Χωράει σε ένα από τα πιο κλασσικά κείμενα της ρωσικής πεζογραφίας, το αστείο «Με τι γαμάει ο αστακός;». Κυνισμός και ρομαντισμός είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό; Ένας θίασος νέων ηθοποιών, πού βρίσκει την αυτοπεποίθηση να σε συνταράξει με μικρούς μονολόγους που απλώς δεν έβρισκες τα λόγια να πεις ούτε στον εαυτό σου αλλά τα ’χεις νιώσει;Βγαίνοντας από το Θέατρο 104 στο Γκάζι, η απάντηση στα πρώτα δύο ερωτήματα ήταν «απόλυτα» και στο τρίτο ήταν «δεν έχω ιδέα πώς αλλά το τερμάτισαν». Η ομάδα Lab.oratorium υπό τη σκηνοθεσία του Βασίλη Καλφάκη, πήρε το κείμενο του Μιχαήλ Λεμπέντοφ και απέδειξε τη συνέχεια της ανθρώπινης ταλαιπωρίας στους αιώνες ασχέτως αν τα πράγματα το 1830 λύνονταν με μια μπαρουτοκαπνισμένη μονομαχία και τώρα με ένα unfriend. Απέδειξε ακόμη ότι το θέατρο, με το οποίο έχω σχέση αγάπης-μίσους, είναι ίσως ο πιο δυνατός φορέας ταύτισης συναισθημάτων όταν είναι σωστά εκτελεσμένο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Και τι εκτέλεση: η τόλμη με την οποία οι ηθοποιοί ξερνούν τις ψυχές τους στο σανίδι, μετά χορεύουν από πάνω κι έπειτα τις καταπίνουν ξανά πατημένες γελώντας, θα μου μείνει για αρκετές σεζόν ακόμα.Στο έργο, ο πρωταγωνιστής-αφηγητής εξιστορεί την περιπέτειά του σε μία ήσυχη λουτρόπολη, απαλλαγμένος προσωρινά από τα στρατιωτικά του καθήκοντα, με τον εξωτερικό κίνδυνο να παραμονεύει στις παρυφές. Αυτό το setting είναι που κάνει τα πάντα πιο συναρπαστικά, διότι έχει επίκεντρο τη βαρεμάρα: όταν έχεις όλα σου τα προβλήματα λυμένα κι ασχολείσαι με τα γκομενικά. Ή, καλύτερα, όταν τα γκομενικά είναι απλά η πιο συναρπαστική και ταυτόχρονα φλεγμονώδης έκφανση της εσωτερικής αναζήτησης.Το να γράψω οτιδήποτε άλλο για την παράσταση, θα συνιστά spoiler - δεν περιγράφω άλλο. Το έργο ανεβαίνει απόψε και για άλλη μία εβδομάδα, Τετάρτη και Πέμπτη. Πρόλαβε.
Με την εγγραφή σας στο newsletter του VICE συμφωνείτε να λαμβάνετε ηλεκτρονικά ενημερώσεις που αφορούν το VICE, οι οποίες ορισμένες φορές ενδέχεται να περιλαμβάνουν διαφημιστικό ή/και χορηγούμενο περιεχόμενο.
