Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Arabia .
Μπαίνοντας στο στούντιό του, βλέπω τον Ammar Al Attar να τακτοποιεί κμικρά κιβώτια και φακέλους που είναι στοιβαγμένα στο γραφείο του, μαζί με κασέτες των αγαπημένων του μουσικών. Ο υπόλοιπος χώρος στο Ίδρυμα Τέχνης Sharjah είναι καλυμμένος με δεκάδες φωτογραφίες - παλιές και καινούργιες. Τα τελευταία δύο χρόνια, ο φωτογράφος δουλεύει πάνω σε ένα project με τίτλο Aksal Zaman ( Αντίστροφα Στιγμιότυπα). Ο στόχος του είναι να καταγράψει την ιστορία της πρώιμης φωτογραφίας στα Εμιράτα, εξετάζοντας την εξέλιξη των παλαιότερων στούντιο φωτογραφίας της χώρας και να παρουσιάσει τους ιδρυτές τους και τα σωζόμενα αρχεία.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας, ο Ammar πήρε συνέντευξη από τους φωτογράφους ή τις οικογένειές τους, αναζητώντας περιγραφές των εμπειριών τους από πρώτο χέρι. Επίσης συλλέγει εικόνες αρχείου –εκτυπώνοντας και αρνητικά που δεν έχουν εμφανιστεί– και τις σκανάρει, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια ψηφιακή συλλογή που θα επιβιώσει μέσα στον χρόνο. Ο 35χρονος ελπίζει ότι το Aksal Zaman θα είναι η πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη πάνω στην εξέλιξη της φωτογραφίας στα Εμιράτα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Γάμος στα ΗΑΕ, τη δεκαετία του 1970. Η φωτογραφία προήλθε από ένα σύνολο εικόνων τις οποίες βρήκε ο Ammar στο ίντερνετ, για αυτό και το όνομα του φωτογράφου είναι άγνωστο.
Μέχρι στιγμής, ο Ammar έχει καταγράψει το προφίλ περίπου 20 στούντιο, τα οποία δημιούργησαν φωτογράφοι από την Ινδία, το Πακιστάν και τα Εμιράτα. Ορισμένα χρονολογούνται πριν από τον σχηματισμό των ΗΑΕ, το 1971. Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε ήταν η εύρεση πληροφοριών σχετικά με το έργο φωτογράφων με σημαντική επιρροή, οι οποίοι είτε έχουν πεθάνει είτε μετακόμισαν, μετά το κλείσιμο των στούντιο.
Όταν όμως καταφέρνει να εντοπίσει κάποιον εύκολα, ο Ammar απολαμβάνει τις μεγάλες συνεντεύξεις, όπου μαθαίνει για τα μυστικά του επαγγέλματος και τους πολιτισμικούς φραγμούς με τους οποίους ήρθαν αντιμέτωποι εκείνη την εποχή. Μου λέει ότι με τη δουλειά του θέλει να «απεικονίσει το θέμα συνολικά και όχι απλώς την τεχνική κάποιου».
Καθολική εκκλησία στο Ντουμπάι, τη δεκαετία του 1970. Άγνωστος φωτογράφος.
Μέχρι στιγμής, δύο φωτογράφοι έχουν διαδραματίσει τον κεντρικότερο ρόλο στο project: Ο Prem Ratnam και ο Abdullah Murad. Ο Ratnam, ένας Ινδός φωτογράφος από την Κεράλα, ήρθε στα ΗΑΕ τη δεκαετία του 1970. Αρχικά, σχεδίαζε να εργαστεί στη βιομηχανία του πετρελαίου, όμως κατέληξε να δουλεύει με τον θείο του σε ένα στούντιο φωτογραφίας στο Άμπου Ντάμπι. Το 1982, σε συνεργασία με τη United Colour Film –την πρώτη υπηρεσία εκτύπωσης φωτογραφιών στη χώρα–, άνοιξε το δικό του στούντιο στο Σάρτζα. Ο Ratman συνέβαλε σημαντικά στο project, παραχωρώντας μεγάλο μέρος του αρχείου του –μια σειρά προσωπικών πορτρέτων και φωτογραφιών αρχαιολογικών χώρων και μνημείων.
«Όσο για τον Murad, το έργο του αποτελεί μια σημαντική καμπή στη βιομηχανία της φωτογραφίας και του κινηματογράφου στα ΗΑΕ», ισχυρίζεται ο Ammar. Ο Murad σπούδασε στην Ευρώπη και επέστρεψε στα ΗΑΕ, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Τότε διαπίστωσε ότι οι φωτογράφοι έστελναν τα αρνητικά τους στο Λονδίνο ή τον Λίβανο για τη διαδικασία της όξυνσης, γι’ αυτό και ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν επί μήνες την εκτύπωση των φωτογραφιών τους, αν ποτέ τελικά γινόταν. Έτσι, αποφάσισε να ανοίξει το πρώτο στούντιο έγχρωμης φωτογραφίας στο Ατζμάν. «Άλλαξε την έννοια της φωτογραφίας και ενθάρρυνε πολλούς ανθρώπους να ξεκινήσουν να ασχολούνται σοβαρά μαζί της».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο Prem Ratman (όρθιος, πάνω δεξιά), ποζάρει για μια από τις πρώτες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο στούντιό του στην πόλη Σάρτζα, το 1982.
Η πλειοψηφία των φωτογραφιών του Ammar, ωστόσο, προέρχεται από μια συλλογή που αγόρασε στο διαδίκτυο. Δεν γνωρίζει ποιος είναι ο φωτογράφος, όμως κρίνοντας από τις φωτογραφίες, πιστεύει ότι η συλλογή ανήκει σε μια Βρετανίδα που επισκέφτηκε τα ΗΑΕ μεταξύ του 1972 και του 1976. Το υλικό περιλαμβάνει στιγμιότυπα από την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία, από τη δεκαετία του 1960, όπως και φωτογραφίες της Παλαιστίνης, από τη δεκαετία του 1950. Ο άγνωστος φωτογράφος κατέγραψε επίσης την κατασκευή της σήραγγας Αλ Σιντάγκα στο Ντουμπάι – η παλαιότερη και πιο πολυσύχναστη σήραγγα της πόλης.
«Το project δεν έχει να κάνει μόνο με τη φωτογραφία», μου λέει ο Ammara. «Είναι μια ευκαιρία να διατηρηθεί η πλούσια πολιτιστική ιστορία της περιοχής». Ο απώτερος στόχος του είναι να καθιερώσει έναν θεσμό αφιερωμένο στην προστασία της ιστορίας της φωτογραφίας των Εμιράτων και του Κόλπου, «επειδή η ιστορία που αναπαράγεται στις φωτογραφίες είναι η πιο ειλικρινής αντανάκλαση του παρελθόντος». Ο Ammar θέλει επίσης να αναρτήσει ολόκληρη τη συλλογή του σε μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων που θα είναι προσβάσιμη σε όλους. «Δεν θέλω να μονοπωλήσω αυτές τις ιστορίες», λέει. «Θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο, επειδή αυτές είναι μνήμες που αξίζει να διαδοθούν».
Δείτε παρακάτω περισσότερες φωτογραφίες του project.
Ένας άνδρας κοιτάζει την κατασκευή της σήραγγας Αλ Σιντάγκα, στο Ντουμπάι, η οποία άνοιξε το 1975. Άγνωστος φωτογράφος.
Πορτρέτο του Mohammed al-Dukhan από τον Prem Ratman. Ο Mohammed ήταν τακτικός επισκέπτης στο στούντιο του Prem.
Γαμήλιο γλέντι, τη δεκαετία του 1970. Άγνωστος φωτογράφος.
Μια ακόμα φωτογραφία του άγνωστου φωτογράφου που ο Ammar πιστεύει ότι ήταν μια Βρετανίδα τουρίστρια.
Τρεις άνδρες χαλαρώνουν στην παραλία, τη δεκαετία του 1970. Άγνωστος φωτογράφος.
Ο χώρος καθαρισμού στην ψαραγορά του Ντουμπάι. Άγνωστος φωτογράφος.
Με την εγγραφή σας στο newsletter του VICE συμφωνείτε να λαμβάνετε ηλεκτρονικά ενημερώσεις που αφορούν το VICE, οι οποίες ορισμένες φορές ενδέχεται να περιλαμβάνουν διαφημιστικό ή/και χορηγούμενο περιεχόμενο.
