To Εγκαταλελειμμένο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Γεωργία που Είναι το «Σπίτι» 150 Οικογενειών
News

To Εγκαταλελειμμένο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Γεωργία που Είναι το «Σπίτι» 150 Οικογενειών

Φωτογραφίες από τα ερείπια όπου ζουν άνθρωποι οι οποίοι αδυνατούν να βρουν δουλειά και στέγη.
JB
Κείμενο Jake Borden
31.10.16

Ένας άνδρας κοιτάζει έξω από το παράθυρο του 5ου ορόφου ενός εγκαταλελειμμένου σοβιετικού στρατιωτικού νοσοκομείου, που σήμερα χρησιμεύει ως καταφύγιο για πάνω από 400 ανθρώπους, 80 εκ των οποίων είναι παιδιά.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE US.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πολλοί Γεωργιανοί προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν στη νέα οικονομία. Στα περίχωρα της γεωργιανής πρωτεύουσας, της Τιφλίδας, ένα εγκαταλελειμμένο στρατιωτικό νοσοκομείο από την παλιά εποχή χρησιμεύει ως καταφύγιο για περίπου 150 οικογένειες που αδυνατούν να βρουν δουλειά και οικονομικά προσιτή στέγη. Το επταώροφο κτιριακό συγκρότημα χρησιμοποιείται τις δύο τελευταίες δεκαετίες από πρόσφυγες από τον πόλεμο της Αμπχαζίας των αρχών της δεκαετίας του '90.

Διαβάστε ακόμη: Όταν οι Έλληνες Ήταν Πρόσφυγες: Από την Αμπχαζία

Η τοπική κυβέρνηση δίνει λίγη σημασία στο κτίριο και όταν το κάνει είναι για να κόψει το ηλεκτρικό και το νερό, το οποίο οι ένοικοι έχουν εκτρέψει μέσω κακοστημένων πλεγμάτων καλωδίων και σωλήνων. Η σύγχρονη γεωργιανή κοινωνία ως σύνολο φαίνεται να παραβλέπει εσκεμμένα τη σοβιετική αρχιτεκτονική που υπάρχει σε όλη την πόλη, προσπαθώντας να ξεχάσει το παρελθόν που ακόμα καταρρέει μπροστά στα μάτια της. Ο φωτογράφος Jacob Borden κατέγραψε την παρακμή και τα ερείπια.

Δείτε φωτογραφίες παρακάτω.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η Ia Ochianri, μητέρα δύο παιδιών, συχνά είναι μόνη της με τα παιδιά ενώ ο σύζυγός της ψάχνει για δουλειά στη γειτονική Ρωσία.

«Δεν ζούμε εδώ, μόνο επιβιώνουμε», είπε η κάτοικος Lela Qachibai.

Κοχύλι χρησιμεύει ως καταφύγιο για ένα μοναχικό ψαράκι.

Η Maia Daiquiri, 45 ετών, προετοιμάζει ένα άδειο δωμάτιο για εκείνη και τα παιδιά της. Ζει στο κτίριο από τότε που εκτοπίστηκε, στη διάρκεια του πολέμου με την Αμπχαζία (1992-93).

Η κρατική βοήθεια κυμαίνεται στα 45-60 λάρι Γεωργίας τον μήνα, αναγκάζοντας πολλούς να διαλέξουν μεταξύ τού να πληρώσουν το νοίκι ή να αποταμιεύσουν χρήματα για φαγητό.

Πολλοί κάτοικοι νιώθουν παρατημένοι από την οικονομία της αγοράς, την οποία η Γεωργία υιοθέτησε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι μεγαλύτεροι ένοικοι μιλούν με νοσταλγία για τότε που τους «φρόντιζαν» και είχαν την αίσθηση της σταθερότητας που τώρα τους λείπει.

Ο Nikoloz Beriashuli, 2 ετών, κοιμάται σε ένα τσιμεντένιο δωμάτιο, το οποίο μοιράζεται με τη μητέρα, τον πατέρα και την αδερφή του.

Ένας σκύλος δεμένος με αλυσίδα σε ένα από τα δωμάτια. Οι κάτοικοι περισυλλέγουν πλακάκια για το πάτωμα και ταπετσαρία για να μετατρέψουν τους τσιμεντένιους χώρους σε βιώσιμο περιβάλλον.

Μια άποψη από τον τέταρτο όροφο του παλιού νοσοκομείου στην Τιφλίδα.