videobellen call vrienden
Illustratie: Matteo Dang Minh
Coronavirus

Ben ik een klootzak omdat ik mijn vrienden niet mis?

Ik ben het videobellen kotsbeu en wil gewoon alleen zijn. Is dat normaal?
14 mei 2020, 9:30am

Aan het begin van de lockdown begonnen mijn vrienden enthousiast met z'n allen te videobellen. Het was de enige manier om elkaar te zien, samen ‘uit te gaan’ en iets te drinken. Maar ik raakte het al vrij snel beu. Elke keer dat ik nu een groepsgesprek afsluit, voelt het alsof ik niets belangrijks heb gezegd of gevoeld. En ik krijg er ook nog eens hoofdpijn van. Eigenlijk voel ik me alleen goed in gesprekken met één persoon.

Mijn eigen gedachten voelen al aan als een menigte stemmen – en niet altijd op een goede manier. Zij zijn vaak het enige gezelschap dat ik wil hebben. Ik ben niet volledig mensenschuw geworden: ik reageer nog steeds op berichten, maar dan op mijn eigen tempo. Toch vraag ik me af: ben ik een slecht mens omdat ik mijn vrienden niet zoveel mis als ik van tevoren had gedacht? Of ben ik gewoon een zelfstandige volwassene geworden?

Ik vroeg het aan Gianluca Franciosi, psycholoog en psychotherapeut. Dit is wat hij me vertelde: “Aan het begin van de lockdown waren mensen erg enthousiast over de nieuwigheid van videogroepchats. Iedereen vond het fijn om – haast dwangmatig – met anderen contact op te nemen. Het was een manier om met ‘het nieuwe normaal’ om te gaan. Inmiddels hebben die groepsgesprekken aan kracht verloren. Ze voelen bijna als nóg iets wat je op een dag moet doen en kunnen je veel stress opleveren.

Virtuele communicatie is geen goede vervanging van je vrienden in het echte leven zien. Zelfs als je de gezichten en uitdrukkingen van je vrienden kunt zien, ben je alsnog niet bij hen en kun je ze niet aanraken. Bovendien krijg je tijdens het videobellen vaak het gevoel dat iedereen op je let – zelfs jijzelf. Als je in het echte leven met een groep vrienden bent, wissel je de hele tijd af met wie je echt aan het praten bent: eerst praat je met een of twee mensen, en daarna verplaats je je naar een ander groepje. Daardoor krijg je niet het gevoel dat iedereen de hele tijd op jou let.

Het kan zelfs vermoeiend zijn om met mensen te praten die je dierbaar zijn. De dagen lijken op dit moment erg veel op elkaar, en het nieuws ook. Het kan zijn dat je elkaar gewoon niet zoveel te melden hebt. Ook zijn er tijdens het videobellen vaak technische problemen – slechte verbinding, stukjes van het gesprek die wegvallen, enzovoort – die het moment kunnen verpesten. In de eerste instantie had je misschien geen last van deze problemen, maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt het steeds moeilijker ze te negeren.

Je vraag is legitiem, maar dit is niet de beste manier om ernaar te kijken. Als je iemand niet mist, ben je niet per se onvolwassen, of een slecht mens. Het verlangen om alleen te zijn maakt je nog niet egoïstisch. Sociaal contact is belangrijk, maar het kan perfect dat je er in een specifieke periode geen behoefte aan hebt. Het lijkt erop dat jouw behoefte om minder sociaal te zijn een soort detox is van de eerste weken van de lockdown, waarin de kwantiteit van de gesprekken de kwaliteit overheerste.

Kortom, ik denk niet dat jij de mensen van wie je houdt niet mist. Je onwil komt volgens mij voort uit het feit dat je vriendschappen beperkt worden door de omstandigheden. Als je wel een soort van band met je vrienden wil houden, zou je misschien naar dezelfde films kunnen kijken, op afstand samen kunnen sporten of dezelfde artikels of boeken kunnen lezen – maar alleen als je daar zin in hebt. Het is op dit moment natuurlijk moeilijk om nee te zeggen, maar soms is dat nodig om niet helemaal gek te worden.”

Krijg elke week een mail met onze 10 beste verhalen en fotoreeksen.

Volg VICE België op Instagram en Facebook voor meer unieke verhalen over alles wat ertoe doet in de wereld.


BEKIJK OOK: Deze mensen zitten vast op een festival in Panama door het Coronavirus


Dit artikel verscheen eerder op VICE Italië.