FYI.

This story is over 5 years old.

Άποψη

H Tρομοκρατία Έχει Χάσει την Ικανότητά της να Τρομοκρατεί και Αυτό δεν Είναι Απαραίτητα Καλό

Το 2005 στο Λονδίνο, η φρίκη ακολουθήθηκε από τη σιωπή. Τώρα καθένας έχει κάτι να πει και έναν ρόλο να παίξει.
Sam Kriss
Κείμενο Sam Kriss

Τρεις ημέρες πριν από την επίθεση στο Ουέστμινστερ, 200 αστυνομικοί της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας συμμετείχαν σε μεγάλη άσκηση προσομοίωσης τρομοκρατικού χτυπήματος και βρέθηκαν να τρέχουν κατά μήκος του Τάμεση, για να σώσουν «ομήρους» που κρατούνταν σε κρουαζιερόπλοιο που τελούσε υπό τον έλεγχο πειρατών. Όπως δήλωσε ο διοικητής της Μητροπολιτικής Αστυνομίας του Λονδίνου στα ΜΜΕ, «αυτού του τύπου η άσκηση δείχνει ότι σε περίπτωση που συμβεί ένα τέτοιο τραγικό γεγονός, το Λονδίνο είναι έτοιμο να αντιδράσει με τον πιο αποτελεσματικό δυνατό τρόπο».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Έτσι και έγινε: ελάχιστα λεπτά αφότου ο δράστης προσέκρουσε στον περίβολο του Κοινοβουλίου, ολόκληρη η περιοχή «σφραγίστηκε» και πλημμύρισε από βαριά οπλισμένους αστυνομικούς με μαύρες στολές. Το Κοινοβούλιο τέθηκε σε κατάσταση αποκλεισμού. Όταν κατέφτασαν τα ελικόπτερα-ασθενοφόρα υπήρχαν ήδη σχέδια και ήξεραν ακριβώς πού να προσγειωθούν. Όλοι ήξεραν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν. Τα πάντα γίνονταν μηχανικά και η διαδικασία προχωρούσε απρόσκοπτα. Το περίμεναν.

Στη συνέχεια, αναπόφευκτα, πέφτει η ατάκα, «δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη πως πρόκειται για τρομοκρατικό χτύπημα»

Όμως οι αστυνομικοί και το ιατρικό προσωπικό δεν ήταν οι μόνοι. Όλοι κάνουμε το ίδιο πράγμα: όλοι έχουμε τα δικά μας σχέδια έκτακτης ανάγκης και έχουμε προετοιμαστεί συνειδητά ή όχι για το τι θα κάνουμε και τι θα πούμε. Εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν ασκήσεις στο μυαλό τους και σκέφτονται πώς θα αντιδράσουν την επόμενη φορά που άνθρωποι θα χάσουν μαζικά τη ζωή τους, σε μια κατά τα άλλα συνηθισμένη μέρα. Η σιωπή από σεβασμό δεν είναι επιλογή. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για τέτοια περιστατικά πλέον: Δηλώνεις ασφαλής στο Facebook, χρησιμοποιείς το hashtag #PrayForLondon, κάνεις αναρτήσεις με πινακίδες Keep Calm και φωτογραφίες του Winston Churchill, μιλάς για στωικότητα και επιμένεις ότι δεν φοβάσαι – και είναι αλήθεια. Eίχες προετοιμαστεί για όλο αυτό και εσύ.

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, άκουσα πράγματα που είχα ακούσει ξανά. Χωρίς να μπορούν να μιλήσουν για τίποτα άλλο, πέρα από τα λιγοστά τραγικά γεγονότα, οι παρουσιαστές των ειδήσεων ακολούθησαν το πρωτόκολλο. Αν ήσουν ιδιαίτερα κυνικός, μπορούσες να προβλέψεις ακριβώς τι θα πουν οι εκφωνητές του Sky και του BBC από την πρώτη στιγμή, χωρίς να χρειάζεται καν να παρακολουθείς.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δεν πρέπει να μεσολάβησαν ούτε πέντε λεπτά μεταξύ των πρώτων πυροβολισμών και των πρώτων κακόβουλων, σαδιστικών μηνυμάτων στο Twitter.

Ξεκινάμε με τα φρικιαστικά πλάνα των θυμάτων και συνεχίζουμε με αντιφατικές και συγκεχυμένες πληροφορίες για τον αριθμό των τραυματιών και των θυμάτων και υποσχέσεις ότι θα ακολουθήσουν άμεσα δηλώσεις από την Αστυνομία και τους πολιτικούς. Στη συνέχεια, αναπόφευκτα, πέφτει η ατάκα, «δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη πως πρόκειται για τρομοκρατικό χτύπημα» - κάτι που φυσικά λέγεται κατ' ευφημισμό, στη θέση της τερατώδους φράσης, «δεν μας έχουν ενημερώσει ακόμη σε ποια φυλή ανήκει ο δράστης». Ακόμη και το χάος και η σύγχυση, έχουν συγκεκριμένη δομή. Εικασίες για πολλαπλούς δράστες, ειδήσεις για ανθρωποκυνηγητό ενός ανθρώπου που δεν υπάρχει. Κάποιος θα αναγνωριστεί λανθασμένα ως δράστης, όλα τα Μέσα θα μεταδώσουν πληθώρα πληροφοριών για το παρελθόν του, μέχρι που κάποιος δημοσιογράφος που κάνει την πρακτική του θα μπει και πάλι στο σύστημα διαχείρισης online περιεχομένου, για να διορθώσει τον τίτλο. Απλώς, παίζουν τον ρόλο τους.

Κάθε έργο έχει κι έναν κακό. Ο Stephen Yaxley-Lennon –ο ρατσιστής που υποτίθεται ότι αλλαξοπίστησε και αυτοαποκαλείται Tommy Robinson– ξεκίνησε να περιφέρεται γύρω από το Ουέστμινστερ, διακηρύσσοντας ότι για όλα έφταιγε το Ισλάμ και οι σύμμαχοί του στα διεφθαρμένα και δουλικά μέσα ενημέρωσης. Δεν ήταν εκεί για να βοηθήσει και δεν είχε κανέναν λόγο να βρίσκεται εκεί – εκτός από το να βγει στην τηλεόραση και να στρέψει την προσοχή από τη φρίκη που βιώνουν άλλοι στον εαυτό του. Ούτως ή άλλως, η δουλειά του είναι να τραβάει την προσοχή - και αυτά τα ίδια διεφθαρμένα και δουλικά μέσα ενημέρωσης ήταν πρόθυμα να τον υπακούσουν. Τα ειδησεογραφικά συνεργεία καταβρόχθισαν όλα όσα είχε να πει και γέμισαν τις ιστοσελίδες τους με αυτά, μιας και είχαν ένα έργο να επιτελέσουν.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δεν πρέπει να μεσολάβησαν ούτε πέντε λεπτά μεταξύ των πρώτων πυροβολισμών και των πρώτων κακόβουλων, σαδιστικών μηνυμάτων στο Twitter. Τι γίνεται, λοιπόν, με τα ανοιχτά σύνορα; Θα συνεχίσουμε να καλωσορίζουμε τους πρόσφυγες; Δεν βλέπετε τι γίνεται, όταν αφήνεις ξένους να μπουν στη χώρα σου; Αυτοί οι άνθρωποι θα τρίβουν πάντα τα χέρια τους από χαρά. Θέλουν καθημερινά θύματα, πυροβολισμούς και εκρήξεις σε όλη την Ευρώπη και ολόκληρα βουνά από νεκρούς – όχι επειδή αυτός είναι ο στόχος τους, αλλά επειδή όλα αυτά θα αποδείξουν ότι είχαν δίκιο από την αρχή.

Το 2005, οι μαζικές δολοφονίες ακολουθήθηκαν από πραγματική θλίψη και από τη σιωπή που αρμόζει σε μια τέτοια κτηνωδία.

Δεν έχει σημασία το ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε από μετανάστη. Τηρήθηκε το πρωτόκολλο. Απ' την άλλη όμως, όσο ελπίζουν αυτοί οι άνθρωποι να δουν το ισλαμικό κύμα τρομοκρατίας που πάντα ήθελαν, άλλο τόσο εύχονται άλλοι για το αντίθετο. Εγώ τουλάχιστον, αυτό ευχόμουν. Ήθελα απεγνωσμένα να πιστέψω ότι η επίθεση θα ήταν κάτι άλλο, ήλπιζα μάταια ότι όλο αυτό δεν θα γινόταν άλλη μία δικαιολογία για τους πολιτικούς που θέλουν να κλείσουν τα σύνορα και για τους ρατσιστές που ξεκίνησαν να επιτίθενται σε ανθρώπους στον δρόμο. Ό,τι και να γίνει, πρέπει πάντα να δίνουμε τους ίδιους αγώνες, ενάντια στους ίδιους εχθρούς. Μια τρομοκρατική επίθεση δεν είναι κάτι που συνθλίβει τη φυσιολογική ζωή. Είναι μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που θέλεις να δεις.\

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η τρομοκρατία έχει αρχίσει να χάνει την ικανότητά της να τρομοκρατεί και αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι για το οποίο πρέπει να χαιρόμαστε.

Αυτό το άρθρο δεν είναι μια καταγγελία για την πολιτικοποίηση μιας τραγωδίας. Μια τρομοκρατική ενέργεια δεν μπορεί παρά να είναι μια πολιτική πράξη. Δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή για την καταπολέμηση του ρατσισμού, του πολέμου και όλων των δεινών που οδηγούν σε αυτές τις ενέργειες. Όμως, κάτι έχει χαθεί: Η ικανότητα να θρηνήσουμε. Το 2005, οι μαζικές δολοφονίες ακολουθήθηκαν από πραγματική θλίψη και από τη σιωπή που αρμόζει σε μια τέτοια κτηνωδία. Αυτό έχει εξαφανιστεί πλέον: δεν αντιλαμβανόμαστε πια τι σημαίνει αυτό το τερατούργημα που λέγεται δολοφονία ούτε πόσο σκληρό είναι το γεγονός ότι οι ζωές που χάθηκαν το απόγευμα της Τετάρτης δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Ακόμη και προτού γίνει ένα χτύπημα, είναι συσκευασμένο ήδη με το κατάλληλο αφηγηματικό περιτύλιγμα και την προκατάληψη. Όλοι παρακολουθούν τώρα, που σημαίνει ότι όλοι δίνουν μια παράσταση. Στέκεσαι πάνω από τα πτώματα των νεκρών και κάνεις ένα μικρό χορευτικό για τις κάμερες. Μετά, εγώ παραπονιέμαι και κάνω ακριβώς το ίδιο.

Η τρομοκρατία έχει αρχίσει να χάνει την ικανότητά της να τρομοκρατεί και αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι για το οποίο πρέπει να χαιρόμαστε. Ο Tommy Robinson, παρελαύνοντας γύρω από το Ουέστμινστερ μετά την επίθεση, έστρεψε το χέρι του προς το ποτάμι και φώναξε, «Έχουμε πόλεμο!». Δεν είναι πόλεμος. Δεν είναι σύγκρουση πολιτισμών. Δεν είναι μια ξαφνική εισβολή της βίας και της βαρβαρότητας στην καθημερινή ζωή. Είναι απλώς κάτι που συμβαίνει τώρα. Άλλο ένα καβγαδάκι στην ατέρμονη αναταραχή του 21ου αιώνα, άλλο ένα μικρό θραύσμα βαρβαρότητας που προστίθεται στον σωρό με τα συντρίμμια.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Περισσότερα από το VICE

Μίλησες για Καψώνια στον Ελληνικό Στρατό; Πήγαινε Δυο Χρόνια Φυλακή

Τι Σημαίνει να είσαι Agender και Νon Βinary Άτομο στην Ελλάδα του 2017;

«Ο Πατέρας μου Ήταν Τρυφερός στο Σπίτι και Στυγνός Εγκληματίας έξω» - Συναντήσαμε τον Γιο του Pablo Escobar στην Αθήνα

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.