FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Είναι Δύναμη η Θηλυπρέπεια Στους Άνδρες

Η μεγαλύτερη ομορφιά ενός άντρα είναι όταν δείχνει τη θηλυκή πλευρά του.
DO
Κείμενο Diriye Osman
20.2.15

Φωτογραφία: Boris Mitkov

Όταν πρωτοείπα στους φίλους μου ότι θα φορούσα μπουστάκι, δαντελένιο κολάρο και ένα φόρεμα στο στυλ της ελισαβετιανής εποχής στο εξώφυλλο του βιβλίου μου με κοίταξαν με απορία. Στο παρελθόν είχα φλερτάρει ξανά με το ανδρόγυνο στυλ φορώντας γυναικεία κοσμήματα και μια ιδέα γυναικείου αρώματος, αλλά δεν είχα φορέσει ποτέ φόρεμα. Για τους φίλους μου όμως η ιδέα του να φοράει φόρεμα ένας άντρας, ήταν ουσιαστικά αλλόκοτη. Για μένα, η ιδέα μου φαινόταν απόλυτα λογική. Το βιβλίο μου, με τίτλο Fairytales for Lost Children, είχε ως θέμα του ομοφυλόφιλους Σομαλούς που ανακάλυπταν τις σεξουαλικές τους ταυτότητες, οπότε σκέφτηκα ότι το να παίξω με την έννοια των ρόλων στο εξώφυλλο ήταν ιδανικό.

Μου άρεσε η παιχνιδιάρικη αναίδεια αυτής της ιδέας, αλλά όταν πήγα στον ενδυματολόγο για να δοκιμάσω για πρώτη φορά το φόρεμα, αυτή η αίσθηση αντικαταστάθηκε από κάτι πιο δυναμικό και εν τέλει εκπληκτικό. Καθώς ο ενδυματολόγος μου έβαζε τον κορσέ, δεν ένιωθα να περιορίζομαι. Ένιωθα -και έμοιαζα- σαγηνευτικός, πανέμορφος, δυνατός, ανδροπρεπής.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Στο Against Interpretation and Other Essays, η Susan Sontag επιχειρηματολογεί πως «αυτό που είναι το πιο όμορφο στους πραγματικά ανδροπρεπείς άντρες, είναι πάντα κάτι το θηλυκό. Αυτό που είναι το πιο όμορφο στις πιο θηλυκές γυναίκες είναι πάντα κάτι το αρσενικό». Για μένα, το παραπάνω αποτελεί την πιο γοητευτική ανάλυση της θεωρίας του Jung περί anima και animus. Tην θηλυκή αρχή που βρίσκει κανείς στους άντρες και την αρσενική αρχή που βρίσκει κανείς στις γυναίκες.

Σύμφωνα με τον ψυχοθεραπευτή Carl Jung, το anima συμβολίζει τον υποσυνείδητο τρόπο με τον όποιο οι άντρες καταπιέζουν της ευαισθησία τους, ή όπως το αντιλαμβάνονται, κάθε χαρακτηριστικό τους που θα μπορούσε να οριστεί ως θηλυκό. Το animus είναι το αντίθετο, δηλαδή για γυναίκες με ανδρικά χαρακτηριστικά. Ο Jung θεώρησε πως η διαδικασία anima ήταν μια τεράστια πηγή δημιουργικής ικανότητας.

Η προσωπική μου κατανόηση του anima έρχεται από το πώς μεγάλωσα. Ενηλικιώθηκα γύρω από κορίτσια και όσο μεγάλωνα, οι φίλες μου δανείζονταν συνεχώς τα κοσμήματά μου και μου ζητούσαν συμβουλές για το make-up τους. Αυτή η θηλυκή ενέργεια που είχα μέσα μου, εκλαμβάνονταν από αυτές τις γυναίκες ως κάτι πολύ ελκυστικό γιατί την ένιωθαν ως κάτι οικείο προς αυτές, μια κοινή ευαισθησία, ένα επίπεδο ανδρόγυνου που υπάρχει σε όλους μας.

Αν ένας Σομαλός θεωρηθεί θηλυπρεπής, τότε αυτόματα θεωρείται και αδύναμος, αβοήθητος και αξιολύπητος. Ουσιαστικά το μήνυμα είναι πως η θηλυκότητα είναι ξεκάθαρα πιο αδύναμη από τον ανδρισμό

Μερικές από τις πιο σημαντικές πολιτισμικές φιγούρες -ο David Bowie και ο Prince ειδικότερα- στέκονται ανάμεσα στις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ αντρών και γυναικών εδώ και δεκαετίες. Ο Miles Davis είχε πει κάποτε για το σεξ απήλ του Prince: «Έχει αυτό το πρόστυχο πράγμα, λες και είναι ο νταβατζής και η πουτάνα σε ένα, αυτό το κάτι σαν τραβεστί».

Στην κουλτούρα της Σομαλίας, ο υπέρμετρος ανδρισμός είναι το πιο ποθητό στοιχείο για τους άντρες. Η θηλυκότητα καταδεικνύει μαλθακότητα. Όταν μια γυναίκα δεν αναδεικνύει τα κατάλληλα θηλυκά στοιχεία, θεωρείται πως επαναστατεί -έστω και ήπια- απέναντι στην ίδια την κοινωνία. Το ίδιο ισχύει και για εκείνους τους άντρες που δεν είναι ιδιαίτερα αρρενωποί, αλλά εκεί η πίεση είναι ακόμα πιο έντονη. Αν ένας Σομαλός θεωρηθεί θηλυπρεπής, τότε αυτόματα θεωρείται και αδύναμος, αβοήθητος και αξιολύπητος. Ουσιαστικά το μήνυμα είναι πως η θηλυκότητα είναι ξεκάθαρα πιο αδύναμη από τον ανδρισμό.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Παραλλαγές αυτής της ιδέας ισχύουν για διάφορες κουλτούρες, φυλές και σεξουαλικότητες. Η δυτική gay κουλτούρα εμφανίζει μια πώρωση με τα υπερβολικά ανδρικά χαρακτηριστικά, όπως ακριβώς και οι πατριάρχες των Σομαλικών φυλών. Η θηλυκότητα εκλαμβάνεται κυρίως ως ένα όχι και ιδιαίτερα ελκυστικό χαρακτηριστικό, πράγμα που φτάνει στο αποκορύφωμα του στο διαδικτυακό gay dating scene όπου υπάρχουν τα περίφημα «no fems» (όχι θηλυπρεπείς) και «be straight-acting» (κάντε τους straight) σε πολλά online profiles.

Στην περίπτωση των gay ανδρών, θα μπορούσε να πει κανείς πως μετά από χρόνια στιγματισμού και στοχοποίησης, έχει δημιουργηθεί μια κουλτούρα κομφορμισμού η οποία στηρίζεται στην επι χρόνια κατηγορία πως οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να είναι αυθεντικά ανδροπρεπείς. Είναι μια ιστορία που τελικά έχει αφήσει το σημάδι της. Που αφήνει όμως αυτό, όλους εκείνους που δεν μπορούν να μπουν σε αυτό το καλούπι; Στην τελική, οι ταραχές του Stonewall που γέννησαν το κίνημα για τα κοινωνικά δικαιώματα των ομοφυλοφίλων δεν ξεκίνησαν από την transgender κοινότητα; Δεν θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να είναι οι ήρωές μας;

Η όλη ιστορία της φοβίας απέναντι στην θηλυπρέπεια, στηρίζεται εν πολλοίς στο σαθρό επιχείρημα πως η κοινωνία μας πάσχει από την υπερπροβολή του camp, στο υπερβολικά θηλυπρεπές που συναντάει κανείς στην gay κοινότητα, κάτι το οποίο ενδεχομένως βρίσκουμε σε πρόσωπα που κινούνται στον χώρο των media.

Τα άτομα που αντιμετωπίζουν τον περισσότερο εκφοβισμό (bullying) είναι τα θηλυπρεπή αγόρια και τα ανδροπρεπή κορίτσια, τα άτομα δηλαδή που "παραβιάζουν τους σεξουαλικούς νόμους"

H όποια επιτυχία όμως και θέση τέτοιων media-ακών προσωπικοτήτων δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς το καθημερινό στίγμα που αντιμετωπίζουν πολλοί θηλυπρεπείς άνδρες τόσο από την straight κοινότητα όσο και από την ευρύτερη LGBT κοινότητα.

Ο Αμερικάνος συγγραφέας Dan Savage -ο οποίος είναι ένας από τους δημιουργούς της καμπάνιας «It Gets Better» που στόχο έχει να αντιμετωπίσει το θέμα των αυτοκτονιών των ομοφυλόφιλων εφήβων που στοχοποιούνται για την σεξουαλική τους ταυτότητα- το εκφράζει άψογα: «Τις περισσότερες φορές τα άτομα που αντιμετωπίζουν τον περισσότερο εκφοβισμό (bullying) είναι τα θηλυπρεπή αγόρια και τα ανδροπρεπή κορίτσια, τα άτομα δηλαδή που "παραβιάζουν τους σεξουαλικούς νόμους"».

Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα μεγαλώνοντας. Δεχόμουν διαρκή εκφοβισμό στο σχολείο, επειδή ήμουν ξεκάθαρα ένα θηλυπρεπές και gay αγόρι. Χρειάστηκε να περάσει μια δεκαετία, αφού είχα τελειώσει το λύκειο και ζούσα πλέον μόνος μου, για να καταλάβω την ομορφιά και την περηφάνια που έκρυβε η πλήρης αποδοχή του ποιος ήμουν.

Σκεφτόμουν όλα αυτά τα ζητήματα καθώς κουβαλούσα με κόπο το φόρεμά μου στο στούντιο του φωτογράφου. Ήταν πιο βαρύ από όσο περίμενα και είχα ιδρώσει για τα καλά μέχρι να φτάσω. Αφού σκουπίστηκα και μάζεψα τα κομμάτια μου, η μακιγιέρ με βοήθησε να βάλω το φόρεμα. Καθώς μου έδενε τον κορσέ, σκέφτηκα πόσο περίεργο ήταν όλο αυτό. Εγώ, ένα Αφρικανός άντρας στον 21ο αιώνα, δεχόμουν να φορέσω τα ίδια περιοριστικά ρούχα που οι γυναίκες της Ευρώπης πάλεψαν να βγάλουν από πάνω τους πριν 100 χρόνια.

Δεν ήμουν τελείως σίγουρος για το εγχείρημά μου, μέχρι που η μακιγιέρ τελείωσε το βάψιμο και κοιτάζοντας στον καθρέφτη είδα κάτι να βγαίνει από μέσα μου που δεν το είχα ξαναδεί: μια αίσθηση αξιοπρέπειας μα και θάρρους. Είχα επιτέλους μεταμορφωθεί, έχοντας αφήσει πίσω μου τον ντροπαλό και συνεσταλμένο νέο που ήξερα και είχα αγκαλιάσει μια μορφή που δεν φοβόταν να πάρει ρίσκα. Πλέον, καθώς στάθηκα μπροστά στην κάμερα, δεν χρειαζόμουν κάποια επιβεβαίωση. Ο φωτογράφος δεν χρειάστηκε να μου δώσει οδηγίες. Ήξερα τι έκανα. Πόζαρα με αυτοπεποίθηση, περήφανος για το γεγονός ότι μέσω της θηλυπρέπειας μου είχα βρει μια πραγματική αίσθηση δύναμης.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.