FYI.

This story is over 5 years old.

Διασκέδαση

Η Δική μου Ορκωμοσία δεν Ήταν Αυτό που Περίμενα

Ρεαλιστικές ιστορίες από ορκομωσίες που δεν είχαν συγκίνηση αλλά πολύ αλκοόλ.
VICE Staff
Κείμενο VICE Staff
19 Μάιος 2015, 1:00am

Γεννιέσαι και λες «Άντε, να ξεκινήσω σχολείο». Πηγαίνεις στο σχολείο και λες «Άντε, να τελειώσω να κάνω τη ζωάρα μου». Τελειώνεις το σχολείο και αφού κάνεις τη ζωάρα σου, μετά λες «Άντε, να πάρω και το πτυχίο μου». Και μετά τί; Είναι, τελικά, η ορκωμοσία μία μεγάλη στιγμή ή, απλά, σηματοδοτεί το μεταίχμιο για να περάσεις στη σκληρή καθημερινότητα και τη ζωή ενός πραγματικού ενήλικα;

Μην πεις ψέματα ότι δεν σου έλεγαν, πάντα, ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Σίγουρα στο έλεγαν όλοι - γονείς, μεγαλύτεροι φίλοι, αδέρφια που σπούδαζαν. Αν έφθασε λοιπόν η ώρα να πάρεις πτυχίο και δεν έχεις ζήσει μεγάλες στιγμές -καφρίλες, ξενύχτια, μεθύσια, έρωτες, χωρισμούς, κίνδυνο- τότε ξανασκέψου το και ζήσε έναν ακόμη ξέγνοιαστο χρόνο, πριν δώσεις όρκο δέσμευσης με την hard-rock πραγματικότητα, έξω από τα ντουβάρια της σχολής σου. Αν δε, είσαι γεμάτος με τέτοιες στιγμές τότε ράψου, φόρτισε κινητό και φωτογραφική μηχανή, κάλεσε κόσμο και δώσε επιτέλους στους γονείς σου την πιο συγκινητική εμπειρία της ζωής τους, μέχρι να σε δουν γαμπρό ή νυφούλα, οπότε η ορκωμοσία σου θα γίνει γεγονός ήσσονος σημασίας.

Οι δικές μας ορκομωσίες πάντως δεν είχαν και πολλά δάκρυα.

Ο αιώνιος φοιτητής με τον παμπάλαιο αριθμό μητρώου #4254

Αντώνης Ντινιακός

Κομοτηνή. Ο ιερός φοιτητικός τόπος όπου «θυσίασα» ένα συκώτι, που δούλευε ρολόι, μερικά εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα και ένας θεός ξέρει τι άλλο, στα μέσα των '90s.

Επέστρεψα το 2008, για να ορκιστώ με μια ελαφρά καθυστέρηση έντεκα ετών. Ήμουν πια ένας «ξένος» - η πόλη είχε αλλάξει, οι φίλοι είχαν σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και η μόνη σταθερά ήταν το μπαράκι «Αλάβαστρον», που αποτελούσε το στέκι μας εκείνα τα χρόνια και του οποίου την τύχη αγνοώ σήμερα. Το βράδυ βέβαια, πριν από την ορκωμοσία, εκεί την έβγαλα, αγκαλιά με μια καταβροχθιστική νοσταλγία και δυο γνωστούς από τα παλιά. «Μαλάκα σήμερα είναι το τέλος μιας εποχής, είσαι ο τελευταίος της γενιάς μας που ορκίζεται!», μου 'λεγε κάθε τρεις και λίγο η παρέα. «Α, διατήρησα σταθερή τη θέση μου, τελευταίος μπήκα, τελευταίος βγήκα», απαντούσα.


[VICE Video] ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ - Η Φοιτητική Ζωή που σε Περιμένει

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.


Το πρωί σηκώθηκα, έριξα ένα ποτάμι νερό στα μούτρα μου για να συνέλθω και πήγα να δώσω στη φοιτητική μου ζωή το τέλος που της άξιζε. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι πολλά από το event, παρά μόνο το μακρόσυρτο «Ωωωωω» του πλήθους όταν ανακοινώθηκε ο δικός μου αριθμός μητρώου φοιτητή «4254», ο οποίος στα αυτιά των νεότερων πιθανολογώ ότι έμοιαζε πιο παλιός και από τη Βίβλο. Ανέβηκα στη σκηνή, έριξα μερικές ανούσιες χειραψίες με καθηγητές που δεν γνώριζα και πήρα το χαρτί.

Λίγη ώρα αργότερα, χάζευα για τελευταία φορά, από το παράθυρο του τρένου, την πόλη που πέρασα τα πρώτα μου ενήλικα χρόνια. «Φοιτητής;», με αιφνιδίασε μια γιαγιά μπαίνοντας στο βαγόνι. «Όχι, πια», απάντησα ενώ ο «καρβουνιάρης» ξεκινούσε για Αθήνα.

Όλη η ιστορία για μια selfie

Άγγελος Γεραιουδάκης

Το αμφιθέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο και το βουητό του κόσμου έφθανε μέχρι τη σκηνή της απονομής. Παράλληλα, από τα μεγάφωνα ακουγόταν το τραγούδι των Χαΐνηδων, ο «Ακροβάτης». Η μαμά από κάτω δακρύζουσα και περήφανη για τον βενιαμίν της οικογένειας, ο αδερφός μου να απαθανατίζει με τη φωτογραφική μηχανή όλες τις στιγμές, εκτελώντας τις εντολές μου και εγώ κλασσικά στον κόσμο μου, να προσπαθώ να βρω σήμα στο κινητό για να ανεβάσω selfie στο facebook με την κολλητή μου, που ορκιζόμασταν μαζί. Αφού είπε μερικά λόγια ο πρόεδρος του τμήματος, πήγα να παραλάβω το πτυχίο μου. Εκείνη την ώρα ένιωσα σαν τον Johnny Depp, περπατώντας σε κόκκινο χαλί, καθώς με τόσα φλας δεν μπορούσα να δω μπροστά μου.

Κάπως έτσι έκλεινε ένα κεφάλαιο της ζωής μου, για να ανοίξει ένα άλλο, λίγο καιρό αργότερα.

Η δική μου τήβεννος έκρυβε μιζέρια

Μελπομένη Μαραγκίδου

Όταν το 2007 έμπαινα στο Πάντειο, οι φοιτητικές νεολαίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. ήταν οι «άρχοντες» της σχολής και το να βρεις δουλειά σε περιοδικό θα σου εξασφάλιζε ένα καλό μηνιάτικο. Οι φοιτητές, τότε, χωριζόμασταν στους «κουλτουρέ», που θα δούλευαν σε μία σοβαρή εκπομπή στην Ε.Ρ.Τ. και σε αυτούς που ήθελαν να γίνουν πανελίστες, σε μεσημεριανάδικο στο Alter, ενώ το Pop -στην Κλειτίου- ήταν talk of the town και στέκι μας.

Όταν το 2013 -με λίγα χρόνια καθυστέρησης- ήρθε η ώρα να αποφοιτήσω, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. είχαν συγκυβερνήσει, υπογράψει μνημόνια και μεσοπρόθεσμα, ενώ οι φοιτητικές τους νεολαίες θα ήταν οι μισητοί «άρχοντες» της σχολής. Επίσης, το να βρεις δουλειά σε περιοδικό θα ήταν αδύνατο, αφού τα περισσότερα είχαν κλείσει και στη θέση τους είχαν ξεπηδήσει σαν μανιτάρια τα site, που η δουλειά εκεί θα σου εξασφάλιζε το πολύ 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστα. Το Alter και η Ε.Ρ.Τ. δεν υπήρχαν πια, όπως και το Pop και τα άλλα στέκια μας, που είχαν βάλει λουκέτο.

Έτσι λοιπόν, η ορκωμοσία μου ήταν απλά μία μίζερη τελετή στην οποία οι καθηγητές μάς αποχαιρέτησαν, αναλύοντας επί μισή ώρα την κρίση και την ανεργία. Οι φίλοι μου απουσίαζαν, αφού, όπως κι εγώ, είχαμε πάρει τα μπογαλάκια μας ψάχνοντας μία καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Οι γονείς μου ασχολήθηκαν περισσότερο με το δεξί μου χέρι, με το οποίο έδωσα πολιτικό όρκο, παρά με το αριστερό, με το οποίο κρατούσα τον πάπυρο.

Μόνο η νυχτερινή έξοδος άξιζε τελικά

Αναστασία Μουμτζάκη

Αυτό που θυμάμαι από την ορκωμοσία μου είναι ότι την περίμενα πώς και πώς, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο «big deal». Μπορεί να πήρα καινούριο φόρεμα, να έκλεισα τραπέζι σε club και να ήρθε η μάνα μου από τη Δράμα να με καμαρώσει, όμως τελικά εκείνη η μέρα είχε μια δόση ματαιότητας.

Καταρχάς, η ορκωμοσία η ίδια. Μία στημένη για τη φωτογράφηση και μία κανονική, για τον θεούλη. Πολλοί συμφοιτητές που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Και πολλά λουλούδια. Υπερβολικά πολλά λουλούδια. Και πάνω από όλα η αξέχαστη ομιλία του προέδρου του τμήματος, ότι μας συγχαίρει για το πτυχίο Ιστορίας- Αρχαιολογίας, ωστόσο επισημαίνει ότι δεν θα μπορέσουμε εύκολα να βρούμε δουλειά πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Και ναι, όλα αυτά πρό κρίσης.

Το καλύτερο από όλα ήταν ότι αργά βράδυ πήγαμε στο Berlin. Α ναι, αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ούτε τον πονοκέφαλο το επόμενο πρωί που είχε μια δόση από ένα «πάλι ήπια χθες», σε συνδυασμό με ένα «και τώρα τί;».

Τέλος, για την ιστορία, να πω ότι ο πρόεδρος είχε ένα δίκιο για το πτυχίο Ιστορίας. Apparently.

Πολυπολιτισμική υπόθεση

Δάφνη Πασσίση-Κοκότ

Η πρώτη μου αποφοίτηση ήταν τον Ιούνιο του 2008 στο κατάμεστο Σ.Ε.Φ., από όπου φύγαμε λίγο μετά, με τους τελευταίους των Μοϊκανών (τους φίλους μου δηλαδή) και πήγαμε να λιώσουμε στο USE στην Καρύτση.

Η δεύτερη αποφοίτησή μου από ήταν από το Goldsmiths Uni, στο μαγευτικό Λονδίνο, το 2011 και ήταν ελαφρώς πιο sad - τουτέστιν πιο ξενέρωτη δεν γίνεται. Ήταν βέβαια και λίγο σαν βαρετή διαφήμιση της Benetton, καθώς από τους 25, που είχε αρχικά η τάξη μας, αποφοιτήσαμε λιγότεροι από τους μισούς και στην τελετή παρευρέθηκαν 8, με αποτέλεσμα στη φωτογραφία να βλέπετε έναν Πακιστανό, μια Ινδονήσια, μια Αμερικάνα, μια Κορεάτισα, μια Βραζιλιάνα, μια Κινέζα, μια Ινδή και μια Ελληνοσλοβένα. Αφού πήραμε το χαρτί -που ποτέ δεν θα μας χρησίμευε διότι αυτό που σπουδάσαμε ήταν άκυρο- στο χέρι, γελάσαμε στην κάμερα, κάναμε τον Harry Potter στο γρασίδι, βουντού στην τάξη μας και ήπιαμε τόνους σαμπάνιας.

Το πάρτυ έγινε σε μια pub, επειδή έπαιζε brit-pop και είχε καλό burger. Κατέληξα με τη μάνα μου σε άλλη pub, επειδή δεν άντεχε τους Ευαγγελιστές γονείς της παρθένας Αμερικάνας πρώην συμφοιτήτριάς μου να παραπονιούνται ότι η μουσική είναι hardcore. Δεν ήταν.

Η μέρα που φόρεσα κοστούμι

Παύλος Τουμπέκης

Καταρχάς, η δική μου ορκωμοσία ήταν γεγονός από μόνη της. Θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα άλλο, αν απευθυνόμουν μόνο στους φίλους και την οικογένειά μου. Το ότι τελείωσα μετά κόπων (και copy-ων) τις σπουδές μου -Μάρκετινγκ & Επικοινωνία, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών- με κάνει να νιώθω ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Στα πέντε χρόνια, μόλις, παρακαλώ.

Από εκεί και πέρα, η μέρα -22 Απρίλη 2015- που ορκίστηκα, ήταν εξίσου αναμενόμενη με τον τελικό του Champions League. Μόνο που εκτός από φίλους και μπίρες, υπήρχε και η οικογένειά μου να με καμαρώνει, μέσα στο σκούρο μπλε κοστούμι μου, ακόμα και αν τους τα «χάλασα» λίγο με τα sneakers που φορούσα, για να σπάσω την πολλή κυρίλα.

Είδα μετά από καιρό συμφοιτητές μου -ή συναδέλφους όπως μας έμαθαν να αποκαλούμε ο ένας τον άλλον στο πανεπιστήμιο-, φόρεσα κάτι μεταξύ ράσου και αποκριάτικης στολής, την τήβεννο, έβγαλα φωτογραφίες και κέρδισα ένα add στο facebook από τη διπλανή -άγνωστη μέχρι τότε- κοπέλα.

Οι τίτλοι τέλους έπεσαν όταν ακούστηκε το όνομά μου, οπότε ανέβηκα στο «stage», έριξα μία χορευτική στροφή να έχω να θυμάμαι και πόζαρα μπροστά από τους φίλους μου, που με «έλουσαν» με κομφετί, χαρτάκια και άλλα πανηγυριώτικα ευρήματα.

Hangover, hangover, hangover

Φροίξος Φυντανίδης

Ήταν 9.30 το πρωί. Το κινητό μου χτυπούσε σαν τρελό - η μητέρα μου στην άλλη γραμμή. Μια μητέρα αγχωμένη, καθώς σε μισή ώρα ήταν η ορκωμοσία μου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εγώ ακόμα δεν είχα σηκωθεί από το κρεβάτι. Και η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμουν πολύ. Τα μάτια μου δεν μπορούσαν να ανοίξουν και το hangover, από τη χθεσινοβραδινή κραιπάλη, με τρέλαινε. Αναμενόμενο όμως, αν σκεφτείς ότι 4 χρόνια περιμέναμε αυτή τη στιγμή - και έπρεπε να το γιορτάσουμε.

Όσο πιο γρήγορα μπορούσα, σηκώθηκα, έβαλα ό,τι βρήκα μπροστά μου και έφυγα παραπατώντας για τη σχολή. Σωστός λέτσος. Το καλό της υπόθεσης; Έμενα, μόλις, 10 λεπτά με τα πόδια, από το Πάντειο. Και όταν έφθασα ήταν εκεί όλοι - οικογένεια, κολλητοί, συμφοιτητές. Κι όσο κι αν το θέλαμε να ζήσουμε την αμερικανιά σε όλο της το μεγαλείο -τήβεννο και καπέλα στον αέρα- η αλήθεια είναι ότι στο Πάντειο ήταν όλα πιο ελληνικά: μαζεμένοι όλοι σε μια αίθουσα, ο πρύτανης έβγαλε τον κλασικό του λόγο και αμέσως μετά, μόλις ακούγαμε το όνομά μας, παίρναμε το πτυχίο μας και δίναμε μια γρήγορη χειραψία, ρίχνοντας χαμογελάκια στους γονείς που ήταν με την κάμερα και «πυροβολούσαν» 10 κλικ το δευτερόλεπτο.

Πάλι καλά που το χθεσινοβραδινό πάρτι θα συνεχιζόταν και σήμερα. Αρχικά σε ένα από τα καφέ γύρω από το Πάντειο και στη συνέχεια στα μπαράκια του κέντρου. Τέλος τα ψέματα. Νέα σχέδια από αύριο και -τελικά- νέο hangover.

Κάπως έτσι ήταν η ορκωμοσία μου. Ή θα ήταν, καθώς δεν πήρα ποτέ το πτυχίο μου. Όμως το κείμενο δεν λέει ψέματα - πήγα στις ορκωμοσίες όλων των κολλητών μου από τη σχολή. Με hangover.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.