Φωτογραφίες: Νατάσα Κούμη
«Έβλεπα από τη μία τα πράγματα στη ντουλάπα μου κι από την άλλη τα χρυσαφικά. Ήταν πιο εύκολο να μπω στο ίντερνετ και να πουλήσω μία μία τις επώνυμες τσάντες μου, παρά να περάσω την πόρτα του ενεχυροδανειστηρίου για να δώσω ένα κολιέ», μου λέει η Δ., εξηγώντας μου ότι «το να πουλήσω ένα ζευγάρι παπούτσια που έχω βαρεθεί σε second hand μαγαζιά ή site ήταν πιο θεμιτό στο μυαλό μου. Καθαρά για ψυχολογικούς λόγους. Το ενεχυροδανειστήριο το σκέφτομαι σαν το τελευταίο στάδιο απόγνωσης κι ελπίζω να μην χρειαστεί να φτάσω μέχρι εκεί».
Τα τελευταία χρόνια η ζωή της Δ. έχει αλλάξει αρκετά. Από εκεί που η αγορά μίας καινούριας επώνυμης τσάντας δεν φαινόταν να την προβληματίζει, πλέον αναγκάζεται να πουλάει ό, τι έχει απομείνει από τα «περασμένα μεγαλεία» στη ντουλάπα της προκειμένου να πληρώσει δάνεια και λογαριασμούς. Παντρεμένη, ελεύθερη επαγγελματίας, μητέρα δύο παιδιών, η κρίση δεν άφησε ανεπηρέαστη ούτε την δική της οικογένειά της: «Από εκεί που τα είχαμε όλα, πλέον σκέφτομαι τι μαλακίες έκανα και ψώνιζα ψώνιζα ψώνιζα, χωρίς να υπολογίζω τίποτα. Πλέον σκέφτομαι αχ και να΄ χα τη ντουλάπα μου σε λεφτά». Την ρωτάω πως αισθάνεται κάθε φορά που αποχωρίζεται ένα αγαπημένο της κομμάτι: «Στην αρχή μου ήταν δύσκολο, πλέον κάνω αμάν να πουληθούν μπας και κλείσω καμιά τρύπα».
Από την άλλη η Χριστίνα πουλάει τα ρούχα της «από άποψη», όπως μου λέει. «Δεν είναι μόνο το θέμα κρίση. Από τη στιγμή που έχεις βαρεθεί κάτι ή δε σου κάνει κι έχεις τη δυνατότητα να βγάλεις λίγα λεφτά γιατί να μην βγάλεις; Οι περισσότερες φίλες μου πουλάνε τα παλιά τους ρούχα, παπούτσια ή τσάντες, άσχετο που καμία δεν θα βγει να το πει γιατί υπάρχει μία τεράστια προκατάληψη ακόμα στην Ελλάδα με αυτό το θέμα. Μην τα ενοχοποιούμε όλα. Εγώ στους κύκλους που κινούμαι και με τη δουλειά που κάνω πρέπει να έχω πολύ προσεγμένο στυλ και συνεχώς αλλάζω την γκαρνταρόμπα μου. Μπορεί να έχω ένα καλό φόρεμα που το έχω φορέσει σε μία-δυο επίσημες εμφανίσεις και μετά να έχει "καεί". Γιατί να μην το πουλήσω από το να το έχω να κάθεται στη ντουλάπα;».
Οποιαδήποτε αιτία κι αν έχει μια γυναίκα να πουλάει τα ρούχα της, είτε λόγω ανάγκης, είτε λόγω μόδας, σίγουρα θα ακούσεις να σου μιλάει για το BOHBO, το second hand κατάστημα στο Κολωνάκι, που ειδικεύεται στην αγορά και πώληση ενδυμάτων και υποδυμάτων γνωστών οίκων μόδας. Περνάω μια βόλτα από εκεί και συναντάω την Mandica Iljic, που ξεκίνησε αυτή την ιδέα πριν 6.5 χρόνια, έχοντας δουλέψει στο παρελθόν για πολλά χρόνια στο χώρο της μόδας.
VICE: Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το BOHBO;
Mandica Iljic: Σε όλα τα ταξίδια μου στο εξωτερικό έβρισκα second hand μαγαζιά με επώνυμα ρούχα, αλλά εδώ δεν είχε. Ξεκίνησε από τη δική μου ανάγκη. Ήθελα κάτι για το πορτοφόλι μου. Ξέρω την αξία για ένα πράγμα, αλλά δεν μπορώ να δώσω 3.000 ευρώ, δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο εδώ. Γι' αυτό ήμουν σίγουρη ότι θα πάει καλά κι αποφάσισα να το ανοίξω χωρίς δεύτερη σκέψη. Στην αρχή είχα ένα πιο μικρό μαγαζί στην Ασκληπιού. Έκανα κάποια ψώνια, ρώτησα κάποιες φίλες για πράγματα που δεν θέλουν πια στη ζωή τους να τα προσφέρουν προς πώληση κι έτσι ξεκίνησα. Κι από την πρώτη μέρα δούλεψε. Γιατί η Ελληνίδα σήμερα έχει αλλάξει την άποψή της για την αγορά second hand. Δεν είναι πλέον ντροπή κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Αν θέλει κάποιος να πουλήσει κάτι τι πρέπει να κάνει;
Ο τρόπος που λειτουργούμε είναι ο εξής. Τα αφήνεις στο μαγαζί παρακαταθήκη. Που σημαίνει ότι τα αφήνεις για ένα διάστημα στο χώρο μας κι αν πουληθούν παίρνεις τα χρήματα που έχουμε κανονίσει, αλλιώς σου τα γυρνάμε πίσω. Τα κρατάω όλα γραμμένα σε ένα βιβλίο. Ένα τέτοιο μαγαζί είναι σημαντικό να είναι στηριγμένο σε απίστευτη οργάνωση. Αν δεν έχεις την οργάνωση, θα χαθείς, δεν γίνεται. Κάθε προϊόν ανήκει και σε διαφορετικό άνθρωπο.
Πόσες γυναίκες έρχονται για να πουλήσουν ρούχα;
Αυτό είναι ένα νούμερο που αλλάζει κάθε μέρα. Υπάρχουν κυρίες που δουλεύω συνεχώς μαζί τους τα τελευταία 5 χρόνια. Γιατί ψωνίζουν για να ντύνονται για μία σεζόν και μετά τα δίνουν. Για εμένα στάνταρ συνεργασία είναι με μία γυναίκα που θα φέρει ρούχο για τρίτη φορά.
Πώς κανονίζετε την τιμή;
Αυτό είναι πάντα ένα προσωπικό θέμα γιατί καταρχάς από τη στιγμή που κάποιος φέρνει ένα προϊόν είναι ακόμα δικό του προϊόν. Που σημαίνει ότι αυτή η κυρία έχει πληρώσει την αρχική τιμή κι από εκεί εξαρτάται και η τιμή που θέλει να το πουλήσει. Εγώ σαν κατάστημα μπορώ να της προτείνω μια λογική τιμή που πιστεύω ότι θα πουληθεί ανάλογα με την μάρκα και την κατάσταση που βρίσκεται. Αυτά τα στοιχεία παίζουν πολύ ρόλο. Κάποιες κυρίες λένε δεν με νοιάζει βάλτε το φτηνά να φύγουν, κάποιες θέλουν την μισή τιμή που το έχουν αγοράσει. Αλλά αυτό είναι προσωπική κουβέντα.
Πώς είστε σίγουρη ότι για παράδειγμα μια τσάντα που σας φέρνουν είναι αυθεντική;
Υπάρχουν πολλά στοιχεία μέσα στη τσάντα, από το πώς είναι φτιαγμένη, υπάρχουν κωδικοί, απόδειξη αγοράς και κάποιες φορές μικρά πράγματα που εγώ που είμαι τόσα χρόνια στη μόδα και μιλάω με τους Οίκους τα ξέρω. Μετά σημαντικό κομμάτι είναι να γνωρίσεις τον άλλον γιατί μπορείς να τον ρωτάς πότε το έχει αγοράσει, πού, σε ποια τιμή. Αν είναι κάτι από δώρο και δεν έχω καλό ένστικτο δεν θα το πάρω, γιατί δεν θα ρισκάρω τη φήμη μου εγώ για ένα προϊόν.
Τι χρειάζεται να έχει ένα προϊόν;
Να μην είναι φθαρμένο, το να είναι φορεμένο δεν μας πειράζει, να είναι καθαρό, να μην είναι σκισμένο. Να μην είναι πολύ πατημένα τα παπούτσια.
Πως γίνονται οι γνωριμίες;
Η μία με γνωρίζει στην άλλη. Υπάρχει εμπιστοσύνη. Δε λέω ποτέ ονόματα. Οι γυναίκες μου ανοίγουν το σπίτι τους, ήδη στα πιο προσωπικά σημεία του σπιτιού τους, όπως είναι η ντουλάπα τους στη κρεβατοκάμαρά τους. Είναι ό, τι πιο προσωπικό έχει μία γυναίκα.
Τελικά οι περισσότερες γυναίκες για ποιους λόγους πουλάνε τα ρούχα τους;
Είναι η κρίση, αλλά δεν είναι μόνο η κρίση. Είναι και οι γυναίκες που έχουν πολλά ρούχα. Μπορεί να είναι κι ένα κορίτσι που απλά έχει ένα καλό κομμάτι που μπορεί να της έκαναν δώρο και το πουλάει. Όπως κάποιος μπορεί να πουλήσει το σπίτι του, μία γυναίκα πουλάει τα παλιά της ρούχα. Η κρίση τους έχει ανοίξει λίγο το μυαλό σε σχέση με το τι μπορώ να κάνω σήμερα για να στηρίξω τον άντρα μου ή την οικογένειά μου. Για να πληρώσω ΔΕΗ, ενοίκιο. Τα πράγματα που δεν φοράω πλέον, γιατί να τα κρατήσω; Τα πουλάω και κερδίζω κάποια χρήματα. Πολλές κυρίες το κάνουν γιατί έχουν ανάγκη, άλλες γιατί δεν χωράνε πλέον τα ρούχα στη ντουλάπα τους, θέλουν κάτι καινούριο, άλλαξαν νούμερο, οτιδήποτε.
Κι όταν δεν τα πουλάνε στενοχωριούνται;
Μερικές ναι, μερικές όχι…
