FYI.

This story is over 5 years old.

polkadot

Μη Γελάτε με τον Αποκλεισμό της Ελλάδας από την Eurovision

Γιατί ακόμα και όταν βγαίναμε τελευταίοι, ήμασταν πάντα «πρώτοι στις καρδιές μας».
16.9.14

Μάθημα Solfege (Eurovision 1977) 

Ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι η Eurovision ανήκει στην καητγορία των πραγμάτων που λατρεύουμε να μισούμε. Στην ίδια κατηγορία με τα ζώδια της Λίτσα Πατέρα, την ξανθιά κόμη της Μενεγάκη, τα φρύδια του Ευαγγελάτου και την άδολη αθωώτητα της Καλομοίρας. Είναι πάντα εκεί, θα το κράζεις, αλλά όταν σταματήσει να υπάρχει θα νιώσεις μέσα σου πιο άδειος και από το κάτω μέρος του παγωτού Καραμπόλα. Κάπως έτσι αισθάνθηκα στο άκουσμα της είδησης περί φημολογίας για αποκλεισμό της Ελλάδας από τον 60ό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision την ερχόμενη άνοιξη. Δηλαδή το κλείσιμο της ΕΡΤ και η αρχή της ΝΕΡΙΤ έρχεται για άλλη μια φορά να μας χτυπήσει τις καρδιές, απαγορεύοντας μας την συμμετοχή σε αυτό τον εξαιρετικά σημαντικά θεσμό που κρατούσε το ελληνικό φιλοθεάμον κοινό σε εγρήγορση για μήνες επί μηνών κάθε χρόνο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εάν διαβάζοντας νομίζεις ότι ειρωνεύομαι, ξανασκέψου το. Ο διαγωνισμός αυτός. Όχι, λάθος! Ο «θεσμός» αυτός, μας έχει χαρίσει χωρίς να το καταλαβαίνουμε μερικά από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά references στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας. Η ετήσια συμμετοχή μας ήταν άλλος ένας τρόπος για να «μοιράσουμε ποιότητα» σε αυτούς τους απολίτιστους Ευρωπαίους που δεν συνειδητοποιούν ότι εάν δεν υπήρχαμε εμείς αυτοί ακόμα θα έψαχναν τη λέξη πολιτισμό στο Google. Μερικά παράδειγματα:

Μαρινέλλα - Κρασί, Θάλασσα και τ'Αγόρι μου (1974)

Πριν αρχίσει ο οπτικοακουστικός εκφυλισμός που στέλναμε την τελευταία δεκαετία στην Eurovision, στην παρθενική μας συμμετοχή το 1974 στείλαμε την άνοιξε-πέτρα-Μαρινέλλα σε ένα τραγούδι που έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που απαντάμε στην ερώτηση «Τι θα θέλατε να πείετε κυρία μου;», «Αχχχ εεε λίγο κρασί….». Εξίσου φανταστική και η στυλιστική επιλογή της εποχής για να μάθουν αυτές οι ξένες παστρικιές που νομίζουν ότι τα ριγέ μεταξωτά πουκάμισα ανήκουν μόνο στο Πιερότο. (Χμμμ…)

Μαρίζα Κωχ - Παναγία μου, Παναγία μου (1976)

Δεν έχω κάτι να πω για την Μαρίζα. Μα την Παναγία ήταν καταπληκτική! Θεωρώ και ευφυέστατη την κίνηση να προσλάβει τον Bob Ross να παίξει μπουζουκάκι από πίσω.

Τάνια Τσανακλίδου - Charlie Chaplin (1978)

Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, αλλά κινήσεις όπως αυτή της Τάνιας ήταν σχεδόν αναρχικές. Σκέφτηκαν τότε ότι οι κανονισμοί λένε ότι πρέπει να τραγουδάς στην γλώσσα της χώρας σου. Η προβληματική πλην όμως πλουσιοτάτη γλώσσα μας αποτελούσε ανέκαθεν εμπόδιο - και όχι δικαιολογία για τις συνεχείς μας ήττες. Η Τάνια όμως, σαν γνήσια επαναστατική φιγούρα της εποχής, είπε «χμμμμ μπορώ να τραγουδήσω στα ελληνικά, αλλά για κάτι που είναι παγκόσμιο». Όπως ο Charlie και οι ιστορίες του που ήθελε βεβαίως βεβαίως να ζήσει και αργότερα οδήγησε σε συνθέσεις όπως της Απόλυτης (για την Άννα λέμε) που ήθελε να κάνει «Autostop, autostop» (1980) ή του Έλληνα- George-Michael-Καλλίρη με το «Stop!» (1987), ο οποίος τίγκαρε κιόλας στις ξένες λέξεις το κομμάτι πιο πολύ απ'ότι τίγκαρε το μαλλί του στη λακ. Μεγάλη επιτυχία.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ελπίδα - Σωκράτη Εσύ Super Star (1979)

Μετά την Τάνια ήρθε η Ελπίδα για να το κάνει καλύτερα. Πήρε ένα όνομα εκεί πέρα, το Σωκράτης και του κότσαρε από δίπλα το Superstar. Γιατί; Γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο αγάπη μου όταν εκπροσωπείς την χώρα σου σε ένα τέτοιο θεσμό. Είναι προφανές ότι το 1973 ήταν χρονιά ορόσημο από πλευράς έμπνευσης για την Ελπίδα και το team της. Ήταν η χρονιά που βγήκε το Jesus Christ Superstar, και φυσικά μπορεί και ο Σωκράτης να είναι σουπερστάρ (ποιος είναι στην τελική αυτός ο Χεζούς), αλλά ήταν και η χρονιά που βγήκε το Holly Moutain του Jodorowsky που αποτέλεσε εμφανώς την έμπνευση για αυτές τις post apocalyptic grecian chic χλαμύδες που φόρεσαν. Όγδοοι στην Eurovision, αλλά πρώτοι στην καρδιά μας (sic).

Τάκης Μπινιάρης - Μοιάζουμε (1985)

«Θα μας χωρίζουν πάντα κάποιες διαφορές - Αισθητικές ή ταξικές ή αν θέλεις κι άλλες - Θα μας ενώνουν όμως πάντα οι στιγμές - Αυτές που οι άνθρωποι οι απλοί τις λένε "μεγάλες"». Δεν λέω κάτι άλλο. Αυτό το σοσιαλιστικό στιχουργικό θαύμα δεν εκτιμήθηκε και ήρθαμε δέκατοι έκτοι - αλλά πρώτοι στις καρδιές μας. Highlight ήταν και ο τρόπος που η παρουσιάστρια πρόφερε το «μοιάζουμε» στα αγγλικά, καθώς και ο τρόπος που λουκούτιαζε τον Τάκη ενόσω τραγουδούσε. Κρίμα.

Mariana - Το Δικό σου Αστέρι (1989)

Η αλήθεια είναι ότι στην περίπτωση της Μαριάννας Ευστρατίου σταθήκαμε λίγο άτυχοι. Είχε βγάλει εκείνη την κομματάρα στα 80's το «Talk About Love» και εμείς την στείλαμε να πάει να τραγουδήσει για το αστέρι καποιανού. Σαν να μην φτάνει αυτό, δώσαμε και όλο το budget για να βρούμε κοσμήματα από την χαμένη Ατλαντίδα και έτσι το κορίτσι έμεινε χωρίς χορευτές, αλλά με ένα τύπο που παίζει το φλάουτο του. Πάλι κρίμα, αλλά όπως και με το «εργο-μακέτο» του Κώστα Σημίτη, είναι εκεί για να μας θυμίζει τα λάθη μας και να μας κάνει καλύτερους.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σοφία Βόσσου - Άνοιξη (1991)

Ένα θα πω και αυτό θα είναι το βασικό μου επιχείρημα: το να μην είμαστε στην Eurovision μας αποτρέπει να έχουμε την παραμικρή πιθανότητα να δημιουργήσουμε κάτι σαν αυτό ξανά! Το να μην είμαστε στην Eurovision θα σταματήσει να μας δίνει τραγούδια για τα αποκριάτικά μας πάρτυ (και ιδέες)! Το να μην είμαστε στην Eurovision θα μας πάει δια παντός στον χειμώνα! Χωρίς Eurovision θα είμαστε μια χώρα χωρίς ελπίδα και πυξίδα!

Καίτη Γαρμπή - Ελλάδα Χώρα του Φωτός (1993)

Συνεχίζω το παραλήρημα της προηγούμενης παραγράφου και λέω, εάν δεν είμαστε στην Eurovision πως θα θυμόμαστε την πολιτιστική μας κληρονομιά ή ότι το τυρκουάζ συνδυάζεται καταπληκτικά με το faux χρυσό ή ότι τα έντονα φρύδια ξεκίνησαν από το Καιτάκι και όχι την Cara Delevigne ή ότι είναι στο αίμα μου να με «τρώει το σαράκι» και ότι εάν ψάξω καλά στο γενεαλογικό μου δέντρο είμαι ΚΑΙ εγώ παιδί του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη (τον Σωκράτη τον έχει πάρει άλλη τραγουδιάρα και είναι οφφ λίμιτς).

Rakintzis - S.A.G.A.P.O. (2002)

Ό,τι και να πω εδώ θα είναι λίγο. Ήταν το τραγούδι που δεν κατάλαβε η Ευρώπη και το τραγούδι που ποτέ δεν κατάλαβε η Ελλάδα. Γιατί πολύ απλά ήταν έτη φωτός μπροστά. Αποσβολωμένο το κοινό στην Εσθονία παρακολουθούσε τον Μιχάλη να τραγουδά για αγάπη, αλλά κάτι τα ελληνικά κάτι η αμφίεση, αυτοί νόμιζαν ότι είχε έρθει να σπάσει την κατάληψη στο διπλανό κτίριο.

Μαντώ - Never Let You Go (2003)

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Αυτό που μου αρέσει πάνω από όλα στις συμμετοχές μας στην Eurovision είναι ότι έχουμε πάντα έναν άσο στο μανίκι μας. Εκεί που όλα μας τα προηγούμενα τραγούδια έχουν ένα στοιχείο ελληνικό, έστω ενα μπουζουκάκι στο background ή σε καρφίτσα στο πέτο του μαέστρου, εμείς αποφασίζουμε να στείλουμε αγγλική μπαλάντα με τη Μαντώ, γιατί έτσι. Και εκεί που όλοι νομίζουν πως η Μαντώ είναι ένα καλό κορίτσι που ντύνεται σεμνά και ακούει jazz, αυτή λέει όχι και φοράει τα δερμάτινα της κολλητής της που είναι dominatrix για να πάει στο Torture Garden και δυστυχώς για την ίδια έχει και δύο νούμερα μικρότερο στήθος. Κρίμα για το τραγούδι γιατί πήγε χαμένη και η πίεση που δέχτηκαν τα στηθάκια του κοριτισιού μας.

Σάκης Ρουβάς - Shake It (2004)

To 2004 ήταν η χρονιά μας. Είχαμε Ολυμπιακούς (no regrets ό,τι έγινε έγινε), πήραμε το Euro (#YOLO) και μάθαμε για άλλη μία φορά ότι το κοινό της Eurovision θέλει να δει μπουτ-άκια (-άρες), αλλά με εφετζίδικο και κομψό τρόπο.

Απόλυτη - Everything I Do (2006)

Αυτό που τόσα χρόνια θέλαμε, το καταφέραμε επιτέλους το 2006. Το μόνο πρόβλημα με το ότι διοργανώσαμε (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) την Eurovision, ήταν ότι δεν μπορούσαμε να βγούμε πρώτοι για δεύτερη χρονιά σερί, παρά το τσουνάμι που φέραμε για να χτυπάει τα μαλλιά της Βίσση πάνω στη σκηνή, με αποτέλεσμα η γαματοσύνη της Απόλυτης Ελληνίδας σταρ να παραμεριστεί και να φτάσει στην ένατη θέση, αλλά πρώτη πάνω από το Δωδεκάθεο (και φυσικά στην καρδιά μας).

Koza Mostra feat. Αγάθων Ιακωβίδης - Alcohol Is Free (2013)

Ήταν η στιγμή που ο Αγάθων έγινε featuring παιδιά! Μην τα αγνοείται έτσι αυτά τα πράγματα. Σε όλη του την λαϊκή καριέρα αυτός ο άνθρωπος περίμενε πέντε νοματαίους με kilt (ναι καλά άκουσες) για να μπορεί επιτέλους αυτός και το μουστάκι του να είναι κάπου featuring. Αυτό το τραγούδι όμως, δεν ήταν μία απλή συμμετοχή. Το kilt (ξέρεις αυτή η παραδοσιακή ελληνική σκωτσέζικη φούστα που φοράγανε και σε εκείνη τη διαφήμιση με το whisky) που ανέφερα πριν, δεν ήταν μία τυχαία στυλιστική επιλογή. Το εγχείρημα αυτό στο σύνολό του δεν ήταν μία τυχαία επιλογή. Ο ΕΟΤ σε μία απέλπιδα προσπάθεια εν μέσω κρίσης να προσεγγίσει τον τουριστικό πληθυσμό της Ευρώπης, σκέφτηκε πιο οικονομικά από ποτέ και είπε, «Λοιπόν παιδιά, θα στείλουμε πέντε τυπάδες διαφορετικούς μεταξύ τους, οι οποίοι θα φοράνε kilt για να πιάσουμε το Βόρειο κοινό, αλλά θα παίξουν ψιλο-Βαλκάνιο ρεμπέτικο με λίγο Kusturica μέσα για να χτυπήσουμε την πρώην Γιουγκοσλαβία που ανεβαίνει τώρα σε τουρισμό και θα φωνάζουμε σε όλο το κομμάτι ότι το αλκοόλ είναι τζάμπα». Genius.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter Facebook και Instagram.