Ο Γιώργος Κοτσιφάκης γεννήθηκε στην Κρήτη, το 1988 και είναι αριστούχος απόφοιτος της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού Ραλλού Μάνου. Έχει συνεργαστεί με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον Αντώνη Φωνιαδάκη, τον Κωνσταντίνο Μίχο, τον Jan Fabre κ.ά. Φέτος, θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Αθηνών με το Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ και την χοροθεατρική παράσταση "Αρκαδία" που φέρει την υπογραφή του Κωνσταντίνου Ρήγου.
VICE: Πότε ξεκίνησες ν' ασχολείσαι με τον χορό και τι στάθηκε αφορμή γι' αυτό;
Γιώργος Κοτσιφάκης: Στα 5 μου, όταν ήδη λύσσαγα μόνος στο σπίτι - χορεύοντας με κλασσικές μουσικές. Ήταν το παιχνίδι μου σε αυτιστικό βαθμό. Οι γονείς μου λοιπόν τότε με πήγαν στο Λύκειο Ελληνίδων στο Ηράκλειο της Κρήτης για να ξεκινήσω παραδοσιακούς, κάτι που δεν συνέβη ποτέ, μιας και με "άρπαξε" μια δασκάλα μπαλέτου.
Είναι καθοριστικές οι καλές σχέσεις μεταξύ των μελών μιας ομάδας όσον αφορά το μέλλον αλλά και το έργο αυτής (της ομάδας); Τι σ' έχει διδάξει η μέχρι τώρα εμπειρία σου;
Οι σχέσεις με τους συναδέλφους μπορεί να είναι ευεργητικές, μπορεί όμως κάλλιστα να αποβούν και καταστροφικές για την πορεία μίας ομάδας. Κάτι που ισχύει σε όλα τα σύνολα νόμιζω. Μια ομάδα αποτελεί ουσιαστικά μια κοινωνία σε σμίκρυνση. Και φυσικά, το εργό της καθορίζει και το πώς και πόσο θα επιβιώσει. Δυστυχώς δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να είμαι μέλος μια ομάδας για μεγάλο χρονικό διάστημα καθως το freelancing δεν μου το επιτρέπει. Έχει τρομερό ενδιαφέρον η διαδικασία του στησίματος μιας παράστασης και το να καλείσαι να συνεργαστείς με τόσα άτομα για την επίτευξη ενός στόχου.
Μια χοροθεατρική παράσταση που παρακολούθησες και που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Το "Four Seasons Restaurant" του Romeo Castellucci πριν ένα χρονο στο Theatre de la Ville στο Παρίσι.
Μια χοροθεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχες και που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Και γιατί.
Θυμάμαι εξίσου όλες μου τις δουλειές. Συχνά ανακαλώ τις πιο δυνατές στιγμές απο κάθε παράσταση που έχω συμμετάσχει και κάπως έτσι διατηρώ ανάμνησή τους ζωντανή. Μπορώ να πω όμως ότι το "2" του Δημήτρη Παπαϊωάννου, κατά κάποιον τρόπο, ήταν αυτό που με στιγμάτισε. Μόλις είχα κλείσει τα 18. Ήταν το πρώτο μου "ταξίδι".
Η "Αρκαδία", η επερχόμενη παράστασή σας με την ομάδα ΟΚΤΑΝΑ και την υπογραφή του Κωνσταντίνου Ρήγου είναι ουσιαστικά ένα ρέκβιεμ για την φύση και την παράλογη καταστροφή της. Ποια είναι η δική σου σχέση με την φύση; Πόσο συχνά νιώθεις την ανάγκη να δραπετεύσεις σε αυτήν;
Η φύση για μένα είναι τα ζωτικά μου όργανα. Είναι ο εγκέφαλος, η καρδιά και οι πνεύμονες μου μαζί. Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα σε αυτή. Φύση και ανθρώπος είναι για μένα είναι ένα, φυσική καταστροφή ίσον ακρωτηριασμός. Με απασχολεί και ανησυχώ καθημερινώς. Δραπετεύω σε αυτή αρκετά συχνά, μιας και εκεί θα συναντήσω τους δικούς μου.
Τι συμβολίζει για 'σένα τo καμμένο τοπίο το οποίο πραγματεύεται η παράσταση;
Το καμμένο τοπίο της "Αρκαδίας" συμβολίζει για μένα την χαμένη αθωότητα, όπως επίσης τον μονόδρομο της αναγέννησης. Μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά η φύση ξαναπαίρνει, σιγά-σιγά, τα πάνω της - αναγεννάται μέσα απ' τις στάχτες της. Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται χρόνος αλλά και φροντίδα.
Τι σε χαλαρώνει μετά από μία πολύωρη και δύσκολη πρόβα;
Οι φιλοι μου και ενα βαρβάτο πιάτο φαΐ.
Πώς σε βρίσκει συνήθως το τέλος μιας παράστασης -πέρα από κατάκοπο-;
Ξαναμμένο και διψασμένο.
Ένα είδος χορού που ποτέ δεν συμπάθησες ιδιαίτερα.
Τον χορό του ταψιού.
Η συγκλονιστικότερη χορεύτρια όλων των εποχών;
Η μάνα μου.