FYI.

This story is over 5 years old.

Διασκέδαση

Χαμένες Φωτογραφίες από τα Αρχεία του Πρακτορείου Magnum

Έξι φωτογράφοι του γνωστού πρακτορείου μας «χάρισαν» έργα τους που έμειναν για πολλά χρόνια στην αφάνεια.
VP
Κείμενο VICE Photography
13.11.14

Οι τακτικοί αναγνώστες του VICE είναι πιθανώς αρκετά εξοικειωμένοι με τις φωτογραφίες του Magnum. Ο συνεταιρισμός φωτογράφων ιδρύθηκε το 1947 από τους Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, David "Chim" Seymour και George Rodger. Έχουμε δημοσίως εκφράσει την αγάπη μας για εκείνους πολλές φορές και το μέλος του Magnum, Bruce Gilden μερικές φορές περνάει από το γραφείο μας και μας λέει τι είναι τι.

Επίσης ενδεχομένως να θυμάστε ότι τον περασμένο Ιούνιο, ο γενικά συντηρητικός συνεταιρισμός εξέπληξε τον κόσμο της φωτογραφίας προσφέροντας six-by-six φωτογραφίες έναντι 100 δολαρίων. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος παραφρόνησε και η ιστοσελίδα του Magnum έπεσε λόγω της κυκλοφορίας.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λοιπόν, σήμερα κάνουν κάτι παρόμοιο, αλλά αυτή τη φορά οι φωτογράφοι προκάλεσαν ο ένας τον άλλο να ψάξει παλιούς σκληρούς δίσκους, υπόγεια, σοφίτες και να βρει μια φωτογραφία που πάντα του άρεσε αλλά για τον έναν ή τον άλλο λόγο παρέμεινε σε σχετική αφάνεια. Η ιδέα ήταν να διαλέξουν μια φωτογραφία και να την «διασώσουν από τη λήθη». Υπενθυμίζει με ψυχρότητα ότι το 99,99% της δουλειάς ενός φωτογράφου είτε μένει κρυμμένη, είτε και απορρίπτεται. Αλλά ξέρετε τι λένε: «Τα σκουπίδια ενός ανθρώπου…».

Ο συνεταιρισμός δεν εκδίδει αυτές τις υπογεγραμμένες εκδόσεις περιορίζοντας την ποσότητα, αλλά αντί αυτού έχει δημιουργήσει μια έκδοση διαφορετικών ειδών, προσφέροντάς τις για μερικές μέρες. Οπότε εάν θέλετε μία, πρέπει να την πάρετε πριν από την Παρασκευή στις 14 Νοεμβρίου. Εδώ θα βρείτε μερικές φωτογραφίες που μας άρεσαν.

Όταν ήμουν 22 ή 23, έκανα μάθημα φωτογραφίας για ένα 6μηνο. Είχαμε μια εργασία και αποφάσισα ότι ήθελα να ακολουθήσω τον Άγιο Βασίλη. Τότε, στη Νέα Υόρκη κυκλοφορούσαν όλοι αυτοί οι τύποι που ήταν ντυμένοι ως Άγιοι Βασίληδες για την οργάνωση Volunteers of America και συγκέντρωναν δωρεές έξω από το κατάστημα Macy's κλπ. Αφού συγκέντρωναν ότι ήταν να συγκεντρώσουν, επέστρεφαν στην έδρα των εθελοντών στην οδό Houston Street και πήγαιναν να πιουν. Οι περισσότεροι Άγιοι Βασίληδες ήταν αλκοολικοί. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία επειδή θυμάμαι να σκέφτομαι «Γιατί ο Άγιος παίρνει το τάδε τρένο; Που είναι το έλκηθρό του;». Αργότερα, πήγα αυτή τη φωτογραφία σε έναν συντάκτη των New York Times και την λάτρεψε, όμως είπε ότι ήταν πολύ αργά για να δημοσιευτεί για τα Χριστούγεννα. 

-Bruce Gilden

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στη διάρκεια της πρώτης επίσκεψής μου στις ΗΠΑ για το πρότζεκτ I Am About to Call It a Day. Είχα μόλις ολοκληρώσει τη δουλειά μου στη σειρά Ou Menya στη Ρωσία, ένα πρότζεκτ που έγινε ζητώντας από ανθρώπους που συνάντησα στο δρόμο να περάσω μια νύχτα στο σπίτι τους. Αυτός ήταν ο τρόπος μου να εισχωρήσω στην οικειότητα της οικογένειας. Με αυτό, τελικά ένιωσα άνετα να φωτογραφίζω αγνώστους. Αλλά ήθελα να χρησιμοποιήσω την ίδια προσέγγιση σε μια χώρα όπου μπορούσα να μιλήσω τη γλώσσα. Ήθελα να δω εάν το όλο πράγμα θα λειτουργούσε ακόμα και τότε. Έτσι ενώ φωτογράφιζα στις ΗΠΑ, ξέμεινα σε μια μικρή πόλη στη Λουιζιάνα. Δεν μπορούσα να βρω ένα μέρος να μείνω, αλλά ένας ηλικιωμένος ήθελε να μου δείξει «το μόνο όμορφο μουσείο στην πόλη». Τα εκθέματα ήταν θαμμένα κάτω από την σκόνη και η μελαγχολική, μοναχική ατμόσφαιρα ήταν αξιοσημείωτη. Αυτή δεν είναι μια φωτογραφία που ήθελα να χρησιμοποιήσω στο πορτφόλιο μου επειδή είναι απολύτως διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη φωτογραφία μου. Και για να είμαι ειλικρινής, πραγματικά ακόμα δεν ξέρω εάν μου αρέσει αυτή η φωτογραφία! Αλλά κατά κάποιο τρόπο, για κάποιο λόγο, η φωτογραφία εξακολουθεί να ξεπροβάλλει στο μυαλό μου. Οπότε, ίσως είναι καλύτερα που δεν χάνεται μέσα σε ένα απροσδιόριστο ψηφιακό αρχείο. Ίσως είναι καλύτερα που δεν ξεχνιέται απλώς με το πέρασμα του χρόνου.

-Bieke Depoorter

Αυτή ήταν μια φωτογραφία τραβήχτηκε στα γυρίσματα του L'important c'est d'aimer του Andrei Zulawski το 1974. Ήταν η πρώτη μου κινηματογραφική ταινία. Είχα εμπειρία μόνο ένα χρόνο επαγγελματικής φωτογραφίας και μόλις τελείωνα το πανεπιστήμιο. Με τον Kinski ήταν επίσης οι Romy Shneider, Jacques Dutronc, Fabio Testi, κ.α. Όλες αυτές οι προσωπικότητες με έκαναν να νιώθω αρκετά τρομαγμένος ως αρχάριος, αλλά ήμουν επίσης και τόσο γοητευμένος παρακολουθώντας στη σιωπή αυτό που εκτυλισσόταν μπροστά μου. Ανακάλυψα εκπληκτικές πολυπλοκότητες που υπήρχαν ανάμεσα στο κλίμα της ταινίας και την βαθύτερη ψυχολογία των ηθοποιών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τελικά δεν κατάφερα να διαφοροποιήσω συναισθηματικά αυτό που συνέβαινε στην ταινία φαντασίας και εκείνο που συνέβαινε με τους αληθινούς ηθοποιούς. Ο Andrei Zulawski πάντα διακρινόταν στη διαχείριση αυτού του είδους των καταστάσεων. Το συνεργείο και οι παραγωγοί με είχαν αφήσει σχεδόν εν λευκώ. Με άφησαν μόνο μου με τους ηθοποιούς. Ο Kinski με εντυπωσίασε περισσότερο από όλους-οι ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του, από πολύ ήρεμος σε απίστευτα βίαιος. Πάλευε με τους δαίμονές του και έπαιζε παλεύοντας. Με εμένα ήταν προσηλωμένος και ευγενικός. Ήταν τη στιγμή που το συνεργείο έστηνε τα φώτα, όταν ο Kinski άρχισε να αυτοσχεδιάζει, άρχισε να παίζει. Με ανησύχησε, η διάθεση που θα είχε λίγο αργότερα από τη στιγμή που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία. Αφού τελείωσε, σηκώθηκε και περπάτησε μακριά, σιγά-σιγά προς το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Έκλαψε. Μείναμε και οι δυο σιωπηλοί.

-Jean Gaumy

Όταν άρχισα να φωτογραφίζω τις γυναίκες που έκαναν στριπτίζ στα καρναβάλια στις αρχές της δεκαετίας του 1970, είχα δυο Leicas: μία για έγχρωμες και άλλη για μαυρόασπρες φωτογραφίες. Έκανα πορτρέτα με μία φωτογραφική μηχανή μεσαίου φορμάτ. Καθώς βουτούσα περισσότερο στον κόσμο του Girl Show, συνειδητοποίησα ότι η ASA του έγχρωμου φιλμ εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να διαχειριστεί το επίπεδο φωτεινότητας που χρειαζόμουν. Το φως της ημέρας ήταν καλό, αλλά μέχρι να νυχτώσει κατέληξα να φωτογραφίζω χωρίς τρίποδο, σε χαμηλές ταχύτητες κλείστρου και ακόμα έπρεπε να ωθήσω το ασπρόμαυρο φιλμ στα 1600 για να απεικονίσω το εσωτερικό των καμαρινιών και των παραστάσεων. Αυτή η πόρτα ήταν η είσοδος στη σκηνή για το «Men and men only, no ladies, no babies.». Όντας αποκλεισμένη, αισθάνθηκα πρόκληση να τρυπώσω ως μεταμφιεσμένος νεαρός άνδρας. Τώρα, αρχίζω να ανακαλύπτω ξανά το χρώμα θαμμένο στο αρχείο μου, κάτι που με κάνει να σκεφτώ πόσο διαφορετική θα ήταν η δουλειά τότε με την ψηφιακή τεχνολογία σήμερα.

-Susan Meiselas

Όταν κοιτάω στα ράφια μου, βλέπω δεκάδες δεκάδων φακέλους με αρνητικά. Δημοσιευμένα πρότζεκτ όπως τα Sabine και Tokyo, βρίσκονται μαζί με άλλα που είναι αδημοσίευτα: Gomez-Brito Family, Bangkok, και Home. Κατεβάζω ένα φάκελο από το Home. Υπάρχουν εκατοντάδες ρολά, ίσως χιλιάδες από τα τελευταία πέντε χρόνια, τα περισσότερα δεν τα έχει δει κανείς, τα περισσότερα δεν θα δημοσιευτούν ποτέ. Γυρνάω τις σελίδες. Εικόνες ανθρώπων που έχω συναντήσει, μέρη και κτίρια εμφανίζονται σε μια συνεχή ροή. Αυτό είδα εκείνη την ημέρα, έτσι αισθάνθηκα. Έπειτα αναγνώρισα το δέρμα: την Onse και τον Axel. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα, την ημέρα που συνάντησα την Onse και τον Axel, και είδα την αγάπη που μοιράζονταν. Ο Axel είναι 90 ετών. «Πρέπει να γνωρίσεις το κορίτσι μου» είπε. «Είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη από εμένα!». Μου λέει για την Onse και πως ερωτεύτηκαν σε διακοπές στην Μπανγκόκ. Με προσκαλεί να τους επισκεφθώ στο σπίτι της Onse. Η Onse είναι 100 ετών και ζει μόνη της. Δεν έχει παντρευτεί ποτέ. Ήταν φωτογράφος και ταξίδεψε παντού στον κόσμο. Ακόμα ονειρεύεται εκείνη την εποχή. Ζουν ζωριστά, αλλά κάθε Σαββατοκύριακο, ο Axel έρχεται να την επισκεφθεί. Αυτό το Σάββατο, την άνοιξη του 2010, με προσκαλούν. Τους φωτογραφίζω να αγκαλιάζονται και να φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Η Onse έχει πολλές πληγές στο σώμα της, έτσι ο Axel είναι πολύ τρυφερός όταν την αγγίζει. Ακούω την Onse να εκφράζει την ανακούφισή της, να ψιθυρίζει βογγητά ικανοποίησης. Ο Axel μου λέει ότι μέχρι πριν από δυο χρόνια, έκαναν έρωτα, αλλά τώρα η Onse κοιμάται σε ειδικό κρεβάτι από το νοσοκομείο που δεν έχει χώρο για τον Axel. «Αλλά ακόμα φιλιόμαστε» λέει ο Axel. Και αρχίζουν να φιλιούνται. Η πρώτη εικόνα μοιάζει σωστή. Πριν να αρχίσω να σκέφτομαι. Πριν να αρχίσω να διαμορφώνω. Πριν να τους ζητήσω να το ξανακάνουν. Το πρώτο φιλί είναι το καλύτερο.

-Jacob Aue Sobol

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.