Links: Stye, Londen. Rechts: Foil Face, Londen

Foto's van de schemerige fase vlak voor je tienerjaren

Fotograaf Hollie Fernando legde een jaar lang haar 12-jarige broertje vast.

|
jul. 16 2018, 10:55am

Links: Stye, Londen. Rechts: Foil Face, Londen

Twaalf jaar is een paradoxale leeftijd. Alles en tegelijkertijd niets doet er toe. Aan de ene kant ga je naar Starbucks om high van de koffie te worden en je vrienden te bekogelen met lege bekertjes, aan de andere kant wil je nog steeds dat je moeder je een nachtkusje komt brengen. Sommige vrienden jatten al sigaretten en tongen in het fietsenhok, andere vrienden maken nog scheetgeluiden met hun oksels. Het is een vreemde, verwarrende en tegelijkertijd opwindende tijd – en daarmee ook het onderwerp van Hollie Fernando’s eerste solo-expositie.

Saved Pennies, London.

De in London gevestigde fotograaf fotografeerde een jaar lang haar broertje in al zijn pre-tienerjaren glorie: inclusief de blauwe plekken, de nukkige momenten dat hij niet meer op z'n Xbox mag spelen en hij met zijn katapult in de weer is. “Het gebeurde vrij natuurlijk,” vertelt Hollie over het project. Ze begon foto's van haar familie te maken tijdens het vakantie met in het achterhoofd een zine die ze wilde maken. Maar haar kleine zusje, die ze normaal gesproken als muze gebruikt, was niet mee op de trip. Dus besloot ze haar lens op Max te richten. "In die twee weken ben ik hem in een geheel ander licht gaan zien," vertelt Hollie. “Hij bevond zich in dat kwetsbare stadium tussen het kind-zijn en adolescentie, wat ik heel fascinerend vond. Ik wilde ieder moment vastleggen.”

Birthday Beats, London.

Die schemerige fase van de jeugd gebruikt Hollie wel vaker als onderwerp. Zo legde ze eerder manèges vast in Brixton, geliefden tijdens een festival, en naaktportretten thuis. Ook fotografeerde ze een jonge muzikanten als Sunflower Bean, Wolf Alice en Dreamwife. Wie ze ook voor haar lens heeft, ze weet ze iedere keer op een soort engelachtige naïeve en onschuldige manier vast te leggen – wat volgens haar zelf voornamelijk te wijten is aan haar voorliefde voor prerafaëlitische schilderijen: "Ik ben totaal geobsedeerd.”

"Zelf kunnen we nooit meer terug naar die tijd, dus ik denk dat onze interesse voortkomt uit de wens op de een af andere manier weer die periode te kunnen herleven.”

Net als dat Hollie gefascineerd is door cherubijntjes en engelenhaar, is de maatschappij enorm geobsedeerd met het idee van jeugd. "Dit komt doordat het totaal onbereikbaar is," legt ze uit. Je kent dat cliché wel van je oma die tijdens een kerstdiner verzucht hoe snel je jeugdige jaren voorbijgaan. We kijken terug op die jaren als idyllisch en euforisch, hoe beangstigend en saai ze ook waren. “Maar we kunnen nooit meer terug naar die tijd, dus ik denk dat onze interesse voortkomt uit de wens op de een af andere manier weer die periode te kunnen herleven.”

8,28pm, London.

Dat is ook de reden dat Hollie net zoveel over haarzelf leerde, als over haar broertje. “Op ongeveer driekwart van het project begon ik me te realiseren dat 12 net zoveel over mij ging als over hem; niet wetende of ik mijn vroege twintiger jaren goed genoeg heb gespendeerd, of ik goed genoeg ben om een professionele fotograaf te zijn, of dat ik alles op moet geven voor een beter betaalde baan." Al deze twijfels leidden naar hetzelfde pad: "het pijnlijke nostalgische verlangen naar mijn kindertijd," vertelt ze. "Ik zou vurig wensen dat ik weer 12 was."


Slingshot, Joshua Tree.
13th Party Jump, London.
13, London.

This article originally appeared on VICE UK.

Meer VICE
VICE-kanalen