De fake Saoedische prins die vanuit Miami mensen voor miljoenen oplichtte

In oplichtersparadijs Miami kon Anthony zich jaren voordoen als Saoedi-prins en vastgoedbazen miljoenen afhandig maken.

|
aug. 11 2018, 8:37am

Beeld door Lia Kantrowitz

Anthony Gignac, een mollig mannetje met een intense blik en een bloempotkapsel, deed zich een grootste deel van zijn volwassen leven voor als een Saoedische prins, Khalid bin Al-Saud. Gignac kletste zich onder die naam naar binnen bij luxueuze hotels, peuterde gratis kleding los bij de duurste warenhuizen ter wereld en kreeg een universiteit zover om 14.000 euro naar hem over te schrijven. Hoe bestaat het dat hij zo lang zijn gang heeft kunnen gaan voor hij gestopt werd? Het antwoord heeft deels te maken met hoe de stad Miami en het Amerikaanse rechtssysteem in elkaar zitten.

Op 4 maart 2014 verklaarde de toen 43-jarige Gignac voor de rechter dat zijn dagen als Khalid bin Al-Saud geteld waren. “Ik ben veranderd,” zei Gignac in een rechtszaal in Detroit. “Ik was geen bedreiging voor de maatschappij (…) Ik heb een geschiedenis, ja. Ik heb vreselijke fouten gemaakt. De ergste was opgesloten worden in de gevangenis en er niet kunnen zijn voor mijn moeder toen ze overleed. Ik heb mijn moeder beloofd dat ik nooit meer in de gevangenis zou belanden voor een nieuwe misdaad.”

Gignac was al vaker gepakt. In 2012 werd hij vrijgelaten uit de gevangenis, waar hij zat omdat hij vijf jaar daarvoor was veroordeeld voor bankfraude en zich voordoen als buitenlandse diplomaat. In 2014 ging Gignac in de fout door in zijn proeftijd naar de Florida Keys-eilanden te reizen zonder zijn reclasseringsambtenaar in te lichten.

Gignac hield vol dat hij naar de Keys was gereisd om zijn depressie het hoofd te bieden en zijn broer, zijn enige nog levende familielid, op te zoeken. De officier van justitie zag het anders. Gignac zou weer zijn vervallen in zijn oude trucjes en was op zoek naar nieuwe slachtoffers om geld af te troggelen.

“Hij is daar om met mensen af te spreken terwijl hij zich voordoet als iemand anders, als iemand die contracten regelt voor de aankoop van onroerend goed dat honderden miljoenen dollars kost,” aldus de aanklager. “Hij moet worden opgesloten. En niet alleen als straf, maar ook om te voorkomen dat hij nog meer slachtoffers maakt.”

Het vooruitzicht om mensen in het zonnige Florida te bedonderen was blijkbaar te verleidelijk voor Gignac – zelfs nadat hij net weer twaalf maanden in de bak had gezeten voor het overtreden van zijn proeftijd.

Nu, vier jaar later, wacht beroepsoplichter Gignac zijn veroordeling af in Miami, omdat hij zich uitgaf als overheidsfunctionaris, voor identiteitsdiefstal en fraude, aldus de Washington Post. Ditmaal liep Gignac tegen de lamp toen hij de eigenaren van een hotel in Miami Beach probeerde te verleiden om hem dure goederen en voordeeltjes te geven. Ook maakte hij wereldwijd 26 slachtoffers in totaal 8 miljoen dollar afhandig. Gignac reed in die tijd rond in een Ferrari met neppe nummerborden en woonde in een huis met naast de voordeur ‘Sultan’ op een naamplaatje.

Zuid-Florida is al langer het jachtterrein voor allerlei grote oplichters. Mensen als Jimmy Sabatino en Haiden Zafar konden er lange tijd ongestoord en op spectaculaire wijze hun gang gaan, voordat ze — na miljoenen dollars te hebben verdiend aan honderden opgelichte mensen — uiteindelijk in de gevangenis belandden. Zafar deed zich bijvoorbeeld voor als iemand uit een welvarende en invloedrijke Pakistaanse familie die hotels, textielfabrieken en oliebedrijven zouden bezitten om investeerders geld te ontfutselen. Onder de slachtoffers bevonden zich ook enkele basketbalspelers van Miami Heat, die met elkaar voor meer dan 8 miljoen euro het schip in gingen.

Zuid-Florida is een plek waar je je omhoog kunt bluffen tot de hoogste regionen van het bedrijfsleven en high society — als je maar goed genoeg laat doorschemeren dat je lid bent van de club rijkaards. Gignac, Sabatino, Zafar en andere criminelen maakten daar gretig gebruik van.

“In Miami nemen ze het niet zo nauw met grondig onderzoek bij een bedrijfsovername of grote zakendeal, in tegenstelling tot Wall Street in New York,” legt Roben Farzad uit. Farzad schreef Hotel Scarface, een boek over de dubieuze zaken in het Mutiny Hotel in Miami tijdens het Cocaine Cowboys-tijdperk. “Ben je een projectontwikkelaar en krijg je een dikke bak geld aangeboden zonder enige documentatie, dan neem je dat geld aan. Miami is de foutgeldhoofdstad van de wereld.”

Het laissez-faire-beleid maakt Florida vruchtbaar gebied voor oplichters die jagen op agents en hoogwaardigheidbekleders, die op hun beurt weer de kost verdienen dankzij sukkels die speculeren met onroerend goed.

“Als oplichter is dit een geweldige plek. Je kunt er mensen oplichten die denken dat ze domme buitenlanders zover kunnen krijgen om bergen met geld op te hoesten,” legt Farzad uit. “Een prachtig systeem in al zijn symmetrie, eigenlijk.”

En in dat systeem gedijde Gignac. Hij ritselde bijvoorbeeld geschenken van de eigenaren van het Miami Beach-hotel, door hen ervan te overtuigen dat hij lid was van het Saoedisch koningshuis — en dat hij 440 miljoen dollar wilde investeren om mede-eigenaar van het hotel te worden. De gedupeerden begonnen te twijfelen toen ze de 'prins' uit het land waar de islam de staatsgodsdienst is, bacon zagen eten.

Onderwaterfotograaf Annette Robertson was een van de zakenlieden die Gignac in 2014 ontmoette. “In Florida bekijken de locals nieuwkomers niet echt met scepsis,” zegt ze in een interview over die ontmoeting. “Niemand kijkt raar op als je een buitenbeentje bent. Gignac zei dat hij een sultan was. Hij had aan het hele plaatje gedacht,” herinnert Robertson zich. “Hij droeg een negen karaats diamanten ring en vertelde ons dat hij samen met ons resorts wilde gaan bouwen.”

Robertson en haar vriend brachten twee maanden door met Gignac. “Hij was ongelofelijk goed in zijn oplichterij,” vertelt Robertson. “Hij had zijn onderzoek gedaan. Hij wist alles over de bedrijven die hij probeerde erin te luizen.”

Toch merkte Robertson wel wat eigenaardigheden op. Toen ze voor de verkoop van een kunstwerk van haar vriend langsging in een huis dat zogenaamd eigendom was van Gignacs broer, bleek dat huis vol te liggen met goedkope rommel. “Er was geen originele kunst te vinden in dat huis, gewoon een hoop rotzooi. En hoewel Gignac beweerde een sjeik te zijn, knuffelde hij me en schudde hij de hand van mijn vriend. Een sjeik zou dat nooit doen.”

Pas veel later, toen een collega van Robertson de naam van de sjeik googelde, kwamen ze achter de ware identiteit van Gignac. Het laatste wat ze hoorden over het verhaal was in 2014, toen Gignac weer was opgepakt. Ze wisten niets over zijn laatste stunt, het oplichten van de hotelhouders in Miami Beach. “Maar het verbaast me niets”, aldus Robertson.

Volg VICE België op Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

Meer VICE
VICE-kanalen