‘Fuck me’ is een fotografische ode aan vriendschap

Deze foto’s van skaters, jonge koppels en zichzelf zijn voor Josh Kern het beste medicijn tegen eenzaamheid.

|
12 januari 2019, 11:06am

Soms voel je je geen deelnemer van dit spel genaamd het leven. Alsof je hier niet hoort te zijn. Maar de wereld stopt niet met draaien en het maakt haar niets uit dat je lichaam en gedachten vastlopen. Dit is precies hoe Josh Kern zich voelde voor hij zich verdiepte in fotografie en zijn visuele dagboek Fuck Me publiceerde.

Fuck Me gaat over vriendschap, kalverliefde, en de achtbaan van emoties waar je geen vinger op kan leggen. Boven de wc-pot hangen, stoeien, analoge zelfportretten in de spiegel, een knipbeurt door je vriend (want laten we eerlijk zijn, we zijn altijd platzak), een hoop poëzie, en een eindeloos gevoel van vrijheid. Zo eindeloos en mooi, dat het bijna pijn doet. Fuck Me is een ode aan het innerlijke kind in jezelf. Vol met herinneringen die je door de jaren heen hebben gevormd tot de persoon die je nu bent. Maar dromen zijn soms bedrog.

‘’Het oogt misschien een beetje egoïstisch en narcistisch,’’ geeft Josh, student fotografie in Dortmund toe. ‘’Het boek gaat volledig over mezelf, hoewel ik het meeste van de tijd foto’s maak van mijn vrienden.’’ Op veel van de foto’s is Josh verstopt achter zijn camera, maar dat is slechts één kant van het verhaal. De 25-jarige helpt daarmee niet alleen zichzelf, maar ook ieder ander die soms het gevoel heeft dat er geen plek op deze wereld is waar je je kan verstoppen.

Josh legde ons uit waarom fotografie voor hem een vorm van therapie is, en wat iedereen zou kunnen doen tijdens een vlaag van verdriet.

vrienden lopen door een veld in de avondzon, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern

Vertel eens hoe het allemaal begon.
Ik ontdekte fotografie als uitlaatklep door skateboarden. Ik hou niet van regisseren, ik doe compleet het tegenovergestelde: ik leg hetgeen vast dat al gaande is. Ik laat anderen graag zien wat ik voel en meemaak, dus maak ik foto’s van mijn omgeving.

Was dit ook de reden voor je boek, het onderliggende blootstellen?
Zeker. Mijn leraar zei altijd: hoe persoonlijker hoe beter. Hoe meer je je schaamt, hoe interessanter het uiteindelijk is. Ik heb geprobeerd alles waar ik mij heel ongemakkelijk bij voel in het boek te verwerken. Soms zijn het juist de dingen die je niet overal ziet, waar je je op veel vlakken mee kan identificeren.

De angsten waar niemand over praat, maar die eigenlijk iedereen ervaart. Je kan zeggen dat het stom is wat ik doe, maar niet dat het fout is. Het is mijn waarheid. Tot vandaag de dag worstel ik nog met mezelf. Ik vind het stom om het in één term te benoemen, maar ik heb sociale angst, wat inhoudt dat ik in paniek raak rondom mensen waar ik mij niet compleet comfortabel bij voel. Er is zelfs een tijd geweest waarin ik alleen thuis zat. Tot ik besloot naar een kliniek te gaan. Hierna voelde ik me veel beter en begon meer te concentreren op mijn fotografie. Ik voelde me vrij en begrepen en realiseerde dat het oké is om mezelf te zijn.

bloot bovenlijf met tattoo, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern

Wie zijn de mensen in je foto’s?
De mensen waarmee ik mezelf omring, die belangrijk voor me zijn en waarmee ik graag tijd spendeer. Zij zijn eigenlijk de enigen waar ik me comfortabel bij voel. Ik vind het moeilijk om te chillen met vrienden van vrienden. Sinds ik ben begonnen met skateboarden heb ik dezelfde vijf vrienden gehad, die allemaal te zien zijn in het boek.

Waarom heb je besloten het Fuck me te noemen?
Ik krabbelde die twee woorden keer op keer in mijn notities, ook al wist ik niet waarom. In het begin was ik nog niet zeker van de titel omdat het te persoonlijk voelde, maar het reflecteert op de zelfdestructiviteit die je in het boek ziet. Aan de ene kant kan ‘fuck me’ ook iets positiefs betekenen, het gevoel van fuck it, ik doe het gewoon.

vrienden die lachen en pret maken, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern

Op een van de foto’s staat ‘’woorden zijn niet zo goed in het beschrijven van gevoelens.’’ Welke rol speelt poëzie in jouw werk?
Wanneer ik iets opschrijf, denk ik niet aan hoe de woorden elkaar aanvullen of de uiteindelijke foto. Het helpt mij enorm om mijn gedachten van me af te schrijven, op momenten dat ik niet weet wat er mis is. Als ik me slecht voel, schrijf ik erover.

Mijn gedachten lijken daarna meer geordend. Charles Bukowski schreef het gedicht Blue Bird, over een vogel in zijn hart die alleen tevoorschijn komt ‘s nachts, wanneer hij dronken is. Ik ken dat gevoel. Er zijn dingen die ik meestal niet durf te uiten, maar die door mijn notities en fotografie toch een weg vinden naar de buitenwereld.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE DE.

lachend meisje op groene stoeltjes, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern
kussen koppel in de metro, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern
man met fototoestel en wijn in de spiegel, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern
man die op straat ligt, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern
vrienden die iemands haar scheren, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern
zelfportret met bloed in bloot bovenlijf, uit de fotoreeks Fuck Me van Josh Kern