw Eva (beter bekend als Evita) bezig waren de Argentijnse samenleving voorgoed te hervormen. Een populistische regering zwaaide de scepter over het land, voortgestuwd door een ongebruikelijke combinatie van zelfverheerlijking en steun van de beroepsbevolking. Het Perón-bewind investeerde in stedelijke ontwikkeling en stimuleerde de arbeidersbeweging. Op deze manier werd een gecentraliseerde (en door velen als autoritair bestempelde) regering gevormd. De ruggegraat van Peróns sociale beleid was het controversiële Eva Perón Fonds, dat werd geleid door Evita. Het fonds zette zich in voor wezen en kinderen. La República de los Niños werd opgericht om kinderen iets bij te brengen over de rechten, waarden, verplichtingen en grondbeginselen van een democratie en diende als overdadig uithangbord voor het Fonds.
 

Bij een cursus bankieren vult een meisje een formulier           Een kind dat zichzelf tot voorzitter van het parlement heeft
in om een denkbeeldige lening aan te vragen.                          benoemd zit op het podium in het congresgebouw van La
Het is goed voor kinderen om op jonge leeftijd                          República. De architecten van het pretpark (Gallo, Lima en
te weten dat ze hun hele leven schulden zullen hebben.        Cuenca) ontwierpen de buitenkant van het gebouw naar voorbeeld
                                                                                                             van Westminster Palace in Londen. In het gebouw zelf is alles
                                                                                                             natuurlijk een paar maten kleiner, net als de minipolitici die er
                                                                                                             rondlopen. 

Het park werkt samen met lokale scholen en wordt op weekdagen gebruikt door hun leerlingen. In het weekend is het open voor publiek. Van tevoren geselecteerde kinderen kunnen er hun eigen regering vormen, wat ongetwijfeld de geheime fantasie is van iedere tienjarige snotneus. Het park heeft ook een aantal uiterst kindvriendelijke attracties, zoals een bank, een gevangenis, een radiostation, een legerbasis, overheidsgebouwen en zelfs een in scène gezette rechtszaak tegen een grote tabaksfabrikant. Inderdaad, hadden alle kinderen ter wereld maar een La República de los Niños om de hoek. Gezien het talent dat de Peróns voor propaganda hadden, ligt het voor de hand dat La República in het leven is geroepen om een klein leger van Perónnetjes te creëeren. Die theorie gaat er bij de directie van het pretpark echter niet in. “De Perón-regering was op dat moment vooral bezig om onderwijs bovenaan de agenda te zetten,” aldus Alberto Fernández Valdez, de baas van het radiostation voor kinderen. “En Evita was daar de drijvende kracht achter.”

Alberto vertelde me ook dat hij gedwongen wordt om “van die afschuwelijke muziek te draaien.” Later die middag schalde er een nummer door de speakers van het park waarvan de tekst eerst tot ‘een einde aan de onderdrukking van het volk’ opriep en daarna ‘lang leve de vrijheid’ jubelde. Het was eng.

Benieuwd als ik was naar een kinderdemocratie, wilde ik graag een oefening bijwonen waarbij de ‘bank’ een ‘lening’ van vijftig peso’s aan ieder kind verschafte. Dat kon. De kinderen moesten dertien peso’s gebruiken om een denkbeeldige telefoonrekening te betalen. Het leek allemaal niet veel te maken te hebben met de basisbeginselen van de Argentijnse regering, tot de begeleider vroeg of iemand de functie van banken kon uitleggen. “Boetes betalen!”, schreeuwde een jongetje, waarop de kinderen in de rij moesten om een aanvraag voor een ‘lening’ in te vullen, hun geld konden ophalen en daarna hun rekeningen betaalden. Het resultaat: enorme chaos. De kinderen renden schreeuwend door de kamer en beukten op elkaar in.

Toen na afloop de rust was hersteld, vroeg ik aan een aantal deelnemers hoe ze dachten over de Argentijnse regering en wat ze eventueel zouden willen veranderen. De zevenjarige Nicolás verklaarde dat hij spijbelen legaal zou maken als hij president was, en Alejandro van tien zei dat hij voor iedereen snoep zou kopen.

De eveneens tienjarige Agustín beloofde dat hij de veiligheid in Argentië zou verbeteren. Het gebrek daaraan is een groot probleem in het land. Damián, nog een tienjarige, vertelde me over zijn wens om de infrastructuur aan te pakken. Ook wilde hij ervoor zorgen dat mensen hun afval niet meer zomaar overal op straat gooien. Misschien is een regering geleid door kleine mensen met vieze neuzen en plakkerige t-shirts nog niet eens zo’n slecht idee. Ze lijken hun prioriteiten op een rijtje te hebben.

Na worstelingen met politiek en religie was het een opluchting om naar mijn laatste bestemming te mogen vertrekken, een plek die me deed verlangen naar een tijd waarin mens en dier nog met elkaar omgingen zonder dat er een hek tussen stond.


Volgens Santiago Semino, directeur van Luján Zoo, is         Dit jongetje gaf de tijger een dikke zoen nadat een medewerker van de
het voor kinderen over het algemeen verboden om             dierentuin daarop aandrong. Even later kwam hij terug voor meer kusjes.
de kooien van grote dieren te betreden. Deze familie
poseert echter vrolijk bij een schattige carnivoor. 

Luján Zoo
Bezoekers van dierentuin Luján Zoo kunnen, net als in iedere andere dierentuin, gevaarlijke dieren vanaf een veilige afstand bekijken. Het is daarnaast een van de weinige plekken ter wereld waar men grof geld neertelt voor de kans om verscheurd te worden in een dierenkooi. Samen met een handjevol attracties in onder andere Australië en Nieuw Zeeland biedt Luján Zoo de mogelijkheid om je neus tegen die van een gevaarlijk beest aan te wrijven. Op dit moment heeft de dierentuin vijftig verschillende dieren. Het totaal aantal beesten is vierhonderd. De meesten komen uit de privéverzameling van de familie Semino. Dat het park de nachtmerrie van iedere PR-medewerker is, zal niemand verbazen. Erg schadelijk voor het imago van Luján Zoo was een kritisch televisie-item dat in 2007 werd gemaakt door het journalistieke programma Crónicas Extremas (‘Extreme Verhalen’). Hierin werd naar voren gebracht dat dieren drugs toegediend kregen, het park minderjarigen in dienst had en dat er een provinciale wet die contact tussen mensen en wilde dieren verbiedt in de wind werd geslagen. De ondertoon van het verhaal was simpel: mensen moeten niet met hun leven spelen door zich in de nabijheid van onberekenbare wilde dieren te wagen. Een ongeschreven, maar daarom niet minder belangrijke wet.

Santiago Semino, manager van Luján Zoo en de zoon van directeur Jorge Semino, had weinig te zeggen over de hierboven genoemde wet. Maar hij gaf me zijn woord dat de dieren niet verdoofd worden, en voerde als bewijs daarvoor aan dat de dierentuin open staat voor publiek en zelfs stageplaatsen aanbiedt. “Het zou onmogelijk zijn om zoiets te verbergen,” aldus Santiago. Hij voegde daaraan toe dat katachtigen nachtdieren zijn, waardoor bezoekers de verkeerde indruk kunnen krijgen wanneer ze grote, slaperige katten tegenkomen. Erg geruststellend vond ik het niet klinken.


Dit is naar alle waarschijnlijkheid de poema die de schrijver van het artikel aanviel. Het is onmogelijk om dit met zekerheid te zeggen, aangezien alle poema’s er hetzelfde uitzien.

Santiago nam me mee voor een rondleiding door het park, maar het was onmogelijk om te bepalen in wat voor staat van bewustzijn de dieren zich bevonden. Ik zag er maar een paar die compleet van de wereld leken te zijn, maar de reden voor hun traagheid was onduidelijk. Overal om me heen leken gezinnen en stelletjes bijzonder veel plezier te beleven aan hun ongebruikelijke ontmoetingen met de dieren. Ik besloot dat het tijd was voor de complete Luján Zoo-ervaring. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en betrad kooi nummer vier om een enorme tijger de fles te geven. Voorzichtig bood ik de tijger en zijn schuurpapieren tong trillend een handjevol melk aan. De medewerkers van de dierentuin spoorden me aan mijn hand vlak onder de bek van de tijger te houden. Na deze ervaring voelde ik me onoverwinnelijk en liep ik zonder zorgen samen met hoofdtrainer Ariel Etchegaray de poemakooi in.

De poema had van meet af aan meer interesse in mij dan ieder dier dat ik daarvoor had gezien. Hij liep op me af en kwam beangstigend dicht met zijn bek bij mijn camera. Ariel jaagde hem weg, terwijl ik foto’s bleef maken. Toen landde er ineens een enorm gewicht op mijn rug. Ik wankelde, niet wetende wat er gebeurde, tot het me duidelijk werd. Puur afgaand op instinct rolde ik me zo klein mogelijk op, terwijl Ariel het beest van me aftrok. Ik deed een poging weg te rennen, maar de poema wierp zich weer op mijn rug. Ik voelde zijn poten overal op mijn lichaam en had me al bijna neergelegd bij het feit dat ik mijn gezicht of in ieder geval een lichaamsdeel zou verliezen. Maar Ariel wist me op miraculeuze wijze uit de klauwen van de poema te halen en me met geweld de kooi uit te duwen. Santiago gooide de deur dicht. Ariel worstelde nog even met de poema maar ontsnapte toen ook heelhuids. Verward stommelde ik naar buiten, waar een kleine menigte met afschuw had toegekeken.

Ariel en Santiago ondersteunden mijn trillende lijf op weg naar de Eerste Hulp. Gelukkig was het incident vooral traumatiserend geweest en had ik geen verwondingen opgelopen afgezien van een paar blauwe plekken op mijn armen en benen, zwellingen in mijn gezicht en wat schrammen. Nadat ik was opgelapt keerde ik terug naar de twee heren, die zich beiden meer zorgen leken te maken over mijn artikel dan over mijn gezondheid. Ik verzekerde hen dat alles in orde was en we vervolgden de tour richting de beren, maar ik herinner me eigenlijk weinig van de rest van de dag. Santiago belde en sms’te me in de dagen daarop herhaaldelijk om te vragen hoe het met me ging. Hij liet weten dat het hem erg aan het hart ging, maar waar hij precies op doelde werd me niet duidelijk.                                                                                                   

]]> http://www.vice.com/145920 Sara Rafsky travel, The Vice Guide to Travel: Takanakuy - Part 1 http://www.vice.com/nl/the-vice-guide-to-travel/takanakuy-part-1 Wed, 06 Jun 2012 03:00:00 +0100 December is ieder jaar weer een bijzonder speciale maand in het Peruviaanse Chumbivilcas. De meiden vlechten enthousiast hun haren, trekken hun mooiste brokaten rokken aan en dragen prachtige hoeden. De jongens zetten hun mooiste bivakmuts op, trekken leren beenkappen aan en zetten een dode vogel op hun hoofd. Daarna verzamelt iedereen zich op kerstochtend om elkaar helemaal kapot te slaan. Takanakuy is een gevechtsceremonie die zijn oorsprong kent in de pre-Spaanse en pre-Inca-geschiedenis van de Andes. Met slechts drie politiemannen is er niet echt sprake van een rechtssysteem in Chumbivilcas. Dorpelingen en stedelingen uit de regio sparen het hele jaar geschillen op om op Takanakuy hun vijanden in het gezicht te slaan. Terwijl het bij sommigen gaat over legitieme juridische grieven, komen andere gevechten voort uit gedoe over meisjes of persoonlijke frustraties. Veel mensen vechten ook gewoon om een goed gevecht te hebben (of ze zijn dronken). Maar het belangrijkste: ze zien er allemaal uit als bergmannen in een post-apocalyptische DMT-nachtmerrie.

Lees meer hier: Kerst in de Andes

Takanakuy foto's door Lele Saveri

]]> http://www.vice.com/145256 Thomas Morton travel, Gothicdag in Disneyland! http://www.vice.com/nl/read/disneyland-california-goth-day Thu, 31 May 2012 12:45:00 +0100

Vorig weekend ging ik naar de 12de jaarlijkse "Vleermuizendag in het Pretpark". Hoewel je het nooit van de naam zou vermoeden, is het een dag waarop honderden gothics samenkomen in Disneyland California voor een dagje imago-inverterende pret. (Wie heeft dat in godsnaam bedacht? En wat betekent het?) 

De grootste gebeurtenis van de dag is een groepsfoto die voor Assepoesters kasteel wordt genomen. Hier probeert iedereen zijn plekje te vinden. Die guy in het paars ging zijn plek voor niets en niemand opgeven.

En hier wordt de foto gemaakt. In plaats van 'Cheeeeese' werd er gekozen voor het veel gewaagdere 'Bloooooody!'.

Ik kon niet ver genoeg naar achteren om iedereen op het kiekje te krijgen, maar dit zou je een idee moeten geven van hoeveel mensen er waren. Ik gok het aantal aanwezige gothics op: een boel. 

Deze petjes worden niet ter plaatse verkocht. Je moet ze online bestellen, dus hier is iets wat ik geleerd heb: gothics zijn erg georganiseerd.

Dit meisje kan geen enkel idee hebben van wat er allemaal gaande is. Denk jij dat ze nu naar Donald en Mickey kijkt en denkt dat ze zich alleen voor Disneyland verkleed hebben?

Tenzij je een 85-jarige vrouw bent zonder televisie, weet je ondertussen wel dat gothics net zo gehomogeniseerd zijn als alle andere subculturen. Het zijn gewoon normale mensen, behalve dat hun kleren gek zijn op een andere manier dan dat normale kleren gek zijn, en dat ze doen alsof ze van duistere shit houden. Of misschien houden sommigen onder hen wel echt van duistere shit, weet ik veel. Maar ik ben er vrij zeker van dat dat soort gothics ergens in Zweden dieren aan het offeren zijn en niet rondhangen bij "Vleermuizendag in het Pretpark".

Naast de hoeveelheid zwart die gedragen werd en de ontstellende hoeveelheid Nightmare before Christmas-spullen die gekocht werden, was het enige verschil dat me opviel tussen de gothics en de "normalo's", dat wanneer een normaal-uitziend persoon een gothic om een foto vroeg, de gothic er erg enthousiast van werd en erna minutenlang glunderde.

Een beetje als deze vrouw, waar ik een foto van maakte. Nadat ik de foto genomen had, gaf ze me haar kaartje:

Wat een erg bizar ding was om iemand te geven in Dineyland.

Behalve het bovenstaande, leek het erop dat de gothics er niet waren om Sneeuwitjes kasteel te bestormen, maar best content waren met standaard Disneyland-plezier. In de theekopjes zitten bijvoorbeeld...

Of zonder iemand te verwonderen vijf keer achter elkaar in het spookhuis te gaan...

Of, samen met een ontstellende hoeveelheid andere mensen, vrijwillig anderhalf uur in de rij wachten op Splash Mountain...

Of in hele kleine bootjes varen...

Of shirts dragen die waarschijnlijk een beetje ongepast zijn om te dragen naast een draaimolen vol prepubers, man...

Of het dragen van veel, veel, veel te veel lagen voor een zonnige meizondag in Californië...

Of Toy Story-speeltjes kopen...

Of het luisteren van muziek door koptelefoons terwijl je met je dochter rondloopt. (Op dit formaat kan je niet zien dat ze dat doet, maar ik zweer je dat dit aan de hand was. WTF, gothic-moeder?)

Iets later op de dag was er een tweede fotobijeenkomst voor de kids. Vermoedelijk zodat ze tien jaar later hierop terug kunnen kijken en zweren dat ze nooit meer met hun ouders zullen praten.

Hey, kinderen! Het spijt me dat jullie ouders jullie zo hebben gekleed. Tenzij je het er zelf mee eens bent. Dan is het oké!

Oh. Er was ook een eclips. Wat vermoedelijk ook de reden is waarom ze de bijeenkomst die dag gepland hadden.

Ik ben geen expert in het fotograferen van eclipsen (wat je na de voorgaande foto waarschijnlijk al vermoedde), maar ik weet vrijwel zeker dat deze foto's nergens op gaan lijken, mensen.

Er was even later nog een fotogelegenheid voor iedereen op de treden van het Spookhuis. Maar dit was de rij daarvoor en ik was uitgegothicd, dus toen ben ik naar huis gegaan.

Ik liep onderweg naar de uitgang nog wel langs deze geweldig-uitiziende dame. Er was serieus een vrouw die de ogen van haar kinderen afschermde toen ze langsliep. Wat awesome was.

Lang verhaal kort: Gothics + Disney = een leuk dagje uit!

Volg Jamie op Twitter: @JLCT

]]> http://www.vice.com/144734 Jamie Lee Curtis Taete travel, Goth Day at Disneyland, Bats Day in the Fun Park, Goths, Disney, juxtapositions Argentijnse hooligans zijn groot fan van voetbal en georganiseerde misdaad http://www.vice.com/nl/read/argentijnse-hooligans-zijn-groot-fan-van-voetbal-en-georganiseerde-misdaad Thu, 19 Apr 2012 08:35:00 +0100

Er woedt sinds kort een hernieuwde machtsstrijd binnen La Doce. La Doce is de supportersclub van voetbalclub Boca Juniors in Buenos Aires. Maar behalve voetballers aanmoedigen is La Doce, vrij vertaald ‘De twaalfde man’, ook een georganiseerde groep criminelen, door de buurtbewoners maffia genoemd.

De kerngroep van de supportersclub annex maffia bestaat doorgaans uit vijfhonderd personen. Er bestaat een sterke hiërarchie binnen de groep, die bestaat uit drie machtsringen. De eerste ring bestaat uit de algemene leider en de leiders van de verschillende facties binnen La Doce. De tweede en derde ring bestaan uit mensen die de bevelen en opdrachten van de mannen in de eerste ring uitvoeren. De groep haalt per jaar honderdduizenden dollars binnen met onder andere het verkopen van entreebewijzen voor thuiswedstrijden, het beheren van parkeerruimte rond het stadion, het afpersen van spelers en clubfunctionarissen, het verkopen van diensten aan politici, het witwassen van geld en drugshandel. Ze hebben veel macht vanwege hun politieke connecties. Mede hierdoor kun je van een gecoördineerde aanpak vanuit de Argentijnse overheid tegen La Doce niet spreken. Het aanvoeren van deze georganiseerde criminelen is een buitengewoon lucratieve positie. En daar beginnen de problemen.

Rafael Di Zeo

Na een gevangenisstraf van ruim vier jaar is voormalig La Doce-leider Rafael “Rafa” Di Zeo namelijk weer terug. Tijdens zijn afwezigheid werd zijn plek waargenomen door Mauro Martín, een voormalig luitenant van Di Zeo, nadat hij in een directe confrontatie had afgerekend met Richard ‘El Uruguayo’ Fernández. Het oorspronkelijke idee was, althans voor Di Zeo, dat Martín zijn plekje warm zou houden tot hij terugkwam uit de gevangenis. Het liep anders. Di Zeo werd in mei 2010 voorwaardelijk vrijgelaten en het was wachten op zijn terugkeer in het stadion.

Deze kwam op 30 november 2011 tijdens de thuiswedstrijd tegen Atlético Rafaela, nadat hij zijn oude groep weer bij elkaar had verzameld. Hij was echter niet welkom naast Mauro Martín op de tribune en dus verkoos Rafa de tribune tegenover die van La Doce. Een bizar aangezicht. Twee rivaliserende facties van La Doce op twee verschillende plaatsen in het stadion. Hoewel er een extreme spanning in en rond het stadion hing tijdens en na de wedstrijd, kon een directe confrontatie tussen de twee groepen worden voorkomen.

Mauro Martín

De vorige ‘oorlog’ binnen La Doce, de oorlog die Mauro Martín zijn scepter opleverde, eindigde in een publieke schietpartij in een McDonald’s vol met onschuldige omstanders aan de rand van La Boca. Geen Happy Meal dus. De kemphanen Mauro en Rafa mogen voorlopig zelf uit veiligheidsoverwegingen geen stadion betreden, maar hun achterban wel. Di Zeo zegt de confrontatie niet op te zoeken, maar zal ook niets uit de weg gaan. Mauro Martín lijkt voor dezelfde tactiek te hebben gekozen. Heel Argentinië vreest voor een stilte voor de storm. Rafael Di Zeo lijkt echter de steun van de Argentijnse autoriteiten achter zich te hebben nadat hij is gezien in een supermarkt met de Argentijnse minister van Veiligheid, Carlos Aranda. Hoewel de twee het onderlinge treffen kort hielden en het deden voorkomen als een toevallige ontmoeting, zou Aranda volgens ingewijden Di Zeo hebben gevraagd de rust te bewaren. Het geeft de verhoudingen goed weer. La Doce en de Argentijnse politiek zijn geen vreemden voor elkaar. Stel je eens voor, Ivo Opstelten gezellig in gesprek met Holleeder. De nabije toekomst zal uitwijzen wie voortaan de vaste gesprekspartner van de minister wordt, meneer Martín of meneer Di Zeo.

Teun Heuvelink deed voor zijn afstudeerscriptie onderzoek naar de identiteit van La Doce in de wijk La Boca, waar Boca Juniors is gehuisvest. Voor het onderzoek woonde hij drie maanden in de wijk en bezocht hij vele thuiswedstrijden van de club.

La Doce nog even in bewegend beeld:

]]> http://www.vice.com/138935 Teun Heuvelink travel, La Doce, Argentinie, Boca Juniors In India zijn ontzettend veel mensen ontzettend dik http://www.vice.com/nl/read/in-india-zijn-ontzettend-veel-mensen-ontzettend-dik Thu, 22 Mar 2012 12:00:00 +0000
 
In India is obesitas een reusachtig probleem. Je verwacht het niet, maar het zijn daar Amerikaanse toestanden, qua zwaarlijvigheid. De 23-jarige fotograaf Marleen Hoftijzer maakte voor haar afstudeerproject aan het St.Joost een serie over obesitaspatiënten in het land. Vorige maand keerde ze terug van een maand India, waar ze de obesitasepidemie vastlegde.
 
VICE: Hoe kwam je terecht bij het onderwerp obesitas in India?
Marleen Hoftijzer: Ik verzamel altijd artikelen over gezondheid en eetproblemen, want ik vind dat heel interessant. Zo heb ik in India monniken van het jaïnisme gefotografeerd - zij hebben een extreem bewust dieet - en ben ik momenteel bezig met een documentaire over een bejaarde anorectische vrouw die al vanaf haar pubertijd aan de ziekte lijdt.
 
Voordat ik mijn reis had gepland, las ik een artikel over obesitas- en diabetesproblemen in India en Indonesië. Ik kon me dat niet voorstellen bij een ontwikkelingsland, en daarom besloot ik me erin te verdiepen voor mijn afstudeerproject. Tijdens mijn reis heb ik me vooral gefocust op eetgewoontes in sloppenwijken. Het voedingspatroon wordt daar niet alleen beïnvloed door culturele gewoontes en tradities, maar ook door armoede.
 
 
Op je site schrijf je dat 80% van alle nieuwe gevallen van hart- en vaatziekten worden ontdekt in ontwikkelingslanden. De daaruit voortvloeiende epidemie van diabetes noem je een ramp. Maar hoe is die ramp ontstaan? Wat eten mensen in India? 
Ze frituren bijna alles. Het is begrijpelijk dat ze dat doen, vanwege de hygiëne, maar ze strooien er na het frituren ook nog flink wat suiker overheen. Verder eten ze aan fruit enkel bananen. Dat is niet gezond, omdat er in bananen veel calorieën en natuurlijke suikers zitten. Ander fruit is meestal te duur. Zo kost een banaan vier roepie en een appel zestig. India heeft het hoogste aantal diabetespatiënten ter wereld.
 
Is er wel goedkoop gezond voedsel verkrijgbaar?
Mensen kopen hun maaltijden op straat, want zelf hebben ze geen keuken of hout om op te koken. Op straat zie je veel mannen deegballetjes bakken in heel goedkope olie. Het is allemaal zo zoet. Toen ik het een keer proefde werd ik echt misselijk van de hoeveelheid suiker. Ik heb een keer fruit gekocht dat was schoongespoeld met lokaal water. Ik ben daar drie dagen ziek van geweest.
 
 
Is obesitas vooral een probleem van de armen?
Nee, ook de rijkere mensen zijn te dik. Ze zijn dol op hun eigen Indische snacks. Tijdens het avondeten dippen ze witte broden in een soort puree, wat voor hen ‘groente’ is. Over de puree zit meestal nog een dikke laag room.
 
Is er onder de rijke mensen geen schoonheidsideaal van slank zijn?
Je ziet in de chique wijken dat er zich een paar sportscholen hebben gevestigd. Mensen worden zich geleidelijk bewust van het schoonheidsideaal, maar er zijn verder weinig faciliteiten op het gebied van sport. En met vliegeren, de grootste Indiase traditie, verbrand je ook niet veel calorieën.
 
Hoe vonden ze het om te worden gefotografeerd?
In India gaan mensen heel makkelijk op de foto. Ik was daar echt verbaasd over. Hier kun je niet zomaar iedereen fotograferen, maar daar voelen ze zich vereerd. Ze denken dat ze beroemd worden of dat ze er geld uit kunnen halen. Bovendien schamen ze zich niet voor hun overgewicht.
 
 
Wat is er aan de hand met de rottende voet?
Onder diabetespatiënten die langer dan zes tot zeven jaar aan de ziekte lijden, heeft 40 tot 50% een voetafwijking. Doordat hun gevoel door de diabetes is verminderd, merken ze wondjes aan hun voet vaak pas laat op. Het ziet er onschuldig uit, maar kan leiden tot ernstige infecties die de bloedsuikerspiegel ontregelt. Als voetinfecties niet goed behandeld worden, kan het zijn dat de voet geamputeerd moet worden. In sloppenwijken worden patiënten niet regelmatig gecontroleerd, daardoor komen amputaties vaak voor.
 
Zijn er instanties die wat aan de problemen doen?
Nee, het is daar allemaal zo slecht georganiseerd. Toen ik tijdens een operatie mocht fotograferen, zag ik vieze haarelastiekjes en mobieltjes tussen het gereedschap liggen. Dat was in een publiek ziekenhuis in een sloppenwijk. Het is heel lastig om een nieuw beleid door te voeren, omdat eerst de mentaliteit van de mensen moet veranderen.
 
 
Is er wel kennis over diabetes en obesitas?
Er is een diabeteskliniek in New Dehli, maar alleen rijke mensen kunnen daar een behandeling betalen. Verder zijn veel medicijnen moeilijk verkrijgbaar.
 
Wat ga je met de foto’s doen?
Jaap Seidell, diabeteswetenschapper aan de Vrije Universiteit, gaat wetenschappelijke teksten bij mijn foto’s schrijven. Hij heeft me ook geholpen om aan informatie en contacten in India te komen. Als zijn teksten klaar zijn, gebruikt hij mijn foto’s bij lezingen en wanneer hij het probleem aan de kaak stelt bij internationale gezondheidsorganisaties. Zo krijgen mensen een duidelijker beeld van wat de problemen zijn. Ik wil vaker samenwerken met wetenschappers, zodat mijn foto’s een functie krijgen en niet alleen worden gepubliceerd in magazines. Foto’s kunnen een grafiek met cijfers aanvullen door te verduidelijken hoe een situatie eruitziet.
 
Veel succes!
]]> http://www.vice.com/135424 Karlijn Kuijpers travel, India, Dikke mensen, obesitas, Marleen Hoftijzer Kerst in de Andes http://www.vice.com/nl/read/kerst-in-de-andes-0000083-v7n3 Wed, 07 Mar 2012 00:00:00 +0000

December is ieder jaar weer een bijzonder speciale maand in het Peruviaanse Chumbivilcas. De meiden vlechten enthousiast hun haren, trekken hun mooiste brokaten rokken aan en dragen prachtige hoeden. De jongens zetten hun mooiste bivakmuts op, trekken leren beenkappen aan en zetten een dode vogel op hun hoofd. Daarna verzamelt iedereen zich op kerstochtend om elkaar helemaal kapot te slaan. Takanakuy is een gevechtsceremonie die zijn oorsprong kent in de pre-Spaanse en pre-Inca-geschiedenis van de Andes. Met slechts drie politiemannen is er niet echt sprake van een rechtssysteem in Chumbivilcas. Dorpelingen en stedelingen uit de regio sparen het hele jaar geschillen op om op Takanakuy hun vijanden in het gezicht te slaan. Terwijl het bij sommigen gaat over legitieme juridische grieven, komen andere gevechten voort uit gedoe over meisjes of persoonlijke frustraties. Veel mensen vechten ook gewoon om een goed gevecht te hebben (of ze zijn dronken). Maar het belangrijkste: ze zien er allemaal uit als bergmannen in een post-apocalyptische DMT-nachtmerrie.

Bekijk binnenkort onze video over het Takanakuy-gevecht van kerst 2011 op VICE.com.






HOI! WIE IS JOUW FAVORIETE TAKANAKUY-PERSONAGE?
Illustraties door Víctor Laime Mantilla, Uit Takanakuy: Cuando La Sangre Hierve

Als je het niet erg vindt om uitgemaakt te worden voor q’ara gallo (naakte haan) dan kun je gewoon een uyach’ullu (bivakmuts) opzetten en aandoen wat je wilt als je naar Takanakuy gaat. Een verscheurde nu-metal-spijkerbroek bijvoorbeeld, of een weerwolfmasker. Voor mannen met minder zekerheid in hun lijf zijn hier een paar traditionele Takanakuy-personages die als voorbeeld kunnen dienen.
 

  MAJEÑO
Een Majeño woont aan de Majes-rivier. Een wollen rijbroek, sportieve korte hoed, traditionele Peruaanse jas en een uitgeholde stierenhoorn voor drank zijn de basiselementen van de outfit. Het masker heeft veel geheimzinnige symbolen (de kleuren stellen de vier ‘kwadranten’ van het universum voor), en —belangrijker nog—je kunt je baas of burgermeester anoniem en consequentieloos lens meppen. Door te piepen met een hoog vogelstemmetje zorg je dat je volstrekt onherkenbaar blijft, wat verontrustend klinkt als dat door vijftig enorme mannen in bivakmutsen tegelijkertijd gedaan wordt.

NEGRO
De Takanakuy Negro is nauwelijks gebaseerd op negers, maar meer op het soort mannen dat negers in bezit heeft. Slavendrijvers, dus. Om een Negro te worden trek je kniehoge laarzen aan en combineer je die met een leuk worstelbroekje, shirt, vest en een roze of babyblauwe cape. Dat top je af met een in glanzend cadeaupapier verpakte kartonnen kroon met een ster erop geplakt. En dan ga je dus in imponerende zwierige cirkels ronddansen als een trotse haan—het heilige dier van de Negro’s. De outfit van de Negros was vroeger voor de meer welvarende mannen in de stad en diende als de tegenhanger van de dronken Majeñolui. Geleidelijk werd Negro minder het kostuum van de rijke man als wel van de beste vechters. Tegenwoordig heeft het pak niet echt meer een betekenis, maar de Negros zijn nog steeds vaak de verfijndste lui en de beste dansers, bovendien.		  






QARA CAPA
Dit betekent “sprinkhaan” in inheemse Quechua-taal, en is eigenlijk ook gewoon een wat inheemsere variant van de Langosta. De cape is een leuk detail.		   LANGOSTA
Langosta betekent “kreeft” in het Spaans, maar om de een of andere reden ook “sprinkhaan” (het hoeft allemaal niet per se zo verwarrend, Spaans). In de jaren veertig van de vorige eeuw werden de gewassen van de Chumbivilaca’s verwoest door een sprinkhanenplaag. Tijdens de gevechten begonnen de mannen zich daarom dus te kleden als sprinkhanen. Met als natuurlijk gevolg dat het jaar daarop alle sprinkhanen verdwenen waren. De helder gekleurde regenjas en broek moeten de glimmende buik van een insect voorstellen, en een plastic mijnwerkershelm of een dode vogel rond de nek maakt het helemaal af. De Langosta is de meest betaalbare look van dit rijtje.
   
   

 

QARAWATANNA
De Qarawatannas hebben de traditionele Majeño-look wat toffer gemaakt door wollen jasjes te verruilen voor leren jasjes, in plaats van een hoed een opgezette vogel of vos op het hoofd te dragen en de paardrijbroek te verwisselen met een enorme motorrijbroekken. De meeste jonge mannen gaan tegenwoordig voor Qarawatanna, want deze look heeft gewoon de hardste en intimiderende uitstraling.

 

]]> http://www.vice.com/132615 Lele Saveri travel, Deze dame wil kippen redden en ze keihard knuffelen http://www.vice.com/nl/read/deze-dame-wil-kippen-redden-en-ze-keihard-knuffelen-0000065-v7n2 Wed, 22 Feb 2012 15:00:00 +0000
Sharon en haar collega’s breken in bij fokkerijen waar ze de omstandigheden vastleggen op foto en film. Deze jongen valt in de prijzen, want die wordt meegenomen.

Het probleem met dierenactivisten is vaak vooral dat ze geen gevoel voor PR hebben. Er zit een mottige lucht aan bivakmutsen, militante dierenliefde en het eens zijn met Moby. Hun punt is helder—ze willen niet dat dieren met duizend tegelijk in een hokje gepropt worden, gedwongen om een pootje in het oog van een soortgenoot te planten om een beetje te kunnen zitten en vervolgens die soortgenoot uit verdriet maar op te eten—maar met vandalisme, inbraak en het loslaten van een miljoen panische beestjes maak je geen vrienden. Bovendien valt een groep mensen die de stad beplakt met stickers waar “EET GEEN DIEREN VLEES” op staat gewoon niet serieus te nemen. “GEBRUIK GEEN OVERBODIGE SPATIES” is het enige denkbare antwoord daarop.

Sharon Núñez is een Spaans-Ierse dierenactiviste die haar zaak anders aanpakt. Een dierenminnende PR-machine, is zij. In Spanje richtte zij de organisatie Animal Equality op. Die groep voert illegale acties uit waarbij de leden volledig in de openheid treden—hun naam en achtergrond zijn voor iedereen bekend. Ze voeren ‘open rescues’ uit, waarbij ze met een cameraman en een fotograaf erbij een handje dieren uit een bioindustrieschuur stelen. Een dierenarts laat de kijkers thuis zien wat voor schade het beestje door zijn verkommering heeft opgelopen, waarna de actievoerders de dieren naar een geheim weitje meenemen. Daar kunnen de beesten tot hun natuurlijke dood ravotten en met de actievoerders knuffelen. De camera registreert alles, en de video is te vinden op de website van de organisatie. Hoewel de leden van Animal Equality door die openheid makkelijker op te pakken zijn, wordt dat oppakken ineens ook een stuk gemener. Want wie veroordeelt een groepje mensen dat een paar kippetjes uit een miljoenenschuur steelt, om vervolgens die kippetjes een naam en vertroeteling te geven?

Nou, twaalf leden van Animal Equality zijn in juni 2011 opgepakt, en worden verdacht van—wat de rechter in de zaak zelf noemt—ecoterrorisme. Sharon wacht mogelijk vijf jaar cel in Spanje, waar er niet elke dag veganistische kikkererwtenschotel op het menu gaat staan. We spraken haar via Skype.

VICE: Jullie zijn opgepakt omdat jullie ervan verdacht worden in 2007 twintigduizend nertsen vrijgelaten te hebben. Maar jullie aanpak is toch juist dat jullie na een inbraak in een fokkerij een stuk of vijf diertjes kiezen om die in het zonnetje te zetten? Niet om een hele kudde de vrijheid in te sturen?
Sharon Núñez: Ja, klopt. Met die nertsen hebben we niks te maken. Bij ons gaat het erom dat we willen dat mensen nadenken over de uitbuiting van dieren, dat ze zien wat er gebeurt op boerderijen, bij slachterijen en in laboratoria. Daarom doen we alleen open en kleinschalige reddingsacties. We laten nooit hordes nertsen zomaar vrij.


Het is volgens Sharon heel moeilijk kiezen welke beestjes ze meeneemt en welke niet. Smakelijk zien ze er allemaal niet echt uit, dus daar ben je al niks mee geholpen.

Wat me opvalt aan jullie site, is dat ik me in alles wat er opstaat best goed kan vinden, terwijl ik niets met dierenrechten heb. Ik erger me altijd nogal aan PETA-achtige propaganda en door zalvende vrouwenstemmen begeleide reclames op tv vol magere puppy’s met bloeddoorlopen oogjes. Maar jullie teksten wekken nul irritatie bij me op, en de video’s zijn leuk om te kijken. Hoe zijn jullie met je communicatie bezig?
Nou kijk, de meeste mensen stellen geen vragen bij de ideeën waarmee ze grootgebracht zijn. Ze hebben zich nooit afgevraagd waarom we niet alle individuen die op deze planeet leven gelijkwaardig behandelen. Ik zeg niet dat koeien ook moeten stemmen, maar ook koeien zijn zich bewust van wat er gaande is. Als je een kalfje bij zijn moeder weghaalt, lijdt dat beestje eronder. De kern van onze organisatie is dat dieren gelijkwaardig zijn en gerespecteerd moeten worden. Maar..

Maar?
We zijn dus altijd op zoek naar de balans waarin het publiek meegaat met dat uitgangspunt. Als we het hebben over “mensen en andere dieren”—en dieren zo gelijkstellen aan mensen—dan werkt dat vaak goed bij het publiek. Dan zijn mensen het eerder met je eens dat uitbuiting onacceptabel is. Video’s die toewerken naar een fijn einde kijk je liever en makkelijker dan eentje die in bloed en horror verzandt. En we weten ook dat als we bijvoorbeeld een radiointerview van drie minuten doen, we onze woorden heel precies moeten kiezen.

Hoe doe je dat?
Wij vinden bijvoorbeeld dat inseminatie van koeien gewoon ordinaire verkrachting is, want er is seksueel contact waar ze geen toestemming voor gegeven hebben, en waar ze onder lijden. Maar als wij in het publieke debat het woord ‘verkrachting’ gebruiken, haakt het publiek af. Mensen blokkeren, horen alleen dat woord en maken zich kwaad. Daarom leggen we de nadruk op krachtige beelden die empathie opwekken. Een kalfje dat ruw van zijn moeder gescheiden wordt, bijvoorbeeld. Dat is een heel zielig beeld, en daarin kunnen mensen zich inleven.

En buiten de woordkeus?
Mijn collega Javier is onze woordvoerder. Hij ziet er thuis uit zoals je van een dierenactivist zou verwachten, maar in de media en bij openbare gelegenheden verschijnt hij meestal in pak. Dan stoort niemand zich aan hoe hij zich kleedt.


Een verfomfaaide kip in een weitje, van zijn nieuwe leven aan het genieten. Dit lijkt me niets minder dan het kippen-equivalent van een sprongetje in de lucht doen en je hakken tegen elkaar klappen. Foto door Jonás Amadeo Lucas.

Hoe bepaal je die lijn?
Het meeste is gewoon gezond verstand. En we worden geholpen door studenten marketing en communicatie. Bij onze open rescues is er altijd een professionele fotograaf mee. In de video’s proberen we een verhaal te vertellen: eerst krijg je het afschuwelijke beeld van hoe dieren leven en sterven in die industrie, en vervolgens komt de positieve beloning van dat er een paar beestjes gered worden. Je kunt meevoelen met het dier en met de activist die het dier gered heeft. Die activist had iedereen kunnen zijn—daarom dragen we geen bivakmutsen en is onze identiteit geen geheim. De activist is een gewoon mens die erop uitgaat om iets te doen waar hij of zij in gelooft.

Je zus runt de Britse tak van Animal Equality. Ben je activistisch opgevoed?
Nee, helemaal niet. Mijn zus en ik hebben het activisme zelf ontdekt, en we richten ons hele leven daarmee in. We laten onze ouders langzaam wennen aan het idee dat wij nooit een traditioneel leven zullen leiden. Er zullen nooit kleinkinderen zijn voor ze, bijvoorbeeld. Dat vinden ze heel erg, want mijn ouders zijn juist heel conservatief en traditioneel ingesteld. Maar door wat mijn zus en ik willen doen met ons leven zit het er niet in dat we iedere zondag met baby’s bij ze op de koffie komen.

Je bent in afwachting van de rechtszaak. Denk je echt dat je naar de gevangenis moet?
Sommigen van ons worden verdacht van misdaden waar vijf jaar gevangenisstraf op staat. Ik heb wel altijd veel nagedacht over de gevangenis. Ik ben eerder gearresteerd geweest en ben om de een of andere reden altijd doodsbang geweest voor de politie. Maar ik heb altijd geweten dat op een zeker moment ikzelf of iemand die me dierbaar is—mijn zus, mijn vriend, mijn andere collega’s—de gevangenis in zou moeten. Als het gebeurt dan ben ik er denk ik wel klaar voor.

Ik las dat de rechter die is aangesteld voor je zaak jullie in de media al ecoterroristen heeft genoemd.
Ja, dat is onvoorstelbaar. Er is niks terroristisch aan wat we doen. Ook blijkt de vader van die rechter vroeger een nertsenboerderij gehad te hebben. Hij kan dus niet objectief oordelen over onze zaak, en we hebben bezwaar tegen hem ingediend. We wachten nog af wat er daarmee gaat gebeuren.

Marjolein Busstra is onderdeel van LegeFles Producties, een creatief collectief dat een week lang op pad ging met Animal Equality. Marjolein deed mee met een open rescue, wat volgens haar doodeng was. Een kort videoverslag hiervan is te zien op www.legefles.com. Ander werk van Marjolein vind je op www.marjoleinbusstra.com.

Foto’s door Marjolein Busstra

]]> http://www.vice.com/123997 Wiegertje Postma en Marjolein Busstra travel, ecoterrorisme, dierenvriend, open rescue, vies haar, kippenleed Zuid-Amerikaanse paspoppen zijn de engste paspoppen http://www.vice.com/nl/read/zuid-amerikaanse-paspoppen-zijn-de-engste-paspoppen Sun, 12 Feb 2012 08:00:00 +0000 Wandelen door Zuid-Amerikaanse steden, beste lezer, is geen pretje. Ik was afgelopen tijd een poosje in Zuid-Amerika, dus ik kan het weten. Vooral als het donker wordt lopen er onophoudelijk rillingen van angst over je rug. Serieus, het is belachelijk eng, en de reden dat dat zo is, is omdat er in alle kledingwinkels paspoppen staan die eruitzien als orgaanliefhebbende zombies, verminkte kinderen en best wel geile meisjeslijken. Fantaseer tijdens het bekijken van deze foto's vooral steeds het stervende geluid van een panfluit erbij.

]]> http://www.vice.com/127651 Ewout Lowie travel, paspoppen, Zuid-Amerika, eng, heel erg eng The Vice Guide to Travel: Dit zijn de waria's - Part 1 http://www.vice.com/nl/the-vice-guide-to-travel/the-warias-part-1 Mon, 06 Feb 2012 12:00:00 +0000 VICE gaat naar Indonesië om daar een bezoek te brengen aan de Senin-Kamisschool, een Islamitische school voor moslimtravestieten. Hannah Brooks, onze host, stelt ons daar voor aan de stichter van de school, Maryani, en de rest van de dames die er wonen. Vervolgens neemt Maryani Hannah mee naar een begrafenis in de buurt om haar te vertellen over de moeilijkheden van het leven als moslimtravestiet. 

Lees meer over de waria's in het artikel wat we eerder publiceerden: Waria's zijn paria's

]]> http://www.vice.com/125130 travel, moslims, Transseksuelen, Waria's, Indonesie, Java, Islamschool, travestieten De Mungiki, de Taliban en ik http://www.vice.com/nl/read/de-mungiki-de-taliban-en-ik-0000063-v7n2 Mon, 30 Jan 2012 13:00:00 +0000
Taliban-lid Caleb Yare vertelde hoe de Luos verrast werden door de gewapende Mungiki-leden die Mathare binnenvielen na de verkiezingen van 2007. Ze vochten terug met kapmessen en stenen, en af en toe gooiden ze een betonblok van het dak af om de aanvallers tegen te houden.

George Kamande rolde zijn mouwen omhoog om z’n littekens te laten zien. “Je legt een eed af. Ik maak een snee in mijn arm en jij in de jouwe—zo mengen we het bloed. Ik drink uit jouw wond en jij drinkt uit mijn wond. Dan zijn we verbonden en kun je je nooit overgeven aan de vijand,” legde hij uit.

Dit is het ritueel dat gangsters in Kenia ondergaan voordat ze erop uittrekken voor een missie. De meeste littekens vind je dan ook in Mwiki, een buurt in het district Kasani in Nairobi. De wijk is obsceen arm en zo link dat mensen met een beetje verstand er niet in hun eentje rondlopen. Op een ziedend hete middag had ik hier een afspraak met de leden van de Mungiki: de meest beruchte en gewelddadige sekte/politieke beweging van Kenia, en wellicht de grootste bende maffiosi ter wereld.

Ik zat op een krukje in een stinkende zwijnenstal toen ik kennis maakte met Kamande, een schoenpoetser die ‘s nachts een centje bijverdient door allerlei dubieuze klusjes te doen voor de Mungiki. Hij schaamde zich niet voor zijn bijbaan. “We zijn gewoon huurmoordenaars,” zei hij toen ik vroeg wat voor opdrachten hij eigenlijk deed. Dat was precies het soort halfware antwoord dat ik had verwacht.

De Mungiki (wat letterlijk ‘menigte’ of ‘massa’ betekent) ontstond in de jaren ‘80 op het Keniaanse platteland als een religieuze beweging van de Kikuyu-stam in de Grote Slenk. Ze waren fel antikoloniaal en verlangden naar een terugkeer van de traditionele normen en waarden van de Kikuyu-stam. De beweging breidde zich uit naar Nairobi, maar ondertussen trok het steeds meer armlastige jonge mannen aan die geen eigen land hadden en op zoek waren naar een beetje extra geld en respect.

Gangsters in Nairobi verdienen meestal de kost door illegaal elektriciteit af te tappen, winkeleigenaren en taxichauffeurs af te persen en natuurlijk met het beroven en vermoorden van mensen die hun pad kruisen. Maar de leden van de Mungiki schroeven het gangsterniveau nog een tandje op. Ze zijn onbetrouwbaar, hypocriet en soms zelf psychotisch—zelfs naar de maatstaven van hun medecriminelen. Als je een relletje wilt beginnen, van plan bent om stemgerechtigden te intimideren tijdens verkiezingen of misdaden tegen de mensheid wilt plegen, moet je bij deze jongens zijn. Hun prestaties in het verleden liegen er niet om en ze hebben hun reputatie te danken aan overheidsmanipulatie, het drinken van bloed en het onthoofden van hun vijanden.


Kamande maakte deel uit van een groep die bij de verkiezingen van 2002 ingehuurd werd om de tegenstanders van oud-parlementariër Njehu Gatabaki in het district Kangema van de provincie Murang’a aan te vallen. Hij vertelde me hoe ze, gewapend met knuppels en kapmessen, de huizen binnenvielen van Gatabaki’s tegenstanders en kiezers hun paspoorten aftroggelden.

Toen ik hem vroeg of er niemand tegenstribbelde, moest Kamande lachen. “We sloegen er flink op los. Als je ziet hoe je vader, je broer of je man wordt afgeranseld als een hond, zeg je geen nee.”

Gatabaki verloor alsnog, maar de Mungiki bleven een belangrijke rol spelen in de Keniaanse politiek door kiezersintimidatie en vergeldingsacties. Bij de laatste verkiezingen in 2007 ging het er buitengewoon gruwelijk aan toe. De zittende president Mwai Kibaki werd tot winnaar uitgeroepen na een verkiezingsdag die gezorgd had voor diepe etnische verdeeldheid. Hij werd beëdigd tijdens een supergeheime nachtelijke ceremonie. Ondertussen verklaarde de oppositiekandidaat zichzelf ook tot winnaar met als argument dat de verkiezingsuitslag niet rechtsgeldig was omdat de rechtbanken in de macht waren van Kibaki.

Dat zorgde voor spanningen tussen stammen en politieke partijen, die al snel escaleerden. In heel Kenia—wat toch meestal gezien wordt als de meest Westerse plek in Oost-Afrika—vonden wrede moordpartijen plaats tijdens uitbraken van etnisch geweld. De Mungiki deden natuurlijk ook mee en toen in februari de gemoederen weer bedaard waren, waren meer dan 1.000 mensen dood. Vier jaar later liggen die wonden nog steeds open.

In de wijk Ngomongo in Kasarani vind je een café genaamd de Pentagon Pub waar een portret aan de muur hangt van Odinga. Kasarani is eigenlijk het territorium van de Kikuyu-stam (waar Kibaki deel van uitmaakt), maar dit specifieke district wordt beheerst door de Luo-stam, waar Odinga toebehoort. Zij vinden de Mungiki immorele barbaren. Ik volgde een groep gespierde jongemannen naar binnen. Op het moment dat we het café inliepen bleven alle klanten even bewegingloos staan. Daarna begroetten ze de jongens aan mijn zijde en gingen ze er zo snel mogelijk vandoor. Ik ging wat drinken met de Taliban van Ngomonogo en iedereen hier was bang voor ze.


LINKS: De Pentagon Pub is een bolwerk van de Taliban in de Ngomongo-wijk in Kasarani. Zo hangt er bijvoorbeeld een foto van premier Raila Odinga aan de muur. De klandizie hier is niet bepaald fan van de huidige president Mwai Kibaki.
RECHTS: Aan het einde van deze weg ligt de grens tussen het gebied van de Luo/Taliban en het territorium van de Kikuyu/Mungiki in Kasarani. Na de verkiezingen was dit de meest bloederige, gewelddadige plek van de regio.

De Keniaanse Taliban hebben dan wel dezelfde hardcore mentaliteit als hun Afghaanse naamgenoten, maar ze houden zich meer bezig met lokale politiek dan religieuze dogma’s. De Taliban zijn een splintergroep van een inmiddels opgeheven collectief bekend als de Baghad Boys. Ze zijn voor de Luo-stam wat de Mungiki zijn voor de Kikuyu’s en dolen al bijna tien jaar rond door de sloppenwijken van Kenia.

Op dit moment zijn de lucratieve activiteiten van de Taliban niet eens zo anders dan die van de Mungiki: mensen afpersen, illegaal elektriciteit aftappen en verkopen, en rellen. Verder staan ze ook bekend om hun openbare executies, waarbij het slachtoffer gestenigd wordt totdat hij of zij niet meer kan lopen en dan levend wordt verbrand.

“Iedereen hier kent de regels. Iedereen heeft weleens iemand zien branden, zelfs de kinderen. Zo is het nu eenmaal,” zegt Joash Oluande, de leider van de Taliban.

Oluande, die ondanks zijn beroep lid is van de pinkstergemeente, vertelde me dat de Taliban superieur zijn aan de Mungiki omdat het geweld van de Taliban voornamelijk verdedigend is. “De Mungiki zouden zelfs hun eigen moeder nog vermoorden,” zei hij. “De Taliban vechten als er al gevochten wordt. Het is gewoon zelfverdediging. We vragen wel belasting, maar het is geen afpersing. We zullen je niet dwingen om te betalen.”

“Wat gebeurt er met een verkoper die weigert om de maandelijkse 200 shilling [ongeveer 1,50 euro] beschermingsbelasting te betalen?”

Oluande keek me aan alsof ik een volslagen idioot was. “Er is natuurlijk niemand die dat weigert.”

Nu de verkiezingen van 2012 eraan komen verwachten Oluande en zijn jongens dat er opnieuw etnisch geweld zal uitbreken. Ze hopen dat hun kandidaat Odinga dit keer wint en dat doel heiligt voor hen alle middelen. “De campagnetijd is gevaarlijk, eigenlijk nog gevaarlijker dan de verkiezingen zelf,” zegt Oluande. “Politici betalen dan goed geld voor klusjes. Veel mensen zullen vertrekken naar het platteland, maar wij blijven hier.”

Wie niet naar het platteland vlucht kan in Nairobi in het wrede geweld van de strijdende partijen terechtkomen. De vorige keer veranderden de sloppenwijken Kibera en Mathare praktisch in oorlogsgebieden. In Kibera, het grondgebied van de Odinga-aanhangers, werden honderden Kikuyu’s uit hun huis gedreven. De meesten van hen werden het slachtoffer van een grootscheepse moordpartij. In Mathare, waar voornamelijk Kikuyu wonen, werden juist de leden van de Luo-stam verdreven en vermoord.

Sinds de verkiezingen geloven de meeste bewoners in Kasarani dat de lokale politie samenwerkt met de Mungiki. Volgens Taliban-lid Caleb Yare hadden de Mungiki politie-uniformen aan toen ze gewapend met legergeweren Mathare binnenstormden.

“Het enige verschil tussen de politie en de Mungiki is dat de politie geen panga’s dragen [de Oost-Afrikaanse versie van een kapmes],” zei Yare. “Het was zo erg dat je je huis niet durfde te verlaten omdat je bang was in mootjes gehakt te worden.” Daarna demonstreerde hij de beruchte verdedigingsmanoeuvre van de Taliban, waarbij ze een steen stukslaan op hun tegenstander en hen vervolgens snel een jaap geven met hun panga.


LINKS: Mungiki-lid John Njogore pronkt met het favoriete wapen van zijn bende –de panga. Wegens een massale onthoofdingsactie gericht tegen de chauffeurs van matahu (minibusjes), liet de overheid in 2008 een aantal doodseskaders los op de Mungiki.
RECHTS: In 2008 liep het Mungiki-lid Stephen Irunu een flinke deuk op in zijn voorhoofd dankzij de Taliban. Zijn huis werd platgebrand en zijn familie moest vluchten, maar hij is nog steeds een gangster die je belazert waar je bijstaat.

De woordvoerder van de Keniaanse Politie, Erc Kiraithe, verzekerde me dat ik gewoon gangsterpropaganda had gehoord. “De beschuldigingen dat de overheid ons inzet als huurmoordenaars vind ik wel verontrustend,” zei hij. “Iedereen die erbij was weet dat er heel veel shockerende leugens en verzinsels in omloop zijn. Er is wel een aantal politici dat van hun diensten gebruik heeft gemaakt, maar dat zijn geïsoleerde gevallen. Deze jongens zijn nog nooit ingezet om stemmen te verkrijgen... Alhoewel, ja, er zijn misschien weleens wat mensen onder druk gezet.”

De Mungiki zijn officieel illegaal—geen enkele politicus wil geassocieerd worden met een groep moordlustige gangsters. Toch is het moeilijk te geloven dat ze helemaal geen rol meer spelen in het politieke proces. Zelfs Kiraithe ontkende de beschuldigingen niet dat de Mungiki zich verkleden als politieagenten om de sloppenwijken te terroriseren. “Er zijn heel veel onbevestigde meldingen van dit soort voorvallen. “Het is ook niet moeilijk om in Kenia aan een politie-uniform te komen,” zei hij voordat hij suggereerde dat de schuld misschien niet bij de politie ligt, maar bij het corrupte politieke systeem van Kenia.


Het Internationaal Strafhof zal binnenkort bekendmaken of het verder zal gaan met de zaak tegen de Zes van Ocampo, een groep Keniaanse politici. Zij worden ervan verdacht het verkiezingsgeweld te hebben georganiseerd.

De aanklagers hebben moeite om aan te tonen dat de politici hebben samengewerkt met de georganiseerde misdaad. De paar mensen die het Mungiki-geweld overleefd hebben en willen getuigen, zijn vaak al dood voor ze de rechtbank bereiken.

Deze eindstrijd met het Internationaal Strafhof is niet de eerste poging van de Keniaanse overheid om de Mungiki eindelijk eens onder de duim te krijgen. Na de verkiezingen van 2007 werd bijvoorbeeld een begin gemaakt met Operatie Ondoa Kwekwe (‘Verwijder het Onkruid’), maar dat leek meer op een oorlog dan op een legitieme politieoperatie. Hordes politieagenten in burger drongen binnen in het gebied van de Mungiki en er volgde een reeks massaexecuties. In 2009 beschuldigde een VN-rapport de moordeskaders van Kwekwe ervan 8.000 Kikuyu-jongeren te hebben vermoord tijdens de operatie.

Kiraithe toonde niet veel berouw: “Het is niet alsof we mensen hebben geëxecuteerd die onschuldig waren. De Mungiki waren kwaadaardige moordenaars.”

Ondanks de dubieuze tactieken zorgde het hardhandige optreden er wel voor dat de Mungiki onderdoken. Vroeger waren de leden makkelijk te herkennen aan hun dreadlocks, maar inmiddels hebben de meesten hun hoofd geschoren om anoniem te blijven. De hardvochtige maatregelen van de politici worden door sommige gangsters gezien als verraad. James Njuguna, een Mungiki-lid in Mwiki, vertelde me dat overheidsambtenaren hen meestal politieke macht en goedbetaalde banen bij de overheid beloofden als zij de kiezers met hun gewelddadige tactieken wisten te overtuigen. Maar na de verkiezingen keerden ze zich tegen hen. “In 2012 hebben ze ons weer nodig,” zei hij. “Ieder verkiezingsjaar gaat het weer hetzelfde en achteraf worden we gedumpt. We zijn het nu wel een beetje zat.” Toch zijn ze ook voorzichtig om zich niet te fel uit te spreken. En van de mannen in Mwiki mocht ik alleen een foto maken als ze eerst een zonnebril en een pet hadden opgezet. Ook wilden ze me niet vertellen wie hen in 2007 die politie-uniformen had gegeven.

Stephen Irungu, ook een lid van de Mungiki, werd bijna doodgeslagen door de Taliban toen hij tegen hen vocht in 2008. Zijn voorhoofd was half ingestort en z’n benen waren volledig verminkt. De 3.000 shilling [zo’n 25 euro] die hij van de overheid kreeg was lang niet genoeg om de medische kosten te dekken. Toen ik foto’s wilde maken van zijn geweren werd me opeens verteld dat ik een flinke smak geld moest betalen voor de foto’s, in verband met ‘veiligheidsoverwegingen’. Opeens verscheen er een groepje jonge, ruige mannen die me geld vroegen voor interviews met hen, wat ik niet eens wilde. Toen ik aanstalten maakte om te vertrekken zeiden ze dat dat me ook geld zou gaan kosten. Fucking gangsters.

Irungu wist het kort en bondig voor me samen te vatten: “We willen vrede, we willen dat het geweld stopt… maar we willen het liefst gewoon geld. Uiteindelijk draait dit probleem vooral om armoede.”
 

]]> http://www.vice.com/123991 Paige Paarhus travel, The Vice Guide to Travel: The VICE Guide to the Balkans - Part 1 http://www.vice.com/nl/the-vice-guide-to-travel/the-vice-to-the-balkans-part-1 Tue, 10 Jan 2012 09:00:00 +0000 Terwijl de meesten van ons nog vol op in de gabberhouse zaten, woedde er in voormalig Joegoslavië in de jaren '90 een burgeroorlog. In de resulterende heksenketel moordden Islamieten en Christenen elkaar uit en viel het land uiteen in verschillende staten die elkaar flink bevochten, al dan niet beïnvloed door religie, tribalisme en andere minieme etnische verschillen.
 
Om te vieren dat er al 12 jaar zijn verstreken zonder enorme slachtpartijen onder de Balkanvolkeren, huurden we een authentieke Yugo waarin we een road trip door de Balkan maakten. 

Onze eerste halte: een nostalgisch pretpark in het noorden van Servië die met verbazingwekkende nauwkeurigheid de grimmigheid toont van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië onder Maarschalk Tito.
]]> http://www.vice.com/122077 travel, Hamilton's Pharmacopeia: Het Sapo-dagboek - Part 1 http://www.vice.com/nl/hamiltons-pharmacopeia/the-sapo-diaries-episode-1-1 Mon, 02 Jan 2012 10:00:00 +0000 Ik lees al jaren over een Amazonische kikker genaamd Phyllomedusa Bicolor, of Sapo. Het beestje is totaal verschillende van de psychedelische padden die je in Noord-Amerika vindt. Het gif van de Sapo produceert een effect wat dichter bij morfine ligt dan bij LSD, maar je kan het eigenlijk met geen van beide vergelijken. De ervaring is misselijkmakend dissociatief en onvergelijkbaar met andere drugs die ik heb gedaan. 

Er is veel geschreven over de chemie van het gif, en er wordt beweerd dat het een divers scala aan effecten heeft. Sommigen denken dat het een wonderlijk opiaat is dat nieuwe, niet-verslavende pijnstillers zal voortbrengen. Anderen denken dat het een supersterke stimulant en eetlustremmer is, of zelfs een vreemde psychedelische drug die jagers hun prooi beter doet begrijpen. In de jaren '80 vonden onderzoekers een bestanddeel van Sapo-gif in de urine van autistische kinderen, en ontwikkelden een volledige theorie over autisme rondom die bevinding.

Ik moest er achterkomen wat deze kikker doet, maar volgens overlevering kan het zijn gif niet in gevangenschap produceren. De enige manier om de unieke trip te ervaren is de Amazonerivier afvaren en er zelf eentje vangen en dat is precies wat ik heb gedaan.

— VICE-correspondent Hamilton Morris

]]> http://www.vice.com/103344 travel, The Vice Guide to Travel: Jezus van Siberië - Part 1 http://www.vice.com/nl/the-vice-guide-to-travel/jesus-of-siberia-part-1 Wed, 21 Dec 2011 02:05:00 +0000  

Midden in Siberië bevindt zich een idyllisch dorpje waar de religieuze sekte van Vissarion huist. Zo'n 4000 volgelingen van de Kerk van het Laatste Testament wonen hier temidden van het niets. We bezoeken het dorp, ook wel het 'Verblijf van de Dageraad' genoemd, op de heiligste dag van het jaar - de Viering van het Goede Fruit. Op die feestdag komen honderden mensen van over de hele wereld naar het dorp om Vissarion te zien spreken, de knakker die op Jezus lijkt en door zijn volgelingen als de Messias wordt gezien. Na de viering staat hij ons te woord in zijn eerste mediaoptreden sinds jaren.

 
]]> http://www.vice.com/120037 Rocco Castoro travel,