FYI.

This story is over 5 years old.

O Alex Turner και το Σύνδρομο του Frontman

Το χρήμα, η δόξα και η σχέση με έναν τόσο αδύνατο άνθρωπο όπως η Alexa Chung, δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν.
VICE Staff
Κείμενο VICE Staff
25 Φεβρουάριος 2014, 4:00am

Image via

Γενικά την αναγωγή του Alex Turnerσε sex symbol ποτέ δεν την κατάλαβα. Εκτός από ωραία φωνή, δεν έχει κάτι άλλο ωραίο, κατ’ εμέ. Αλλά μπορώ να καταλάβω πως το γυναικείο μυαλό μπορεί να ερωτευτεί κάποιον για τον ήχο της φωνής του. Και αυτός έχει την ικανότητα να σε κάνει, αν όχι να τον ερωτευτείς, να θες να τον ακούσεις κι άλλο. Αλλά να, όσο κι αν είναι πραγματικά επίπονο για μένα να το λέω, τον προτιμούσα όταν ήταν σαν παρθένος με άπλυτο μπουκλέ μαλλί, παρά τώρα που είναι μοιάζει με κάτι που ξέρασε το πτώμα του Elvis Presley.

Αρχικά, νομίζω πως κανονικά και με τον νόμο δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται ο κάθε άνθρωπος, με το δώρο Θεού που είναι το να έχει αξιολάτρευτη βρετανική προφορά, που μπορεί να κάνει και την Susan Boyle να ακούγεται σέξι, να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να την κρύψει και να την μετατρέψει σε wannabe western αμερικάνικη ομιλία, μάγκα από το Τέξας. Κυρίως γιατί ακούγεται γελοίος, γεγονός που ενθαρρύνει την ανάγκη μου να τον βρίσω αλλά και γιατί είναι ιεροσυλία. Πώς είναι δυνατόν να μιλάς αγγλικά σαν Άγγλος και να θες να το κάνεις σαν την Άντζελα Δημητρίου μετά τον γάμο της με τον Blake Shelton.

Εκτός από αυτό και από το γεγονός ότι τα δυο προηγούμενα cdτων Arctic Monkeys  ήταν χάλια, με εκνεύρισε γιατί φερόταν σαν μαλάκας στα Brit Awards.

«Τι έγινε εκείνο το συμπαθητικό παιδάκι που ένιωθε ευγνωμοσύνη για όσα του συνέβαιναν;». « Που είναι το παρθενομούστακο;», σκεφτόμουν καθώς τον παρακολουθούσα με το στραβό, προβαρισμένο χαμόγελό του και φάτσα  τύπου «δεν θα μπορούσε να με νοιάζει λιγότερο το βραβειάκι που μας δίνετε» - εάν υπάρχει ακόμα ο Α’ πληθυντικός στο μυαλό του και δεν έχει την εντύπωση ότι κάνει σόλο καριέρα και τα παιδιά που τον ακολουθούν είναι οι ιδρυτές του fan club του.

Το στιλιστικό (στην προκειμένη περίπτωση: λακ στο μαλλί,  πουκαμισιά με ψηλόμεσο τζιν καμπάνα και ζώνη με έμβλημα γελαδαριστικού συλλόγου που δεν έχει δεί ποτέ στην ζωή του) είναι ένα κλασικό και βασικό βήμα προς το να πάσχει κανείς από το σύνδρομο του frontman.

Σαν να μην φτάνει που πάντα παίρνουν το μικρόφωνο στις απονομές, που έχουν τις πιο πολλές γκόμενες και που στα εξώφυλλα των άλμπουμ είναι μονίμως στην μέση. Τώρα βιώνουν και ένα στιλιστικό μπαμ -στο απόγειο της καριέρας τους, λίγο μετά την πρώτη τους σχέση με μοντέλο- δημιουργώντας μια περσόνα τρέλας. Όπως ο Brandon Flowers των Killers,τότε που πέρασε την φάση με τα πούπουλα, ο Freddie Mercury,τότε που γεννήθηκε, ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου των One,τότε που έβαζε το V μέχρι τον αφαλό. Γενικά τους βγαίνει μια τάση (προς έμετο) να βάλουν ένα πορτατίφ στο κεφάλι και να βγουν για να εδραιώσουν την θέση του πιο κουλ της μπάντας.

Έτσι λοιπόν και ο αγαπημένος γεροπαράξενος της μέσης εναλλακτικής φιλενάδας, αποφάσισε να ντυθεί Elvis, κάτι που όπως είπε του βγήκε φυσικά -όπως εμένα θα μου βγει μια μέρα φυσικά να βάλω κορσέ με μυτερά βυζιά αλλά δεν θα έχω επηρεαστεί από την Madonna-και να κάνει τον μοιραίο στα Brit Awards. Αυτό με τσαντίζει ακόμα περισσότερο διότι τα Britsείναι τα καλύτερα βραβεία και μου τα χάλασε.

Κερδίζουν, που λέτε, δυο βραβεία. Δεν λέω, καλά έκαναν και τα πήραν. Άλλωστε το  «Do I Wanna Know» αποτέλεσε το «Summertime Sadness» του χειμώνα. Δηλαδή το τραγούδι που θα ανεβάσει ο μέσος λαϊκός τις μέρες που θέλει να ρίξει μια «ροκ» γκόμενα, και που θα ποστάρει η κλαμπόβια για να δείξει ότι της αρέσει και «η ιντιπέντεντ μουσική». Όταν λοιπόν ένα τραγούδι φτάσει σε αυτό το σημείο αναγνωρισιμότητας και ασημότητας, είναι επόμενο να πάρει και βραβείο ο καλλιτέχνης που το κυκλοφόρησε.

Δεν είναι ότι τον πιάσανε προ απροόπτου δηλαδίς. Αλλά είχα ξεχάσει ότι είναι κουλ να μην σου αρέσει  να παίρνεις βραβεία και να έχεις αυτή την φάτσα όταν στα δίνουνε. Κοιτούσε σαν να τον κερνάει γλυκό η πρώην του και δεν μπορεί να διακρίνει στο βλέμμα της άμα προσπαθεί να τον δολοφονήσει ή όχι.

Όποτε ανακοινωνόταν το όνομα τους, δεν γέλαγε ή  έδειχνε χαρούμενος με τον οποιονδήποτε τρόπο, έμπαινε σε ρόλο σαν σπαστική ημιχίπισα που πάει σε οντισιόν για το Εθνικό και έπαιρνε βλέμμα υποψίας Γιάγκου Δράκου όταν ανακρίνει. Οι άλλοι φιλούσαν τις κοπέλες τους και χαμογέλαγαν και ο πολλά βαρύς σε όλο το μήκος της 1,70 κορμοστασιάς του, περπάταγε σαν να του πάτησε νταλίκα την γάτα.

Ανέβηκε στη σκηνή και μετά από αλλαγή 15 διαφορετικών εκφράσεων και ποζών χωρίς να έχει πει κουβέντα, άνοιξε το απύλωτο και πέταξε δυο «σοκαριστικά  απροβάριστες και απαθείς» λεξούλες.

Μόνο σε ένα σημείο συμφώνησα μαζί του (και δεν μ' αρέσει να παραδέχομαι τέτοια πράγματα όταν με έχει εκνευρίσει κάποιος). Όταν είπε επιτέλους αυτό, που όλοι όσοι παρακολουθούμε βραβεία θέλουμε να βροντοφωνάξουμε με πάθος: ότι είναι βαρετή και άχρηστη η αναφορά όλων όσοι συμμετείχαν στην παραγωγή του δίσκου σε λίστα τύπου Ψυχοσάββατο. Δεν ξέρουμε ποιοι είναι, αλλά έτσι κι αλλιώς λένε τα ονόματα τόσο γρήγορα το ένα μετά το άλλο που ακόμα και οι αναφερόμενοι δεν παίζει να ακούνε το όνομά τους και ουσιαστικά είναι σπατάλη πολυτίμου τηλεοπτικού χρόνου που προσφέρεται απλόχερα για άβολα σχόλια που μπορούν να παγώσουν όλη την αίθουσα. (Βλ. Kanye West “Taylor, Imma let you finish”) .

Τις στιγμές που δεν παραλάμβανε κάποιο βραβείο, έμοιαζε σαν να κάνει φανταστικές συζητήσεις μέσα στο κεφάλι του. Ίσως αυτός και ο εαυτός του να έδιναν εύσημα ο ένας στον άλλο για το πόσο γαμάτοι τύποι είναι. Μπορεί να επικοινωνούσε με το υπερπέραν. Ή απλά να προσπαθούσε να μείνει συγκεντρωμένος στο να μοιάζει εντελώς αδιάφορος. Όπως και να ‘χει αν ήμουν στην θέση κάποιου άλλου μέλους της μπάντας θα του έδινα μια σφαλιάρα, να χαλάσει η κουπ μπας και ξυπνήσει.

Ποτέ δεν με εντυπωσίαζε αυτή η προσποιητή  καλιτεχνικότητα  και οι πολλές φανφάρες γιατί μου αρέσει πολύ η μουσική για να με νοιάζουν αυτά. Συνηθίζω να θαυμάζω τους καλλιτέχνες που διατηρούνται αληθινοί και συνεπείς. Δεν είναι ανάγκη μια καλλιτεχνική φύση να συνοδεύεται από αυτή την «τρέλα» τύπου Lady Gaga, με alter ego, μετεμψυχώσεις και επικοινωνίες με πεθαμένους σταρ, γιατί αν δεν σου βγαίνει φυσικά, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Alex Turner, προσωπικά με ξενερώνει, μου μοιάζει με υπερπροσπάθεια προσέλκυσης προσοχής και αφαιρεί κάτι από την εικόνα του τύπου που ήταν για μένα, συγκεκριμένα, ο frontmanτων Arctic Monkeys.

Ενός τύπου διαφορετικού αλλά με την καλή έννοια. Που για αλλαγή από τον μέσο επιτυχημένο μουσικό, πλέον, ενδιαφερόταν για την μουσική και τους όμορφους στίχους αντί για τα γύρω- γύρω.

Αλλά φευ! Το χρήμα, η δόξα και η σχέση με έναν τόσο αδύνατο άνθρωπο όπως η Alexa Chung, δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν. Ξέρω ότι μια πληθώρα θαυμαστριών θα με κρεμάσουν ανάποδα, αλλά ας είμαστε αντικειμενικοί. Αυτή η εμφάνιση ήταν ίσως, ό,τι πιο «θέλω να μιλάτε για μένα» έχουμε δει σε βραβείο, μετά την εμφάνιση της Miley Cyrus στα VMAS.