Από τις Ντισκοτέκ στο Berghain: Φωτογραφίες από την Εξέλιξη της Νυχτερινής Ζωής
Garage

Από τις Ντισκοτέκ στο Berghain: Φωτογραφίες από την Εξέλιξη της Νυχτερινής Ζωής

Η σειρά φωτογραφιών «Night Fever: Designing Club Culture 1960-Today» εξερευνά τη σχέση μεταξύ νυχτερινής ζωής και design.
Erin Schwartz
Κείμενο Erin Schwartz
17 Μάιος 2018, 4:15am

Το 1967, το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας κατέστρωνε μεγάλα και ριζοσπαστικά σχέδια για τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Ο καθηγητής Leonardo Savioli προσέφερε μια σειρά μαθημάτων για τον σχεδιασμό ντισκοτέκ, οι οποίες τότε ονομάζονταν «pipers», μετά την κατασκευή του πρώτου τέτοιου χώρου στη Ρώμη από τους Manilo Cavalli και Francesco και Giancarlo Capolei, το 1965. Αυτή ήταν η γέννηση του ιταλικού κινήματος της Ριζοσπαστικής Αρχιτεκτονικής, το οποίο αμφισβήτησε μέσα σε μια στιγμή τον καπιταλισμό, τη μονοτονία της καθημερινής ζωής και τον διαχωρισμό της οικολογίας από την ανθρώπινη κοινωνία. «Για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι οι ντισκοτέκ ήταν οι μόνοι χώροι που είχαν σχεδιαστεί από αυτούς», δήλωσε στον Guardian ο Sumitra Upham, εκ των επιμελητών μιας έκθεσης του 2015 πάνω στη Ριζοσπαστική Αρχιτεκτονική, στο ICA του Λονδίνου.

Το γεγονός ότι δεν παίρνουμε αρκετά σοβαρά τον σχεδιασμό των κλαμπ μοιάζει με κάτι που θα φώναζες σε ένα κλαμπ και θα σε κορόιδευαν, όμως το Night Fever: Designing Club Culture 1960-Today, μια νέα έκθεση στο μουσείο Vitra Design, στο Βάιλ αμ Ράιν της Γερμανίας, προβάλει ένα πειστικό επιχείρημα γύρω από αυτό. Από το Space Electronic, μια ντισκοτέκ/σχολή αρχιτεκτονικής/λαχανόκηπος του 1969, που σχεδιάστηκε από τους Grupo 9999, μέχρι τις τοιχογραφίες του Keith Haring στο Area και την καταστασιακή προέλευση του ονόματος του περίφημου Hacienda, υπάρχει ένα εκπληκτικό αμάλγαμα κλαμπ, τέχνης και ακαδημαϊκών. Σε πρόσφατα σχέδια για την ανάπλαση του λονδρέζικου Ministry of Sound, η εταιρεία του Rem Koolhaas, OMA, πρότεινε ένα κομμάτι του κτιρίου να κινείται, για να ανεβοκατεβαίνει, δίνοντας τη δυνατότητα στον χώρο να είναι είτε ανοιχτός είτε κλειστός, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα ότι η ριζοσπαστική αρχιτεκτονική των κλαμπ δεν έχει πεθάνει.

Αν δεν μπορείτε να πάτε στη Γερμανία για την έκθεση, θα κυκλοφορήσει ένα συνοδευτικό βιβλίο στις 22 Μαΐου. Διαφορετικά, φορέστε το ασημένιο λαμέ κοστούμι σας και περιηγηθείτε στις παρακάτω φωτογραφίες, για να γνωρίσετε την ιστορία της νυχτερινής ζωής μέσα από αυτές.

Η πίστα στο Xenon, Νέα Υόρκη, 1979. © Bill Bernstein / David Hill Gallery, Λονδίνο

Συζήτηση με καλεσμένους στον καναπέ, Studio 54, Νέα Υόρκη, 1979. © Bill Bernstein, David Hill Gallery, Λονδίνο

Ντισκοτέκ Flash Back, Borgo San Dalmazzo, ~1972. Εσωτερική Διακόσμηση: Studio65. © Paolo Mussat Sartor

Ο DJ Larry Levan στο Paradise Garage, Νέα Υόρκη, 1979. © Bill Bernstein, David Hill Gallery, Λονδίνο

Palladium, Νέα Υόρκη, 1985. Αρχιτέκτονας: Arata Isozaki, τοιχογραφία του Keith Haring. © Timothy Hursley, Garvey|Simon Gallery, Νέα Υόρκη

Οι Trojan, Nichola και Leigh Bowery στο Taboo, 1985. © Dave Swindells

Keith Haring, © Volker Hinz

Εσωτερική άποψη του Haçienda, Μάντσεστερ, ευγενική προσφορά του Ben Kelly

Νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Les Bains Douches, Παρίσι, 1990. Εσωτερική διακόσμηση: Philippe Starck. © Foc Kan

Chen Wei, στα κύματα # 1, 2013 © Chen Wei / ευγενική παραχώρηση του LEO XU PROJECTS, Σαγκάη

Σύστημα ήχου Despacio, New Century Hall, Διεθνές Φεστιβάλ Μάντσεστερ, Ιούλιος 2013. © Rod Lewis

Musa N. Nxumalo, Ξύπνα, Δωσ’ τα Όλα και Επανάλαβε! Φωτογραφία από τη σειρά 16 Shots, 2017. © Musa N. Nxumalo / Ευγενική παραχώρηση της Γκαλερί SMAC, Γιοχάνεσμπουργκ