Η «Αφτεράδικη» Εκπομπή του Γιώργου Αυτιά Ήταν ό,τι Χειρότερο Είδα στη Ζωή μου

Είναι ξημερώματα Κυριακής και αφού έχω κάνει μια στάση στον φούρνο της γειτονιάς για τυρόπιτα και σοκολατούχο γάλα, επιστρέφω σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στο σπίτι μου προσπαθώντας να βρω μια ζεστή γωνιά στον καναπέ για να κουρνιάσω και να ξενερώσω μέχρι να κλείσει το μάτι. Το χέρι αυτόματα πιάνει το τηλεκοντρόλ, το δάχτυλο πατάει ένα τυχαίο κουμπί και εμφανίζεται το ιερό τοτέμ της πρωινής ζώνης για τους απανταχού συνταξιούχους: ο Γιώργος Αυτιάς.

Η πρώτη σκέψη μου είναι να αλλάξω κανάλι, αλλά 1) το τηλεκοντρόλ ήταν ήδη αρκετά μακριά, 2) κρατούσα με το ένα χέρι την τυρόπιτα και με το άλλο το μιλκομπούκαλο και 3) όταν είσαι αρκετά μεθυσμένος αργείς να συνειδητοποιήσεις τι βλέπεις ή σε ποια διαδικασία πας να βάλεις τον εαυτό σου.

Η εκπομπή ανοίγει με ένα μονοπλάνο από το μπαλκόνι του σταθμού στο Νέο Φάληρο. Έξω είναι ακόμη βράδυ και το μόνο που κινείται εκείνη τη στιγμή στον δρόμο είναι ένα φορτηγό μέσα στα φώτα της πόλης. Το μουσικό χαλί που έχουν διαλέξει για να ανοίξει η εκπομπή είναι ένα νησιώτικο, του οποίου τον τίτλο δεν γνωρίζω. Ξαφνικά εμφανίζεται ο Γιώργος Αυτιάς, ένα από τα αστέρια του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ – τα άλλα δύο είναι ο Μπογδάνος και ο Ευτύχης Μπλέτσας. Σε συνδυασμό θα μπορούσαν να είναι οι Χιούι-Λιούι-Ντιούι.

Η ώρα δείχνει 6 το πρωί. Βλαστημάω που δεν μπορώ να κοιμηθώ για λίγα δευτερόλεπτα και ο Γιώργος Αυτιάς ξεκινάει την παρουσίαση της εκπομπής με ύφος που εναλλάσσεται από Steven Seagal σε Oprah Winfrey φωνάζοντας καλημέρες –μόνο στους Έλληνες– επί πέντε λεπτά για να γεμίσει τηλεοπτικό χρόνο. Για την ακρίβεια, λέει σε λούπα: «Καλημέρα όπου κι αν είστε στην πατρίδα μας ή όπου κι αν βρίσκεστε στο εξωτερικό, είτε Αμερική είτε Αυστραλία είτε Καναδά είτε οπουδήποτε αλλού, σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο. Μια γλυκιά καλημέρα σε όσους και όσες είστε εδώ, στην Ελλάδα, την Κύπρο, εδώ γύρω-γύρω. Καλό βράδυ στους Έλληνες της Αμερικής και του Καναδά και καλό απόγευμα στον ελληνισμό της Αυστραλίας. Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα». Αυτό που θα έπρεπε να πει, όπως διαπίστωσα στην πορεία, μιας και πρώτη φορά έβλεπα ολόκληρη την εκπομπή του, είναι: «Καλημέρα, είναι 6 το πρωί, με λένε Γιώργο Αυτιά και είμαι εδώ για να σας μαυρίσω την ψυχή».

Μετά τις χαιρετούρες, γίνεται μικρή αναφορά στο εορτολόγιο και στέλνονται τα χρόνια πολλά στις Ευφροσύνες όλης της Ελλάδας, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Αμερικής και στο επόμενο δευτερόλεπτο ακούγεται «Μπαίνει Οκτώβρης, με την περικοπή των φόρων. Είναι πολλές οι ειδήσεις, είναι πάρα πολλά τα γεγονότα, είναι ατέλειωτα τα δικά σας τηλεφωνήματα». Ερωτήματα όπως «ποιος στον διάολο παίρνει τηλέφωνο στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά στις 6 το πρωί της Κυριακής;», αρχίζουν να με βασανίζουν.

Στη συνέχεια και ενώ η ώρα είναι 06.10, σε μια προσπάθεια να ισορροπήσει τη μίρλα που μόλις έχει ξεκινήσει, πετάει ένα «θα κρατήσουμε το χαμόγελο και την αισιοδοξία όσο μπορούμε», αλλά δεν μπορεί να κρατήσει χαρούμενο τέμπο για πολύ και παράλληλα τονίζει ότι «πέφτεις να κοιμηθείς το βράδυ και το πρωί ξυπνάς με φόρους. Πέφτεις να κοιμηθείς το μεσημέρι και το απόγευμα που ξυπνάς αυξάνεται το τάδε» ή «πέφτεις να κοιμηθείς και την άλλη μέρα έχεις μείωση στη σύνταξή σου». Εκείνη τη στιγμή απλώς παρακαλάω να μην πει ότι θα πέσω να κοιμηθώ και θα πεθάνω στον ύπνο μου.

Αμέσως μετά περνάει στον καιρό, τον οποίο παρουσιάζει επίσης μόνος του διότι η εκπομπή είναι one man show, όσους κι αν έχει παραδίπλα. Δείχνοντας τα μποφόρ στο Ιόνιο, τις βροχές, τις καταιγίδες και τα σύννεφα που μοιάζουν με τη διάθεση που μου έχει δημιουργήσει στα μόλις δέκα λεπτά εκπομπής που έχω παρακολουθήσει, λέει ενδιάμεσα: «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Ετοιμαστείτε για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ αυτές τις μέρες. Ετοιμαστείτε για νέες περικοπές συντάξεων και στην πορεία της ημέρας θα σας πω για ποιο λόγο θα μειώνονται οι συντάξεις κάθε χρόνο. Δεν το λένε οι πολιτικοί. Μόνο εμείς το λέμε. Σας το κρύβουν». Μένει για λίγο παγωμένος και χαμογελάει σαρδόνια λέγοντας πως «μέχρι το 2022, οι κατώτατες συντάξεις θα είναι παγωμένες».

Ένα βιντεάκι με δέκα συνταξιούχους που σιχτιρίζουν το πολιτικό σύστημα έξω από τράπεζες, σουπερμάρκετ και εφορίες παίζει για ένα δίλεπτο και, όταν τελειώνει, στο πάνελ της εκπομπής εμφανίζονται δύο δικηγόροι και ένας φοροτεχνικός που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν στις 6.00 το πρωί της Κυριακής απ' το να πάνε στην εκπομπή του – ή μάλλον ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, αφού τα πάνελ είναι ο καλύτερος τρόπος να μαζέψεις πελατεία. Ο Αυτιάς λέει ξανά: «Έχω εκατοντάδες τηλεφωνήματα απ' όλη την Ελλάδα: "Γιώργο, πες μας για τις 100 δόσεις του ΕΝΦΙΑ"», όμως πριν προλάβει η μία από τους δυο δικηγόρους να μιλήσει, ακούγονται από τον ίδιο φράσεις όπως «η κατάρα του ασφαλιστικού», «κατασχέσεις λογαριασμών», «η πρώτη κατοικία κινδυνεύει». Ακόμη, όμως, και όταν δίνεται η ευκαιρία στην ειδικό να τοποθετηθεί, θα ακούγονται ατάκες που θα πρέπει να είσαι εργατολόγος, συνταγματολόγος, οικονομολόγος ή απαραίτητα κάτι που να τελειώνει σε -λόγος για να καταλάβεις. Πάντως όχι συνταξιούχος. Αν ανήκεις σε αυτήν τη μερίδα του κόσμου, το μόνο που πιθανότατα συγκρατείς απ' όσα λέγονται είναι οι λέξεις «μείωση», «σύνταξη», «αύξηση», «φόρος» ή, στην καλύτερη περίπτωση, σου μένει το βιντεάκι του Κατρούγκαλου με μουσική υπόκρουση το Όταν θα Λάβεις Αυτό το Γράμμα, του Γιώργου Νταλάρα.

Κάθε εκπομπή που σέβεται τον εαυτό της στέλνει ανταποκριτές σε ένα σημείο της Αθήνας για να κάνουν live stand up. Στο Καλημέρα του Γιώργου, αυτό τον ρόλο έχει ο Γιώργος Τσελίκας, που βγαίνει ζωντανά από το Σύνταγμα προφανώς για να πει κι άλλα δυσάρεστα νέα. Η ώρα κοντεύει 7.00 και ο διοπτροφόρος παρουσιαστής φωνάζει: «Έλα, Γιωργάρα Τσελίκα από το Σύνταγμα. Πάμε full frame εικόνα με Τσελίκα, παιδιά», ενώ ο ανταποκριτής, που έχει ενστερνιστεί τη συμπεριφορά του Αυτιά που θέλει τις κακές ειδήσεις να λέγονται με μπρίο, φωνάζει τσαχπίνικα: «Ξημερώνει Κυριακή, να το θυμάστε, είναι όμορφη η ζωή» και συνεχίζει: «Κοιτάξτε πίσω μου οι τουρίστες, πάνω από 200 άτομα». Γυρίζοντας όμως δεν βλέπει κανέναν και για να μαζέψει το fail αναρωτιέται: «Μα πού πήγαν, είχαν έρθει πριν δέκα δεύτερα». Είναι και η στιγμή που όντως θέλω να πάρω τηλέφωνο στην εκπομπή και να πω: «Δεν πειράζει, Γιώργο Τσελίκα. Όλοι ξέρουμε ότι ο καημός του τουρίστα είναι να σκάσει στον Άγνωστο Στρατιώτη αξημέρωτα για να πει καλημέρα στους τσολιάδες». Αφού ενημερώνει τέλος πάντων ότι οι δρόμοι του κέντρου θα κλείσουν λόγω του αγώνα δρόμου και περιπάτου, αυτό το ειδικό τσιπάκι που τους φυτεύουν όταν πιάσουν δουλειά στη συγκεκριμένη εκπομπή τον αναγκάζει να βρει κάτι κακό να πει: «Σας περιμένουμε όλους να έρθετε, γιατί ο περίπατος κάνει καλό στη χοληστερόλη που έχετε».

Η ώρα έχει φτάσει 08.20. Αφού έχουν περάσει αμέτρητοι πίνακες με αριθμούς και έχουν ακουστεί πλέον πάνω από χίλιες φορές οι λέξεις «ΕΝΦΙΑ», «μισθός», «φόρος», «σύνταξη», «δάνεια», «κοινωνικό μέρισμα», βγαίνει κάποιος από τη Μυτιλήνη και το Lesvosnews σε ζωντανή σύνδεση για να μιλήσει για το θέμα των προσφύγων. Για λίγο γίνεται το σύστριγκλο σε μια συζήτηση όπου ο ευρωβουλευτής Μαριάς αναφέρει πως πρέπει να γίνεται επαναπροώθηση στους αιτούντες άσυλο, με τον Αυτιά να συμφωνεί και να τον ενθαρρύνει, ενώ κάθε φορά που ο τύπος από το Lesvosnews επιχειρεί να διαφωνήσει, ακούγεται από τον παρουσιαστή κάτι σαν «περίμενε λίγο, άσε τον βουλευτή να μιλήσει. Δεν έχουμε χρόνο». Στο τέλος, αφού του έχει αφαιρέσει 100 φορές τον λόγο για χάρη της αντικειμενικής ενημέρωσης, τον ρωτά πού θα πιει ουζάκι το μεσημέρι, διότι ξαφνικά αποφάσισε να διαθέσει λίγα λεπτά από την τρίωρη εκπομπή του για να μάθει την άχρηστη πληροφορία της ημέρας και να κλείσει με την ατάκα «είσαι ωραίος».

Όσο συνεχίζω να βλέπω, η σεροτονίνη που είναι ικανή να παραχθεί από τον εγκέφαλό μου εξαφανίζεται. Η ζωή μου μοιάζει με ελληνική ταινία του 1960 με τους Κώστα Χατζηχρήστο, Νίκο Ρίζο και Κώστα Δούκα. Έχω φτάσει πια στο σημείο να μην ξέρω τι με μιζεριάζει περισσότερο. Διχάζομαι ανάμεσα στην αυτοαναφορικότητα του Αυτιά που ύστερα από κάθε κακή είδηση πετάει τις ίδιες ατάκες («Είστε στη δική σας εκπομπή, με τους δικούς σας ανθρώπους και τα δικά σας θέματα», «εμείς πάμε κόντρα στους πολιτικούς», «αυτά που σας λέμε δεν θα τα ακούσετε ποτέ από κανέναν», «είχα την ευκαιρία να γίνω πολιτικός, αλλά επέλεξα να μη γίνω») και στο μουσικό χαλί που μία παίζει Βίσση, μία Νταλάρα, μία Βέρτη. Αλλά μάλλον κερδίζει η φιγούρα του παρουσιαστή όταν είναι στο τσακ να μας πει ότι θα μας επιτεθούν κολεόπτερα και ότι θα πέσει μαύρο θανατικό σε όλη την επικράτεια, αλλά συγκρατείται. Για την ακρίβεια, ό,τι πιο ευχάριστο είχε να δείξει η εκπομπή ήταν ότι κάποιος έκλεψε 200 πτηνά χωρίς να καταβάλει τα 1.200 ευρώ που έπρεπε ως αντίτιμο.

Η εκπομπή τελειώνει στις 9:55. Έχω φάει τέσσερις ώρες βλέποντάς τη και συνειδητοποιώ ότι αυτή είναι η ρουτίνα της γιαγιάς μου κάθε Σαββατοκύριακο, μιας και ανήκει στο φανατικό κοινό του Γιώργου Αυτιά, που με τόση επιτυχία έχει μόλις σπείρει τον πανικό χαμογελώντας. Κλείνοντας την τηλεόραση, της τηλεφωνώ. Προφανώς, έχει δει την εκπομπή. Προφανώς, έχει πανικοβληθεί. Προφανώς, περνάει δύσκολα. Προφανώς, δεν είναι ευχαριστημένη και καταριέται τη ζωή της. Σηκώνει το τηλέφωνο. Το μόνο που της λέω είναι: «Γιαγιά, δεν έχει πέσει ακόμη βουβωνική πανώλη στη χώρα. Θα σου μειώσουν τη σύνταξη, αλλά αν κλείσεις την τηλεόραση, υπόσχομαι πως θα νιώσεις καλύτερα».

Περισσότερα από το VICE

Ο Οδηγός του VICE για τα Bahamas Leaks

«Μπορεί να μην Πεθάναμε στη Χώρα μας, Αλλά θα Πεθάνουμε εδώ αν Συνεχίσουμε να Ζούμε Έτσι»

Μια Ματιά στα Τελευταία Πορνοπεριοδικά Προτού Χαθούν για Πάντα