Οι Ανατριχιαστικές Φωτογραφίες από το Εσωτερικό της «Βίλας των Δολοφονιών»
Photo

Οι Ανατριχιαστικές Φωτογραφίες από το Εσωτερικό της «Βίλας των Δολοφονιών»

Σκηνικό από ταινία τρόμου, μέσα σε έναν από τους πιο περιβόητους οίκους δολοφονίας της Αμερικής.
06 Απρίλιος 2016, 6:00pm

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Τον περασμένο μήνα, ανακαλύψαμε ότι το Los Feliz Murder Mansion του Λος Άντζελες, ένας από τους πιο περιβόητους οίκους δολοφονίας της Αμερικής, πρόκειται να πωληθεί και να μετατραπεί σε κάτι «φρικτό», όπως ένα σπίτι για μια οικογένεια ή κάτι τέτοιο. Αυτό είναι κρίμα, όχι μόνο επειδή φρικιαστικά εγκλήματα συνέβησαν εκεί, αλλά κυρίως επειδή αυτό το μέρος έμεινε ακατοίκητο για δεκαετίες, πλημμυρισμένο από φήμες για τα υπάρχοντα της οικογένειας της οποίας ο «πατριάρχης» έφυγε τραγικά το 1959.

Έτσι, όταν η μεσίτρια Nancy Sandborn καθάρισε τον χώρο μες στον χρόνο που μας πέρασε για να τον πουλήσει, δεν πέταξε μόνο σκουπίδια αλλά σχεδόν βεβήλωσε κειμήλια.

Η πραγματικότητα όπως είναι, μέσα από το Newsletter του VICE Greece

Η πραγματικότητα είναι ότι η οικογένεια στην οποία ανήκε ο τόπος σε όλο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα δεν έζησε ποτέ εκεί, αλλά χρησιμοποιούσε το μέρος για την αποθήκευση ρούχων, συσκευών, επίπλων και χριστουγεννιάτικων δώρων.

Τον Ιανουάριο, λίγο αφού πέθανε άτεκνος ο ιδιοκτήτης Rudy Enriquez, αφήνοντας το σπίτι σε διαθήκη, η φωτογράφος Alexis Vaughn ήταν αρκετά τυχερή μπαίνοντας και φωτογραφίζοντας το εσωτερικό του σπιτιού. Οι φωτογραφίες της από εκείνη την ημέρα είναι η τελευταία ευκαιρία όλων μας να δούμε πώς ήταν στην πραγματικότητα αυτός ο τόπος, που φαίνεται βγαλμένος από ταινία τρόμου. Μιλήσαμε μαζί της για αυτήν την εμπειρία της.

VICE: Γεια σου Αlexis. Πώς μπήκες στο Los Feliz Murder Mansion;
Alexis Vaughn: Κατάφερα να μπω μιας και ένας οικογενειακός φίλος είναι συγγενής του Rudy Enriquez.

Τι θυμάσαι από εκεί;
Αυτή τη μυρωδιά μούχλας που έχουν τα παλιά σπίτια, που γίνεται απείρως χειρότερη από τους σωρούς σάπιων εγγράφων, φωτογραφιών, κουτιών και βιβλίων. Δεν ήταν όμως σαν την κλασική μυρωδιά μούχλας σε ένα παλιόσπιτο. Υπήρχε μια πραγματική θλίψη στη μυρωδιά.

Παραδόξως, δεν ήταν τόσο σκονισμένα όσο νόμιζα. Πράγματα που τράβηξαν την προσοχή μου ήταν είτε αντικείμενα που άφησαν πίσω τους καταπατητές, όπως κουτιά μπύρας ή άλλα σκουπίδια, είτε πράγματα που ήταν τόσο '60s και '70s, όπως οι κίτρινες καρέκλες στο καθιστικό του ισογείου.

Πώς αισθάνθηκες που εξερεύνησες τον χώρο;
Η περιήγησή μου ήταν βιαστική, αλλά θυμάμαι ότι δεν ένιωσα αρκετά καλά βρισκόμενη στο υπόγειο. Υπήρχε κάτι εκεί που το αισθανόμουν σκοτεινό και βαρύ.

Σε έκανε να νιώσεις κάπως φρικιαστικά το γεγονός των δολοφονιών εκεί;
Μόλις γύρισα στο σπίτι μου και «φόρτωσα» τις φωτογραφίες και τα βίντεο στον υπολογιστή, άρχισα να παρατηρώ λεπτομέρειες και να φαντάζομαι τόσο την αρχική οικογένεια που έμενε εκεί όσο και τους άλλους αργότερα. Αυτό, μου δημιούργησε κάποια μελαγχολικά συναισθήματα.

Οι φωτογραφίες σου τονίζουν επίτηδες την ομορφιά του τόπου;
Συλλέγω φωτογραφικά βιβλία και άρθρα σχετικά με εγκαταλελειμμένα μέρη. Πάντα εκτιμούσα τους φωτογράφους που κάνουν το παραπάνω βήμα ώστε να δείξουν πως αυτά τα μέρη εξακολουθούν να φαίνονται όμορφα, παρόλο που το θέμα είναι σκοτεινό. Ήθελα απλά να δώσω σεβασμό προς το σπίτι, τους κατοίκους και τους ιδιοκτήτες του. Ως φωτογράφος, έχω την ευκαιρία και την υποχρέωση να δημιουργήσω ζωή και να προκαλέσω συναισθήματα με κάθε φωτογραφία, ανεξάρτητα από το αντικείμενο. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι ικανοποιητικό.

Ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν έμαθες ότι όλα αυτά τα πράγματα που φωτογράφισες πετάχτηκαν από το σπίτι;
Θυμάμαι να κάνω κλικ σε ένα link «Οι πρώτες φωτογραφίες μέσα από το Los Feliz Murder Mansion!» και να σοκάρομαι αμέσως. Όλη αυτή η ιστορία με έκανε να αισθανθώ θλίψη. Θα ήθελα να μάθω πού πήγαν όλα αυτά τα πράγματα - αν όχι στα σκουπίδια.