FYI.

This story is over 5 years old.

Αξίζει να "Bγάζουμε το Άχτι μας" στην Pop Μουσική;

Aν ήταν άνθρωπος, θα έλεγε «Κοίταξε να δεις, είμαι ωραίος, σκοπός μου είναι φυσικά να πουλήσω και να γίνω γνωστός γιαυτό και λέγομαι pop(ular)».
28.8.14

Σε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης επικρατεί πολλές φορές, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ένα είδος μινιμαλισμού ο οποίος ουσιαστικά, καταλήγει σε ένα είδος σνομπισμού κατά του μοντέρνου ή του εκλαϊκευμένου. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τη μουσική.

Στον κόσμο της μουσικής λοιπόν, τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου έχει αναλάβει η pop μουσική. Χιλιάδες είναι οι τρόποι με τους οποίους έχουμε όλοι χλευάσει ή σνομπάρει τον συγκεκριμένο χώρο θεωρώντας τον ως κάτι "πλαστικό", "δεύτερο", γενικότερα κάτι το μη εκλεκτό και εκλεπτυσμένο σύμφωνα με τα γούστα μας.

Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Αξίζει να "βγάζουμε το άχτι μας" στην pop;

Εμείς συγκεκριμένα, δεν έχουμε καταφέρει να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα.

Για να μην παρεξηγούμαστε θα ξεκινήσουμε εξηγώντας πως στο συγκεκριμένο κείμενο αναφερόμαστε αποκλειστικά στην pop μουσική ευρείας κατανάλωσης. Αυτή η γκάμα περιλαμβάνει κάθε pop σαχλοτράγουδο που μας κολλάει στο μυαλό είτε μας αρέσει είτε όχι (αυτός είναι ο σκοπός του), το κύμα των boyband - girlband που σάρωσε την μουσική βιομηχανία στα 90's και φυσικά κάθε dance pop - eurodance hit των τελευταίων ετών.

Για να γίνουμε ακόμη πιο συγκεκριμένοι σας παραθέτουμε μερικά "χειροπιαστά" παραδείγματα:

…και αφού συγκεκριμενοποιήσαμε για ποιο παρακλάδι της pop μιλάμε, μπαίνουμε στο βασικό κορμό της ανάλυσης μας.

Αξίζει να θυμώνουμε με αυτού του είδους την pop; Στην τελική ίσως να είναι και το πιο "ξηγημένο" είδος μουσικής, αν ήταν άνθρωπος θα έλεγε, φανταζόμαστε, τα εξής:

"Κοίταξε να δεις, είμαι ωραίος, σκοπός μου είναι φυσικά να πουλήσω και να γίνω γνωστός γιαυτό και λέγομαι pop(ular)".

"Δεν παίρνω απαραίτητα τον εαυτό μου στα σοβαρά, δουλειά μου είναι να τραγουδάω κομμάτια ευρείας και ποικίλης κατανάλωσης, να ρίξω κανένα γκομενάκι και να περνάω καλά".

Εμείς δεν θα μπορούσαμε φυσικά να συμφωνούμε περισσότερο και δεν έχουμε και κανένα πρόβλημα. Διότι η pop μουσική είναι (τις περισσότερες φορές) ακριβώς αυτό που βλέπεις. You get what you see. Δεν υπάρχει κάτι όσο και αν ξύσεις την επιφάνεια. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και αν σου αρέσει κάποιο κομματάκι να το ακούσεις, γιατί όχι;

Δεν νομίζουμε πως θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως ο Robbie Williams (όχι, δεν πέθανε Paris Hilton) έχει κάποια πολύ όμορφα κομμάτια ή αν πούμε πως η Europop των υπέροχων στιλιστικά Aqua, είναι πραγματικά καλή! Ποιος σημερινός νέος από 25 μέχρι 30 δεν άκουσε Backstreet Boys ή ποιος παλιότερος δεν γούσταρε έστω ένα κομμάτι των New Kids on The Block; Έστω και ενδόμυχα. Πόσες κοπελίτσες είχαν για είδωλα τις Spice Girls ή την Kylie στην εφηβεία τους;

Εικονογράφηση από την Marina Tikinina

Δεν θα βρεις απαντήσεις σχετικά με τα υπαρξιακά σου προβλήματα ή το νόημα της ζωής στην μουσική των παραπάνω. Είναι απλώς εύπεπτα, καλογραμμένα τραγούδια για να χαλαρώσεις όταν κολλήσεις στην κίνηση με το αυτοκίνητο και για να κάνει η μικρή σου αδερφή τα πρώτα της συναυλιακά βήματα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρουμε με αφορμή κάποια υποτιμητικά σχόλια - απόψεις δημοσιογράφων και μουσικών ή ακόμη και απλών ακροατών κάποιου πιο ιδιαίτερου μουσικού ύφους. Άποψη μας είναι πως αυτά τα σχόλια είναι περιττά μιας και δίνουν σε κάτι πολύ απλό παραπάνω αξία χωρίς λόγο. Αξία που στην τελική, ούτε το ίδιο το είδος δεν φαίνεται να αποζητά, με αποτέλεσμα ο μόνος χαμένος στο τέλος να είναι ο πομπός του σχολίου.

Τι είναι δηλαδή πιο αληθινό, ένας απλός pop τραγουδιστής που κάνει καλά τη δουλειά του και βγάζει έναν σκασμό λεφτά;

ή

Ένας καλλιτέχνης που κρύβεται πίσω από μια εναλλακτική ταμπέλα και ενώ ορκίζεται στο όνομα της τέχνης, καταλήγει στο τέλος να γίνεται δέσμιος της φήμης και του χρήματος;

Ωραία όλα αυτά θα μας πείτε και θα συμπληρώσετε:

"Δηλαδή βρε παιδιά είναι όλα ρόδινα κι ωραία;"

και θα σας απαντήσουμε:

"Φυσικά και όχι!"

Συμπληρώνοντας πως υπάρχει "πρόβλημα" στην περίπτωση που ο εκάστοτε pop τραγουδιστής αρχίσει να πιστεύει πως παράγει τέχνη. Όπως τελευταία προσπαθεί να μας πείσει η Lady Gaga για παράδειγμα. Μόλις συνειδητοποιήσει πως κάνει απλά μουσική θα είναι μια πραγματικά επιτυχημένη performer - τραγουδίστρια. Μέχρι τότε θα συνεχίζει να προσπαθεί να σοκάρει (μέχρι πότε θα τα καταφέρνει όμως;) ή να κάνει αποτυχημένα performances υπό τις οδηγίες της Marina Abramović. Όλοι θυμόμαστε τι συνέβη στην Britney Spears μόλις συνειδητοποίησε πως δεν αντέχει πλέον την πίεση του να είσαι το "κέντρο του κόσμου".

Όσο λοιπόν η pop μένει "στα λημέρια της" και θέλει απλά να μας κάνει χαρούμενους, εμείς δεν θα έχουμε απολύτως κανένα πρόβλημα!

No problemo amigo!

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter Facebook και Instagram.