FYI.

This story is over 5 years old.

Διασκέδαση

Η Ιστορία της Nyakong Thok

To ταξίδι από το Σουδάν στην Αμερική και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ευτυχία.
Zach Sokol
Κείμενο Zach Sokol
27.5.14

Το VICE του Απριλίου περιείχε ένα και μόνο άρθρο στις 130 σελίδες του. Το αποκλειστικό θέμα Saving South Sudan του Robert Young Pelton αποτελεί μια υποκειμενική κατάδυση στη φυλετική διαμάχη που ταλανίζει το νεότερο έθνος στον κόσμο, αυτό που είναι αντιμέτωπο με το συνεχιζόμενο πόλεμο-με ελάχιστες ημέρες κατάπαυσης- από το 1955. Τον Απρίλιο λάβαμε μια πρόσκληση από τον φωτογράφο Mike Mellia για την έκθεση Our Side of The Story: South Sudan (Η Δική Μας Πλευρά για το Θέμα: Νότιο Σουδάν), σε γκαλερί της Νέα Υόρκης. Το πρότζεκτ περιλαμβάνει μια σειρά πορτρέτων προσφύγων από το Νότιο Σουδάν που έγιναν καλλιτέχνες.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Οι πρωταγωνιστές, ανάμεσα τους τοπ μόντελ που έχουν περπατήσει στην πασαρέλα φορώντας ρούχα μεγάλων οίκων μόδας όπως ο Louis Vuitton και έχουν εμφανιστεί σε βιντεοκλίπ του Kanye West, ένας ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε μια κινηματογραφική ταινία της Ρις Γουίδερσπουν που θα προβληθεί προσεχώς και ένας ποιητής ο οποίος σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Σχεδόν όλοι όσοι συμμετείχαν στο πρότζεκτ ακόμα έχουν αγαπημένα πρόσωπα στο Νότιο Σουδάν ή σε κάποιο γειτονικό στρατόπεδο προσφύγων και πολλές από τις οικογένειες αυτών των ανθρώπων δεν γνωρίζουν την εύρος της σημερινής καλλιτεχνικής ζωής τους.

Επικοινωνήσαμε με αρκετά από τα «υποκείμενα» της φωτογραφικής συλλογής Our Side of The Story, με την ελπίδα να τους δώσουμε βήμα να μιλήσουν για τα σχεδόν αδιανόητα ταξίδια τους από το Σουδάν έως την Αμερική, από τα στρατόπεδα προσφύγων στις επιδείξεις μόδας και τα κορυφαία πανεπιστήμια. Το VICE μοιράζεται σήμερα την ιστορία της Nyakong Thok.

Η Nyakong δεν ήταν ένα από τα υποκείμενα στη σειρά πορτρέτων του Mellia αλλά ήρθε στα εγκαίνια της έκθεσης και έβγαλε έναν καυστικό λόγο μπροστά σε περίπου εκατό άτομα, δίνοντας έμφαση στο ότι η θρησκεία την έσωσε και δεν πνίγηκε μέσα στις αναμνήσεις του τραυματικού παρελθόντος της. Είναι επαγγελματίας μοντέλο και αυτοπεριγράφεται ως «ένα από τα καλύτερα μοντέλα της Μινεσότα», όπου ζούσε όταν μετανάστευσε από το Νότιο Σουδάν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Της στείλαμε πολλές ερωτήσεις για αυτή τη συνέντευξη και απάντησε με αυτό το σύντομο αλλά έντονο βιογραφικό. Έχει γίνει επιμέλεια για λόγους σαφήνειας αλλά σε μεγάλο βαθμό παραμένει ανέπαφο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Το όνομα μου είναι Nyakong Thok και γεννήθηκα στο Σουδάν το 1982. Από την πρώτη στιγμή που βγήκα από τη μήτρα της μητέρας μου, το μόνο που είδα και ένιωσα ήταν ο πόνος και ο αγώνας για να μεγαλώσω σε μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Αφρικής εκείνη την εποχή, που ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση για περισσότερα από 50 χρόνια.

Ο πόλεμος ήταν φρικτός. Σε νεαρή ηλικία, είδα πτώματα παντού όταν φεύγαμε από την πατρίδα μας. Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου δεν είχαν άλλη επιλογή από το να διαφύγουμε στην Αιθιοπία και να ζήσουμε σε ένα στρατόπεδο προσφύγων. Όντας το πιο μεγάλο κορίτσι σε ηλικία, είχα πολλές ευθύνες. Μια από αυτές ήταν να είμαι μητέρα για τα αδέρφια μου και να διασφαλίζω ότι είναι ΟΚ. Αισθανόμουν σαν ενήλικας και μόλις και μετά βίας απόλαυσα την παιδική μου ηλικία. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θυμάμαι μια συγκεκριμένη στιγμή όταν ήμουν στην πατρίδα μου, στον άνω Νείλο. Κάρφωνα το χώμα με ένα ραβδί και βίωνα αυτοκτονικά συναισθήματα, τα οποία με είχαν καταβάλει.

Το 1984, μετακινηθήκαμε σε ένα προσφυγικό στρατόπεδο στην Αιθιοπία που λέγεται Pinyedu. Η ζωή στο προσφυγικό στρατόπεδο ήταν άθλια. Αισθάνθηκα παγιδευμένη και είχα χάσει κάθε ελπίδα για τη ζωή μου. Δεν υπήρχε τίποτα απολύτως για να κάνω και εκείνη την περίοδο η ζωή ήταν στάσιμη. Η χειρότερη τραγωδία, της οποίας ήμουν μάρτυρας όταν διαφύγαμε από το Σουδάν με την οικογένεια μου, ήταν τα πτώματα που είδα να βρίσκονται παντού και οι σφαίρες που σφύριζαν γύρω μας. Θυμάμαι να τρέχω ατάκτως, αλλά ευτυχώς μείναμε με την οικογένεια μας.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Είδα έναν άνδρα να τρέχει με ένα μωρό στο λαιμό του. Τον πυροβόλησαν και το μωρό εκσφενδονίστηκε από το λαιμό του και έπεσε στο έδαφος. Στη διάρκεια του πολέμου ο κόσμος έτρεχε να σωθεί και δεν υπήρχε χρόνος να σώσει ο ένας τον άλλον. Η αιματοχυσία ήταν μεγάλη. Οι γύπες συνεχώς παραμόνευαν για να τραφούν από τα πτώματα. Μετά από μερικά χρόνια, άρχισε ο πόλεμος και στην Αιθιοπία, οπότε έπρεπε να επιστρέψουμε στο Σουδάν. Η τραγωδία χτύπησε ξανά τη χώρα. Ήταν ένας τεράστιος λιμός που διήρκησε μέχρι το 1992 και είχε ως συνέπεια το θάνατο πολλών ανθρώπων.

Χρωστάω πολλά στη μητέρα μου, η οποία πάντα είναι δίπλα μας σε όλη μας τη ζωή. Ο πατέρας μου δεν ασχολούνταν και πολύ μαζί μας. Παντρεύτηκε μια άλλη γυναίκα, γεγονός που έκανε δύσκολη τη ζωή για τη μητέρα μου η οποία έπρεπε να μας φροντίσει. Ήμουν μάρτυρας και βίωσα πολύ ενδοοικογενειακή βία και έβαλα στόχο να προστατέψω την μητέρα μου. Αυτό πυροδότησε μίσος εις βάρος μου από την πλευρά της οικογένειας του πατέρα μου. Δεν ήταν ωραίο συναίσθημα.

Θυμάμαι όταν η μητέρα μου μας άφησε στο Σουδάν για να αρχίσει μια επιχείρηση σε ένα καταυλισμό στην Αιθιοπία. Ως η μεγαλύτερη κόρη έπρεπε να εξασφαλίσω ότι τα αδέλφια μας θα είχαν να φάνε. Σε ηλικία δέκα ετών, ο αδερφός μου προσπάθησε να πιάσει ένα ψάρι. Εγώ προσπαθούσα να μεταφέρω νερό σε άλλους ανθρώπους και έτσι να βγάλω χρήματα. Περνούσαμε πολλές μέρες χωρίς τροφή. Κι αν τρώγαμε, ήμασταν τυχεροί.

Συνήθιζα να προσεύχομαι τόσο πολύ και να ζητάω από το Θεό να μας βοηθήσει. Οι δυο μικρότεροι αδερφοί μου πήγαν να ζήσουν με τη μητριά μου, οι οποία τους έδερνε όλη την ώρα. Κατέστρωσαν σχέδιο για να δραπετεύσουν και τα κατάφεραν. Ήξερα ότι ο Θεός ήταν μαζί μας επειδή ενώ παιδιά απάγονταν όλη την ώρα τα αδέρφια μου παρέμειναν ασφαλή, αν και ήταν μόλις τριών και τεσσάρων ετών. Μου είπαν ότι πήδηξαν σε ένα φορτηγό που ερχόταν προς τον άνω Νείλο. Πραγματικά εκπλαγήκαμε από την ιστορία τους.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Επίσης θυμάμαι όταν η μητριά μου προσπάθησε να με δηλητηριάσει. Ευτυχώς όμως ο φίλος μου με συμβούλεψε να μην φάω το φαγητό που προσέφερε. Όταν αρνήθηκα, θύμωσε και άρχισε να με καταριέται. Όλο αυτό κατέληξε σε καυγά και θυμωμένη όπως ήταν χαστούκισε τους αδερφούς.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι είδους ζωή ήταν αυτή και βυθιζόμουν στην κατάθλιψη και τον πόνο. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.  Ένα βράδυ ονειρεύτηκα τη μητέρα μου. Εκείνα τα συναισθήματα ήταν πολύ έντονα. Την επόμενη μέρα η μητέρα μου ήρθε στο σπίτι. Μας πήρε και επιστρέψαμε στο προσφυγικό καταυλισμό στο Pinyedu και με τη βοήθεια του Θεού ο θείος μου από την Αϊόβα μας έκανε πρόσκληση για να πάμε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όταν έφυγα από το Σουδάν και παρόλο που ήταν στενάχωρο να αφήνω πίσω την οικογένεια μου, ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήμουν ευγνώμων που ο αδερφός μου Tut ήταν μαζί μου. Ήρθαμε στις ΗΠΑ το 1998. Η ζωή στις ΗΠΑ ήταν μια πρόκληση, αλλά ήμουν ευγνώμων που δεν υπήρχε πόλεμος- βέβαια στο μυαλό μου ακόμα ήμουν σε εμπόλεμη κατάσταση. Στην Αμερική, αρραβωνιάστηκα έναν Σουδανό και κάναμε δυο παιδιά. Ήταν βίαιος και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για μένα. Με κακοποιούσε και με άφηνε να πονάω. Ο μεγαλύτερος πόνος, ο πραγματικός πόνος ήρθε όταν ο μόλις 10 μηνών γιος μου πέθανε. Ένιωσα ότι ο κόσμος τελείωσε όταν πέθανε. Αλλά με τη βοήθεια του Θεού συνέχισα να προχωράω. Γέννησα ακόμα τρία παιδιά και όταν η μικρότερη κόρη μας η Εύα ήταν μόλις δυο εβδομάδων, ο άνδρας μου γύρισε στο Σουδάν. Ο μεγαλύτερος γιος μου Chol και οι κόρες μου Chilling και Eva ήταν τα πάντα για μένα.

Συνέχισα να επιδιώκω να μορφωθώ και να κάνω δουλειές του ποδαριού για να στηρίζω οικονομικά τα παιδιά και εμένα. Προχώρησα και κυνήγησα το όνειρο μου να γίνω μοντέλο. Κατάφερα να γίνω ένα από τα καλύτερα μοντέλα στην πολιτεία της Μινεσότα όπου ζούσα τότε. Ένιωσα πολύ μίσος και πόνο για την Μινεσότα και αποφάσισα να φύγω για το Ντάλας του Τέξας, όπου τότε βρισκόταν ο αδερφός μου. Οδηγώντας προς το Ντάλας κατάλαβα ότι ο Θεός είχε σχέδιο για μένα και για αυτό πήγαινα εκεί. Παρέκκλινα από το δρόμο και είχα ένα σοβαρό ατύχημα. Ευτυχώς ο Θεός ήταν μαζί μου για ακόμα μια φορά και βγήκα σώα κι αβλαβής από το αυτοκίνητο μου που είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Ο αδερφός μου ήρθε και με πήρε. Εγκαταστάθηκα στο Ντάλας όπου συνάντησα τους φίλους του αδερφού μου. Εκείνοι μας βοήθησαν για λίγο ενώ ψάχναμε μέρος για να μείνουμε μέχρι να βρω δουλειά. Πιστεύω ότι μέσα από τη θρησκεία και τη χάρη  Του είμαι σε θέση να ζήσω χωρίς τον φόβο και τον πόνο που ένιωθα κάποτε. Ευχαριστώ το Θεό για το έλεος του που έκανε καλύτερη τη ζωή μου.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter Facebook και Instagram.