Ο Δημήτρης Μεντζέλος Είναι 50% Ραπ και 50% Μέταλ
Μουσική

Ο Δημήτρης Μεντζέλος Είναι 50% Ραπ και 50% Μέταλ

Μια κουβέντα με τον θρύλο του ελληνικού hip hop και τους μουσικούς συνοδοιπόρους του, Prejudice Reborn.
8.1.18

Εδώ και λίγα χρόνια, οι περισσότεροι νέοι Έλληνες rapper τραγουδoύν για τα λεφτά που βγάζουν, αλλά και για το γεγονός ότι έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την αγάπη τους σε επάγγελμα. Ωστόσο, οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν δώσει διαπιστευτήρια -πέραν των ακραίων views που μαζεύουν τα κομμάτια τους στο YouΤube- που να στηρίζουν τα λεγόμενά τους. Στην αντίπερα όχθη, υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι rapper, που αποδεδειγμένα έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κορυφή και να ζήσουν από το hip hop. Ένας από αυτούς είναι ο Δημήτρης Μεντζέλος, ο οποίος μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλά πράγματα, μαζί με την υπόλοιπη παρέα από τα Ημισκούμπρια: Από τους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους -σε εποχές που σήμαιναν κάτι όλα αυτά- που έχουν κρεμάσει στους τοίχους τους, μέχρι το γεγονός ότι ουσιαστικά έβαλαν το hip hop στα ελληνικά σπίτια. Μιλάμε για ένα γκρουπ με δεκάδες hit στο ενεργητικό του, συνεργασίες με τεράστια ονόματα της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας και πολλές ακόμη επαγγελματικές επιτυχίες.

Δείτε εδώ τη νέα μας σειρά «Ανιχνευτής Μετάλλων by VICE» στο Netwix.

Βέβαια, ποτέ δεν θα ακούσεις τον Μεντζέλο να καυχιέται για όλα αυτά και ας είναι ένας άνθρωπος που πέτυχε το ακατόρθωτο, σε εποχές που το να λες «είμαι rapper» ήταν κάτι αντίστοιχο του να ισχυρίζεσαι ότι είσαι εξωγήινος. Ο «Δέλτα Μι» παραμένει ταπεινός και προτιμά να δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε νέα μουσικά μονοπάτια, από το να επαναπαύεται στις δάφνες του. Ούτως ή άλλως, το hip hop το έχει τερματίσει. Παρέα με τη heavy metal μπάντα των Prejudice Reborn -με τους οποίους συνεργάζεται μουσικά εδώ και περίπου πέντε χρόνια- έχουν ξεκινήσει να δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό με τελευταίο δείγμα το εκπληκτικό «Frankenstein». Στόχος τους η κυκλοφορία ενός βινυλίου και πιθανές live εμφανίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ του καλοκαιριού, αλλά και σε όποιον χώρο μπορεί να αντέξει το βαρύ τους rap-metal, όπως είναι καλή ώρα το Κύτταρο, στο οποίο πρόκειται να εμφανιστούν την Παρασκευή. Λίγο προτού ανεβούν στο stage του, τους συνάντησα στην Αγία Παρασκευή, για να κάνω μια κουβέντα μαζί τους.

VICE: Αυτή η ιδιαίτερη συνεργασία ξεκίνησε το 2013 και συνεχίζεται δυναμικά μέχρι σήμερα. Πώς ξεκίνησαν όλα;
Τάσος Κανελλόπουλος (τραγουδιστής Prejudice Reborn): Η γνωριμία είχε γίνει λίγο νωρίτερα, όταν ο Δημήτρης παρουσίαζε τον προσωπικό του δίσκο «Ο Ράπερ της Χρονιάς». Έψαχνε τότε να βρει ένα γκρουπ που να παίζει διασκευές Metallica, για να ανοίξει τη βραδιά και είχε καλέσει εμάς. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή και αργότερα, όταν έγινε το 16ο επετειακό live των Ημισκουμπρίων, μας είχε προτείνει να παίξουμε και εκεί. Προφανώς πετάξαμε από τη χαρά μας και θεωρήσαμε πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ένα hip hop συγκρότημα έδινε βήμα σε ένα metal γκρουπ. Αποφασίσαμε να παίξουμε από κοινού το «Μ.Ε.Θ. στο Βολάν» και μπορώ να πω ότι η συνεργασία μας είχε ωραίο αντίκτυπο. Σκεφτήκαμε, λοιπόν, με τα παιδιά, ότι θα ήταν ωραίο να κάναμε ένα κομμάτι μαζί με τα Ημισκούμπρια. Τότε γράψαμε τη μουσική για το «Rock Rap Heavy» και τη στείλαμε. Ο Δημήτρης ήταν αυτός που ανταποκρίθηκε 120% και μας είπε ότι θεωρεί πως υπάρχει μια χημεία μεταξύ μας και πως βλέπει μέλλον σε αυτό. Τα υπόλοιπα είναι μια ιστορία που ακόμη συνεχίζεται.

Τι επαφή είχατε με τη μουσική των Ημισκουμπρίων και του Δημήτρη, προτού τον γνωρίσετε;
Τ.Κ.: Κοίτα, τα Ημισκούμπρια είναι θεσμός, ένα γκρουπ που όλοι έχουμε βρεθεί να ακούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Μάλιστα, η φωνή του Δημήτρη ήταν η μοναδική απ’ όσους rapper είχα ακούσει που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το χρώμα και το μέταλλό του με έκαναν πάντα να τον ξεχωρίζω. Εμείς ηλικιακά ζήσαμε τη nu metal εποχή, οπότε είχαμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας στην αρχή της συνεργασίας μας. Με τον καιρό, όμως, μας συμβούλευσε να ακούσουμε και άλλα πράγματα, όπως είναι οι Body Count και οι Beastie Boys. Έτσι, άνοιξε κάπως ο τρόπος σκέψης μας.

«Έτσι και μπεις σε μπάντα, μετά, το άλλο σού φαίνεται λίγο άδειο» - Δημήτρης Μεντζέλος

Μιας και αναφέρατε τους Body Count, πρόσφατα συνεργαστήκατε και με το δεξί χέρι του Ice-T στα 90s, τον Donald D., από τους Syndicate.
Δημήτρης Μεντζέλος: Ναι, αυτή ήταν μια τρομερή στιγμή για τη ζωή και την καριέρα μας. Η επαφή έγινε μέσω ενός καλού φίλου, μάνατζερ και παλιού b-boy, του Γιώργου Blackman, της Hood Groove. Του έστειλε κάποια κομμάτια και τελικά του άρεσε το «Rock Rap Heavy». Παίρνω τους Prejudice, τους εξηγώ ποιος είναι ο Donald D. και τους λέω «φτιάξτε χθες ένα κομμάτι να το στείλουμε». Έτσι, απλά και όμορφα -είναι και αυτός της παλιάς σχολής-, του στείλαμε το κομμάτι με τα φωνητικά και μια μετάφραση για να γνωρίζει τι λέμε και μας έστειλε πίσω το κουπλέ του. Αφού βγάλαμε το τραγούδι, τον καλέσαμε στην Ελλάδα, παίξαμε μαζί live και βγήκαμε για σουβλάκια. Ο άνθρωπος είναι μια κινητή ιστορία του hip hop.

Έκανες λόγο για την «παλιά σχολή». Αλήθεια, πώς σου φαίνεται όλο αυτό το new school κίνημα που έχει σαρώσει τα κλαμπ σε Ελλάδα και εξωτερικό;
Δ.Μ.: Κοίτα, δεν είμαι πολύ fan της νέας σχολής και είναι λογικό, επειδή είμαι παλιός άνθρωπος. Δεν το βλέπω του τύπου, «α, οι νέοι είναι έτσι και οι παλιοί αλλιώς», απλώς δεν μου αρέσει καθόλου ο τρόπος που ραπάρουν - καθαρά και ξάστερα. Οι μουσικές παραγωγές που έχουν από πίσω είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες, αλλά ο τρόπος που ραπάρουν, σαν να κοιμούνται ή να βαριούνται, δεν είναι στο δικό μου στιλ. Έχω μάθει αλλιώς, το θέλω πιο ζωντανό. Βέβαια, κάθε εποχή έχει τα δικά της και ασχέτως αν εγώ είμαι ή δεν είμαι fan, το γεγονός ότι κάνουν εκατομμύρια views σημαίνει ότι όλο αυτό λέει κάτι στους νέους ανθρώπους, οπότε respect.

«Τα Ημισκούμπρια και οι Prodigy είναι δύο γκρουπ που για κάποιο περίεργο λόγο χαίρουν αποδοχής από τον κόσμο που ακούει rock ή metal» - Τάσος Κανελλόπουλος

Η χρονιά που μας πέρασε ήταν η πρώτη στην οποία η rap ξεπέρασε σε δημοτικότητα τη rock. Πιστεύετε πως πεθαίνει η rock μουσική, μαζί με τα είδωλά της που «φεύγουν»;
Τ.Κ.: Βλέπω ότι στις συναυλίες δεν υπάρχουν πλέον πιτσιρίκια - ξέρεις, ηλικίες 18 με 20 χρονών. Επίσης, το βλέπω και από μια άλλη οπτική, όντας και καθηγητής αγγλικών σε φροντιστήριο. Τα παιδιά δείχνουν να μην έχουν πάθος για τη μουσική, δεν γνωρίζουν συγκροτήματα και καλλιτέχνες, και εκεί καταλαβαίνεις πως τα περισσότερά τους ερεθίσματα έρχονται είτε από τα video games, είτε από σειρές και ταινίες. Δεν θα ασχοληθούν με δισκογραφία και όλα αυτά. Πολλές φορές, τους βάζω κομμάτια και μεταφράζουμε τους στίχους, και αντικρίζω το βλέμμα θαυμασμού που έχουν για μια μπάντα όπως οι Metallica ή οι Queen, ας πούμε. Ακούνε τον Freddie Mercury και παθαίνουν πλάκα με τη φωνή του. Αυτό δεν έχουν την ευκαιρία να το κάνουν αλλιώς, επειδή δεν υπάρχουν τα ερεθίσματα γύρω τους. Δεν φτάνουν αυτές οι μουσικές στα αυτιά τους. Ίσως γι’ αυτό να λένε πως η rock πεθαίνει.
Δ.Μ.: Πάντως, όσο υπάρχουν σαν ονόματα όλα αυτά τα μεγαθήρια που προαναφέραμε, νομίζω ότι θα δίνουν έμπνευση και στους νεότερους να ασχοληθούν. Τώρα, αν ακούσεις τον Freddie Mercury, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου κάνει έστω ένα «κλικ». Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται ίσως για τη μεγαλύτερη φωνή που έχει περάσει από τον πλανήτη Γη.

Πόσο διαφορετικό είναι να παίζεις με μια live μπάντα, σε σχέση με αυτό που κάνεις στα Ημισκούμπρια;
Δ.Μ.: Κατά παράδοση, στο hip hop παίζουμε με ηχογραφημένες μουσικές. Οι παραγωγές είναι έτοιμες, ενώ τα σκρατς του DJ και τα μικρόφωνα των MC είναι ζωντανά. Με την μπάντα έχω τέσσερις μουσικούς πίσω μου, οι οποίοι παίζουν live. Το καλό, βέβαια, είναι πως αν χάσω έναν στίχο και δεν ραπάρω σωστά, μπορώ να μπω ξανά και να με ακολουθήσουν. Αν το κάνω αυτό πάνω στο προηχογραφημένο, την πάτησα. Είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό - και από άποψη ηχογράφησης, αλλά και από πλευράς live. Θέλει πολλές πρόβες, αλλά γενικά είναι μαγεία. Έτσι και μπεις σε μπάντα, μετά, το άλλο σού φαίνεται λίγο άδειο. Είναι και τα ντεσιμπέλ πολύ πιο δυνατά όταν παίζεις με μια rock μπάντα, όμως το κάθε ένα από τα δύο έχει τα καλά του.

Τι επικρατεί μέσα σου, ο μεταλάς ή ο ράπερ;
Δ.Μ.: Θα μπορούσες να πεις πως είμαι 50-50. Ασχολούμαι όλη μου τη ζωή με το hip hop, το γνωρίζω απ’ την αρχή μέχρι το τέλος του. Το metal, από την άλλη, είναι μια μουσική που πάντα με ιντρίγκαρε. Επειδή δεν είμαι metal τραγουδιστής, ανακάλυψα πριν από αρκετά χρόνια πως μπορείς να αναμείξεις τα είδη και τώρα με τους Prejudice μού έχει δοθεί η ευκαιρία να το κάνω.
Τ.Κ.: Θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Δημήτρης έχει τεράστιες γνώσεις στη hip hop, αλλά και στη rock. Δεν τον πιάνεις πουθενά, μας λέει πληροφορίες για μια metal μπάντα, ας πούμε, που μπορεί εμείς να μην τις γνωρίζουμε καν.
Θοδωρής Πανταζής (κιθάρα): Όποτε παίζει DJ set, βάζει κομμάτια και σου λέει και την ιστορία πίσω από αυτά.
Δ.Μ.: Αυτό που λέει ο Θοδωρής, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως το κάνω. Το διαπίστωσα αφού μου το είπαν.


[VICE Video] Γιορτάσαμε με τα Ημισκούμπρια την Επέτειο των 20 Χρόνων από τον Πρώτο τους Δίσκο

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.


Είχατε αρνητικές αντιδράσεις από τον κόσμο του metal, επειδή συνεργαστήκατε με τον Δημήτρη;
Τ.Κ.: Προσωπικά, θεωρώ ότι τα Ημισκούμπρια και οι Prodigy είναι δύο γκρουπ που για κάποιο περίεργο λόγο χαίρουν αποδοχής από τον κόσμο που ακούει rock ή metal. Οι μεταλάδες χαίρονται όταν βλέπουν τον Δημήτρη στη σκηνή. Ακόμη και οι πιο φανατικοί γουστάρουν. Όταν λέμε, για παράδειγμα, το «Ace of Spades», λένε μπράβο. Εγώ δεν έχω ακούσει κάποιο αρνητικό σχόλιο. Κάποιοι μας έχουν πει ότι θα ήθελαν να ακούσουν λίγο Prejudice παραπάνω, όμως, το Dimitris Mentzelos & Prejudice Reborn είναι ουσιαστικά ένα ξεχωριστό συγκρότημα. Απλώς, πίσω στο 2013, δεν είχαμε λόγο να σκεφτούμε νέο όνομα και πορευόμαστε με τα δικά μας.

Πάντως και τα Ημισκούμπρια είχαν αποδοχή από πολύ κόσμο που δεν άκουγε hip hop.
Δ.Μ.: Αυτό που είχαμε καταφέρει ήταν να μας ακούει όλος ο κόσμος και αυτό το θεωρώ επιτυχία. Όσον αφορά τους fan του hip hop, όποιος κατάλαβε τι έλεγαν τα Ημισκούμπρια μάς ακολουθεί από τότε. Κάποιοι το κατάλαβαν αργότερα και άλλοι ποτέ. «I don't give a single solitary fuck» για τους τελευταίους, που λέει και μια συνάδελφος.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ποια είναι από τις πιο μεγάλες παρεξηγήσεις που ακολουθούν τα Ημισκούμπρια όλα αυτά τα χρόνια;
Δ.Μ.: Οι 30άρηδες που είναι μέσα στα πράγματα και ακούνε τα Ημισκούμπρια από μικροί, έχουν καταλάβει τι κάνουμε. Όμως υπάρχουν και πολλοί που έχουν κολλήσει στη σάτιρα και νομίζουν ότι κάναμε χαβαλέ. Εντάξει, δεν νομίζω πως χρειάζεται να κάτσω και να εξηγήσω σε αυτούς τους ανθρώπους τι λέγαμε μέσα στα κομμάτια. Πιστεύω, μάλιστα, ότι πολλές φορές η σάτιρα μπορεί να περάσει με πιο δυναμικό τρόπο μηνύματα.

Είναι το «Πάμε Όλοι Μαζί Σε Μια Παραλία» το πιο παρεξηγημένο κομμάτι στην ιστορία;
Δ.Μ.: Πιθανότατα ναι. Όλοι μένουν στο ρεφρέν και κανείς δεν κοιτάει τι λέμε στα κουπλέ, που παρουσιάζουμε όλη τη σαπίλα της παραλίας.

Σε τι φάση βρίσκονται τα Ημισκούμπρια αυτήν την εποχή;
Δ.Μ.: Προς το παρόν δεν κάνουν συναυλίες, αλλά όταν έχουν κάτι να πουν, θα το πουν.

Είσαστε ενεργοί;
Δ.Μ.: Αυτήν τη στιγμή, όχι. Ο καθένας κάνει τα δικά του πράγματα.

Τι θα ακούσει κάποιος σε ένα live των Dimitris Mentzelos & Prejudice Reborn;
Δ.Μ.: Θα ακούσει τα κομμάτια που έχουμε ήδη κυκλοφορήσει με αυτό το project, «ημισκουμπριακά» κομμάτια σε metal εκδοχές και κάποιες διασκευές από συναδέλφους που έχουν επηρεάσει τη μουσική μας και την πορεία του συγκροτήματος.

Οι Dimitris Mentzelos & Prejudice Reborn θα εμφανιστούν στο Κύτταρο, την Παρασκευή 12 Ιανουαρίου. Μαζί τους θα είναι ο Κώστας Μαλιάτσης, οι Vanishing Kings και οι Sonata Antartika. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ