FYI.

This story is over 5 years old.

News

Τι Κοινό Έχουν τα Βασανιστήρια της CIA και η Αστυνομική Βία

Τι κι αν οι πολιτικοί έσπευσαν να μιλήσουν κατά των βασανιστηρίων και της βίας. Όλοι ξέρουν ότι τίποτα δεν θα αλλάξει στις ΗΠΑ.
MT
Κείμενο Michael Tracey
15.12.14
Photo via Flickr user Justin Norman

​Όλοι πλην των πλέον αμετανόητα σκληροπυρηνικών, όπως ο Ντικ Τσένι, έχουν εκφράσει σε κάποιο βαθμό την αποστροφή τους για τις αποτρόπαιες πρακτικές της CIA που περιγράφονται στην «​έκθεση για τα βασανιστήρια» της Γερουσίας.

Πολιτικά δεν θα ήταν και πολύ έξυπνο, κάποιος να μην διατυπώσει έστω μερικά σχόλια-κλισέ, με δεδομένο ότι η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα από την γερουσιαστή Καλιφόρνιας των Δημοκρατικών Νταϊαν Φαϊνστάιν, ένα από τα πιο αξιόπιστα μέλη του Κογκρέσου στους κόλπους και των δυο κομμάτων. Όλοι, από τον ​Τεντ Κρουζ, τον Μπαράκ Ομπάμα μέχρι τον Τζον Μακέιν καταγράφηκαν να εκφράζουν μια παραλλαγή του τύπου «τα βασανιστήρια είναι κακό πράγμα». Εντάξει, και τώρα τι γίνεται;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστέψουμε ότι τέθηκαν σε εφαρμογή θεσμικοί μηχανισμοί που θα διασφαλίσουν ότι την επόμενη φορά που θα υπάρχει κάποια σχετική με την τρομοκρατία κρίση -ας πούμε ότι σχετίζεται με την οργάνωση ​Ισλαμικό Κράτος- οι πολιτικοί θα θυμούνται τις προτροπές που διατύπωσαν και θα αντισταθούν στον πειρασμό να προχωρήσουν πάνω και πέρα από το νόμο όταν επιδιώκουν να τιμωρήσουν «τον εχθρό»; Υπάρχει κάποιος λόγος να υποθέσουμε ότι οι αυταρχικές παρορμήσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης έχουν τεθεί υπό έλεγχο και ο μηχανικός εθνικής ασφάλειας θα συμπεριφέρεται πιο φιλεύσπλαχνα από εδώ και πέρα; Στην πραγματικότητα όχι.

Οι πολιτικοί που ενδιαφέρονται να παρουσιάζονται ως βαθιά προσηλωμένοι στο να διορθώσουν τα κυβερνητικά λάθη, σπανίως δείχνουν επιθυμία να ανατρέψουν τη δυναμική της βιαιότητας. Απλά θέλουν να τη φτιασιδώσουν ελαφρώς διαφορετικά. Αυτό είναι το σήμα κατατεθέν της διακυβέρνησης Ομπάμα - κινούμαστε μπροστά, όχι πίσω. Μην ασχολείστε με το να προσαχθούν οι δράστες ενός τεράστιου καθεστώτος βασανιστηρίων σε παγκόσμιο επίπεδο. Ακόμα καλύτερα είναι να κρατήσετε την εισαγγελική εξουσία του κράτους προς αξιοποίηση εις βάρος των πληροφοριοδοτών που φέρνουν στο φως τις παραβάσεις. Οι πολιτικοί μπορεί να είναι πρόθυμοι να επικρίνουν ορισμένες μορφές κρατικής βίας (ιδιαιτέρως όταν διαπράττονται από μια προηγούμενη κυβέρνηση) ακόμα και να πειραματιστούν οριακά με μεταρρυθμίσεις, ωστόσο οι οριακές βελτιώσεις εξακολουθούν να αφήνουν περιθώριο για τεράστιο πόνο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δεν φαίνεται να είναι συμπτωματικό ότι μια κοινωνία που ανέχεται να τοποθετούνται με το ζόρι σε ανυπεράσπιστους κρατούμενους σωλήνες σίτισης στον ορθό -μια πρακτική που λογικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «βιασμός»- μπορεί επίσης να ανέχεται, ας πούμε, το καθεστώς των τυχαίων ελέγχων της αστυνομίας στη Νέα Υόρκη. Ο πρώην Επίτροπος του NYPD, Ρέι Κέλι φέρεται μάλιστα να δήλωσε ξεκάθαρα ότι πρόθεσή του ήταν να «ενσταλάξει φόβο» στις μειονότητες, ως στρατηγική τροποποίησης της συμπεριφοράς τους. Διαισθάνεστε μια τάση εδώ;

Η παράνομη δράση της αστυνομίας και τα βασανιστήρια της CIA έχουν μια κοινή αλυσίδα DNA: και οι δυο είναι μορφές βίας με κρατική υπογραφή που επιβεβαιώνονται μέσω παράλογων φόβων, είτε αφορούν «τρομοκράτες», είτε κάποια μειονότητα κατώτερης κοινωνικής τάξης. Η απάνθρωπη συμπεριφορά δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι αυτοί οι άνθρωποι τελικά την αξίζουν και δύσκολα τους αξίζει να θεωρηθούν ακόμα και «άνθρωποι».

Η αρχή ότι τα βασανιστήρια είναι λάθος και πώς όλοι δικαιούνται το ελάχιστο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι εύκολο να λέγεται όταν βρίσκεται κανείς πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή, όταν το διακύβευμα είναι μηδενικό- αλλά στον αληθινό κόσμο, όταν εφαρμόζεις αυτή την αρχή με συνέπεια απαιτείται άμβλυνση του συναισθηματικά ορμώμενου ενστίκτου για αντίποινα κατά των θεωρούμενων ως εχθρών. Οι πολιτικοί που είναι κατά του «βασανισμού» γενικά και αόριστα, αναπόφευκτα αμφιταλαντεύονται. Έτσι είδαμε κορυφαίους Δημοκρατικούς να λένε τα σωστά πράγματα -πρέπει να αναζητήσουμε περισσότερες ευθύνες από την αστυνομία, πρέπει να καταστήσουμε υπόλογους τους βασανιστές- ενώ στην πραγματικότητα δεν έκαναν τίποτα που θα μπορούσε ρεαλιστικά να προωθήσει αυτούς τους στόχους. Δεν θα φυλακίσουν τους βασανιστές. Δεν θα αποστρατιωτικοποιήσουν την αστυνομία. Η τάση να αναπτύσσεται κρατική βία ως απάντηση στα παρατηρούμενα κοινωνικά δεινά, είτε εντός της χώρας είτε στο εξωτερικό δεν έχει εξασθενήσει.

Η απάνθρωπη συμπεριφορά δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι αυτοί οι άνθρωποι τελικά την αξίζουν και δύσκολα τους αξίζει να θεωρηθούν ακόμα και «άνθρωποι»

Ακόμα και στον απόηχο της έκθεσης για τα βασανιστήρια, είναι απίθανο ότι θα γίνει οτιδήποτε για να μειώσει αισθητά την αυτονομία της CIA, που διαπράττει φρικτές πράξεις από την ίδρυσή της και θα συνεχίσει να διαπράττει φρικτές πράξεις όπως μπορεί να εικάσει κανείς, και στο μέλλον. Η ασφαλής και πολιτικά αποδεκτή πορεία είναι απλά να εστιάσει κανείς σε κάποια από τα πλέον φρικτά βασανιστήρια, όπως είναι η «ενυδάτωση ορθού» και να συνεχίσει να υμνεί τη CIA σε θεσμικό επίπεδο. Οποιοσδήποτε επιχειρήσει να υπονοήσει ότι αυτή η οντότητα είναι εκ θεμελίων ελαττωματική και πρέπει να καταργηθεί (​όπως είχε κάνει ο Ρον Πολ το 2007) εξακολουθεί να θεωρείται εντελώς γελοίος και παλαβός.

Παρομοίως, πολλοί πολιτικοί, όπως ο δήμαρχος Νέας Υόρκης ​Μπιλ ντε Μπλάζιο, έχουν πει ευνοϊκά πράγματα όσο αφορά στην αναμόρφωση της αστυνομίας: «Οι ζωές των μαύρων μετρούν» και ούτε καθεξής. Ωστόσο πολύ λίγοι σημαντικοί έχουν δείξει οποιαδήποτε διάθεση να αμφισβητήσουν άμεσα τους λομπίστες που δρουν υπέρ της αστυνομίας. Όσο κι αν οι διαδηλώσεις ενδεχομένως να αυξάνουν τη συναίσθηση του κόσμου, οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι και το δικαστικό σώμα πρέπει να αναστρέψουν το υπάρχον status quo, ώστε να αλλάξει κάτι πραγματικά.

Για αυτό είναι πάντα επικίνδυνο να δίνονται σε κυβερνητικούς φορείς επιπρόσθετες εξουσίες. Σχεδόν ποτέ δεν θα παραιτηθούν από αυτές, ενώ οι συγκεκριμένες εξουσίες θα διευρυνθούν και θα γίνουν παγιωμένες γραφειοκρατικές πρακτικές και πολιτικά συμφέροντα. Στοίχημα το τελευταίο σας δολάριο: οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών θα συνεχίσουν να κάνουν ειδεχθή πράγματα σε όλη την υδρόγειο και έπειτα θα λένε ψέματα για αυτά. Τα αστυνομικά τμήματα θα συνεχίσουν να δίνουν όπλα σε αστυνομικούς που δεν έχουν καμία δουλειά να χρησιμοποιήσουν τη θανάσιμη δύναμή τους.

Θα γνωρίζουμε ότι τα «βασανιστήρια» έχουν πραγματικά αποκηρυχθεί σε αυτή τη χώρα όταν πάψουν να επιβάλλονται βασανιστικές συνθήκες στους πιο ευάλωτους, δαιμονοποιημένους και δυσφημισμένους ανθρώπους. Αυτό προϋποθέτει τη σύγκληση της πολιτικής βούλησης προκειμένου να περιοριστεί η εξουσία των υπηρεσιών που φαινομενικά έχουν επιφορτιστεί με το να μας κρατάνε ασφαλείς, από τη CIA μέχρι το τοπικό αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Η αλλαγή σε αυτή την κλίμακα είναι εφικτή μόνο εάν οι Αμερικανοί είναι πρόθυμοι να χάσουν ένα μικρό κομμάτι άνεσης και να αποκτήσουν λίγη ενσυναίσθηση - ίσως όμως ζητάω πάρα πολλά.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.