VICEhttps://www.vice.com/beRSS feed for https://www.vice.comnlSat, 20 Oct 2018 14:57:28 +0000<![CDATA[Sexmatters wil een einde maken aan seksuele intimidatie op de dansvloer]]>https://www.vice.com/be/article/kzj9wa/deze-vrouwen-willen-een-eind-maken-aan-seksuele-intimidatie-op-de-dansvloer-clubs-sophia-seawell-sexmattersSat, 20 Oct 2018 14:57:28 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Het is moeilijk om ervaringen met seksuele intimidatie om te zetten in cijfers. Van catcalling tot nastaren, sommige intimidatie is zo genormaliseerd dat incidenten zelden gerapporteerd worden. Maar het is wel duidelijk dat veel ongewenste aanrakingen en seksuele bedreigingen zich afspelen in het nachtleven.

Toen de Nederlandse publieke omroep vorig jaar aan jongeren vroeg of zij wel eens ongevraagd betast zijn, bleek dat 62 procent van de intimidatie die gerapporteerd werd zich afgespeeld had tijdens het uitgaan. De grootste categorie die daarop volgde, de werkplek, nam maar 11 procent in beslag. Ook in België lijkt het niet onmogelijk dat een groot gedeelte van de incidenten tijdens het uitgaan gebeurt. Wat kunnen we daar eigenlijk tegen doen?


Het Nederlandse Kenniscentrum Rutgers startte deze maand de ‘Ben je oké?-campagne. De boodschap: als je in een club of tijdens een concert iets ziet wat je niet vertrouwt, check dan even of degene die het overkomt oké is. En het collectief Say NO Thanks! strijdt al een paar jaar tegen ongewenste aanrakingen tijdens festivals en concerten, en wil dat dit soort gedrag niet meer wordt weggewuifd als ‘iets dat nu eenmaal kan gebeuren’.

Die normalisering bekritiseerde Sophia Seawell; feminist, schrijfster en DJ; vorig jaar ook al in een artikel voor muziekmagazine DJ Broadcast, en samen met de stichting Sexmatters organiseert ze nu de workshop Safer Clubbing. Daarin leren ze nachtpersoneel met praktijkoefeningen en theorie hoe ze een veilige omgeving maken van hun club of concertzaal.

Ik belde met Sophia – met wie ik afgelopen week nog dit artikel over alledaags seksisme in de dancescene schreef voor de krant Het Parool – en vroeg haar wat voor oefeningen dat precies zijn, en of ze denkt dat clubs genoeg doen tegen dit soort grensoverschrijdend gedrag.

Foto door Raymond van Mil
Foto door Raymond van Mil

VICE: Hey Sophia, seksuele intimidatie komt dus best vaak voor in clubs en tijdens concerten. Over wat soort gedrag gaat het juist?
Sophia Seawell: Naast ongewenste aanraking kan het heel onaangenaam zijn als iemand je lang aanstaart of ongepaste dingen tegen je zegt waar je niet op zit te wachten. Of stel, je staat in een hoek en iemand leunt zo tegen de muur waardoor jij niet meer weg kunt. Een ander goed voorbeeld vind ik als iemand meteen aan je vraagt of je een vriendje hebt. Dan is die persoon direct al aan het checken of je beschikbaar bent.

Ik denk dat sommige mensen dat ‘flirten’ noemen.
Mensen kunnen inderdaad denken dat verlangens de oorsprong van seksuele intimidatie zijn, maar het heeft veel meer met toestemming te maken. Je kan ontdekken of iemand toestemming geeft door gevoelig te zijn voor hoe iemand zich opstelt tegenover jou. En dat is toch juist flirten? Ik denk niet dat flirten minder leuk wordt als je tegelijk checkt of iemand het leuk vindt wat je doet.

De workshop is bedoeld voor mensen die in het nachtleven werken. Wat leren jullie de deelnemers?
We gaan eerst in op theorie over wat gender is, wat machtsverhoudingen zijn en waarom wederzijdse toestemming belangrijk is. Ook bespreken we met elkaar wat we met mannelijkheid en vrouwelijkheid associëren, hoe je verwachtingen daarover terugziet op een dansvloer, en hoe bezoekers grenzen aangeven en veiligheid ervaren.

Daarnaast zitten er praktische elementen in, bijvoorbeeld een oefening die privilege walk heet. Daarmee stellen we vragen over de ervaringen van mensen zelf, en dan zie je in één oogopslag dat mannen en vrouwen heel erg verschillende dingen meemaken. In een andere oefening staan deelnemers tegenover elkaar, en moeten ze met verbale en non-verbale communicatie aangeven hoe dichtbij de ander mag komen.

Ingrijpen als personeel lijkt me best lastig, helemaal als je geen beveiliger bent. Je weet niet altijd zeker of er echt iets aan de hand is.
Klopt, maar ook dan kun je iets doen. Je kan bijvoorbeeld naar iemand toelopen en vragen hoe het gaat. Dat hoeft niet op een aanvallende manier, en juist in het nachtleven is het helemaal niet gek om dat te doen. Soms geven deelnemers aan dat ze niet graag op een groep af zouden stappen – ik wil niet zeggen dat het simpel is, maar ik denk wel dat het belangrijk is om als personeel verantwoordelijkheid te kunnen nemen. En zo wordt het ook wat normaler om dit soort intimidatie serieus te nemen.

Vaak worden drank en drugs als excuus gebruikt voor seksuele intimidatie. Hoe kun je op dat excuus reageren?
Als iemand heel dronken is en jou lastigvalt, kun je bijvoorbeeld tegen de vrienden van die persoon zeggen dat ze op haar of hem moeten letten – dat de dronken vriend hun verantwoordelijkheid is. Door anderen te betrekken in de oplossing, sta je er niet alleen voor.

Vind je dat clubs genoeg doen om seksuele intimidatie te voorkomen?
Ik denk dat veel clubs duidelijker kunnen zijn in hun communicatie. Dat kan gaan om safe-space-regels, deurbeleid en online communicatie. En daarnaast denk ik dat een workshop over seksuele intimidatie verplicht zou moeten zijn, net als een cursus over alcoholconsumptie dat al is.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE NL.

]]>
kzj9waEmma van Meijeren Noor SpanjerBroadlySeksuele intimidatie
<![CDATA[Appelsienen eten onder de douche is iets wat je je hele leven hebt gemist]]>https://www.vice.com/be/article/qkngzv/appelsienen-eten-onder-de-douche-is-iets-wat-je-je-hele-leven-hebt-gemistSat, 20 Oct 2018 13:02:59 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Ik stapte onder de douche en liet het warme water over me heen glijden. In mijn hand had ik een stuk fruit. Dit keer had ik een duidelijke missie: om onderdeel te worden van een kleine, maar enthousiaste online gemeenschap van mensen die appelsienen eten tijdens hun stortbad.

Ik drukte mijn vingers in de oranje schil, begon te pellen en liet het jasje van de appelsien op de tegels vallen. De geur van citrus vermengde zich met het stomende water en ik zette mijn tanden in het vruchtvlees. Het sap liep over mijn handen en verdween met het water in het putje. Tegen de tijd dat ik het laatste partje op had, was al het sap weggespoeld en was er geen spoor te bekennen van de gebruikelijke kleverigheid. Het was geweldig. Vanaf dat moment was ik bekeerd en sloot ik me aan bij het online leger dat deze vreemde, maar verrukkelijke manier van appelsienen eten al in hun hart had gesloten.


De beweging ontstond op Reddit, toen iemand vroeg: “Wat is iets onconventioneels dat iedereen zou moeten proberen?” PHOTON_BANDIT, een redditor die sindsdien zijn account heeft verwijderd, beantwoordde die vraag met zijn levensveranderende ervaring. Toen hij een keer op schoolkamp was, vertelde een begeleider hem over de voordelen van sinaasappels onder de douche eten. Hij noemde het “het beste, meest bevrijdende oergevoel dat je ooit kunt ervaren.”

“Denk er maar eens over na,” had de mythische kampbegeleider gezegd. “Je scheurt de koude, verse appelsien met je blote handen uit elkaar en laat het sap over je lichaam glijden. Je hoeft je helemaal geen zorgen te maken dat je gaat plakken. Je kunt de vrucht in tweeën scheuren en er je tanden in zetten als iemand die een week niet heeft gegeten. Ja... dit is het meest bevrijdende dat iemand kan doen.”

shower-orange-reddit-1

Foto via Reddit

Ondanks dat het nogal raar en creepy is om zoiets tegen een jonge kampeerder te zeggen, waren PHOTON_BANDIT en hordes andere redditors nogal enthousiast, en dus werd de subreddit ShowerOrange geboren.

Inmiddels bestaat de gemeenschap uit meer dan achtduizend redditors, die schrijven over hun eigen appelsien-douche-ervaringen en foto’s plaatsen van blote voeten omringd door sinaasappelschillen. Appelsiendouchers gebruiken het internet om anderen aan te moedigen om op deze unieke en euforische manier even een momentje voor henzelf te pakken. Een manier waarop je eerst je vingers in een stuk fruit zet en vervolgens bevrijd bent van alle zorgen over de kleverige troep die je achterlaat.

Hoewel sommige mensen de schil lostrekken van het kleverige vruchtvlees misschien als iets seksueels zien, heeft ShowerOrange alleen maar zuivere bedoelingen. Er zijn een aantal regels over wat toelaatbaar is en wat niet.

De eerste regel van de gemeenschap is dat naaktheid strikt verboden is, waaraan wel wordt toegevoegd dat “alles behalve geslachtsdelen” is toegestaan, waaronder “voeten, benen, armen, buiken enzovoort.” De bedenker van de regels heeft daarnaast niks met grapefruits, omdat het volgens hem een onaanvaardbare citrusvrucht is om onder de douche te eten. Mandarijnen, satsuma’s, bloedsinaasappels en clementines zijn wel allemaal toegestaan.

Image via Reddit

Foto via Reddit

De derde en misschien belangrijkste regel is: “Wees aardig… Reageer op andere posts en moedig mensen aan om de beste doucheappelsieneters te worden die ze kunnen zijn.” Die feelgood-gedachte is overal terug te zien in de posts. Redditors beschrijven hun eerste ervaring als “Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven” en “Dit was het volledig waard. Ik voel me compleet.”

BourgeoisieScum, een andere redditor, zette een foto van gepelde sinaasappelschillen in de vorm van een hartje online. Hij schreef erbij: “Fijne Valentijnsdag, iedereen van r/showerorange.” En weer een andere redditor, worthij3, vertelde dat sinaasappels eten onder de douche zijn hele jaar beter had gemaakt.

Want ja, iedereen in deze chaotische wereld verdient zijn eigen vorm van gemoedsrust, of je dat nu krijgt door een glas wijn, een uur hardlopen of stoom die naar appelsien ruikt en water dat vervolgens alle kleverigheid van je ziel spoelt.

En wat grapefruitfans betreft: die zullen iets anders moeten bedenken.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

]]>
qkngzvGillie HoustonHilary PollackMunchiesReddit
<![CDATA[De man die rijk wordt met het drukken van officiële nul euro biljetten]]>https://www.vice.com/be/article/bj44jd/de-man-die-rijk-wordt-met-het-drukken-van-officiele-nul-euro-biljettenSat, 20 Oct 2018 12:15:33 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Cashgeld is eigenlijk al een beetje passé. Zo heeft Denemarken vorig jaar zijn laatste munthuis gesloten: er zullen geen Deense kronen meer worden bijgemaakt. In China zijn ze hard op weg naar een cashloze samenleving. En in Nederland betaalden mensen vorig jaar voor het eerst meer met hun bankkaart dan met contanten.

Toch is er een bedrijf dat sinds vorig jaar goud geld verdient met papiergeld. Met briefjes van nul euro, om precies te zijn. Helemaal volgens de standaarden van de Europese Centrale Bank (ECB) geproduceerd. Hoe kan dat?

Het bedrijf komt uit Frankrijk en komt uit de koker van ondernemer Richard Faille. Sinds april 2015 laat Faille nuleurobriefjes drukken waarop steden of instellingen hun bezienswaardigheden, monumenten en musea laten kunnen drukken, om deze daarmee te promoten.

De vraag is: hoe heeft Faille het voor elkaar gekregen om een heuse ECB-gecertificeerde drukkerij zover te krijgen dat waardeloos geldpapier printen met wat oude gebouwen erop?

Het verhaal begint in 1996, toen Faille begon met het laten drukken van souvenirmunten bij het Franse munthuis, Monnaie de Paris. Hij had er maar liefst drie jaar over gedaan om daarvoor toestemming te krijgen. Later bleek het die moeite meer dan waard: Faille verkocht sinds 1996 meer dan zestigmiljoen munten en verdiende daarmee zelf miljoenen. Miljoenen in echt geld, welteverstaan.

Intussen heeft Faille zijn verdienmodel naar papiergeld uitgebreid. In een van de slechts zestien officiële ECB-drukkerijen laat hij briefjes ter waarde van nul euro printen. Op echt europapier, inclusief watermerk, hologram, koperen strips en unieke serienummers. Hij heeft zijn handel inmiddels uitgebreid naar Duitsland, waar iemand met de James Bond-achtige naam Gonzague Cunningham de lokale markt bedient van nuleurobiljetten.

Dit kafkaëske handeltje riep een vraag bij mij op. Als allerlei toeristische organisaties en steden hun bezienswaardigheden op Failles waardeloze briefjes kunnen laten zetten, kan ik dan ook een paar stapeltjes bestellen met mijn gezicht erop? Of dat van iemand anders, een politicus ofzo?

“Het is niet mogelijk om zomaar elk motief te kiezen”, moet Cunningham me teleurstellen. “De briefjes zijn niet voor privédoelen of -ondernemingen bedoeld. We willen slechts toeristische plekken en het cultureel erfgoed van Europa een platform bieden.”

In Frankrijk en Duitsland zijn al honderd verschillende motieven geprint, de meeste in een oplage van ongeveer tienduizend briefjes. De ene keer staat het portret van Martin Luther King erop, de andere keer een achtbaan in het Europa-Park.

Hoe je voor een 0-eurobiljet 300 euro krijgt

1540036626738-eurobiljet-300-jaar-hercules
Een versie van dit briefje leverde 300 euro op. Foto: EuroSchein-Souvenir GmbH

In Duitsland is inmiddels een levendig schaduwhandeltje ontstaan in de nuleurobiljetten, die in de winkel twee euro kosten. De meeste verwisselen voor een paar euro meer van eigenaar, en sommige zelfs voor bedragen als 300 euro.

Voor de driehonderdste verjaardag van het standbeeld van Hercules in de stad Kassel, liet de stad het beeld op vijfduizend briefjes drukken. “Op de eerste dag van de verkoop was er een wachtrij bij de museumwinkel van het Hercules-monument. Een van de briefjes had 1817 in het serienummer, het jaar waarin de Hercules werd gemaakt. In een online veiling wisselde hij voor driehonderd euro van eigenaar”, zegt Cunningham. “We begrijpen het soms niet. Sommige briefjes worden op eBay voor vijf of zes euro verkocht, terwijl ze in de souvenirwinkel gewoon nog twee euro kosten.”

Samenvattend: een Frans-Duits bedrijf heeft het voor elkaar gekregen om waardeloos maar uiterst officieel briefgeld te laten drukken, waarvan honderdduizenden exemplaren worden opgekocht door steden en instellingen, waaruit vervolgens weer een markt voor verzamelaars is voortgekomen die de nuleurobriefjes nóg meer waard maakt.

Een mooiere metafoor voor het kapitalisme kun je niet verzinnen.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook .

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE NL.

]]>
bj44jdTim Geyerfrankrijkduitslandinternationaal
<![CDATA[Mijn moeder is politica bij Forza Ninove]]>https://www.vice.com/be/article/vbkk49/mijn-moeder-is-politica-bij-forza-ninoveFri, 19 Oct 2018 14:17:45 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Wanneer Julie (29) café De Beurs in Ninove binnenloopt vraagt iemand wie volgens haar nu weer links is en wie rechts. Ze negeert de opmerking en loopt op de toog af waar ze zoenen uitdeelt aan de stamgasten. Naast de toog hangt een grote vlag van Forza Ninove, de lijst waarmee Vlaams Belanger Guy D’haeseleer vorige week de lokale verkiezingen won. De Beurs is zijn stamcafé, maar het is ook het café van Julie’s mama Stania (52), die gemeenteraadslid is voor Forza Ninove. Terwijl Julie, die zelf in Gent woont, een drankje inschenkt vertelt ze dat ze in de ogen van de stamgasten een linkse hippie is. Haar roots zijn echter allesbehalve links. Ninove is momenteel wereldbekend in Vlaanderen, omdat Guy D’haeseleer misschien de allereerste burgemeester van het extreemrechtse Vlaams Belang wordt. De ophef daarover is groot. Na de verkiezingen werd bovendien een oude Facebookpost van hem opgevist waarin hij bij een foto van zwemmende Afrikaanse kinderen schreef dat hij vroeg is opgestaan om chocomousse te maken. Op dat moment was ook al een foto viraal gegaan van Forza Ninove-aanhangers die hun overwinning vieren met een vermeende Hitlergroet. De locatie van dat feestje? Het terras van café De Beurs.

Ik trok naar Ninove om met dochter Julie en mama Stania te praten over de overwinning van Forza Ninove, maar ook over flyeren voor Groen, kerstmarkten en thuiskomen met een donkere vriend.

Julie en haar moeder Stania, politica bij Forza Ninove, in café de Beurs
Julie en haar moeder in Stania haar café.

VICE: Hey Stania, jullie hebben gewonnen zondag. Ben je gelukkig met het resultaat?
Stania: Ik ben heel gelukkig met de uitslag. Zes jaar geleden kwam ik voor de eerste keer op, toen haalde ik zevenhonderd stemmen. Nu kreeg ik er duizend meer.

Hoe belangrijk is je politieke overtuiging voor jou?
Stania
: Ik voel mij er heel goed bij. Ik kom eigenlijk uit een socialistisch nest, wij zijn werkvolk. Maar door de jaren heen ben ik rechtser geworden.
Zes jaar geleden werd mijn auto gestolen. Ik ging shoppen in Anderlecht en toen ik buiten kwam was hij weg. Toen hij werd teruggevonden reed er een Marokkaan mee rond. En acht jaar geleden werd ik wakker door het alarm van het café. De politie was gelukkig in de buurt en heeft toen twee inbrekers opgepakt. Ik voelde mij niet meer veilig en heb een tijdje met pepperspray rondgelopen, maar dat was niet leefbaar. Ik ben geen racist, maar ik hoor veel verhalen. De dochter van een vriendin werd recent nog overvallen.

"Je bent nog jong, daarom stem je nu op Groen, maar de kans bestaat dat je nog bijtrekt."

Ik heb respect voor elke mens - er komen hier ook vreemdelingen over de vloer - maar moslims en de islam, daar ben ik tegen. Mij moeten ze geen moskee komen opdringen. Da’s onze cultuur niet. Wij zijn geen moslimland.
Julie: Allee mama, respect voor iedereen? Da’s niet waar. Jij teert enkel op een paar negatieve verhalen, terwijl ik honderden positieve voorbeelden heb. Ik heb op Groen gestemd.
Stania: Ik weet niet waar je het haalt om op Groen te stemmen. Je bent nog jong, daarom stem je nu op Groen, maar de kans bestaat dat je nog bijtrekt.
Ik ben al op reis geweest naar Jamaica, Cuba en de Dominicaanse Republiek. Dan neem ik schoolgerief mee om aan de mensen daar uit te delen.

"Het gaat om de mensen die naar hier zijn gevlucht. Jij hebt een extreem gebrek aan empathie."

Julie: Dat maakt je nog geen moeder Theresa. Het gaat om de mensen die naar hier zijn gevlucht. Jij hebt een extreem gebrek aan empathie.
Mama heeft mij alleen opgevoed. Ik vind haar een sterke vrouw. Ze heeft ook kanker overwonnen en dat is bewonderenswaardig, maar andere mensen hebben ook problemen. Niemand riskeert voor zijn plezier zijn leven op zo’n bootje. Veel van die mensen willen in de eerste plaats overleven.
Stania: Ik weet zeker dat de brave mensen nog in hun eigen land zitten en de slechte naar ons komen. Waar komt het geld voor die mensenhandelaars vandaan als daar niks is? Die mensen hebben zelfs een dure gsm. Terwijl onze mensen worden aangerand.
Julie: Ik woon in Gent in een buurt met veel verschillende culturen. Elke keer als ik mijn auto uit laad komt er iemand helpen. Ik zou zelfs mijn deur wijd open durven laten staan.
Stania: En toen jouw iPhone gestolen werd op het terras? Dat moet allemaal maar kunnen?
Julie: Dat is een keer gebeurd en ik keur dat niet goed, maar die gestolen gsm bepaalt toch geen volledige bevolkingsgroep?
Stania: Twee van de drie gsm’s van het gezin zijn gestolen en het was twee keer een vreemdeling.

Stania, politica bij Forza Ninove

Stel dat Julie je vraagt om uit de politiek te gaan, wat zou je dan doen?
Stania: Ik weet dat ze dat nooit zou eisen van mij.
Julie: Ik zou het niet eisen, haha, dat zou nogal extreem zijn. Als ik kon kiezen, had ik het echter liever niet gehad - toch niet voor die partij.

Stania, wat vindt je vriendenkring ervan dat je jouw dochter niet op ‘het rechte pad’ hebt kunnen houden?
Stania
: Ze kennen Julie en ze moeten niet proberen om haar persoonlijk aan te vallen. Ik ben enorm trots op mijn dochter. Mijn profielfoto op Facebook is ook met Julie.

"Mama is vrij extreemrechts." - "Dat mag je niet zeggen van je eigen mama. Ik kom ook overeen met mulatten of negers."

Hebben jullie linkse of rechtse vrienden?
Stania: In mijn vriendenkring zitten er geen linksen.
Julie: Bij mij zitten er geen extreemrechtse mensen tussen. Mensen die discrimineren kunnen mijn vrienden niet zijn. Ik maak een uitzondering voor mijn moeder. Omdat het mijn moeder is. Hier in Ninove heerst een groepsgevoel van samen tegen iets zijn, maar ik ben liever bij een groep die voor iets is.
Stania: Julie kent het verschil niet tussen rechts en extreemrechts. Het is toch niet omdat ik rechts stem dat ik een slechte mens ben? Als hier morgen een kind op de trap zit met honger, geef ik het wel te eten.

Julie in discussie. Zij is links.

Zou jij jezelf als extreemrechts omschrijven, Stania?
Stania: Ik ben niet extreemrechts. Filip Dewinter [al decennia het uithangbord van Vlaams Belang, red.] is niet mijn vriend, maar D’Haeseleer durft tenminste grapjes te maken. De profiteurs moeten uit het systeem. Ik heb ook moeten knokken.
Julie: Mama is vrij extreemrechts.
Stania: Dat mag je niet zeggen van je eigen mama. Ik kom ook overeen met mulatten of negers.
Julie: Geen negers, maar zwarten. Ik zal jou eens meenemen naar een moslimgezin.
Stania: Julieeee toch!

"Alleen ik mag er grappen over maken, anderen moeten gewoon hun mond houden, want niemand kent mijn mama zoals ik haar ken."

Mag Julie thuiskomen met een donkere vriend?
Stania: Als hij moslim is niet, over mijn lijk.
Julie: Spijtig genoeg ben ik nog niet verliefd geworden op een moslim.
Stania: Wij mogen geen kerstmarkt meer houden in Brussel of we mogen het niet meer zo noemen. De moslims zijn niet verdraagzaam tegen ons. Van onze Kerstmis moeten ze afblijven.

Julie en haar moeder Stania, politica bij Forza Ninove, in discussie

Wat vinden jouw vrienden eigenlijk van je rechtse roots, Julie?
Stania
: Ik heb nog nooit een rare reactie gekregen van jouw vrienden.
Julie: Ik heb er al wel van afgezien, hoor. Deze week deden mensen de Hitlergroet naar mij, omdat ze weten dat ik van Ninove ben. Soms lach ik er zelf mee op Instagram, zoals bij die foto met die Hitlergroet, daar wijzen die mensen van Forza precies naar mijn kinderkamer. Maar alleen ik mag er grappen over maken, anderen moeten gewoon hun mond houden, want niemand kent mijn mama zoals ik haar ken.
Langs de ene kant ben ik er trots op dat mijn mama iets te zeggen heeft. Dat heb ik ook van haar, we zijn niet op onze mond gevallen. Gelukkig heb ik je karakter geërfd en niet je ideologie.
Stania: Zie je, Julie is niet honderd procent tegen mij!

Zou je op je mama hebben gestemd als je in Ninove woonde?
Julie: Er is geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om op mijn mama te stemmen, zelfs al zou ik onterfd worden. Haar partij gaat honderdduizend procent in tegen mijn overtuiging. Ook al beweert ze dat ze niet extreemrechts is.

Welke andere waarden heb je meegekregen in je opvoeding?
Julie
: Van mama heb ik geleerd dat je niet meer of minder bent dan iemand anders. Ik pas dat toe op iederéén.
Stania: Ik ben ook niet meer dan een zwarte, maar ik voel mij ook niet minder.

"Ik vind dit interview nogal spannend, ik wil niet dat mensen mijn mama terechtwijzen. Ik ben bang voor de reacties van andere mensen."

Heel Vlaanderen beschouwt Forza Ninove nu als racisten en neonazi's. Voel je de drang je mama te verdedigen?
Julie
: Mijn mama heeft het hart op de juiste plaats. Ik ga er sowieso niet te veel op in. Het is best wel dubbel, maar het blijft mijn moeder. Als iemand mij zou aanvallen, zou zij mij ook verdedigen. Daarom vind ik dit interview nogal spannend, ik wil niet dat mensen mijn mama terechtwijzen. Ik ben bang voor de reacties van andere mensen.

Stania, hoop je dat Forza Ninove de kans krijgt om te besturen en te bewijzen dat jullie een fatsoenlijke partij zijn?
Stania
: Ja, als we ons mogen bewijzen en het is verkeerd, dan zullen ze ons binnen zes jaar wel afstraffen.
Julie: Afstraffen? Naar een ander land sturen, zeker? Ik hoop dat ze niet aan de macht komen. Ik zou dat echt verschrikkelijk vinden. Dan zou ik minder naar Ninove komen.
Stania: Zou je echt minder komen? Kijk, dat vind ik nu heel erg, dat je dat zegt.
Julie: Ik zou je vaker naar Gent lokken.

Hoe zit het met jullie moeder-dochterrelatie?
Stania: Ik vind het jammer dat ze mij niet steunt in mijn politieke ambities. Maar ze heeft mij zondag wel opgebeld om me proficiat te wensen.
Julie: Daarvoor wil ik dan heel even mijn principes opzij zetten.
Stania: Ik zal nooit vragen of ze voor mij gaat flyeren.
Julie: ik heb vorige keer geflyerd voor Groen, toen kwam mama voor de eerste keer op voor Forza Ninove. Terwijl ik in Ninove rondreed met een grote affiche van Groen op mijn auto, een auto die ik nota bene van mama had gekregen.
Stania: Dat was een hele puberale reactie. Al heb ik liever dat ze met een sticker van Groen rondrijdt, dan dat ze gepakt wordt met drugs.

Zou je willen dat je dochter meer op dezelfde lijn zit als jij?
Stania
: Dat zou wel gemakkelijker zijn.
Julie: Maar dan zouden we wel over iets anders discussiëren, over mijn haar bijvoorbeeld.
Stania: Je gezicht komt beter uit met je haar in een staart.

Zou jullie band dan beter zijn?
Stania: Ik zou haar niet liever zien. Ze is wie ze is. Zij helpt mij door de moeilijkste periodes. Ze trekt mij door alles door. [emotioneel]
Julie: Dat is wat mama en dochter moeten doen, elkaar helpen. [Julie knuffelt haar mama]
Stania: Ik ben gelukkig als zij gelukkig is. [Stania komt even moeilijk uit haar woorden, ze neemt een sigaret]
Stania: Ik lach als Julie lacht.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Julie en haar moeder Stania, politica bij Forza Ninove, in café de Beurs, waar ook een spandoek van Forza Ninove hangt.
]]>
vbkk49Hinda BluekensSanne MoonemansrechtsfamilieBelgië
<![CDATA[Hoe Instagram het leven van modestudenten ingrijpend heeft veranderd]]>https://www.vice.com/be/article/a3pa7a/hoe-je-instagram-het-beste-gebruikt-als-opkomende-modeontwerper-modestudentFri, 19 Oct 2018 09:18:58 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram .

VICE duikt volop in het studentenleven, en alles wat daarbij komt kijken — van smartdrugs en soa's tot TD's en studiestress. Lees meer in de VICE Student Guide.

Instagram is een ontzettend belangrijke marketingtool voor hedendaagse modestudenten. Bijna 80% van de masterstudenten van Central Saint Martins heeft een account waarop ze hun werk tonen, en iedere Parsons masterstudent liet – zonder uitzondering – hun collectie op hun account zien, nog vóór hun presentatie tijdens New York Fashion Week. Het is dus duidelijk dat het medium in trek is in het modeonderwijs. Alsof de lange nachten in de universiteitsbibliotheek, de zenuwslopende feedbacksessies en heftige deadlines waar de studenten mee moeten omgaan nog niet genoeg waren, wordt nu ook verwacht dat ze de hele boel esthetisch op Instagram laten zien.

Hoog tijd dus om eens te onderzoeken welke impact Instagram heeft op het leven van modestudenten, wat hun ervaringen zijn en of ze deze veranderingen als positief zien.

Instagram heeft het gemakkelijk gemaakt om een publiek persona te creëren, een doelgroep te vinden en met fans te communiceren. “Ik gebruik het als een website,” zegt Sinead O’Dwyer, afgestudeerd in vrouwenmode aan de Londense Royal College of Art. “Zonder Instagram denk ik niet dat mensen mijn werk of mij zouden kennen.”

Ook Central Saint Martins alumna Goom Heo vindt de mogelijkheid om je met anderen te verbinden het grootste voordeel van het medium. “Iedereen gebruikt Instagram omdat het makkelijk en snel werkt. We krijgen anders niet zo snel zo snel de mogelijkheid om ons werk aan veel mensen te laten zien. Je kunt elkaars werk bekijken en samenwerkingen voorstellen.”

“Je kunt iedereen, van fotografen tot stylisten en editors, een dm sturen om te vragen of ze je werk willen gebruiken,” vertelt Quinten Mestdagh, een modestudent uit Antwerpen.

Dankzij Instagram is de modeindustrie dus niet langer een gesloten wereld waar alleen een select groepje gelukkigen toegang tot krijgt. Natuurlijk zijn er nog steeds poortwachters die de macht hebben om te besluiten wie wel of niet geschikt is voor de industrie, maar nu kun je die poortwachters makkelijk een privébericht sturen. “Je kunt iedereen, van fotografen tot stylisten en editors, een dm sturen om te vragen of ze je werk willen gebruiken,” vertelt Quinten Mestdagh, een modestudent uit Antwerpen.

Een belangrijk nadeel van social media in de creatieve industrie is dat het steeds makkelijker wordt om elkaar te kopiëren. Vroeger hielden modeontwerpers hun collectie geheim tot hun modeshow, maar nu zorgt de obsessieve drang naar succes die modestudenten soms voelen dat grote ontwerpstudio's constant een toevoer van nieuwe ideeën hebben om te gebruiken. “Iedereen in de mode houdt van Instagram en natuurlijk is het een goede manier om je werk als jonge ontwerper te tonen, maar toch moet je voorzichtig zijn,” waarschuwt Roger Tredre, docent aan de Fashion Communication master van Central Saint Martins. “Het is moeilijk voor jonge ontwerpers om te besluiten hoeveel van hun werk ze moeten laten zien. De valuta van modestudenten zijn hun creatieve ideeën, en door Instagram geven ze die gratis weg.”

"De valuta van modestudenten zijn hun creatieve ideeën, en door Instagram geven ze die gratis weg.”

Ook wordt het werk van jonge ontwerpers nu anders beoordeeld dan vroeger. Het succes dat je hebt lijkt samen te vallen met het aantal likes en volgers. “Je kunt heel erg blij worden van een post die het goed doet, of heel erg gefrustreerd raken als iets wat jij geweldig vindt helemaal niet zoveel likes krijgt. Dat is best eng,” zegt Fabian Kis-Juhasz, een RCA alumni. Instagram brengt een nieuwe laag competitie met zich mee, in een omgeving die uit zichzelf al heel competitief is. “Tijdens mijn afstuderen postte ik heel vaak foto’s, maar al snel voelde het als werk. Ik werd er niet blij van,” zegt Markus Wernitznig, die ook aan het Central Saint Martins is afgestudeerd.

“We hebben als mens de intrinsieke drang om aardig gevonden te worden, en als creative wil je dat mensen je werk waarderen. Met Instagram zet je je werk, dat eigenlijk deel van je is, openbaar. Mensen kunnen het makkelijk zien, maar ook makkelijk veroordelen,” vertelt Annaliese Griffith-Jones, die dit ook aan Parsons is afgestudeerd. Vaak zijn voor modeontwerpers werk, het creatieve proces en hun persoonlijke leven onafscheidelijk met elkaar verbonden.

Het medium verandert ook de manier waarop modestudenten het modeonderwijs ervaren. In een recent interview met 1 Granary zei Simon Ungless, het hoofd van de School of Fashion van de Academy of Art University in San Francisco dat studenten met het minimale doen zo veel mogelijk waardering willen krijgen. “Ik heb studenten gehad die naar me toe kwamen met ‘ik postte dit op Instagram en kreeg 300 likes’. Denk je dat het me kan schelen hoeveel likes jij op Instagram krijgt?” Ungless maakt zich zorgen dat volgers en likes belangrijker worden dan de feedback van experten uit de industrie. Ook de ideeën rondom kwalitatief goed werk zijn veranderd: Instagram zorgt ervoor dat de focus ligt op goed beeld, in plaats van het talent om kleding te ontwerpen.

“Vroeger konden studenten hard werken en kregen ze aandacht van de modepers,” voegt Markus toe. “Maar tegenwoordig wordt er vooral naar het aantal volgers dat iemand heeft gekeken, niet per se naar de kwaliteit van iemands werk. Ik ben bang dat toekomstige studenten zullen denken dat hun Instagramaccount belangrijk is dan het fysieke werk dat ze afleveren.”

Op een bepaalde manier is social media dus vergelijkbaar met ‘fast fashion’: beiden vragen constant om nieuwe visies en ideeën die snel uitvoerbaar en reproduceerbaar zijn. Dat resulteert in een massa producten die heel erg op elkaar lijken. Amy Crookes, recent afgestudeerd aan Parsons, vindt Instagram daarom maar een overvolle ruimte. “Ik vind de enorme hoeveelheid beelden vermoeiend,” zegt ze. Ook Ernesto Naranjo, afgestudeerd aan Central Saint Martins, is het met haar eens. “Ik denk dat een van de grootste problemen in de mode is dat er teveel is. Mensen raken daardoor al gauw verveeld door een nieuw product, en hebben geen waardering voor de tijd die het kost om iets speciaals te maken.”

Sociale waardering is wat social media voortduwt, en dat verandert ook de verwachtingen naar jonge modestudenten toe. Door Instagram wordt de tijd die in het teken moet staan van experimentatie, zelf-onderzoek en een kritische blik op de industrie veranderd in een oefening van online scrollen. Natuurlijk kan social media veel deuren openen, maar uiteindelijk blijft de vraag: in hoeverre moeten we het werk dat we maken baseren op ‘likeability’?

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE UK.

]]>
a3pa7aLaura BachmannRyan WhiteInstagramSocial Media
<![CDATA[Ik stuurde dubbelgangers naar mijn tv-optredens en iedereen trapte erin]]>https://www.vice.com/be/article/9k7vap/oobah-butler-dubbelgangers-interviewsThu, 18 Oct 2018 15:53:10 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Ik wil dit niet meer doen. Ik heb mezelf net op de Franse televisie zien vertellen over die keer dat ik mijn schuur omtoverde tot, volgens Tripadvisor, het beste restaurant van Londen, en dit is echt de laatste keer dat ik mezelf dit aan doe. Net als Jared Leto, of Julianne Moore, of al die andere acteurs die verkondigen dat ze het niet aankunnen om hun eigen films te zien, heb ik het helemaal gehad met mezelf.

Ik herken deze Oobah niet eens; de echte Oobah. Ik heb hem al een tijdje geleden geleden losgelaten. De versie van mezelf die ik nu gewend ben, en die ik de afgelopen jaren heel zorgvuldig online heb gecreëerd, is honderd keer beter dan mijn echte ik. En ik ben niet de enige die dat doet – we doen het allemaal. Of je nu de klootzakkige kant van jezelf laat zien, grimmige grappen over angstoornissen tweet of wanhopige sexy selfies post op Instagram: het is steeds normaler om jezelf online op verschillende manieren voor te doen.

Nu ik alle media over me heen krijg vanwege mijn fake restaurant, is dit misschien wel de uitgelezen kans om ook andere versies van mezelf op journalisten af te sturen. Waarom zou ik in elk interview mijn carrière weer op het spel zetten, als ik gewoon iemand met een beter praatje en een mooier accent in de plaats van mij op tv kan laten verschijnen? Of een hoogopgeleid iemand die ervoor zorgt dat ik op de radio super slim klink? Ik wil de eerste persoon ooit worden met een echte avatar: verschillende versies van mezelf die mij op allerlei manieren kunnen vertegenwoordigen zoals ik wil dat het publiek mij ziet. Ja, fuck it, ik huur gewoon een heel leger van lookalikes in en stuur hen, in plaats van mezelf, naar alle persmomenten.

Ik weet wat je denkt: het gaat je nooit lukken om omroepen, journalisten en producers om de tuin leiden en te doen denken dat ze Oobah Butler voor zich hebben. Ik begrijp wat je bedoelt. Toch kan ik genoeg redenen bedenken waarom dit wel zou kunnen werken. Of ik nu bij de Braziliaanse Globo TV zat of een uur lang werd geïnterviewd voor een Japanse tv-documentaire, elke interviewer vroeg me dezelfde vragen over 'the shed'. Ik werd zelf niet echt geïnterviewd. Wat ik heb gedaan heeft indruk gemaakt, ikzelf niet.

Daarom besloot ik me zes weken lang terug te trekken om te zien of deze superversies van mezelf het beter kunnen dan ik.

HOE CAST JE OOBAHS?

Ok, eerst een paar eisen:

1: Ze moeten gebleekt haar hebben
2: Ze moeten op TV kunnen liegen
3: Ze moeten ervoor zorgen dat ik heel leuk lijk

DE EERSTE TEST: BBC ONE, ENGELAND

's Ochtends zijn de journalisten van Rip Off Britain op BBC ONE – een show over mensen die worden opgelicht – onderweg naar m’n schuurtje. Ze komen me interviewen voor een aflevering over de duistere wereld van online neprecensies. Maar ze komen mij niet echt interviewen; ze komen naar de fake, betere, mij: Tom.

tom harries fake oobah butler
Tom Rhys Harries

Tom Rhys Harries is een acteur uit Wales die blijkbaar op me lijkt – een ik die er niet uitziet alsof een peuter al mijn uiterlijke kenmerken op m'm gezicht heeft proberen tekenen.

oobah butler fake tom taxi
Foto: Jake Lewis

Ik heb Tom goed voorbereid op hoe dit soort interviews vaak gaan, maar als ik wil dat dit ook maar een kleine kans van slagen heeft moet ik op alle kleine details letten. Dus op de grote dag tover ik de schuur om, van oud:

oobah butler photo booth
Foto: Jake Lewis
taking picture in photo booth
Foto: Jake Lewis

naar nieuw.

photo booth photos pinned on wall
Foto: Jake Lewis

Van grijs:

pjdn
Foto: Chris Bethell

naar blauw:

1539639355042-Picture2
Foto: Jake Lewis

Als ik daarmee klaar ben, nemen we het interview een aantal keer door totdat de filmcrew er is.

1539639752001-_MG_3925
Photo: Jake Lewis

Mijn telefoon gaat. Ze zijn er. Ik vind het super spannend en trek me terug op mijn positie. Ik schreeuw nog wat laatste opdrachten naar Tom terwijl hij het pad afloopt om de journalisten te begroeten. En dan, uit complete stilte, hoor ik wat gemompel dichterbij komen...

rip off britain oobah butler
Foto: Jake Lewis

… en wat bescheiden gelach! We hebben de eerste test doorstaan. Nu komt het interview.

1539639790833-_MG_4071
Foto: Jake Lewis

Maakt het wat uit dat de man die Tom interviewt mij die ochtend nog heeft gezien in de video over de 'shed' ? Dat Toms gezicht totaal anders is dan dat van mij? Nee! Dit is nogal bizar en ik moet dit met m'n eigen ogen zien.

1539639966945-_MG_4081
Foto: Jake Lewis
1539640021043-_MG_4081
1539640175125-_MG_4023
Foto: Jake Lewis

Opmerkelijk. Na een uur gaan ze weg.

oobah butler the shed roof
Foto: Jake Lewis

Nu als laatste test: de uitzending.

Vol verwachting kijk ik uit naar de grote dag. Als de show begint en ze het over de 'shed' hebben ben ik sprakeloos, opgewonden. Ik kan niet wachten op het moment dat Toms gezicht op het scherm verschijnt – maar dat gebeurt niet. Het interview is helemaal uit het acht minuten durende clipje geknipt. Shit. Ze moeten dus toch iets door hebben gehad. Als ik wil dat dit gaat werken, moet ik wat kleiner beginnen; ik moet slimmer zijn.

SLIMME OOBAH: RADIO 5 LIVE, ENGELAND

Het probleem met het interview van Tom was, vertelde de BBC me later, dat mijn (zijn) inzichten over fake news niet diep genoeg waren. Dus doe ik er nog een criterium voor nep-Oobahs bij:

4: Ze moeten alles over me weten en zich aanpassen aan de situatie.

Zoals deze, waar BBC Radio 5 Live mee kwam. Het radiostation is bezig met een speciale uitzending over neprecensies en wil me interviewen over de 'shed' en over de moraliteit van neppe recensies zijn. De man die deze klus gaat klaren:

peter yeung

Slimme Oobah, AKA Peter Yeung (die, nadat hij me hierbij hielp, zelf nogal bekend werd met iets dat toch wel bizar veel lijkt op wat ik met de 'shed' heb gedaan)

Tuurlijk, hij lijkt totaal niet op me, maar het is toch een telefonisch interview, dus wat maakt het uit – het gaat allemaal om de herseninhoud. En omdat Peter is een expert op het gebied van sociale antropologie, zou je denken dat dat wel goed zit.

Om zeven uur 's ochtends zet ik de radio op 5, om een droom uit te horen komen: ik, die nogal intelligente dingen op de radio verkondig.

Ik luister, al dansend door de kamer, naar hoe ik voor het eerst in m'n leven heel slim klink. Maar als ik mezelf over Cambridge Analytica hoor praten, en een aantal stevige argumenten in het gesprek gooi, word ik er ineens een beetje raar van. De moeder van een vriend van me stuurt me een berichtje met 'netjes hoor'. Dit ben ik echt overduidelijk niet, toch?

Die zorg gaat niet weg totdat ik de volgende dag een e-mail krijg. En dan nog een. En tegen het middaguur heeft Slimme Oobah z'n eigen perstour langs alle radio stations in Engeland gedaan, waarbij de mensen mijn zeer intellectuele 'ik' leren kennen. En dat, lieve mensen, is alles wat ik wil.

Behalve super sexy zijn. Ik wil ook als heel erg sexy gezien worden.

SEXY OOBAH: WION NETWORK, INDIASE TV

Terwijl Slimme Oobah verder z'n ding aan het doen is, word ik gevraagd om op WION te verschijnen, een van de grootste engelstalige televisiezenders van India. Nu radioluisteraars mij als een zeer intellectueel iemand zien, heb ik op tv nu alle kans om te zijn waar ik altijd van gedroomd heb:

1539641585775-Hot-Oobah
Barney

Sexy.

Gelukkig heeft Barney – dit knappe, bijna twee meter lange, voormalige model dat ik op Instagram vond – mijn werk gezien en er zelfs van genoten en hij staat klaar om me te helpen.

Binnen een uur zie ik hem, met m'n handen in m'n haar, struikelen over z'n woorden op de Indiase tv. De man die hem interviewt ziet er wat verward uit – maar er is een lichtpuntje: het is wel eens leuk om mezelf als klokkenluider te zien.

Na de uitzending komen de notificaties binnen gerold:

facebook friend requests

Een heleboel nieuwe likes van mijn fans op Facebook; ik word benaderd voor zakelijke meetings in India. Ondanks z'n warrige verhaal, heeft Sexy Oobah met z'n charme een golf aan nieuwe mogelijkheden gecreëerd. Wederom een succes!

CHARMANTE OOBAH: NOVA, BULGAARSE TV

1539681079391-Screen-Shot-2018-10-11-at-145311
Beeld: VICE

De volgende show is een van de meest populaire tv-shows van Bulgarije. Het is de klassieke ontbijt-tv – een beetje babbelen over koetjes en kalfjes – en ik heb de perfecte man voor deze klus. Herinner je je aan Tom, mijn eerst dubbelganger? Ik weet dat het de eerste keer niet helemaal vlekkeloos verliep, maar we hebben ons lesje sindsdien wel geleerd.

Als we tijdens dit interview tegen problemen aanlopen...

1539699122441-board-writing
Image: VICE

... hebben we een noodplan.

Klinkt als een niet geheel waterdicht en misschien zelfs een heel slecht plan, toch? Kijk en huiver:

Maakt het wat uit dat Charming Oobah een zonnebril draagt? Wel, na dit item gingen de kijkcijfers volgens de zender door het dak. Weer! Een! Hit!

DUNNE OOBAH: 'BREAKFAST SUNRISE', DE POPULAIRSTE OCHTENDSHOW VAN AUSTRALIË

Nadat we wat momentum in Azië, Oost-Europa en thuis, in Engeland, hebben opgebouwd was het een kwestie van tijd voordat het volgende continent ons wilde interviewen. Alleen had ik dit verzoek niet verwacht: een aanvraag van de grootste ochtendshow in Australië.

oobah butler australian tv
Screenshot via 'Weekend Sunrise'

Dit is echt mega groot. Ik wil niet alleen miljoenen Australiërs om de tuin te leiden, maar ik probeer ook de zender om de tuin te leiden met hetzelfde team, in dezelfde studio waar ik een aantal maanden daarvoor werd geïnterviewd. Ik moet iemand vinden die bijna perfect is.

pete butler

Ik moet m'n broer hebben, Pete. En hij moet een makeover krijgen.

1539706494709-shaving-pete
Image: VICE

Ik leer hem exact wat ik wil dat hij gaat zeggen en ik stuur hem erheen.

Dus, is het mogelijk om, tijdens de meeste bekeken Australische televisieshow, met superscherp HD-beeld, een studio ervan te overtuigen dat ik deze man ben terwijl hij maar een klein beetje op me lijkt?

pete butler on tv
Screenshot via 'Weekend Sunrise'

Ja dat kan.

Het haar is natuurlijk een fijne toevoeging, maar ik zou toch zeggen dat het bij deze door de tuinbroek komt. Een tuinbroek met een blote borstkast is gewoon verwarrend: het hele beeld geeft je hersenen een kleine kortsluiting.

De presentatoren waren zo afgeleid dat ik precies kon zeggen wat ik wilde:

– "Ik ben heel erg geïnteresseerd, zeker hierbij, in verschillende identiteiten."
– "Ik ben niet eens meer dezelfde persoon die ik vorig jaar was."

Een gigantisch succes.

DE GROTE FINALE / EEN KANS OM HET GOED TE MAKEN: BBC RADIO 2, ENGELAND

Ik ben al zes weken niet als mezelf in de media verschenen. Mijn dubbelgangers sturen voelt als ondertussen als een tweede natuur, iets waar ik niet eens meer over nadenk, totdat ik een berichtje krijg waar ik rillingen van krijg.

1539708240089-Jeremy-Vine-text

BBC Radio 2 primetime. Meer dan zeven miljoen luisteraars, waaronder misschien wel schoolvrienden, ex-vriendinnen, toekomstige werkgevers, en andere mensen die ik in de toekomst misschien wanhopig zal willen imponeren. Ik moet een dubbelganger sturen.

Er is alleen een probleem: deze omroep is de enige die me tot nu toe dwarsboomde – de BBC.

Als ik wil dat dit gaat werken moet ik de beste Oobah ooit vinden. Iemand die me bij de BBC ook door de strenge beveiligingspoorten, metaaldetectoren en foto's ter identificatie van mijn identiteit kan loodsen. Dus stuur ik een foto van mezelf naar elke casting director in de stad en aan het einde van de week heb ik een berg nep-Oobahs:

1539708370813-CB_180531_19407

Ik roep de eerste naam van de lijst:

1539708438520-CB_180531_19014

En vanaf dat moment neem ik alles met ze door:

1539708521340-CB_180531_19193
1539708534527-CB_180531_19269
1539708552022-CB_180531_19010

Ik stel ze vragen over 'the shed'.

1539709238557-CB_180531_19254

Ze doen alsof ze mij zijn die bij de BBC aankomt en ik speel de producer die ze er dan van beschuldigt dat ze niet de echte Oobah Butler zijn:

1539709315939-CB_180531_19349

Na uren van nauwkeurige ondervragingen zet ik de kandidaten op een rijtje.

1539709382251-CB_180531_19079

En stel ik mezelf de vraag: wat wil ik het allerliefst in m'n leven?

1539709459967-CB_180531_19250

Hot. Ik wil heel sexy zijn.

Met maar een paar uur tot het volgende interview, gaan we aan de slag.

1539709481972-CB_180531_19099

Ik stel hem vragen over de specifieke kenmerken van neprecensies; de opening van 'the shed'; en hoeveel broers Oobah heeft, en wat hun namen zijn – alles.

1539709501250-CB_180531_19066

We spelen ook tafeltennis.

1539709602250-CB_180531_19025

Een paar straten voor het kantoor van de BBC geef ik hem mijn telefoon en m'n identiteitskaart, en Sexy Oobah stapt uit de taxi. Ik heb geen controle meer over de situatie.

Ik zit op de achterbank van een taxi – met m'n knieën opgetrokken en m'n kaken op elkaar geklemd – terwijl de BBC Radio 2 aanstaat en we rondjes door de dierentuin in Londen rijden. Ik voel iets in m'n zak trillen. Het is Hot Oobah. Ik krijg een berichtje dat ze 'wat problemen' bij de beveiliging hebben. Ik vraag de taxichauffeur om even te stoppen terwijl ik word onderbroken door radio, en de stem hoor van Vanessa Felts, presentatrice bij de BBC.

"Als je denkt dat je alles wel hebt gehoord over nep nieuws, hou je vast, want je hebt nog nooit zoveel fake dingen gehoord als vanmiddag. Oobah Butler..."

1539710172350-veltz

Het is gelukt.

1539710334383-oobah-bbc

HET PLUKKEN VAN DE VRUCHTEN

Het was een taaie klus: dat een groep mensen die een gezicht hebben dat een beetje op dat van mij lijkt, zich anderhalve maand als mij voor hebben kunnen doen. En met succes!

Maar het lukte. Het is zelfs zo goed gelukt dat ik een hele rits aan nieuwe volgers en fans heb weten op te pikken. Ik heb een mini-radiotour kunnen doen, een Bulgaarse tv-show de hoogste kijkcijfers ooit geven, en een paar mensen ervan weten te overtuigen dat ik super aantrekkelijk ben. En het meest bijzondere is dat ik misschien wel het belangrijkste eerbetoon van m'n leven binnen heb weten te halen: genomineerd worden voor de 'Content Creator van het Jaar'.

1539710523889-CB_180522_18098

Tijdens de de DRUM Online Media Awards loopt de presentator door de nominaties heen, stopt even en pakt dan de microfoon.

"Wat de jury zei," begint hij, "is dat de winnaar een enorme bron van inspiratie voor ons allemaal is. Deze creator, zoals de jury heb beschrijft, is een echt talent. En de prijs gaat naar..."

1539710482478-CB_180522_18120

"Oobah Butler!"

Ik kan het niet geloven! Het is me gewoon gelukt!

Of —

1539710604546-CB_180522_18137

Als je met 'mij' een man uit Noorwegen met de naam Joakim bedoelt, dan ja: het is me gelukt!

1539710636006-CB_180522_18163

Joakim loopt het podium op en houdt de prijs heroïsch in de lucht, alsof hij Didier Deschamps is die de wereldbeker omhoog houdt.

Als ik Joakim deze prijs zie winnen, waar m'n ouders zonder twijfel de rest van m'n leven super trots op zullen zijn, voel ik iets wat ik niet aan had zien komen: trots.

Ik weet dat dat raar is: dat ik eigenlijk fysiek niets heb gedaan om dit te winnen. Maar ik heb wel alle versies van mezelf aan meerdere tests onderworpen om zo de beste versie van mezelf te vinden. Deze moedige, jonge, hoogblonde mannen hebben mij de perfecte persoonlijkheid gegeven en m'n reputatie verbeterd, iets wat ik nooit alleen had kunnen doen.

Wat ik hiervan heb geleerd? Dat dit levensechte avatar-ding een baanbrekende uitkomst is die iedereen een keer zou moeten proberen. Daarom heb ik een app ontwikkeld die precies dat doet.

Hij heet Oobah.com, en hieronder zie je de trailer:

Wil je je persoonlijkheid optimaliseren? Boek dan nu een Oobah.

(P.S. Dit is echt, dus vul het formulier in op www.oobah.com en we vinden een betere versie van jezelf voor je, ASAP!)

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Dit artikel verscheen eerder op VICE UK.

]]>
9k7vapOobah ButlerJamie CliftonNils de LangeSocial MediaOobah Butler the shed at dulwich
<![CDATA[Hoe vaak kun je jezelf afdrogen met dezelfde handdoek?]]>https://www.vice.com/be/article/qvm7n7/hoe-vaak-kun-je-jezelf-afdrogen-met-dezelfde-handdoek-douchen-bacterienThu, 18 Oct 2018 13:41:29 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

VICE duikt volop in het studentenleven, en alles wat daarbij komt kijken — van smartdrugs en soa's tot TD's en studiestress. Lees meer in de VICE Student Guide.

Het scenario

Jouw maat heeft net voor het eerste jaar losbarst een kot kunnen regelen, heel toevallig in hetzelfde studentenhuis waarin jij ook woont. Terwijl zijn ouders de laatste dozen en vuilniszakken met kleding in de auto tillen voor de grote verhuis, grist hij nog snel een handdoek uit de badkamer. Je weet maar nooit wanneer zoiets van pas komt. Een gezamenlijke wasmachine is niet zo standaard op kot, en mensen gaan echt niet naar een wassalon om een handdoekje te wassen. Er zit dus maar één ding op: je vriend moet die ene handdoek zo vaak mogelijk hergebruiken. Misschien wel twee weken langs, als hij eens in het weekend zijn was vergeet mee naar huis te nemen.

De realiteit

Op zich kun je het met één handdoek nog best lang volhouden, aangezien je helemaal niet iedere dag hoeft te douchen. Liever niet zelfs, want eigenlijk is het verstandiger om dat maar om de zoveel dagen te doen. We douchen als moderne mens veel te vaak, waardoor we de natuurlijke oliën die ons beschermen tegen bijvoorbeeld huidirritatie wegspoelen. Als je zorgt dat je je handen wast en regelmatig andere kleren aantrekt, dan ben je doorgaans al verlost van de bacteriën die je ziek zouden kunnen maken, en van de dode huidcellen die nog aan je kleven.

Je vriend moet en zal helaas iedere ochtend douchen, want anders is de dag voor hem al verloren voordat deze goed en wel begonnen is. En ook ‘s avonds springt hij er nog regelmatig onder, als laatste redmiddel tegen de overweldigende geur van Ristorante-pizza’s vermengd met goedkoop bier. Zijn handdoek heeft het zwaar te verduren.

“Bij goede condities deelt een bacterie zich ongeveer elke vijftien à twintig minuten."

Al vanaf het moment dat hij klaar is met afdrogen en de handdoek ophangt (als hij ‘m al ophangt), begint de klok te lopen. Microbioloog Marcel Zwietering van de afdeling Levensmiddelenmicrobiologie van Wageningen Universiteit vertelt dat bacteriën zich vrijwel meteen gaan vermenigvuldigen, want zo’n handdoek is een ideale voedingsbodem voor micro-organismen als bacteriën en schimmels. Het is nat, warm en er is eten (de dode huidcellen die je van je lichaam naar de handdoek hebt getransporteerd).

“Bij goede condities deelt een bacterie zich ongeveer elke vijftien à twintig minuten. Oftewel: na vijftien tot twintig minuten heb je er twee,” legt Zwietering uit. “Als je er met één start dan, want meestal begin je er al met veel meer. Maar na een werkdag van acht uur kom je dan uit op meer dan tien miljoen bacteriën. Dus dat gaat heel snel.” Gelukkig heb je van de meeste bacteriën geen last – gemiddeld één kilo van het lichaamsgewicht van een mens bestaat uit bacteriën – maar er zijn uitzonderingen, zoals de stafylokokken-bacteriën. Heb je bijvoorbeeld een wondje op je huid, dan kan de variant Staphylococcus aureus puistjes en infecties veroorzaken als deze in groten getale aanwezig is.

Ook voetschimmel (ook wel zwemmerseczeem genoemd, al is het geen eczeem) is een veelvoorkomend probleem en ontstaat vaak in openbare douchegelegenheden, zoals een gedeelde badkamer in een studentenhuis. Die bacteriën en schimmels kunnen zich in de handdoek van je vriend nestelen, waar hij zichzelf steeds weer mee afdroogt. “En dan blijf je het houden natuurlijk,” zegt Zwietering.

Het ergste dat er kan gebeuren

Jij en je vriend hebben waarschijnlijk een goed werkend immuunsysteem dat ergere infecties voorkomt, maar dat geldt niet voor iedereen. Stel jullie huren alle twee een kamer van een bejaarde, of een stel dat net een kind heeft gekregen, en maken gebruik van dezelfde badkamer. Dan moet je zo’n handdoek die maar potentiële ziekmakers blijft verzamelen niet rond laten slingeren, want “al die schimmels en bacteriën kunnen natuurlijk wel eens van de ene persoon naar de andere overgedragen worden”. Mensen met een zwak immuunsysteem lopen daarbij een groter risico. “Je moet zorg dragen voor heel goede hygiëne in dat soort situaties,” legt Zwietering uit.

Volgens een Amerikaanse gezondheidsprofessor ligt het maximum op ongeveer drie droogbeurten.

Een infectie door stafylokokken kan namelijk vrij gevaarlijk zijn, een stuk erger dan dan af en toe een plotselinge puist. De ergere ziekteverschijnselen zijn onder meer steenpuisten, bloedvergiftiging, longontsteking, abcessen, voedselvergiftiging en het toxischeshocksyndroom. Die scenario’s bevatten veel ‘alsen’, vertelt Zwietering, omdat een stafylokokkeninfectie bij een goed werkend immuunsysteem weinig kans maakt en anders nog te behandelen is met antibiotica. “Maar soms kan die Staphylococcus aureus ook nog eens heel resistent zijn tegen antibiotica. Soms is deze zelfs resistent tegen heel veel antibiotica. Die bacterie heet dan MRSA, Meticilline-resistente Staphylococcus aureus. “En ja als het immuunsysteem van iemand niet meer werkt, en de antibiotica ook nog eens niet, dan wint de bacterie.”

Wat er waarschijnlijk gebeurt

Aan de handdoek van je vriend kleven waarschijnlijk niet heel grote risico’s. De Stafylokokken-bacteriën komen bij veel mensen voor, maar doorgaans “gebeurt daar niet veel mee,” zegt Zwietering. “Meestal komt dat wel goed, maar zo’n puistje kan soms toch nog wat meer gaan infecteren en op een gegeven moment krijg je dan wat pus. Dan is de strijd tussen lichaam en bacterie nog iets feller geworden.” In veel gevallen verdwijnt zowel een stafylokokkeninfectie als voetschimmel gelukkig vanzelf weer, maar persoonlijke hygiëne speelt hierin wel een belangrijke rol. Als je vriend zich iedere dag weer blijft afdrogen met zijn besmette handdoek, dan wordt hij daar niet schoner of beter van. En hij en zijn handdoek gaan ook stinken.

Wat je tegen je vriend kunt zeggen

Je vriend kan zijn handdoek best een paar keer hergebruiken. Volgens een Amerikaanse gezondheidsprofessor, Kelly A. Reynolds, ligt het maximum op ongeveer drie droogbeurten. Op voorwaarde dat hij de handdoek op een droge plek ophangt en niet ergens in de hoek van de badkamer smijt, want nat blijft het een goede voedingsbodem voor bacteriën. Als de handdoek eenmaal opgedroogd is, groeien de bacteriën niet meer. Zwietering: “Die berekening is heel makkelijk. Als de handdoek droog is, dan is de groeisnelheid gewoon nul.”

Het maximum van drie keer vindt Zwietering een aardig streven, al gebruikt hij dezelfde handdoek doorgaans net iets vaker. “Dat is niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar meer ervaring.” Dezelfde ongewassen handdoek eeuwig blijven hergebruiken is sowieso geen langetermijnoplossing, want de bacteriën gaan gewoon verder met vermenigvuldigen zodra je de handdoek weer nat maakt bij het afdrogen. Je vriend zal zijn handdoek dus vroeg of laat moeten wassen. Zijn vraag is dan natuurlijk: wat is vroeg en wat is laat? Bij gebrek aan een wetenschappelijk vastgesteld aantal adviseert Zwietering om je neus te gebruiken. Als de handdoek gaat stinken, ben je namelijk te laat. “Je moet dat dus ruim voor zijn.” En misschien moet je vriend gewoon meer handdoeken kopen.

Volg VICE België razendsnel op Instagram, Twitter en Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE US.

]]>
qvm7n7Marcel VroegrijkMarcel Vroegrijkwetenschapgezondheidik vraag het voor een vriend
<![CDATA[Intieme foto's van het dagelijks leven in een beruchte Braziliaanse favela]]>https://www.vice.com/be/article/qv9wyq/fotos-die-tonen-hoe-het-is-om-te-leven-in-een-favela-in-brazilie-sabine-van-wechem-fica-suave-vila-cruzeiroThu, 18 Oct 2018 09:12:20 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

De Nederlandse fotograaf Sabine van Wechem neemt je met haar nieuwe project Fica Suave mee naar Vila Cruzeiro, een buitenwijk in het noorden van Rio de Janeiro. Vila Cruzeiro is een van de meest beruchte favela's van Brazilië, waar schietpartijen, armoede en drugs aan de orde van de dag zijn. Maar Sabine wil met haar serie juist het dagelijks leven en de diversiteit aan mensen laten zien.

In 2015 begon Sabine met het documenteren van haar reizen. Ze vond het belangrijk om ook de alledaagse gebeurtenissen in de favela's te fotograferen om iets anders te laten zien dan alleen kommer en kwel. “Via het project Favela Street raakte ik bevriend met een groep jongeren. Zij werden mijn gidsen in de stad en namen me mee naar verjaardagen, kappersafspraken en de supermarkt. Omdat ik dagelijks bij ze over de vloer kwam voelen ze inmiddels echt als familie. Ik werd onderdeel van hun leven.”

Een van de belangrijkste gidsen van Sabine is Thay, een zeventienjarig meisje dat geboren is in deze wijk, en er nog steeds woont. "Ik wilde laten zien hoe het is om als jong meisje op te groeien in de favela’s en hoe ‘gewoon’ het leven daar eigenlijk ook is," zegt Sabine. "Ik was benieuwd hoe Thay en haar leeftijdsgenoten vorm geven aan hun leven in een no-go-area. Ze worden natuurlijk ook gewoon verliefd, krijgen kinderen en hebben dromen.”

Fica Suave is nu te zien in de Melkweg Expo in Amsterdam. Bekijk ook meer fotoreeksen van VICE.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - meisje op straat
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - vrouw met handdoek op haar hoofd
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - moeder en kind op de sofa
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - jongen in zwembroek op straat
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - kinderen op straat
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - zwangere vrouw op een familiefeest
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - handen met gelakte nagels
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - vrouw bij de kapper
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - meisje op straat
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - jongeren op straat met een brommer
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - duiven
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - kind in jurk op straat
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - vrouw kijkt in spiegel
Sabine van Wechem - fotoreeks Fica Suave - Vila Cruzeiro favela - Rio de Janeiro - jongen in zwembroek en burberry bucket hat

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE NL.

]]>
qv9wyqNadine van AsbeckLisa LotensSabine van WechemBrazilieArmoedeinternationaal
<![CDATA[Mijn vader was tandarts, maar besloot op een dag lsd-dealer te worden]]>https://www.vice.com/be/article/xydpn7/waarom-mijn-vader-lsd-dealer-werdWed, 17 Oct 2018 21:03:00 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Het is 1988, wanneer mijn vader in Frankrijk bij de grens met België stilstaat, en hij het raampje van zijn donkergrijze Volvo open draait. Er wordt hem gevraagd zijn papieren tevoorschijn te halen. Een van de douaniers kijkt met een adelaarsoog de auto in. "Maar natuurlijk meneer," antwoordt mijn vader.

Hij overhandigt de documenten en de grenswacht werpt een vluchtige blik op zijn paspoort. "Kunt u even uitstappen?" vraagt hij. Mijn vaders hart bonst, maar des te koeler is zijn gezicht – hierop heeft hij zich voorbereid. In de wielen zitten grote hoeveelheden lsd verstopt. Tot zijn grote schrik ziet hij in de hand van de agent vijf zegeltjes, die eruitzien als kleine postzegels. Alleen zijn het geen postzegels, maar lsd, en dat weet de grenswacht ook. Met een vileine blik kijkt de agent hem aan. "Wat zijn dit meneer? Ze vielen uit uw paspoort." Hij hoopt dat hij kort genoeg twijfelt dat het bij de beambte niet opvalt.

Mijn vader reageert zo laconiek mogelijk: "Oh, dat zijn mijn vijf gelukszegeltjes! Ik was vorig jaar op vakantie in India, en toen ik in Goa was kreeg ik deze van een goeroe. Hij zei dat ze geluk gaven." Hij wordt gesommeerd op een stoel plaats te nemen, terwijl zijn auto wordt onderzocht. Na twintig minuten komen ze terug, de grenswacht legt een hand op zijn schouder. "U bent aangehouden," zegt hij. Mijn vader voelt zijn maag ineen krimpen – Franse gevangenissen staan erom bekend dat ze meedogenloos zijn. "Nee hoor, grapje," zegt de wacht vervolgens. "U kunt gaan. Maar laat uw gelukszegeltjes voortaan maar gewoon in Goa." Mijn vader woonde in Londen, maar besloot in 1981 van de één op de andere dag naar Amsterdam te verhuizen, zonder een briefje achter te laten. Ik was toen nog niet geboren, maar mijn halfbroers, destijds negen en zeven jaar, wel. In combinatie met de scheiding die erop volgde, was het voor hen een vrij traumatische ervaring.

Hij was op dat moment een heel succesvolle tandarts, en had een kliniek in een van de duurste straten van Londen. Daarnaast had hij twee kinderen, een vrouw en een leven vol luxe, met mooie auto's en motors. Waarom zou hij dat allemaal achterlaten, en inruilen voor een leven in de criminaliteit, in een andere stad? Ik heb dit nooit begrepen, en op een dag besloot ik hem er alles over te vragen.

Hij vertelde over zijn eerste ervaring met lsd. "Een Amerikaanse vriend me, Toby, kwam in 1971 met zijn vriendin naar Londen, met tienduizend hits lsd vastgebonden in blaadjes aan zijn benen. Daaroverheen droeg hij dikke sokken en bergschoenen, en liep zo de douane door. Ze namen veiligheid en drugshandel in die tijd nog niet zo erg serieus. Hij verkocht de drugs, kocht een witte cabrio, en gaf wilde feesten vol met seks, drugs, waar allerlei gekke kunstenaars op afkwamen. Londen was een vrije stad in de jaren zestig en zeventig.

Op één van zijn feesten zei Toby tegen mijn vrouw en mij: 'Neem dit!' We namen het, zonder te weten wat het was. Mijn vrouw ging er heel goed op, en zag overal kleuren. Ik had een duistere trip, de ergste van mijn leven.

Regelmatig had ik flashbacks naar die grimmige trip, vooral wanneer ik met hele serieuze en verantwoordelijke dingen bezig was, zoals het vullen van gaatjes. Ik begreep niet wat mensen zo leuk vonden aan lsd. Toch denk ik dat toen iets in me is ontketend, een verlangen naar een ander leven. Het zou nog jaren duren voor ik de stap durfde te zetten om alles achter te laten en naar Amsterdam te verhuizen."

In Amsterdam opende mijn vader een nieuwe tandartskliniek, maar het interesseerde hem niet erg meer. "Tandarts zijn vond ik saai," vertelt hij. "Het paste gewoon niet echt meer in mijn nieuwe leven in Amsterdam. Ik vond andere dingen veel interessanter: de boeiende mensen, het gescharrel met Nederlandse vrouwen, wiet, de vrijheid die er was. In 1985 raakte ik in een coffeeshop aan de praat met een Amerikaan, Tony. Hij was een enorm charismatische man, een acteur, met zwartgeverfd haar. Hij handelde in drugs, zo bleek al snel. We werden vrienden en na een tijdje vroeg hij of ik weleens had overwogen om me op de handel in lsd te focussen."

Mijn vader ging erop in en plande zijn eerste smokkeltrip. "Het leek me spannend, zo'n duik in de onderwereld. Bovendien hoefde ik in die tijd aan niemand verantwoording af te leggen, en woonde ik in mijn eentje. In 1986, een jaar nadat ik hem had ontmoet, introduceerde Tony me in het drugsmilieu.

lsd-dealer op straat, illustratie door Ben van Brummelen

Ik begon met kleine smokkeltrips. De eerste twee jaren waren voorzichtige successen, maar daarna kwam het grote geld. Er waren twee mannen – waarvan ik op dat moment niet doorhad dat het hele grote guys in het wereldje waren – die me uitlegden hoe ik het beste kon smokkelen. De truc was om zo creatief mogelijk te zijn. Zo ben ik rond Kerstmis een keer naar Spanje gereisd met een grote tas met platen van The Rolling Stones, The Beatles en Bob Dylan. Het waren allemaal dubbel-lp's, waarin ik per stuk een paar duizend doses in kon doen. Ik denk dat er wel 22 duizend hits in verstopt zaten. Ik kwam aan op Eerste Kerstdag, en er waren maar weinig mensen op het vliegveld. De douanebeambten waren allang blij dat ze wat te doen hadden, en pakten de tas met lp's, om uitgebreid elke plaat te onderzoeken.

Toen keken ze me aan en zeiden ze dat ze zelf grote fans waren van de Stones en de Beatles. Vervolgens gaven ze me de platen terug. Ik kwam er later achter dat ik minstens acht jaar gevangenisstraf zou hebben gekregen als ik met zo'n grote hoeveelheid was gepakt. Ai!"

Mijn vader was vaak in de Verenigde Staten te vinden, waar in de jaren tachtig op sommige plekken de hippie-mentaliteit nog erg aanwezig was. Er werd daar veel lsd geconsumeerd en geproduceerd, en er waren dus ook veel drugsdealers actief. Het wereldje paste bij mijn vader. Hij had ook wel eens geëxperimenteerd met cocaïne, maar vond die scene veel te luguber en gewelddadig.

"De in Hawaii-hemden geklede 'zakenlui' wachtten me op met spandoeken. In die tijd hoefde het allemaal nog niet zo incognito. Ze hadden namen als Rainbow en Sunshine, en namen me mee naar prachtige huizen vol kunst, en met grote, groene veranda's. De lui in de lsd-wereld waren vaak hele leuke, interessante mensen. Echt louche onderwereldfiguren waren het niet. Althans, zo kwamen ze niet op me over."

Nadat hij enkele jaren actief was geweest als lsd-dealer, startte de politie in Nederland een onderzoek naar hem, en op een gegeven moment hadden ze genoeg bewijs om zijn huis te doorzoeken. Toen was hij erbij.

Ik sprak ook mijn moeder over dit alles. Al sinds haar twintigste werkt ze als ambtenaar, en ze is iemand die nooit door rood rijdt. Ze had geen idee van wat mijn vader uitspookte, tot ze op een dag in 1991 de krant pakte, en op de voorpagina een cartoon zag van een tandarts, die zijn patiënten lsd voert. De zaak was niet onopgemerkt gebleven en met name de Volkskrant besteedde er veel aandacht aan.

Ze zei erover: "We hadden een oer-Hollandse latrelatie, zagen elkaar hooguit een paar keer per week. Dat hij op cursus of zakenreis was, was voor mij normaal. Achteraf gezien had ik daar misschien meer vraagtekens bij moeten zetten, maar mijn moeder was in die tijd stervende, en ik was vooral met haar bezig."

Toen mijn vader in voorarrest zat, kwam ze erachter dat ze zwanger was van mij. Dat was een loodzware tijd voor haar. Mijn vader heeft uiteindelijk een jaar in de gevangenis doorgebracht, een hele donkere periode, zegt hij zelf. Wel had hij goed contact met de cipiers, en met andere mensen die er werkten. Hij was geliefd, omdat hij veel kon vertellen over zijn interesses, zoals lezen, film en muziek. Ook gaf hij Engelse les aan zijn Hollandse medegevangenen. Slim als hij was zei hij dat hij claustrofobisch was, waardoor zijn cel als enige open mocht blijven.

In de gevangenis ontdekte hij zijn liefde voor tekenen, en na zijn vrijlating is hij kunstenaar geworden. Hij is nooit meer het verkeerde pad opgegaan.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE NL.

]]>
xydpn7Esmee Schenck De JongBen van BrummelenLSDdealerfamiliegevangenis
<![CDATA[Jonge artiesten vertellen hoe ze de eindjes aan elkaar knopen met sekswerk]]>https://www.vice.com/be/article/zm95jy/jonge-artiesten-vertellen-hoe-ze-de-eindjes-aan-elkaar-knopenWed, 17 Oct 2018 13:03:26 +0000 Eerst en vooral: volg VICE België nu ook op Instagram.

Met kunst je brood verdienen is moeilijk, zeker in het begin. Om de eindjes aan elkaar te knopen klussen creatievelingen daarom vaak bij in minder kunstzinnige sectoren. Maar waarom jezelf te pletter werken in een wolk van verschaalde bierlucht als je als lustobject van eenzame mannen op een uurtje het vijf dubbele kunt verdienen? Ik sprak met drie jonge kunstenaressen over hun bijverdienste als sugarbaby, camgirl of BDSM-chatter.

Katrien* (24), filmmaker en sugarbaby uit Brussel

Als student werkte ik in de horeca: harde, lange uren en meestal slecht betaald. Ondanks de vele uren die ik klopte, kwam ik nog steeds amper rond.

Vorig jaar was er in Vlaanderen veel te doen rond richmeetbeautiful.com, een nieuwe website voor sugardating [relatie waarbij rijke, oudere mannen of vrouwen jonge mensen betalen voor hun gezelschap, red.]. Die heisa maakte me nieuwsgierig. Op seksueel vlak ben ik altijd vrij open geweest, en ik had me al afgevraagd hoe het zou zijn om betaald te worden voor seks. Mezelf als sugarbaby profileren, was voor mij ook een soort van zelfontdekking. Ik presenteerde me gewoon zoals ik ben: een ambitieus iemand die financiële hulp nodig heeft. Over mijn identiteit liegen deed ik niet: ik gaf zelfs mijn echte naam en telefoonnummer. Als ik me anders zou voordoen dan ik eigenlijk ben, zou ik het gevoel hebben dat ik iets schaamtevol aan het doen was.

"Ik vond het zelfs empowering: als sekswerker werd ik meer gerespecteerd dan als serveerster."

Via die website heb ik met twee mannen meermaals afgesproken. De eerste date was om kennis te maken, vanaf de tweede ging ik met hen naar bed. Dat vond ik niet moeilijk. Uiteindelijk lever je gewoon een dienst. Ik vond het zelfs empowering: als sekswerker werd ik meer gerespecteerd dan als serveerster. Alles verliep heel eerlijk, met duidelijke afspraken. Ik had niet het gevoel dat ik gebruikt werd. Per afspraakje kreeg ik rond de 250 à 300 euro, ongeacht of het om een avond of een half uur ging. In de horeca moest ik minstens twee volle dagen werken voor zo’n bedrag.

Met een man had ik echt een goede klik, het draaide niet enkel om de seks. We gingen regelmatig uit eten en hadden interessante gesprekken. Met de andere was alles veel zakelijker, klinisch zelfs. Zo had hij op voorhand al een handdoek op zijn zetel klaargelegd. Slecht voelde ik mij daar niet over. Ik was eerder gefascineerd.

Uiteindelijk ben ik toch snel weer met sugardating gestopt, omdat ik mijn huidige vriend leerde kennen. Hij kon mijn bijbaantje niet zo appreciëren. Daarom ben ik teruggekeerd naar mijn horecajob en momenteel springen mijn ouders springen ook af en toe bij. Het was even slikken om mijn inkomen plots weer gehalveerd te zien. Maar mijn relatie is me dat waard. Waarschijnlijk zou nog steeds sugardaten als ik single was. Waarom ook niet? Feminisme betekent voor mij: zelf bepalen wat je met je lichaam doet.

Lela (21), fotografiestudente en camgirl uit Amsterdam

Omdat ik op zoek was naar een flexibel bijbaantje dat ik van thuis uit kon doen, reageerde ik zo’n anderhalf jaar geleden op een online oproepje voor “het versturen van erotische berichtjes.” Uiteindelijk bleek dat ze eigenlijk webcammodellen zochten. Dat was natuurlijk wel wat spannender, maar waarom ook niet, dacht ik.

Op de webcamsite islive.nl betalen gebruikers, voornamelijk mannen van alle leeftijden, voor de tijd die ze op de site doorbrengen. Ik heb er een profiel, je kunt met mij chatten in groep en tegen extra betaling ook privé gaan, waar ik dan natuurlijk ook meer bloot toon.

Mijn microfoon blijft uit en mijn gezicht toon ik nooit, behalve heel uitzonderlijk in een een-op-eenchat. Maar enkel als iemand echt goed betaalt en ik zeker ben dat hij mij niet kan herkennen. Mijn ouders weten natuurlijk niet van mijn bijverdienste. Ik zou niet willen dat hun buurman mij plotseling op zijn scherm ziet verschijnen. Voor screenshots ben ik niet bang: er is zoveel goede porno beschikbaar online, waarom zou je een vaag, amateuristisch webcambeeld willen bijhouden?

"Het is fijn om zo bewonderd te worden, maar ook wel een tikkeltje verslavend."

Gemiddeld verdien ik zo’n 50 à 60 euro per uur. Maar als je beter bent in multitasking dan ik kun je nog veel meer verdienen. De contracten zijn beter geregeld dan de meeste bijbanen. Tot drie keer per maand kun je uitbetaald worden, handig wanneer je snel geld nodig hebt. Twee van mijn huisgenootjes zijn op mijn aanraden ook beginnen werken als webcammodel. Ik ontvang nu een percentage van hun verdiensten, zonder dat zij daarom minder krijgen. Goed geregeld, toch?

Soms log ik bijna elke avond in, soms een maand niet. Wat begon uit financiële noodzaak doe ik nu meer voor mijn plezier. Ik heb namelijk nog een andere bijbaan. Het is nu meer zo dat wanneer ik zin heb om te masturberen, ik het meteen ook voor de webcam kan doen. Zo verdien ik er meteen wat aan. Mijn huidig vriendje heeft er geen probleem mee, hij zit soms ook bij me in de kamer wanneer ik aan het werk ben, dat vindt hij interessant.

Cammen krikt mijn eigenwaarde op. Het idee dat mensen me zo graag willen dat ze bereid zijn ervoor te betalen, windt me op. Tijdens het cammen word ik respectvoller behandeld dan wanneer ik naar de supermarkt wandel. Het is fijn om zo bewonderd te worden, maar ook wel een tikkeltje verslavend. Soms haal ik trucjes van voor de webcam boven wanneer mijn vriend even geen aandacht voor me heeft, dan beweeg ik mijn billen op een bepaalde manier waarvan ik weet dat die het voor de camera ook goed doet.

Nina* (31), theaterregisseur en performer uit Berlijn, werkte in een bdsm-chatroom

Een vriend van me verdiende in zijn vrije uren bij in een bdsm-chatroom. Aangezien ik wel te vinden was voor flexibel thuiswerk, besloot ik me ook aan te melden. Bij welke website dat was, verraad ik liever niet. Ze gaan er namelijk prat op met echte profielen te werken, wat natuurlijk niet zo is. Op basis van de foto’s van Oost-Europese vrouwen moeten de mensen die aangesteld zijn voor de chatroom, waaronder ook veel mannen overigens, verschillende karakters van domina’s en slaven verzinnen.

Daarnaast moeten we ook allerlei seksscenario’s uitdenken: verhaaltjes over wat we allemaal zouden doen, of ondergaan, als we elkaar in het echt ontmoeten. Uiteraard zijn zulke ontmoetingen uitgesloten, maar die illusie moeten we die mannen wel voortdurend blijven voorspiegelen. Het vergt de nodige creativiteit om met smoesjes te blijven komen. Maar je fantasie zo de vrije loop laten, beviel me wel. Ik heb persoonlijk ook wel wat affiniteit met de bdsm-wereld, dat hielp natuurlijk.

"Als slaaf ben ik in die chatroom echt op heftige vormen van toxische mannelijkheid gestoten."

De domina spelen ging me makkelijk af, de onderdanige profielen wat minder. Als slaaf ben ik in die chatroom echt op heftige vormen van toxische mannelijkheid gestoten. Zo was er een politieagent die erop kickte om heel jonge meisjes te fisten. Ik was toen aan het chatten met het profiel van een meisje dat er op haar foto’s niet veel ouder dan zestien uitzag. Dat zo’n grove sadist in het dagelijkse leven als agent ook een machtsbekleder is, vond ik enigszins verontrustend.

Vergoed werd ik naargelang het aantal tekens dat in mijn chatroom neergepend werden. Maar wanneer ik als vijf of meer verschillende karakters tegelijk aan het chatten was, vond ik het moeilijk om authentiek te blijven. Zo verdiende ik gemiddeld maar 12 euro per uur, ’s nachts en in het weekend was dat wel meer. Van anderen die beter waren in multitasking weet ik dat ze tot wel 60 euro per uur verdienden.

Voor een baan die uiteindelijk niet beter betaald wordt dan een horecajob, was het werk ook mentaal veel meer belastend dan ik gedacht had. Het moeilijkste vond ik mijn gesprekken met een zestienjarige jongen die voor het eerst zijn bdsm-neigingen ontdekte. Hem het gevoel te geven dat die gevoelens oké zijn en dat hij lang niet de enige is die daarmee rondloopt, voelde als een te grote verantwoordelijkheid. Ik voelde me ook schuldig dat hij zijn hart uitstortte bij iemand die helemaal niet bestond. Om via de chat dergelijke psychologische bijstand te bieden zou je minstens het dubbele moeten verdienen. Daarom ben ik ermee gestopt.

*Om de privacy van de betrokkenen te beschermen, zijn deze namen verzonnen. Echte namen bekend bij de redactie.

Volg VICE België razendsnel op Twitter en Facebook - en mis niets meer van alles wat we maken.

]]>
zm95jyJana AntonissenYannick DekeukelaereBelgië