VICEhttps://www.vice.com/beRSS feed for https://www.vice.comnlWed, 16 Jan 2019 09:49:18 +0000<![CDATA[Hoe Red Flame Janice Cayman dankzij voetbal haar American Dream beleefde]]>https://www.vice.com/be/article/59vngx/hoe-janice-cayman-dankzij-voetbal-haar-american-dream-beleefde-red-flame-gouden-schoen-montpellierWed, 16 Jan 2019 09:49:18 +0000 In de rubriek 'ATLETEN' praat VICE met sporters die zowel op als naast het veld schitteren.

Vanavond wordt voor de derde keer de Gouden Schoen voor vrouwen uitgereikt. Vorig jaar won Janice Cayman (30), maar aan die prijs ging letterlijk een lange weg vooraf. De Brasschaatse verhuisde als student naar de Verenigde Staten, waar vrouwenvoetbal een pak populairder en professioneler is dan bij ons. Terug in Europa moest ze voor de kost gsm’s gaan verkopen in een supermarkt. Vandaag is de flankaanvaller van de Franse topclub Montpellier een van de sterkhouders bij de Red Flames en kandidaat om zichzelf op te volgen als beste Belgische voetbalster. Dit is haar verhaal.


“Het idee dat ik van voetbal mijn beroep kon maken, ontstond pas op mijn twintigste. Ik won met Tienen verschillende prijzen, maar besefte dat ik een stapje hogerop moest. Net in die periode kreeg ik telefoon uit Amerika met de vraag om bij de universiteit Florida State te spelen en studeren. Toen ik daar zag hoe professioneel vrouwenvoetbal kan zijn, wist ik meteen: dit is waar ik naar op zoek ben. Amerikanen zijn winnaars, dat zit in hun DNA. En heel veel vrouwen daar spelen voetbal, het is er bijna de norm geworden. Een meisje dat voetbalt, dat hoort zo.”

"Dankzij mijn beurs heb ik in Florida tweeënhalf jaar een luxeleventje geleid. Maar de harde realiteit van onze sport is dat ik niet kon leven van enkel voetballen."

De Florida State University heeft veel geld om aan sport te besteden, héél veel, vooral dankzij hun American football-ploeg. Bij hun eerste wedstrijd van het seizoen zaten er tachtigduizend toeschouwers in het stadion. Het volkslied was nog maar net gedaan of er vlogen drie straaljagers over ons hoofd die de Amerikaanse kleuren in de lucht tekenden. Ik keek naar een Franse ploegmaat en we geloofden allebei niet wat we zagen.

Maar ook wij kwamen niets tekort. In de voormiddag les volgen, in de namiddag in de zon trainen en altijd medische staf aanwezig. Er stonden zelfs studenten kinesitherapie naast het veld met als enige taak ons flessen water aan te geven. Dat kan je je hier niet inbeelden.”

Janice Cayman titel met Western New York Flash
Rechts: Janice speelt kampioen in de VS met Western New York Flash

“We hebben ons uiteindelijk net niet kunnen kwalificeren voor het WK, wat heel spijtig is. Het gevoel na de beslissende match tegen Zwitserland was iets dat ik nog nooit heb meegemaakt: fuck, zo dichtbij, maar toch net niet. Echt heel zuur. Toch heb ik geen spijt van mijn keuze om terug te komen. Het is wel jammer dat ik ondertussen thuis veel heb gemist, maar dat hoort erbij. Ik hoop dat ik na mijn carrière die familiemomenten nog zal kunnen inhalen. Maar als ik zie hoe ik geëvolueerd ben als persoon en voetbalster, heb ik absoluut geen spijt van hoe ik het heb aangepakt. Ik ben nu prof bij de derde grootste club van Frankrijk. Mocht ik opnieuw kunnen beginnen, ik zou het op dezelfde manier doen.

Vorig jaar de tweede Gouden Schoen voor vrouwen ontvangen was echt heel speciaal. Ik voelde me vereerd en had vroeger nooit gedacht dat ik op een dag die trofee kon winnen. Het vrouwenvoetbal verdiende die beloning al jaren en het is belangrijk dat we die gekregen hebben. Nu kunnen kleine meisjes ook zeggen: “Goh, op een dag wil ik de gouden schoen winnen.”

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

]]>
59vngxXavier Vuylsteke de LapsYannick DekeukelaerevoetbalSportBelgiëVerenigde StatenATLETEN
<![CDATA[Dit Belgische vegan schoenenmerk maakte een geweldig bizarre infomercial]]>https://www.vice.com/be/article/wj3v9m/belgische-vegan-schoenenmerk-rombaut-maakte-een-infomercial-met-paz-de-la-huerta-sneakersTue, 15 Jan 2019 17:25:01 +0000De Vlaamse ontwerper Mats Rombaut heeft het onwaarschijnlijke vermogen om veganistische schoenen te maken die cooler zijn dan hun leren tegenhangers. Zijn creaties werden al geprezen als "Bella Hadids favoriete sneakers", en eerder kwam hij op de proppen met schoenenconcepten uit groenten en slippers geïnspireerd op sla. Laten we dus zeggen dat we niet vreselijk verbaasd waren toen we zagen dat hij zijn nieuwste lente/zomercollectie van 2019 presenteert via een volledig over-the-top infomercial.

In de geweldig bizarre video verschijnt Amerikaans cultfiguur en actrice Paz de la Huerta [die vorig jaar Harvey Weinstein voor de rechter daagde wegens verkrachting] als een stereotiepe veganist die 'op een vloeibaar dieet' leeft. Ook de andere personages zijn een vreemd soort Rombaut "klanten": een vastgoedexpert, een dierenactivist, een bankier en een filantroop met roze cowboylaarzen in een wellness, allemaal met een dikke knipoog.

Ook de schoenen zijn allesbehalve alledaags: naast een interessante fusie van schoenen en sandalen, krijgen we ook 'protect sandal shoes' voorgeschoteld.

VICE sprak met Rombaut over de nieuwe collectie, de geniale video en de manier waarop goedkope infomercials ons kunnen helpen om eventjes te doen alsof alles oké in deze gestoorde wereld.

Wat inspireerde je om een infomercial te maken voor deze collectie?
Ik heb er altijd al een willen maken, maar het was nooit het juiste moment. Ik hou van infomercials omdat ze overdreven zijn, en soms zelfs dramatisch en belachelijk. Een beetje zoals het culturele en politieke klimaat waarin we vandaag de dag leven dus. Het gaat om de balans tussen het geven van echte info en het vertellen van valse verhalen.

"Er valt veel te zeggen over de huidige modewereld, van greenwashing tot steeds dichterbij komende milieurampen, maar ik heb ervoor gekozen om me te concentreren op het positieve. "

Dit is de eerste keer dat je video gebruikt. Waarom heb je daarvoor gekozen?
Video's zijn inderdaad nieuw voor Rombaut en het was ook een van de eerste keren voor Boris Camaca, de fotograaf. Ik ben dol op zijn werk en de uitgesproken esthetiek in zijn fotografie, dus ik dacht dat dat ook kon werken op film. Video's geven de schoenen gewoon een extra dimensie.

Hoe heb je de acteurs gevonden?
Het begon allemaal met Paz de la Huerta als hoofdrolspeelster. Weet je, haar deel van de video is zelfs niet gescript, maar gewoon helemaal echt. Voor de andere personages heb ik beroep gedaan op vrienden die geen eerdere acteerervaring had. Latif, de bankier, is mijn voormalige PR-stagiaire bijvoorbeeld.

1547485365264-Capture-decran-2019-01-08-a-182151

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op i-D US.

]]>
wj3v9mLaura PitcherJack SunnucksvideoVeganModeBelgië
<![CDATA[De grote winnaars en verliezers van Ex on the Beach: Double Dutch]]>https://www.vice.com/be/article/439j9m/ex-on-the-beach-double-dutch-de-grote-winnaars-en-verliezersTue, 15 Jan 2019 11:57:48 +0000In dit seizoen Ex on the Beach: Double Dutch werd er meer dan ooit gefeest, gescholden, aan elkaars haren getrokken, geneukt, geïntimideerd, een grens overschreden en een stomp uitgedeeld. Het programma is er natuurlijk voor bedoeld oerdomheid te demonstreren en elkaar maximaal te irriteren, maar deze keer werd er een nieuw hoogtepunt bereikt. Sterker, hoe de kandidaten in dit seizoen met elkaar omgingen was eigenlijk niet zo heel leuk meer.

Zondag werd de slotaflevering van EOTB:DD uitgezonden. Het programma heeft, naast dat er af en toe een bikinibroek uit de zee komt gelopen, niet echt een spelelement. Daarom maken we zelf de balans op. Welke kandidaten kunnen met een prima gevoel de afleveringen kijken en zichzelf influisteren: “Hey, dit heb ik eigenlijk echt goed gedaan?” Welke kandidaten zullen met het schaamrood op hun kaken de afleveringen terugkijken en denken: damn, wat ben ik eigenlijk een ongelooflijke oelewapper? Wie kan er rekenen op een hele hoop boekingen en schnabbels? En wie heeft er uiteindelijk nou echt liefde gevonden? Kortom, wie zijn de grootste winnaars 👑 en verliezers 😢 van dit seizoen? Hierbij een overzicht van de glansrijke kampioenen en de minder gelukkigen, die met de staart tussen de benen hun leven als c-realityster zullen voortzetten.

djessy-ex-on-the-beach-double-dutch
Djessy op het moment dat ze beseft dat ze Elias niet leuk vindt.

Djessy 👑

Elias zat in het begin tot het gênante toe achter Djessy’s reet aan, maar Djessy moest er eigenlijk niets van hebben. Aflevering na aflevering wees ze Elias af, want hij moest eerst bewijzen dat hij niet alleen uit was op seks. Uiteindelijk gaf ze hem toch een kans, om even uit te proberen hoe het zou zijn. Ze gaf hem een kus, en daarna leken ze een koppel te zijn. Even later was ze hem alweer zat, want ze vond zijn grapjes niet leuk. Elias kon zijn spullen pakken. Ze nam haar beslissingen bewust en weloverwogen, en dat is moeilijk voor elkaar te krijgen in Ex on the Beach, waar de mannen na een slok drank op veranderen in wilden. Winnaar!

Lena 👑👑👑👑👑👑👑👑👑👑

Ik denk dat voor niemand deze ervaring zo onstuimig is geweest als voor Lena. Zij was in het begin een soort billenschud-robot, die uit was op veel seks, haren trekken en drama. Ze bepaalde zelf met wie ze het bed deelde, en wanneer wie wat van haar kreeg. Totdat Mezdi in beeld kwam, waar ze toch eigenlijk nog wel gevoelens voor had. Mezdi liet haar weten dat hij niks van haar moest hebben, maar sprong nog wel bij haar in bed.

Daarna kwam Ricardo, een jaloerse kerel met een enorme lul die het maar niks vond dat Lena het bed had gedeeld met Mezdi, en haar om die reden uitschold met “je bent goedkoop”, “vies meisje” en “fucking hoer”. Maar ondanks alles bleef Lena haar billen schudden, lachen, hield ze zich staande en vertrok ze alleen naar huis. Want wat moet je in godsnaam met twee totaal op hol geslagen venten die geïnteresseerder zijn in elkaar overtreffen dan in haar? Wat mij betreft is zij de allergrootste winnaar van dit seizoen, en hopelijk wordt ze door al haar goedverdienende boekingen écht vies. Vies, stinkend rijk.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE NL.

]]>
439j9mLisa LotensEwout Lowiesekstelevisie
<![CDATA[Voor wie er alweer zin in heeft: de beste kroketten eet je in Sint-Gillis]]>https://www.vice.com/be/article/vban54/de-beste-garnaalkroketten-eet-je-bij-fernand-obb-delicatessen-in-sint-gillisTue, 15 Jan 2019 10:38:48 +0000Het is onmogelijk om over het restaurant van Cédric Mosbeux te praten zonder zijn topproduct te vermelden: de garnaalkroket. Wie dit iconische lokale gerecht niet eet met peterselie en citroen, kan de chef even goed een slag in zijn gezicht geven.

De kroketten hier zijn geweldig, maar sinds oktober kan Fernand Obb er extra over opscheppen. Toen kreeg hij namelijk de eretitel 'Beste garnaalkroket van Brussel' van het Brusselse toerismebureau. De award werd uitgereikt in Comme chez soi, een van de meest legendarische restaurants van Brussel-centrum.

Fernand Obb Ginkgo
]]>
vban54Hadrien DuréAlexis FerencziMunchiesBelgiëBrussel
<![CDATA[De pornotrend #FuckAfan is precies wat je ervan zou verwachten]]>https://www.vice.com/be/article/ev3exk/fuckafan-is-een-social-media-pornotrendTue, 15 Jan 2019 10:03:04 +0000Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Afgelopen november had Roddy*, een voetbalfan en zelfbenoemde pornofanaat, een date met een van zijn favoriete pornoactrices in haar flat. Roddy had er niet per se voor betaald, tenminste, niet de volle pot. Hij was ook geen professional die op die plek moest zijn voor een shoot. Hij werd maar om een ding uitgenodigd: hij won een online loterij.

In de wereld van online pornografie heet deze ervaring #FuckAFan, en werkt meestal zo: een pornoster post op social media dat ze een wedstrijd, een soort loting, organiseert. Ze nodigt dan mensen uit om tickets te kopen. De winnaar van de wedstrijd mag seks met haar hebben, en dat wordt gefilmd.

Fans die zelf meespelen in porno is niet nieuw. Er zijn genoeg video’s te vinden waarin je kan zien dat montere amateurs hun favoriete sterren ontmoeten. Jim Powers, een Amerikaanse regisseur, maakte er in 2009 zelfs een film over: Fuck a fan. Die kreeg 15 sequels.

Hoewel een aantal filmstudio's hun best deden om de fantasie levend te houden, werd het al vrij snel duidelijk dat de personages in de films meer op de daadwerkelijke fans leken dan professionele pornosterren – de dunne lichamen verschilden nogal van die van de echte, opgepompte pornosterren.

Maar na jaren van geruchten en geklungel, werd de fantasie toch werkelijkheid. Afgelopen juni kondigde actrice Gaby Quinteros uit San Diego een #FuckAFan-wedstrijd aan op Twitter. Deelnemers werden uitgenodigd zich in te schrijven op Gaby’s website, zodat ze in een maandelijkse loterij terecht kwamen. Sindsdien organiseren ook andere pornosterren dit soort wedstrijden.

De trend krijgt steeds meer voet aan de grond in het Verenigd Koninkrijk. Of dat in Nederland ook zo is, moet nog blijken. Maar de laatste maanden zijn de Britse pornosterren in elk geval vaker ‘echte’ wedstrijden gaan organiseren.

Ik sprak een pornoster, die liever anoniem wilde blijven. Ze vertelde me over haar #FuckAFan-wedstrijd in november. Ze is een nieuwkomer in de porno-industrie en had meer volgers nodig, dus ze was benieuwd hoe het zou gaan. Een ticket kostte 55 euro, en maar tien mensen mochten meedoen. Via privéberichten vroeg ze aan haar deelnemers om hun goede reviews op Adultwork te laten zien. Adultwork is een soort escortplatform dat, net zoals bij Airbnb, werkt met vertrouwde reviews. Één van hen was Roddy. Hij wilde wel even met mij praten via Twitter.

“Ik vond het heel leuk dat ik had gewonnen,” zei hij in een privébericht. Hij vertelde me dat hij de pornoster al maanden volgde op social media.


Bekijk ook: Het leven van een professionele sekspop


Hij verwees me naar haar account op OnlyFans (een soort pay-for-play Snapchat waar volgers expliciete updates ontvangen van hun zelfgekozen pornosterren). Daar kon ik een video van hem zien waarin hij gepijpt wordt. Roddy’s gezicht komt niet in beeld.

Toen ik de voor de hand liggende vraag stelde – was hij soms te nerveus op met zijn toeter op beeld te verschijnen? – werd het interessanter. Dit was namelijk niet de eerste keer dat Roddy gefilmd werd. Sterker nog, hij gaf toe dat hij zelf amateurporno maakt. Desondanks onderstreepte hij dat de wedstrijd echt was. Hij had geld betaald om mee te doen, en werd op willekeurige wijze uitgekozen.

Roddy voldoet misschien niet aan het plaatje van de starstruck-fan die opeens in de pornowereld terecht komt, maar dat was ook te verwachten. Hoewel pornosterren natuurlijk snel een heleboel volgers kunnen krijgen, is de kans klein dat die volgers ook met hun gezicht op camera willen komen.

1547119415386-sashapaige
Sasha Paige

Vorige week organiseerde de zelfbenoemde 'shemale escort' Sasha Paige uit Manchester haar eerste wedstrijd. Ze produceert fetisjporno en in deze wedstrijd gaf ze fetisjisten de kans om te figureren in één van haar video’s. De deelnemers moesten van tevoren via een formulier instemmen met dat ze gefilmd zouden worden. "Als ze onherkenbaar in beeld willen, kunnen ze een masker opzetten," zegt ze.

Dus, is het echt waar? Bestaat #FuckAFan echt? Hoe dieper ik groef en zowel pornosterren uit Groot-Brittanië als de Verenigde Staten sprak, hoe meer ik ervan overtuigd werd dat het bestaat. Toch is er een belangrijke kanttekening: de mensen die ik gesproken heb, hadden allemaal al eens eerder seks gehad voor geld.

En da’s ook geen verrassing te noemen. Een van de grote veranderingen die nu plaatsvindt in de pornoindustrie, is de vervagende grens tussen porno en escort. Dat komt met name door social media die het voor pornosterren toegankelijk maken om contact te maken met hun fans en klanten, op een veel makkelijkere, en veiligere manier.

De belangrijkste ongeschreven regel achter #FuckAFan? Als je meedoet met zo’n wedstrijd, krijg je als amateur de kans om je favoriete pornoster te neuken voor een veel lagere prijs, maar je wordt wel gefilmd. In ieder geval een deel van je lichaam. Die beelden worden weer gebruikt voor marketing, en die techniek lijkt prima te werken.

“Volgens mij vonden mijn fans de scène waarin ik hem pijp heel geil,” zegt de actrice waarmee Roddy seks had. Ze vertelt dat ze er enorm baat bij heeft gehad en uitkijkt naar de volgende keer. Dat geldt ook voor haar volgers, want ze heeft er in een paar maanden vijfduizend bijgekregen.

De verliezende deelnemers blijven echter niet met lege handen achter. De actrices die ik sprak gaven bijvoorbeeld spullen weg via OnlyFans. De tweede plaats wordt soms ook beloond. Iemand die van Roddy verloor, kreeg haar gedragen slipjes.

Wat je er ook van vindt, #FuckAFan is een interessant fenomeen om te onderzoeken. De afstand tussen pornosterren en hun publiek wordt steeds kleiner. Vroeger waren pornosterren onbereikbaar, een fantasie. Maar tegenwoordig kunnen succesvolle actrices direct contact opnemen met hun fans. Het doel is om een vertrouwensband en intimiteit op te bouwen met hun fans, net zoals influencers en vloggers dat doen met hun volgers. En waar mogelijk wordt dat omgezet in geld.

Het concept blijkt te werken. Twee actrices hebben me verteld dat hun wedstrijden binnen een paar dagen waren uitverkocht. Anderen zijn zelfs benaderd door collega’s die het ook willen proberen. Voor alle Roddy’s in deze wereld: de toekomst wordt uitstekend.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE UK.

]]>
ev3exkRobert JackmanJamie CliftontechPornoSocial Mediaseks
<![CDATA['Surviving R. Kelly' toont waarom zwarte vrouwen hun misbruikverhaal niet delen]]>https://www.vice.com/be/article/4399bm/surviving-r-kelly-documentaire-toont-waarom-zwarte-vrouwen-hun-seksueel-misbruik-verhaal-niet-delen-lifetimeTue, 15 Jan 2019 09:32:45 +0000 Surviving R. Kelly was vooral bedoeld om af rekenen met een cultureel fenomeen. In de documentaire over de zanger uit Chicago, wiens 25-jarige carrière werd getekend door talrijke beschuldigingen van seksueel geweld en misbruik, komen voormalige medewerkers, journalisten, muzikanten, activisten en vermeende slachtoffers aan het woord. De docuserie werd in drie delen uitgezonden op de tv-zender Lifetime, en trok de eerste avond al 1,9 miljoen kijkers in de Verenigde Staten.

Het was de eerste keer dat er door een mainstream Amerikaans televisienetwerk geprobeerd werd om het privéleven van een notoire ‘jager’ bloot te leggen. Lifetime slaagde erin om zo een stem te geven aan zwarte vrouwen, die in Amerika disproportioneel vaak slachtoffer zijn van seksueel geweld.

Een ander belangrijk onderdeel van de documentaire gaat over de relatie tussen ‘een zwarte vrouw zijn’ en openheid geven over het seksueel geweld dat je hebt meegemaakt. De aanklagers van Kelly – Kitti Jones, Jerhonda Pace, Lisa Van Allen en Asante McGee – vertellen in de film openlijk over hun ervaringen met de zanger, maar spreken ook over de weerstand die ze ervaarden om naar de autoriteiten te stappen. Uit schaamte, uit angst voor wraak, of omdat ze bang waren dat niemand hen zou geloven.

En die zorgen zijn terecht. Media spelen een grote rol in waarom de verhalen van zwarte vrouwen over misbruik vaak niet worden geloofd – grotendeels omdat er niet zo vaak melding van wordt gemaakt als bij blanke vrouwen, maar ook omdat er simpelweg niet naar ze wordt geluisterd. Ook in het geval van Kelly: de vrouwen die hem beschuldigden werd de mond gesnoerd, ofwel door geheimhoudingsverklaringen, ofwel door de cynische houding van het grote publiek richting hun verhalen.

Uiteindelijk besloten de vrouwen wél met hun verhaal over het vermeende misbruik naar buiten te komen – en deze verhalen kan je ook zien als voorbeeld van het feit dat zwarte vrouwen in de Verenigde Staten worstelen met het seksueel geweld dat ze meemaken.

Uit onderzoek van het Institute for Women’s Policy Research bleek dat twintig procent van de zwarte vrouwen te maken krijgt met verkrachting – dat is een hoger percentage dan vrouwen in het algemeen. Daarnaast ontdekte Dr. Gail Wyatt, professor aan de Universiteit van Californië op de afdeling psychiatrie, dat Afro-Amerikaanse vrouwen ongewilde seks eerder bespreken met vrienden en familie dan met daarvoor opgeleide professionals.

Dr. Joy Harden Bradford is psycholoog en oprichter van Therapy for Black Girls, een platform gewijd aan het verbeteren van de mentale gezondheid van zwarte vrouwen en meisjes. Zij denkt dat de onverschilligheid die zwarte vrouwen voelen over het delen van hun verhalen over misbruik, te maken heeft met trauma van eeuwenlange systematische onderdrukking, dat van generatie op generatie is doorgegeven.

“Zwarte vrouwen kunnen sterk het gevoel hebben dat ze zwarte mannen moeten beschermen. Iets wat ongelofelijk schadelijk kan zijn voor onze veiligheid,” vertelt Bradford over de weerstand die sommige zwarte vrouwen voelen tegen het ontmaskeren van een zwarte man als seksueel-geweldpleger. “Ik denk dat dit gevoel te maken heeft met het besef dat het gevangenissysteem in de VS nadelig en oneerlijk werkt voor zwarte mannen.”

Harden gelooft dat het oneerlijke juridische systeem in Amerika – waarin Afro-Amerikaanse mannen onevenredig vaak worden veroordeeld – een bepaald gevoel veroorzaakt van ‘moeten zorgen voor zwarte mannen’. En dat is een gevoel dat niet altijd wederzijds is in de richting van zwarte vrouwen en meisjes.


Bekijk ook: De plek waar vrouwen van over de hele wereld leren om schaamte te vervangen met zelfliefde


“Meestal hoor je over hoe het leven van een zwarte man is ‘geruïneerd’ door een aanklacht van seksueel geweld, zonder dat er verder in wordt gegaan op welk effect het misbruik heeft gehad op het leven van de vrouw in kwestie. Het gebrek aan aandacht voor het aandeel of de verantwoordelijkheid van de man, doet pijn aan mijn ogen en is hartverscheurend,” vertelt Harden.

Dream Hampton, de producer van Surviving R. Kelly, gelooft dat ‘generationeel trauma’ in de zwarte gemeenschap ook verklaart waarom sommige zwarte vrouwen liever niet hun verhaal doen over seksueel geweld dat ze meemaken.

“Er is sprake van een bepaald soort schaamte onder zwarte vrouwen: ze willen zwarte mannen niet ‘overleveren’ aan een systeem dat ze kennen als corrupt, onrechtvaardig en historisch gezien racistisch – een systeem waarvan zwarte mannen vaak de dupe worden,” vertelt Hampton aan Broadly.

De filmmaker en cultuurcriticus hoopt dat de documentaire, waar wereldwijd gigantisch veel aandacht voor is geweest, een discussie doet aanwakkeren waarin het gaat over Kelly’s positie in de muziekindustrie, over de positie van zijn vermeende slachtoffers, en dat het andere slachtoffers van seksueel geweld helpt om erover te praten.

“HIj had heel veel macht,” zegt Hampton over de vermeende relaties tussen Kelly en zijn aanklagers. “Er was sprake van grove manipulatie. Het is heel ingewikkeld. Ik hoop dat hierover gesproken zal worden en dat er dingen boven tafel komen.”

In de laatste aflevering van de serie neemt McGee de filmploeg mee naar het huis in Atlanta waar ze woonde tijdens haar relatie met Kelly. McGee, die 35 was toen ze Kelly ontmoette, stopt even als ze in de zogenaamde ‘Black Room’ arriveren. Ze vertelt hoe die kamer aan zijn naam kwam: “De hele kamer was zwart: zwarte gordijnen, zwarte meubels, en hier in het midden stond een bed.” Ze gaat verder: “Deze kamer, samen met mijn slaapkamer, was de meest vernederende kamer ooit… Hier liet Rob je dingen doen waarvan je het bestaan niet wist.”

Ondanks dat McGee duidelijk is aangedaan door weer in de kamer te zijn, zegt ze op krachtige toon dat ze op een andere plek zou zijn geweest als ze de verhalen van andere vrouwen had geloofd.

“Ik was zo fan van hem, ik kon hem gewoon niet zien als een monster,” vertelt ze. “Maar nu, nu ik weer in dit huis ben en het met mijn eigen ogen kan bekijken, heb ik spijt dat ik niet heb geluisterd naar alle beschuldigingen die er al waren tegen hem.”

Volg VICE België razendsnel op Instagram .

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

]]>
4399bmDanielle Kwateng-ClarkLindsay Schruppmuziektelevisieseksueel misbruikVerenigde Stateninternationaal
<![CDATA[Jagen op leven en dood met de Lamalera, een mysterieuze stam uit Indonesië]]>https://www.vice.com/be/article/d3bbpj/jagen-met-de-lamalera-een-primitieve-stam-uit-indonesie-walvisjachtMon, 14 Jan 2019 16:49:39 +0000Doug Bock Clark had nog nooit gehoord van de Lamalera stam, maar kwam met ze in aanraking toen hij voor twee jaar in Indonesië woonde voor zijn studie. De Amerikaanse journalist geloofde de verhalen in eerste instantie niet. De mensen die hem vertelden over deze mysterieuze stam met primitieve boten en wapens, vertelden namelijk ook dat er dinosauriërs in de jungle woonden en dat er daar magische dingen gebeurden.

Maar toen Clark wat research ging doen naar de stam, was hij verbaasd dat ze echt bestonden. Ze hebben een speciale status gekregen van de Indonesische overheid en leven door het harpoeneren van potvissen, de handel met buurlanden en vallen vooral op omdat ze zo primitief zijn. Hij raakte geïntrigeerd door deze geïsoleerde gemeenschap en was vastbesloten een periode met ze mee te leven. Deze mensen zijn niet zo defensief als de gevreesde Sentinelezen uit India. Zij haalden afgelopen jaar de kranten nadat ze een Amerikaanse missionaris hadden gedood.

In zijn nieuwe boek: The Last Whalers: Three Years in the Far Pacific with a Courageous Tribe and a Vanishing Way of Life vertelt Clark over een van de laatste gemeenschappen in haar soort; mensen die volgens de tradities van potvisjagers leven en alles doen wat hun voorouders ook deden, ondanks de veranderende omgeving en de bedreiging van westerse bemoeial. VICE sprak met Clark om te vragen of je de Lamalerans kan vergelijken met de Sentinelezen, hoe het was om op walvissen te jagen, hoe globalisering de Lamalerans langzaam uitroeit en hoe de stam alle veranderingen door de jaren heen heeft weerstaan.


Bekijk ook: De mensen die op haaien jagen in Japan


VICE: Om te beginnen, ik denk dat de meeste westerse mensen niet echt een verschil zien tussen de primitiviteit van deze twee stammen. Hoe zou jij de Lamalerans en de Sentinelezen met elkaar vergelijken?
Doug Bock Clark: Ze zijn compleet verschillend. De Sentinelezen hebben heel doelbewust al het contact dat men probeerde te maken afgewezen. Ze hebben heel duidelijk gemaakt dat ze geen contact willen met wie dan ook uit de buitenwereld. Ze dreigen mensen die op hun eiland komen pijn te doen of te vermoorden. De Lamalerans hebben sinds 1800 beperkt contact met zowel westerse mensen als andere Indonesiërs uit geïsoleerde gebieden. Het is een erg afgelegen plek, dus slechts een select groepje mensen kan erheen. Maar de Lamalerans zijn wel geïnteresseerd in de buitenwereld.

In hoeverre lukt het ze om hun traditionele waarden te behouden en vooral niet te veranderen?
Ieder jaar komen ze een keer samen en dat noemen ze 'de vergadering op het strand.' Tijdens die bijeenkomst met alle potvisjagers, praten de volwassen mannen – die zelf ook jagen – over wat de regels van het aankomende jaar zullen zijn. Verandering is over het algemeen uitgesloten. Ze zijn heel bewust en denken over dingen na als: Wat kunnen we toestaan in onze gemeenschap en wat niet?

Ze hebben al bepaalde veranderingen weten te voorkomen, maar in andere dingen zijn ze ook weer heel flexibel. Een goed voorbeeld is hoe ze zijn overgegaan op motorboten. Die zijn langzamerhand steeds meer geaccepteerd en ze hebben ook ontdekt hoe ze ermee kunnen omgaan op het gebied van hun geloofsovertuiging. Ze wilden die motorboten gebruiken, maar niet voor de jacht op de potvis bijvoorbeeld. Die is spiritueel gezien de belangrijkste prooi.

Maar dat proces heeft wel tientallen jaren geduurd toch?
Tot 2001 was het taboe. Toen moest de stam een beslissing maken. Gaan we die motorboten gebruiken om het heiligste dier mee te vangen? Deze dieren zijn de reïncarnatie van onze voorouders. Blijven we peddels en palmbladeren als zeil gebruiken, zoals we altijd al deden? Of gaan we deze moderne machines gebruiken om op ze te jagen?

“Nee,” besloten ze. Alleen de oude boten worden gebruikt om op de walvissen te jagen. Maar een paar jaar later kwamen een paar slimme, jonge stamgenoten op een idee: “Wat als we een stuk touw verbinden tussen onze boot en een motorboot en die gebruiken om onze grote, traditionele boot dichtbij het dier te krijgen, en hem dan los te maken. Is dat tegen de regels van onze voorouders?”

Na een enorme discussie is toen besloten dat dit legaal was en dat de jonge leden het mochten uitvoeren. Nu is dat een acceptabele manier om te jagen op de potvissen. Ze gebruiken de motorboten om hun eigen boten op de juiste afstand van de beesten te krijgen en maken ze dan weer los. Dat is exact volgens de regels van hun voorouders.

Kan deze afspraak – en andere eventuele nieuwe ontwikkelingen – ook nog teruggedraaid worden? En hoeveel van hun traditionele waarden zijn al verloren gegaan?
Er staat heel veel druk van buitenaf op deze stam. Niet alleen vanuit de Indonesische overheid, maar ook van degenen die de groep verlaten, weer terugkomen en dan met nieuwe ideeën uit de buitenwereld komen. Dat klinkt een beetje als het ondermijnen van hun traditionele cultuur, maar hun intenties om die cultuur te verbeteren zijn indrukwekkend en bewonderenswaardig. De meeste groepen denken niet na over hoe ze de buitenwereld kunnen betrekken. Antropologen voorspelden eind jaren tachtig dat de stam rond 2000 al gestopt zou zijn met het ontwikkelen van hun tradities, en niet alleen bij de Lamalerans.

De VN schat dat er ongeveer driehonderd miljoen inheemse mensen op een traditionele manier leven. Die hoeven niet per se hetzelfde zijn als de Lamalerans, maar zijn wel vergelijkbaar omdat ze de buitenwereld overweldigend vinden. Dit alles is eigenlijk een veel groter verhaal, dat betrekking heeft op de ontwikkeling van de mensheid. Als er ongeveer 7000 culturen in de wereld zijn, en we er twee tot drie per maand verliezen, is dat een enorm verlies van alle manieren waarop we mens kunnen zijn. En als een van deze groepen verdwijnt, verdwijnt er met hen duizenden jaren aan cultureel kapitaal en culturele ontwikkeling.

Je hebt gejaagd met de stam. Hoe was dat?
Jagen is echt iets heel spannends. We gebruikten een touw, zeil of een motor om onszelf naar het midden van de Savuzee te begeven. Het water is kristalblauw en je bent omringd door een stuk of zes vulkanen, het is prachtig. Dan ga je op zoek naar spuitende walvissen. Als je er één ziet wordt het een wilde achtervolging. Tijdens zo'n achtervolging vrees je voor je leven.

Ik heb meerdere boten kapot zien gaan en mensen serieuze verwondingen op zien lopen. Een van mijn goede vrienden uit het boek is vermoord tijdens de jacht. De adrenaline pompt door je lichaam. Er is een soort drijvend platform dat losgekoppeld wordt van de boot. Een gast rent over dat platform, springt eraf en gebruikt zijn lichaamsgewicht om een speer van 4 meter in het dier te rammen. Dan wordt er een harpoen in het dier gestoken die vastzit aan de boot. Daarna is het een urenlange strijd tussen de walvissen en de mannen.

Klinkt vet, maar dit is een spirituele gebeurtenis voor de Lamalerans, geen sport of beroep toch? Hoe zit dat precies?
Het is fantastisch om mee te maken. Potvissen zijn de grootste dieren met tanden op aarde. Een grote mannelijke potvis kan zo’n tweehonderd meter lang zijn en meer dan zestigduizend kilo wegen. Ze vinden het niet leuk als je ze aanvalt, dus ze zullen hun uiterste best doen om die boten te vernietigen. Ze moeten echt doodbloeden, anders lukt het je niet. Je kan er ook niet van wegkijken als je op de boot zit. Je bent constant op je hoede of je niet geraakt wordt door z’n staart, of dat je in de weg staat voor de jagers.

Het is iets heiligs voor deze mensen. Zij geloven dat potvissen de incarnaties van hun voorvaderen zijn en dat ze gekomen zijn om hen te voeden. Het vangen van de dieren is voor hen een spirituele daad. Ze bidden voor de potvissen en bedanken ze voor en na de daad. Het is emotioneel best moeilijk om zo’n groot, intelligent beest vermoord te zien worden. Er gaat zoveel door je heen als je ze ziet jagen, het is echt een onvergetelijke ervaring. Ik ben heel vaak mee geweest en kan me alles nog heel goed herinneren, omdat het gewoon zo bijzonder was.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

]]>
d3bbpjSeth FerrantiMatt TaylorIndonésiejagenstampotvissen
<![CDATA[Foto’s uit het trieste wereldje van mini-Missen met valse wimpers]]>https://www.vice.com/be/article/bje9k5/fotos-van-schoonheidswedstrijd-voor-kinderen-door-anneke-dhollanderMon, 14 Jan 2019 14:33:40 +0000Toen de Oost-Vlaamse fotografe Anneke D’Hollander in het boek Identiteit van Paul Verhaege een foto zag van een meisje dat deelneemt aan schoonheidswedstrijden, besefte ze plots dat ze eigenlijk keek naar een tweejarige kleuter met fake nagels. Ze was meteen gefascineerd: je kon het kind door de laag make-up zien. Anneke besloot een fotoreeks te maken die het menselijke kantje van de wedstrijden toont. En omdat zo’n mini-Miss België bij ons verboden is (sorry Darline Devos), ging ze een week op motel in Texas met achtjarig prijsbeest Mehayle Elliott. Vanaf twee jaar mogen de meisjes zich daar al opmaken en vanaf hun vier is in bikini op de catwalk lopen toegestaan. Zo ook op de Miss Universal Royalty waaraan ze Mehayle zag meedoen.

Via Facebook contacteerde Anneke de oma van Mehayle. Die was erg enthousiast over de aandacht voor haar kleindochter en ontving haar met open armen. Het is namelijk grootmoeder Sharilynne die Mehayle graag opvoert. Ze heeft nog een tweede kleinkind, maar dat zou ‘te mollig’ en ‘te gothic’ zijn voor schoonheidswedstrijden. Daarom steekt ze nu al haar energie in Mehayle, die nog steeds actief deelneemt aan de competities. Sharilynne zelf doet trouwens mee met schoonheidswedstrijden voor oudjes.

kind-op-schommel-anneke-dhollander
]]>
bje9k5Kubra MaydaAnneke D’HollanderFotosBelgiëVerenigde StatenSchoonheidinternationaalBelgische fotografen
<![CDATA[Ik had seks met mijn beste vriend en dat was mijn slechtste beslissing ooit]]>https://www.vice.com/be/article/j5z7d7/ik-had-seks-met-mijn-beste-vriendMon, 14 Jan 2019 11:12:34 +0000 Welkom bij 'MY FIRST TIME', een reeks die je een nieuwe kijk geeft op seksualiteit, gender en kinkyness. Een “eerste keer” kan tenslotte over zoveel meer gaan dan alleen je ontmaagding.

Deze week praten we met Jess Thomas over haar ervaringen nadat ze seks had gehad met haar beste vriend. Beluister onze podcast met haar op Google Play, Apple Podcasts, Acast of Stitcher.

Ik groeide op met series als Friends en Fresh Meat, waarin mensen in een vriendengroep om de haverklap met elkaar naar bed gaan of beginnen te daten. Hierdoor dacht ik altijd dat ik op een dag best een relatie zou kunnen krijgen met een goede vriend.

De eerste keer dat ik naar bed ging met mijn beste vriend, was toen we elkaar zo’n drie jaar kenden. We raakten bevriend op de middelbare school toen hij met een van mijn beste vrienden aan het daten was, maar dat ging toen uit.


Bekijk ook: De plek waar vrouwen van over de hele wereld leren om hun schaamte te vervangen met zelfliefde


Op een avond nadat we samen uit waren geweest bleef hij slapen omdat hij niet in de buurt woonde. We waren allebei dronken, toen het gewoon gebeurde. We maakten er eerder al grappen over, maar er was altijd een van ons die het niet zover liet komen. Tot nu. In eerste instantie vonden we het allebei geweldig, hadden we veel lol met elkaar en genoten we ervan.

Als ik er nu op terugkijk, realiseer ik me dat het de domste beslissing was die ik ooit heb gemaakt. Toen we seks met elkaar begonnen te hebben, gingen we ook samen naar school en besloten we samen te wonen. Dit heeft uiteindelijk onze vriendschap verpest. Inmiddels spreken we elkaar niet meer. Op je 19de kan het een prima idee lijken om met je beste vriend waar je ook nog eens seks mee hebt te gaan wonen. Nu zou ik dat aan niemand aanraden.

We hadden afgesproken dat we met de seks zouden stoppen als een van ons verliefd zou worden op de ander. Ik ontwikkelde steeds meer gevoelens voor hem, maar heb dat nooit eerlijk met hem gedeeld. Hij ontmoette iemand anders en kreeg een relatie met haar. Daarna viel onze vriendschap min of meer in duigen. Omdat we een jaarcontract hadden getekend voor ons huis, kon ik voor mijn gevoel geen kant op. Misschien waren dingen anders gelopen als ik ouder was geweest; op die leeftijd was het ontzettend moeilijk om op een volwassen manier over mijn gevoelens te praten.

Ondertussen werd de situatie steeds erger. Dat hele jaar was ik depressief, we stopten met praten, en uiteindelijk vertrok ik uit huis. Het was een verschrikkelijke situatie, maar ik heb er veel van geleerd – ook al heeft het wel een groot emotioneel litteken bij me achtergelaten.

Na die ervaring werd ik heel principieel over naar bed gaan met mijn vrienden. Als mensen het heel graag wilden doen, drukte ik ze op het hart: “Doe het vooral dan beter dan ik. Word niet per ongeluk verliefd. Ga niet samenwonen."

Toch ben ik daarna nog een keer met een andere vriend naar bed gegaan. Dat was op een muziekfestival, en het was wederom iemand met wie ik op dat moment al jaren bevriend was. Voordat we naar het festival gingen, had ik er al over nagedacht dat er misschien iets tussen ons zou kunnen gebeuren. Maar ik was ervan overtuigd dat hij geen interesse had in mij op die manier. We sliepen samen in een tent, en op een gegeven moment lagen we lepeltje lepeltje. Al snel begonnen we te kussen. Ik dacht: wow dit gebeurt nu echt, dit is geen droom!

Ik was bang om het er met hem over te hebben, omdat we al zo lang bevriend waren en ik hem absoluut niet kwijt wilde raken. Op datzelfde festival hadden we een gesprek over wat er was gebeurd, en hoe het zou zijn als we op die manier met elkaar samen zouden zijn. Ik zei eerlijk dat mijn leven drastisch zou veranderen als we niet meer bevriend konden zijn. We waren het er over eens dat we er niet halfslachtig in konden duiken – het was alles of niets. Ik vertelde over die verschrikkelijke eerste ervaring, en dat ik niet wilde dat zoiets nog een keer zou gebeuren. Ik wilde deze keer duidelijk zijn over mijn gevoelens. Eigenlijk zei ik min of meer: als we dit gaan doen, gaan we er ook vol voor.

Op dat moment waren we al zo emotioneel verbonden en voelden we ons zo sterk tot elkaar aangetrokken, dat onze vriendschap eigenlijk heel soepel overging in een relatie. Ik had al ontzettend veel gevoelens voor hem. Hij was iemand met wie ik goed samen kon zijn, en dat stelde me gerust. Nadat we voor het eerst seks met elkaar hadden, ging de rest vrij gemakkelijk. We kregen redelijk snel daarna een relatie, en we zijn nog steeds samen.

Als je het overweegt om seks te hebben met een vriend met wie je heel hecht bent, is mijn advies vooral: zorg ervoor dat je niet samenwoont. Let er ook op dat jullie open met elkaar blijven communiceren over jullie gevoelens. Ga niet met een vriend naar bed als je niet eerlijk met diegene kan praten, want dan wordt de seks ook iets wat jullie niet kunnen bespreken. En dat eindigt nooit goed.

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

]]>
j5z7d7Jess ThomasSirin KaleMelisa CanBroadlyseksliefdevriendschaprelatiesMy First Time
<![CDATA[Foto's van de lange weg die cocaïne aflegt van de cocavelden tot jouw neus]]>https://www.vice.com/be/article/qbxwjx/welke-weg-legt-cocaine-af-colombia-mexico-cocaboeren-carlos-villalon-coca-the-lost-warMon, 14 Jan 2019 07:30:00 +0000Cocaplanten worden al eeuwen gedemoniseerd, en de culturen die ze als heilig en helend beschouwen worden vaak afgeschilderd als junkies en drugsdealers. De stamoudsten van de Peruviaanse Huitoto-stam vertelden me dat hun eigen God ze heeft gestraft met de plant: "Vanaf nu, als straf, zal ik de coca wegnemen van jullie volk en het aan de witte man geven. De plant zal overal waar hij opduikt pijn, ellende en rivieren van bloed met zich meebrengen."

Voor mijn nieuwste boek wilde ik de reis van de cocaplant over een heel continent volgen. Van de Andesstammen die coca zien als een geschenk van de goden, tot de Colombiaanse boeren die er cocaïnepasta van maken die ze gebruiken als betaalmiddel in winkels en apotheken, naar het bloedbad dat coca veroorzaakt als het eenmaal in cocaïne is veranderd en door Centraal-Amerika en Mexico gaat, tot het uiteindelijk in de handen belandt van recreatieve gebruikers.

Dit is een selectie uit mijn werk. (Deze serie komt uit het boek Coca: The Lost War)

Volg VICE België razendsnel op Instagram.

photographing-colombia-war-on-cocaine-876-575-1442502882

Een verpleegster probeert een man te wekken die een overdosis heeft genomen. New York, Verenigde Staten, 2015.

]]>
qbxwjxCarlos VillalónDrugsCOLOMBIACOKEcocaineFotosmisdaadinternationaal