Cultuur

Foto's van ravers die in de jaren 90 al feestend door heel Europa trokken

Deze jonge mensen reisden naar gratis technofeesten, en organiseerden onderweg hun eigen raves.

door Frankie Dunn
02 augustus 2019, 8:00am

Bayonne, uit de serie No System van Vinca Petersen

Stel je voor dat je je leven opdeelt in de belangrijkste momenten en dat je daar vervolgens foto’s, teksten en commentaar aan toevoegt. Stel je daarna voor dat je 46 jaar bent en heel erg veel hebt meegemaakt. Dat is wat ik op dit moment aan het doen ben.” Fotograaf en multimediakunstenaar Vinca Petersen legt de laatste hand aan haar bijdrage aan Sweet Harmony: Rave Today, een nieuwe expositie over ravecultuur in Saatchi Gallery in Londen. Hoewel de meeste kunstenaars feestende mensen op de dansvloer hebben vastgelegd, is Petersen een andere weg ingeslagen.

Petersen was niet namelijk zomaar een clubkid – het was haar hele leven. Ze woonde in 1989 als zeventienjarige in een kraakpand en reisde met een groep mensen door Europa om gratis technofeesten bij te wonen en onderweg hun eigen raves te organiseren. Ze werd een succesvol model en liep begin jaren negentig stage bij i-D als assistent van Edward Enninful.

“Ik wil het publiek meenemen op een soort reis, dus ik zocht beelden uit die iets abstracter en dromeriger zijn,” zegt Petersen. De foto’s die ze selecteerde voor de expositie komen uit haar boek No System, dat in 1999 verscheen. Op een foto staat een eenzaam figuur met uitgestrekte armen op een open plek, omringd door campers en een imposant DIY-geluidssysteem. Op een andere foto ligt een vrouw te slapen in een weelderig groen veld, met een frisbee als hoofdkussen. Het zijn de rustigere momenten in het raveleven. “ No System was voor mij een soort brochure over onze manier van leven,” zegt ze. “Het was een uitnodiging voor mensen om zich bij ons aan te sluiten.”

slapen-in-veld-na-rave-in-jaren-90-Vinca-Petersen-No-System
Ali en Frisbee, No System

Corinne Day, de inmiddels overleden Britse modefotograaf en een vriendin van Petersen, overtuigde haar ervan dat haar werk interessant was voor de rest van de wereld, omdat ze een ondervertegenwoordigde gemeenschap uit haar generatie had gedocumenteerd. Maar ook al deelt Petersen haar werk nu al twintig jaar, nog steeds vindt ze het niet makkelijk. “Ik vind het emotioneel en zenuwslopend om mijn archief te bekijken. Het is niet zo makkelijk als je denkt.”

“Ik denk dat ze van me hadden verwacht dat ik me op fotografie zou richten,” zegt Petersen over haar installatie op de expositie. “Maar ik heb er veel meer van gemaakt. Mijn ruimte in Saatchi is erg interactief.” Naast haar foto’s exposeert Petersen ook een met de hand getekende tijdlijn van haar leven en dashcam-beelden van schijnbaar eindeloze tunnels in Italië. En daarnaast nodigt ze iedereen uit om op haar springkasteel te komen springen – waarover later meer.

We vroegen Petersen om iets meer te vertellen over haar leven en de expositie.

1562942907185-Press-No-System-River-Conversation
River Conversation, No System

VICE: Aan welke foto heb je de sterkste herinnering?
Vinca Petersen: Deze foto, River Conversation. Ik nam ‘m in 1995 in het Centraal Massief in Frankrijk. Het was de eerste zomer dat ik het Verenigd Koninkrijk verliet. Ik had nog geen eigen auto waar ik in kon wonen, dus we zaten allemaal achterin een klein busje van een vriend. Op dat moment wist ik dat ik zo wilde leven: niet zozeer het raven of het feesten, maar die rivier, onze gemeenschap, de prachtige plekken, de vrijheid. Dat betekende meer voor me dan de daadwerkelijke feesten, die slechts een onderdeel van de week waren. Ik hield van de hele week. Ik had in Londen het idee dat ik vastzat in een huis en een stad – ook al woonde ik in kraakpanden, had ik altijd gezelschap en ging ik naar raves. Ik wilde gewoon buiten zijn.

Stond er altijd muziek aan?
Ja, muziek was wel echt de kern. Er kwam altijd ergens muziek vandaan, ofwel uit autoradio’s of uit dikke geluidssystemen. De muziek was ook heel verschillend: reggae, drum-’n-bass, punk. Natuurlijk waren er ook rustige momenten. Ik hield van de winter, omdat het dan zo stil was. We hadden altijd een grote rave in het weekend, maar in de winter bleven er daarna veel minder mensen over. Je was veel bezig met houthakken, een plekje vinden om te kamperen, het warm en gezellig houden.

Vond je het belangrijk om je levensstijl vast te leggen?
Ik besefte al heel vroeg dat je veel vergeet als je uit bent geweest. Ik nam de eerste paar jaren tijdens de wildere, semi-illegale raves in Londen niet zoveel foto’s. Maar toen ik begon te reizen, realiseerde ik me dat ik zoveel meemaakte dat ik echt niet wilde vergeten. Halverwege de jaren negentig ontmoette ik Corrine Day, die erop stond dat ik zoveel foto’s zou nemen als ik kon. Ze gaf me filmrolletjes en een camera en liet me inzien dat de foto’s misschien ook interessant voor andere mensen zouden zijn. Dat ik het aan mensen verschuldigd was om ze deze manier van leven te laten zien.

1562942837575-Press-No-System-Paula-Sunrise
Paula Sunrise, No System

Was alles positief?
Meestal wel, maar soms was het ook vreselijk. Ik wilde dat alleen niet in No System laten zien, want alle berichtgeving die ik ooit over ravers had gezien was erg negatief. Ik wilde juist iets anders doen.

Je hebt ooit eens gezegd dat je “naar de randen toe trekt om daar een nieuw soort samenleving te creëren.” Wil je dat nog steeds?
Toen ik jong, was iedereen tegen het systeem. Maar dat soort statements zijn nu mainstream en zelf commercieel geworden. Er is tegenwoordig een enorm gebrek aan humor, en humor is een van de meest rebellerende dingen. Het is oncontroleerbaar. Mijn grootste angst is dat humor uit het leven verdwijnt. Jonge mensen moeten tegenwoordig al heel vroeg in hun leven over enorm serieuze zaken nadenken. Dus als er al iets is wat ik via deze expositie wil overbrengen, is het wel dat het belangrijk is om plezier te hebben. Echt plezier, geen zoetsappig commercieel plezier. Het is iets ondeugends en we hebben het allemaal in ons.

1562943055801-Press-No-System-Bus-and-Rig
Bus and Rig, No System

Kun je iets meer vertellen over je springkasteel?
Ik daag iedereen uit om erop te gaan zonder te glimlachen, lachen of in je broek te plassen van het lachen. Er is behoefte aan plezier, en ik reageer daarop. Ik werd geïnspireerd door het springkasteel dat ravers in 1998 naar India meenamen om bij hun raves te gebruiken. Ik wilde zelf nog één grote reis maken voordat ik een baby zou krijgen, om te proberen om reizen uit mijn systeem te krijgen, dus mijn partner Zain en ik besloten met de auto naar Ghana te rijden. Ik wilde iets delen met de verschillende gemeenschappen, en toen schoot het springkasteel me te binnen. We reden in een heel oude Toyota Landcruiser met dat springkasteel rond – het was super. En toen ik mijn goede doel Future Youth Project oprichtte, nam ik ‘m weer mee. Eerst naar een weeshuis in Oekraïne, daarna naar Roemenië voor straatkinderen. Het is een beetje alsof er circus langskomt, denk ik.

Is het springkasteel in de expositie het originele springkasteel?
Het is dezelfde! Hij zit onder het vuil. Ik heb ‘m niet gewassen, dus er zit een oxidatielaagje op van alle lachende kinderen en zwetende volwassenen. Ik realiseerde me opeens dat er weer een noodzaak voor was, dus nu staat-ie hier.

Mogen mensen erop springen?
Daar vecht ik op dit moment voor. Wat mij betreft mag iedereen erop, maar misschien krijgen ze dan problemen met de galerie. Maar dit is in ieder geval een open uitnodiging van de kunstenaar.

Wat zou je aan je 21-jarige zelf willen vertellen?
Het leven wordt gemakkelijker. Het wordt comfortabeler.

Schrijf je in voor onze newsletter, en krijg elke zaterdag onze beste verhalen, video’s en fotoreeksen.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

1562943546498-Laughter-Aid-Ghana-2003-1
Laughter Aid, Ghana 2003
italian tunnels

Sweet Harmony: Rave Today is tot en met 14 september in Saatchi Gallery in Londen te zien. Het nieuwste boek van Vinca Petersen, ‘Future Fantasy’, is hier verkrijgen.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE UK.