Όταν μετακόμισα στο Λος Άντζελες, προσπάθησα να υιοθετήσω το φιλελεύθερο lifestyle της Καλιφόρνια: άρχισα να χρησιμοποιώ τη λέξη «τζάμι». Απέκτησα πολλά κομμένα μπλουζάκια. Άρχισα να πίνω συμπυκνωμένους χυμούς, που κοστίζουν περισσότερο απ' όσα βγάζω σε μια μέρα. Αλλά είναι και κάποια πράγματα, πιο χαρακτηριστικά της «δυτικής ακτής», από το χόρτο και τη yoga, και το περασμένο Σαββατοκύριακο, έκανα την υπέρβαση και δοκίμασα αυτά τα δυο μαζί.
Ήταν στο «420 Yoga» ή yoga για χασικλήδες. Το μάθημα, είναι ένα δημιούργημα της Liz McDonald, που διδάσκει κάθε Σάββατο, στις 16:20. Δεν είμαι ούτε yogi ούτε χασικλού, αλλά η McDonald με κάλεσε στο μάθημά της, λέγοντάς μου «να έρθω όπως είμαι» και ότι θα μου αρέσει πολύ.
Έπεισα το αγόρι μου να έρθει μαζί, και το θεώρησε «τζάμι». Καθώς έψαχνα το στρώμα της yoga, εμφανίστηκε με ένα ψυχεδελικό μπλουζάκι.
«Δεν γίνεται να το φορέσεις», του είπα. «Θα 'σαι κάρτα μεγάλε».
«Αποκλείεται. Βάζεις στοίχημα ότι θα φοράει κι άλλος το ίδιο;».
Έκοψα ένα χασισο-brownie στα δυο και έφαγα το ένα κομμάτι. «Ωραία. Πάμε στοίχημα». Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο, φόραγε το μπλουζάκι.
Το 420 Yoga, βρίσκεται σε ένα συγκρότημα με στούντιο καλλιτεχνών και εργαστήρια, στο τέρμα ενός μεγάλου διαδρόμου. Δεν θα το βρίσκαμε, αν δεν μύριζε το στικάκι, που μας οδήγησε σε ένα χώρο με yogis που ξεδίπλωναν τα στρώματά τους.
«Νιώστε άνετα!» έλεγε η McDonald καθώς μπαίναμε. Γύρισε να μας κοιτάξει.
«Κοίτα! Δεν μοιάζουν με φούντες οι φοίνικες της μπλούζας μου;».
Η McDonald, που ακούει και στο «Yogangsta», δεν είναι μια συνηθισμένη yogi. Όταν άνοιξε το 420 Yoga, το 2010, ήθελε να βοηθήσει τους μαθητές της να γεφυρώσουν τη σχέση ανάμεσα στο σώμα και το μυαλό τους και να εξυψώσουν τις αισθήσεις τους. Γνωρίζει ότι κάποιοι αμφιβάλουν για τη μέθοδό της, αλλά πιστεύει πως αν λειτουργεί για κάποιους, αυτό είναι που μετράει. Λέει «Σταματήστε την αστυνόμευση στη yoga», χωρίς να ειρωνεύεται.
Δίπλα στη McDonald, έμοιαζα με καρικατούρα, με τα μαλλιά του Donald Trump.
«Αυτός είναι ο Prince» μου είπε η McDonald. Το σκυλί με πλησίασε και μύρισε τις πατούσες μου.
Με τον Prince να τρέχει από πίσω μου, μπήκα στο στούντιο, που είχε χάρτινες γιρλάντες να κρέμονται από το ταβάνι. Η McDonald, μου είπε να καθίσω αναπαυτικά, ενώ πρόσθεσε ότι το μάθημα αρχίζει στις 16:25, για όσους ξεχνιούνται. Έριξα μια ματιά γύρω μου. Πίσω μου ήταν ένας άντρας, χωρίς μπλούζα, που προσπαθούσε να κάνει ένα αποτυχημένο κατακόρυφο. Δυο συμμαθητές, μιλούσαν για τη δουλειά των stand-up comedians. Κανείς δεν φόραγε ψυχεδελικό μπλουζάκι.
Ξετύλιξα το στρώμα μου και έκανα γέφυρα, κλείνοντας τα μάτια μου. Μπορούσα να πω με σιγουριά, βλέποντας τη στάση του σώματος των συμμαθητών μου, ότι οι περισσότεροι είχαν νταγλάρει. Καθώς ήμουν μπρούμυτα στο στρώμα και χάζευα τις γιρλάντες, συνειδητοποίησα ότι και εγώ είχα νταγλάρει. Ίσως ακουστώ σαν την Maureen Dowd, αλλά τα σπάνε τα brownies μου.
Πέρασα (άγνωστο πόση) ώρα έτσι, ακούγοντας τις αναπνοές όλων. Άρχισα ν' αντιλαμβάνομαι τα πάντα γύρω μου: ο τύπος πίσω μου, μόλις που ακουμπούσε με το δάχτυλο του ποδιού του την αλογοουρά μου. Μύριζα το στικάκι της McDonald που είχε πλημμυρίσει το δωμάτιο.
«Ας κάνουμε ένα μαγικό ταξίδι στο σώμα μας», μουρμούρισε η McDonald, καθώς μας μάζευε για να ξεκινήσουμε το μάθημα. «Χωρίς απότομες κινήσεις».
Προχωρήσαμε μπροστά, στη στάση παιδί, τεντώνοντας τα δάχτυλά μας, υπό τον ήχο της μουσικής. Είναι ένα συνηθισμένο μάθημα yoga, αλλά με το μάθημα της McDonald απέκτησα μια ζαλάδα. Δεν ήταν έντονο, αλλά εγώ την είχα ακούσει.
Αφού τεντωθήκαμε ελαφρά, η McDonald μας έβαλε σε στάση γάτα, η οποία, όπως είπε, θα απελευθέρωνε σεροτονίνη, με κάθε τέντωμα της σπονδυλικής στήλης. Καμπουριάζαμε και τεντώναμε την πλάτη μας, με αργές, ομαλές κινήσεις.
Λένε ότι οι σαντού της Ινδίας, καπνίζουν χόρτο κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, για να βρουν το θεό και τη γαλήνη. Εγώ είδα την άκρη του στρώματός μου και ξεκαρδίστηκα στα γέλια.
Ήρθε η McDonald και διόρθωσε τη στάση μου, ψιθυρίζοντάς μου να μην ξεχνάω να αναπνέω. Πίεσε μαλακά την πλάτη μου, και ένιωσα τη σπονδυλική μου στήλη να ρευστοποιείται κάτω από τα χέρια της. «Ήσυχα και μαλακά. Σαν να αλείφεις βούτυρο στο ψωμί», είπε η McDonald. Ψωμί. Θεέ μου, ήθελα ψωμί.
Το μυαλό μου άρχισε ν' απομακρύνεται από το κεφάλι μου, καθώς φαντασιωνόμουν βούτυρα και μαρμελάδες, μέχρι που ακούστηκε το «California Love» και η McDonald μας έβαλε σε στάση χαιρετισμού του ήλιου. Δεν νομίζω ότι ο Tupac ήταν yogi, αλλά ο χαιρετισμός στον ήλιο ταιριάζει με τη φωνή του.
Μας είπε να συνεχίσουμε τον χαιρετισμό, μέχρι να τελειώσει το τραγούδι, αλλά το California Love έχει ένα τεράστιο outro, και είναι σαν να μην τελειώνει ποτέ. Κινιόμουν αργά, και σε κάθε κίνηση ένιωθα το σώμα μου βαρύ –και ταυτόχρονα σαν να είμαι σε τρενάκι του λούνα παρκ, με τα χέρια στον ψηλά, κορμί τεντωμένο και να σχηματίζω ένα V.
Διοχέτευσα τη ροή του Tupac.
Όπως τελείωνε το California Love, η McDonald μας είπε να κλείσουμε με την αγαπημένη μας στάση. Διπλώθηκα και αγκάλιασα τα πόδια μου, νιώθοντας το αίμα μου να κατεβαίνει στο κεφάλι μου.
Σταθήκαμε όρθιοι, σε στάση δέντρου, την οποία κάποιος αποκάλεσε «στάση 420». Κανονικά, έχω απόλυτη αίσθηση ισορροπίας, αλλά ένιωσα εντελώς ασταθής, και παραπατούσα συνέχεια.
«Νιώσε τις ρίζες σου!» είπε η McDonald με τζαμαϊκανή προφορά. «Νιώσε τα κλαριά σου!».
Ανέπνεα και γέλαγα, παριστάνοντας το δέντρο. Ο τύπος πίσω μου, είχε πάρει το ρόλο του στα σοβαρά και φαινόταν πολύ γελοίος.
Μετά από μερικές οδηγίες ακόμα, από τη McDonald («Νιώστε τη ρέγγε μέσα σας! Γίνετε δέντρο!) κάναμε πίσω, στο στρώμα μας, σε shavasana, που περιγράφεται μόνο ως «η στάση του νεκρού».
«Είσαι σαν ένα μονοφυλάκι», παρατήρησε η McDonald.
Κάποια στιγμή, ένιωσα τα χέρια της στο πρόσωπό μου, καθώς έβαζε αιθέριο έλαιο κάτω από τη μύτη μου και ένα μαξιλαράκι στα μάτια. Καθίσαμε έτσι για (όπως νομίζαμε) ώρες, και νιώθαμε να λιώνουμε πάνω στο στρώμα.
Η McDonald μας είπε να φανταστούμε ότι ήμασταν στο «μαγικό χαλί μας». Σε άλλα μαθήματα yoga, θα δυσανασχετούσα με τέτοιες ατάκες. Αλλά όπως το είπε η McDonald, κούνησα το κεφάλι μου με κατανόηση. «Είμαι σε μαγικό χαλί», συμφώνησα. «Σταματήστε την αστυνόμευση της yoga».
Βρισκόμουν κάπου μεταξύ μαστούρας-yoga και ύπνωσης, όταν κάτι κρύο και βρεγμένο μου ακούμπησε την πατούσα. Ήταν ο Prince.
Όταν η McDonald μας είπε να «επιστρέψουμε από τη βόλτα με το μαγικό χαλί». Για το τέλος του μαθήματος, ένιωσα ότι βγαίνω από το σώμα μου. Προφανώς, την είχα ακούσει πιο πολύ, από ότι στην αρχή του μαθήματος. Ήταν η yoga; Ήταν η yoga με το brownie;
Μου πήρε ένα λεπτό να συνέλθω, πριν γυρίσω σιγά στο πλάι και καθίσω στο πάτωμα. Ήρθε το κεφάλι μου στη θέση του, αλλά πιο ελαφριά, καθώς δεν ένιωθα το βάρος μου. Ήρθε η McDonald, με τον Prince ξοπίσω της, και με ρώτησε πώς μου φάνηκε το μάθημα. Το μόνο που κατάφερα να κάνω, ήταν να χαζογελάσω και να γνέψω καταφατικά.
«Την έχει ακούσει» είπε το αγόρι μου. Η McDonald, χαμογέλασε.
Προσπαθούσα να θυμηθώ τι ήθελα να τη ρωτήσω, αλλά το μόνο που μου ερχόταν ήταν ένα γέλιο. «Νιώθω τέλεια», της είπα.
Και ήταν αλήθεια. Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της yoga, αλλά ένιωθα ανανεωμένη, σαν να ήμουν σε ταξίδι διαλογισμού. Στο δρόμο της επιστροφής, έκλεισα τα μάτια και χάθηκα στις αισθήσεις. Μετά από 10 λεπτά σιωπής, είπα στο αγόρι μου:
«Κέρδισες το στοίχημα, Πάμε στο In'n'Out;».
Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίοNewsletter μας.
Περισσότερα από το VICE
Πώς Είναι να Φτάνεις στα 17 σου στην Ελλάδα με Πατερίτσες, Χτυπημένος από Βόμβα