FYI.

This story is over 5 years old.

Διασκέδαση

Όλα Όσα Έμαθα Έναν Μήνα Χωρίς Αυτοκίνητο

Δύσκολα τελικά συνηθίζεις και πάλι τις συγκοινωνίες.

Πολλοί θα με πουν τεμπέλη που δεν πάει πουθενά χωρίς το αυτοκίνητο του. Δεν θα τους κατηγορούσα.

Εδώ και ένα μήνα όμως, μου συνέβη το αναπόφευκτο, το αμάξι μου «πέθανε». Ένα βράδυ, έσβησε πάνω σε μια επικίνδυνη στροφή της λεωφόρου Ποσειδώνος και δεν πήρε μπρος ξανά. Μπορείτε να καταλάβετε πως για έναν άνθρωπο που μένει στα προάστια, του οποίου όλες οι δουλειές είναι στο κέντρο της Αθήνας, αυτό είναι ένα μεγάλο πλήγμα. Όμως, έχω την άποψη πως πάντα πρέπει να βλέπω και τα θετικά της εκάστοτε δυσάρεστης κατάθεσης. Το βλέπω σαν έναν τρόπο να κρατάω την ψυχολογία μου σε σχετικά ικανοποιητικά επίπεδα.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι πλέον μονόδρομος.

Όπως είπα, προσπαθώ να κρατάω θετική στάση απέναντι στις κακοτυχίες της καθημερινότητας και έτσι, δίχως λεφτά ή την ελπίδα πως θα βγάλω αρκετά σύντομα για να αγοράσω ένα νέο αυτοκίνητο, αποφάσισα να δω την πανηγυρική μου επιστροφή στα μέσα μαζικής μεταφοράς ως μια ευκαιρία να παρατηρήσω και να νιώσω τον παλμό της πόλης.

Ιδού λοιπόν, μερικά συμπεράσματα που έβγαλα αυτόν τον πρώτο μήνα επαναπροσαρμογής.

Υπάρχουν πολλά apps και site που βοηθούν στην ομαλοποίηση των μετακινήσεων μας στην πόλη. Από ένα που χρησιμοποιώ εγώ το οποίο απλά έχει μαζεμένα όλα τα δρομολόγια και τις ώρες άφιξης των λεωφορείων στην εκάστοτε στάση μέχρι ένα website που ενημέρωνει ζωντανά τον κόσμο για την ύπαρξη ελεγκτών και σε ποια συγκεκριμένα δρομολόγια. Όπως καταλαβαίνετε, το δεύτερο δεν κράτησε πολύ.

Ένα άλλο πράγμα που έχω συνειδητοποιήσει (βέβαια, αυτό το γνώριζα και από πριν) είναι πως ακόμα και σήμερα, πάνω από δέκα χρόνια μετά την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, ο κόσμος στο μετρό δεν έχει μάθει τους βασικούς τρόπους συμπεριφοράς σε αυτό. Πολύ σπάνια, ειδικά αν έχει πολύ κόσμο, αυτοί που περιμένουν να μπουν κάνουν χώρο ώστε να βγουν πρώτα οι άνθρωποι που είναι μέσα. Πολλές φορές, φτάνοντας στο Σύνταγμα και βλέποντας τον κόσμο να στέκεται με ανήσυχο βλέμμα έξω από την πόρτα δεν ξέρω αν θέλουν να με λιντζάρουν ή απλώς να εισέλθουν στο βαγόνι. Για να βγω λοιπόν, αισθάνομαι σαν μπίλια σε ανθρώπινο φλιπεράκι που χτυπάει σε ώμους, πρόσωπα, τσάντες και κεφάλια αγνώστων οι οποίοι θα μπορούσαν απλά να περιμένουν στο πλάι ώστε να βγουν οι από μέσα και να μην αισθανόμαστε λες και βρισκόμαστε στην αρένα με τα θηρία.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Φωτογραφία από το άρθρο του VICE UK « What's the Safest Way to Get Home When You're Sloshed?»

Όλα αυτά, για να περπατήσεις βιαστικά μέχρι τις κυλιόμενες σκάλες μιας και ως συνήθως, έχεις αργήσει και ενώ ανεβαίνεις από την αριστερή πλευρά αυτών, να «πέσεις» πίσω από έναν τύπο που έχει κόψει την κυκλοφορία μιας και δεν έχει ιδέα πως η αριστερή πλευρά πρέπει να μένει ανοιχτή για όσους θέλουν να κινηθούν γρήγορα. Αυτό φυσικά, δεν το λέει κάποιος νόμος όμως, είναι μια κίνηση σεβασμού προς τους συμπολίτες μας που βιάζονται. Το χειρότερο μάλιστα, αν και πιο σπάνιο, είναι να πετύχεις τον συγκεκριμένο άνθρωπο στην κάθοδο και ενώ ακούς το τρένο να σταματάει στην πλατφόρμα.

Για να μην λέμε όμως μόνο τα αρνητικά, νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω πως το μετρό, ειδικά Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, σφύζει από ζωηράδα και χαμόγελα. Νέοι άνθρωποι, ερωτευμένοι, μέσα στην ενέργεια και έτοιμοι για την βραδινή τους έξοδο κάνουν φασαρία. Αυτό μου φτιάχνει την διάθεση, η φασαρία, η ζωντάνια των νέων. Μέσα στην μιζέρια της κρίσης, το να βλέπω, έστω και για λίγα λεπτά μια παρέα από νέα παιδιά να γελάει και να περνά καλά, μου φτιάχνει την διάθεση. Δεν είναι πως δεν βλέπω νέους να περνάνε καλά και εκτός μετρό, απλώς εκεί έχω την ευκαιρία να γελάσω στα κρυφά με κάποιο καλό αστείο που θα πει κάποιος αλλά και να ακούσω πιο καθαρά τις κουβέντες τους και να ψυχολογήσω τον κάθε έναν από αυτούς.

Ξέρω πως ακούγεται αρκετά creepy αυτό, όμως είναι ένα από τα χόμπι μου.

Από την άλλη, στα λεωφορεία, η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική. Ο θόρυβος προέρχεται από το αυτοκίνητο που αναπηδά στους κακοφτιαγμένους δρόμους της πόλης και για κάποιο περίεργο λόγο, οι παρέες που κάνουν θόρυβο σε αυτό με ενοχλούν. Μάλιστα, πάντα υπάρχει και ο τύπος που κάθεται απέναντι σου και σε καρφώνει με το βλέμμα έτοιμος για καβγά. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, αλλά πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο λεωφορείο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ένα από τα πιο αστεία σκηνικά μου συνέβη πολύ πρόσφατα, όταν ο οδηγός μπήκε σε λάθος λεωφορείο και νόμιζε πως οδηγεί όχημα άλλης γραμμής μέχρι να τον ενημερώσουν οι επιβάτες. Μετά από λίγα λεπτά λοιπόν, ήρθε το κανονικό λεωφορείο με τους δύο οδηγούς να αλλάζουν θέση και να συνεχίζει ο καθένας το δικό του δρομολόγιο.

Φωτογραφία από το άρθρο του VICE UK « Bob Mazzer's Photos Immortalise London's Underground»

Μαγικές στιγμές.

Τέλος, θα ήθελα να μιλήσω και για το αγαπημένο μου τραμ.

Γνωστό και ως, η τελευταία λύση που όλοι αγαπάμε. Το τραμ δεν είναι μέσο μεταφοράς, είναι θάλαμος συνειδητοποίησης. Όταν το χρησιμοποιώ, αισθάνομαι σαν τον Τομ Χανκς στον ναυαγό. Μπαίνω φρεσκοξυρισμένος και βγαίνω με μούσια. Σε μια διαδρομή Σύνταγμα - Βούλα μπορείς να γράψεις την αυτοβιογραφία σου, να την εκδόσεις και να σημειώσεις πωλήσεις ρεκόρ. Δεν είναι ακριβώς αργό, απλώς στο συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς συμβαίνει κάτι το οποίο δεν μπορώ να εξηγήσω. Είναι λες και το ένα λεπτό διαρκεί δύο ώρες. Μπαίνεις στην αφετηρία και δεκαπέντε χρόνια αργότερα κατεβαίνεις στο τέρμα και είναι ακόμη 2015.

Ένα πραγματικό ταξίδι στον χωροχρόνο. Τύφλα να έχει το Lost…

Περισσότερα από το VICE

Το Μεγάλο και Πικρό «Φαγοπότι» με την Ελληνική Ζάχαρη

Δέκα Ερωτήσεις που Πάντα Ήθελες να Κάνεις σε μια Ελληνίδα Influencer του Instagram

Συζητώντας για το Ρεμπέτικο, την Εκκλησία και τη Μακεδονία με τον Δημήτρη Μυστακίδη στα Εξάρχεια

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.