Το Φεστιβάλ των «Αναιρέσεων» τα Είχε Όλα

FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Το Φεστιβάλ των «Αναιρέσεων» τα Είχε Όλα

Μουσικές, συζητήσεις, φωτογραφία, σινεμά, θέατρο, χορός, αλκοόλ, σουβλάκια και νέους έρωτες που γεννιούνται στο γκαζόν.
10.6.14

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρίκι, τα βράδια τον πατέρα μου να κάθεται ώρες μπροστά στο πικάπ του, να μελετάει τους δίσκους του, να τους ακουμπάει με ευλάβεια, να διαλέγει κομμάτια και να χορεύουμε μαζί στη μέση του σαλονιού. Κάθε φορά, θα ακολουθούσε μία τεράστια συζήτηση για το τι είναι κάθε μουσικό ρεύμα, τι λένε οι στίχοι, τι εννοούν και πόσο σημαντικό είναι για την ανατροφή μου η μουσική παιδεία. Κάπου εκεί η συζήτηση θα βάραινε. Θα μιλούσαμε για αγάπη, έρωτα, ισότητα, αγώνες, εξορίες, φτώχεια, φασισμό, πολέμους και πώς όλα αυτά συνδέονται με τα τραγούδια που ακούγονται στο σπίτι. Διαμορφώνοντας την μουσική μου παιδεία ουσιαστικά  θα διαμόρφωνε και την ιδεολογία μου.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Οι Αναιρέσεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που προσπαθούσε να κάνει ο πατέρας μου τα βράδια στο σπίτι. Να μαζέψει όλα εκείνα τα μουσικά ρεύματα που έχουν δώσει ξεκάθαρα απάντηση στο ερώτημα "which side are you on" και παράλληλα να ανοίξει και την ιδεολογική συζήτηση. Το φεστιβάλ εδώ και χρόνια έχει ξεφύγει από το κομματικό πλαίσιο, έχει γίνει θεσμός στο φεστιβαλικό καλοκαίρι συγκεντρώνοντας ένα μεγάλο κομμάτι κυρίως νεολαίας ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου. Είναι ωραίο να βλέπεις ανθρώπους που μπορεί το προήγουμενο διάστημα στις φοιτητικές εκλογές, σε συνελεύσεις, στη μάχη των τριπλών εκλογών να διαπληκτίζονταν για μικρά και μεγάλα ζητήματα, τώρα να ενώνονται κάτω από το μουσικό φάσμα. Στις Αναιρέσεις σίγουρα θα πετύχεις ανθρώπους των κινημάτων, ανθρώπους που θα συναντήσεις και σε μία διαδήλωση, φοιτητές, εργαζόμενους, άνεργους, μετανάστες, θα δεις όμως και ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το κίνημα, και που τους ελκύει κυρίως το μουσικό κομμάτι του φεστιβάλ.

"Εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο". Περνώντας την πύλη της Γεωπονικής στην Ιερά Οδό το απόγευμα της Παρασκευής, το τεράστιο πανό που έχει στηθεί με τους στίχους του Ρίτσου δίνει και το στίγμα του φεστιβάλ. Ενός τριήμερου φεστιβάλ που τα είχε όλα. Μουσικές, συζητήσεις, έκθεση φωτογραφίας, σινεμά, θέατρο, χορό, αλκοόλ, σουβλάκια και νέους έρωτες που γεννιούνται στο γκαζόν. Όπως μου λέει κι ο Δημήτρης Γράψας, από τους διοργανωτές "οι Αναιρέσεις είναι το φεστιβάλ Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση, της νεολαίας του ΝΑΡ, οργάνωσης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και γίνονται περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του '90 κι από το '98 και μετά στη Γεωπονική.  Έχουν περάσει όλα τα ρεύματα της αριστεράς στα πάνελ και σχεδόν όλα τα ονόματα του ποιοτικού ελληνικού τραγουδιού αλλά και ξένα συγκροτήματα. Κάνουμε μία προσπάθεια να έχουμε μία αναφορά και στη διεθνή μουσική των κινημάτων, της αντίστασης και κουλτούρας των κοινωνικών αγώνων. Δεν ψάχνουμε μία απόλυτη ιδεολογική ταύτιση και μια πολιτική συμφωνία, αλλά επιλέγουμε συγκροτήματα που έχουν θέσει τον εαυτό τους στην από εδώ πλευρά της όχθης. Που δεν πλαισιώνουν τις γιορτές της βαρβαρότητας, της υποκουλτούρας και της κυρίαρχης μουσικής βιομηχανίας. Εκτιμούμε τους μουσικούς που έχουν μία αυτόνομη, αυτοτελή πορεία όλα αυτά τα χρόνια και προσπαθούμε να αναδεικνύουμε και νέους ταυτόχρονα. Ψάχνουμε τον πολιτικό στίχο, ψάχνουμε τα εναλλακτικά πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα κι αν ρίξεις μία ματιά στο πρόγραμμα το καταλαβαίνεις. Δεν σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε με αυτούς που έρχονται, ούτε καν ψάχνουμε αυτό, αλλιώς θα παίζαμε εμείς μουσική μόνοι μας".

Αναρωτιέμαι όμως… Πώς ένα φεστιβάλ χωρίς χορηγούς κι επαγγελματίες μαρκετίστες μπορεί να πραγματοποιηθεί; Όπως μου λέει ο Δημήτρης: "Οι Αναιρέσεις στηρίζονται σε κάποιους εκατοντάδες ανθρώπους σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίοι αρνούνται τη λογική του κέρδους, τη λογική της ανταλλαγής του μουσικού θεάματος έναντι κάποιου αντιτίμου. Η είσοδος που είναι 5 ευρώ ενίσχυση ουσιαστικά, είναι απλά για να μπορούμε να καλύπτουμε τα απαραίτητα έξοδα, γιατί δεν μπορείς να πεις στους μουσικούς, τους ηχολήπτες, τους ηλεκτρολόγους ότι θα δουλέψετε τζάμπα. Μπαίνουμε την Τετάρτη, κάνουμε μία αφετηριακή συνέλευση βλέπουμε την κατανομή υποχρεώσεων και τον συντονισμό και ξεκινάμε".

Κάνω μία βόλτα στους χώρους με τα περίπτερα, περνάω από τις ομιλίες και τα workshops και κατευθύνομαι να βρω τα δύο stages που έχουν στηθεί. Η μεγάλη σκηνή περιμένει να υποδεχτεί τους Rebel Diaz από τις ΗΠΑ, τους μοναδικούς Ψυχόδραμα 07 και τους Senser από το Λονδίνο. Όλοι βρίσκονται εκεί από νωρίς για το sound check και βρίσκω την ευκαιρία να μιλήσω με τους Rebel Diaz που ανοίγουν το φεστιβάλ:

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

"Είμαστε για τρίτη φορά στην Ελλάδα, δεύτερη στις Αναιρέσεις, βρισκόμαστε σε περιοδεία αλλά πάντα υποστηρίζαμε την Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι παλεύουν ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τον καπιταλισμό και τον φασισμό, γιατί βλέπουμε αυτή τη χώρα σαν έμπνευση για αγώνα, ειδικά μετά την εξέγερση με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Όποτε ερχόμαστε εδώ μας αρέσει να μοιραζόμαστε τις ιστορίες της δικής μας κοινότητας του Μπρονξ, αλλά ταυτόχρονα μας αρέσει να παίρνουμε έμπνευση από τους ανθρώπους που είναι εδώ και παλεύουν. Η χιπ χοπ είναι η κουλτούρα της αντίστασης και η κουλτούρα των μεταναστών. Οι μουσικοί είμαστε οι αγγελιοφόροι των αγώνων. Ο Chuck D από τους Public Enemy λέει ότι η χιπ χοπ είναι το CNN των δρόμων. Εμείς, όπου πάμε μιλάμε για τους αγώνες, τι συμβαίνει στην Πλατεία Συντάγματος, όπου πάμε μαθαίνουμε ιστορίες και τις μεταφέρουμε στους στίχους μας. Η μουσική μπορεί να εμπνεύσει για αγώνες. Στη Χιλή από όπου καταγόμαστε, υπάρχουν πολλές χιπ χοπ ομάδες που οργανώνονται. Το ίδιο και στην Αθήνα, πολλές ομάδες χιπ-χοπ αυτοοργανώνονται και το επόμενο στάδιο θα πρέπει να είναι να κατέβουν στους δρόμους. Όπου υπάρχουν φτωχοί σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, θα δεις ότι το soundtrack των δρόμων είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία η χιπ χοπ μουσική. Όπου υπάρχει επαναστατική πράξη υπάρχει κι επαναστατική μουσική. Κουβαλάμε την ιστορία του Παύλου Φύσσα όπου κι αν πάμε. Ο Παύλος σκοτώθηκε για τα πολιτικά του πιστεύω, για την ιδεολογία των στίχων του κι αυτό δείχνει τη δύναμη των στίχων, τη δύναμη του λόγου. Οι φασίστες ένιωσαν τόσο φόβο από τη δύναμη του στίχου του, που θέλησαν να τον σκοτώσουν. Απλά δεν κατάλαβαν ότι σκοτώνοντάς τον, τον πολλαπλασίασαν σε εκατομμύρια και τώρα ο Παύλος είναι μέσα σε κάθε MC από την Ελλάδα μέχρι το Μπρονξ που τον κουβαλάμε εμείς μέσα μας".

Το live αρχίζει. Ο κόσμος έχει γεμίσει την αρένα και οι Rebel Diaz δίνουν μία συγκλονιστική performance. Είναι δύσκολο να αποχωριστείς το κλίμα που επικρατεί στο μεγάλο stage, αλλά περνάω μία βόλτα από τη μικρή σκηνή για να δω τι γίνεται. Εκεί οι Sound Escape, η Ματούλα Ζαμάνη και οι Άσσοι του Loui Salvator έχουν δημιουργήσει μία υπέροχη ατμόσφαιρα για τους λάτρεις του είδους. Ο κόσμος έχει αρχίσει να αυξάνεται και επιστρέφω στην κεντρική σκηνή όπου οι Ψυχόδραμα 07 δίνουν ένα από αυτά τα live που σου μένουν αξέχαστα, ειδικά για τους θαυμαστές τους που φαίνεται ότι είναι όλοι εκεί πιστοί στο ραντεβού τους. Οι Senser ολοκληρώνουν την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ κι όλοι δίνουμε ραντεβού για την επόμενη αδειάζοντας σταδιακά τους χώρους της Γεωπονικής.

Σαν να μην έφτανε το χανγκόβερ, η βροχή που έπεσε τις μεσημεριανές ώρες του Σαββάτου ήταν αρκετή για να καταστρέψει εκτός από τη διάθεσή μας και τους χώρους του φεστιβάλ, καθυστερώντας όπως είναι φυσικό και την έναρξη των live. Στη μικρή σκηνή, ο Τάσος Γκρους και ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος με την ερμηνεία της Φωτεινής Βελεσιώτου παρουσίασαν την μουσική παράσταση "Φυλάξου" κι ακολούθησε ο γνώριμος για το Φεστιβάλ των Αναιρέσεων, Δημήτρης Ζερβουδάκης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Στη μεγάλη σκηνή, οι His Majesty the King of Spain, Mode Plagal, Dirty Fuse και Wedding Singers έκαναν ακόμα και τον πιο ντροπαλό τελικά να χορέψει στους ρυθμούς τους, σε έναν από εκείνα τα πάρτι που παρακαλάς να μην υπάρχουν φωτογραφίες που θα σε "κάψουν" το επόμενο πρωί. Ήταν όμως αναπόφευκτο- γίναμε όλοι μια παρέα, χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσης, ήπιαμε, ήπιαμε, ήπιαμε τόσο όσο από τις φλέβες να κυλάει μόνο αλκοόλ και σαν να μην μας ήταν αρκετά όλα αυτά, φεύγοντας περάσαμε κι από τη μικρή σκηνή στο Ικαριώτικο γλέντι να χορέψουμε με το συγκρότημα Σκάζακας που δεν σταματούσαν αν δεν ξημέρωνε.

Η τελευταία ημέρα υποσχόταν τα πάντα. "Υπεραστικοί" και "Χειμερινοί Κολυμβητές" στο μικρό stage και ANFO, Banda Bassotti από την Ιταλία και Boikot από την Ισπανία στο μεγάλο. Ό, τι χειρότερο για εμάς που μισούμε τα διλήμματα, ειδικά αυτά τα ωραία που εξασφαλίζουν εγγυημένη διασκέδαση και στις δύο περιπτώσεις. Κάνοντας μια βόλτα πετυχαίνω στα backstage τους Banda Bassotti λίγο πριν δώσουν κατά τη γνώμη μου την καλύτερη performance σε όλο το φεστιβάλ, οι οποίοι μου εξηγούν πως:

"Η μουσική μπορεί να αλλάξει την κουλτούρα και τη συνείδηση του κόσμου. Ο κόσμος θα αλλάξει αν υπάρχει μια αλλαγή, και την αλλαγή δεν θα την κάνει η μουσική. Αυτοί που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο είναι οι φοιτητές, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι. Η μουσική από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Η μουσική και οι στίχοι έχουν τη σημασία τους, οι Banda Bassotti δεν είναι μόνο αυτά που λένε αλλά κι αυτά που κάνουν. Στηρίζουν την εργατική τάξη, ενάντια στους διεφθαρμένους πολιτικούς. Η κατάσταση στην Ιταλία είναι όπως σε όλη την Ευρώπη. Ο κόσμος δεν έχει μνήμη, δεν έχει πάρει μαθήματα από όλα αυτά που έχουν γίνει στο παρελθόν. Αυτό που χρειάζεται είναι η οργάνωση του λαού και η αλλαγή δεν θα έρθει από τα κόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, αλλά από κάτι νέο που θα το φέρουν οι νέοι άνθρωποι. Είναι πολύ σημαντικό να ξαναοργανωθεί ο λαός. Να μην μείνει στα λόγια αλλά στις πράξεις. Μία από τις πρώτες φορές που έπεσε η μάσκα των φασιστών ήταν με τον φόνο του Φύσσα. Αυτό που δεν πρέπει να επαναληφθεί όμως είναι η σιωπή. Για να μην επαναληφθεί ο Ισπανικός εμφύλιος του '36 ή ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος".

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Μετά την κουβέντα μας, φεύγω και πάω προς την μικρή σκηνή. Απολαμβάνω για λίγο τους Χειμερινούς Κολυμβητές και επιστρέφω στο μεγάλο stage για να ζήσω την απόλυτη συναυλιακή εμπειρία. Σημαίες, mosh pit, stage diving, νερά, καπνογόνα, Banda Bassotti και Boikot σε απίστευτα κέφια. Αν η πρώτη μέρα μας ζέστανε και η δεύτερη μας έκανε να βγούμε εκτός εαυτού, τότε η τρίτη σίγουρα έγραψε το καλύτερο δυνατό φινάλε.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter Facebook και Instagram.